1581 research outputs found
Sort by
"Lažne vesti” ili dezinformacije: (samo)regulatorni okvir i izazovi u praksi
Get PDF„Lažne vesti”, ili ispravnije – dezinformacije i kao fenomen i kao termini jesu u hiperinflaciji. Ni u praksi, ni u medijskoj teoriji, a ni u medijskom pravu ne postoji jasan konsenzus šta sve spada pod „lažne vesti”, odnosno koji je to „neprijatelj borbe”. U međuvremenu, „lažne vesti”, naročito dezinformacije na internetu, počele su da odlučuju o onima koji odlučuju, da utiču na izborne odluke i kreiraju društvenu i političku stvarnost. Za diseminaciju „lažnih vesti” optužuju se institucionalni izvori, politički lideri i mediji, međutim, one svoje mesto pronalaze i na društvenim mrežama gde se nemerljivom brzinom šire. Istraživanje Oksford internet instituta pokazuje da je, tokom mid-term izbora u SAD-u u novembru 2018. godine, broj linkova ka „lažnim vestima” prvi put premašio broj linkova ka profesionalnim medijima.
Ovaj rad teži da doprinese postojećoj debati o pokušaju jasnog definisanja pojma dezinformacija, posmatrajući ga kako sa stanovišta medijske teorije, tako i sa stanovišta medijske etike, medijskog prava i internet prava. Rad analizira postojeće pojmovno određivanje pojma dezinformacija od strane međunarodnih organizacija, kao i često nepostojanje jasnog određenja prema ovom pojmu od strane pojedinačnih država. Predmet analize su i dometi samoregulacije, kroz samoregulatorne mehanizme strukovnih, pre svega novinarskih udruženja, ali i takozvane „pseudoregulacije” u kojoj kompanije koje posluju nadnacionalno, kao što su Fejsbuk (Facebook), Gugl (Google), Tviter (Twitter), Mozila (Mozzila), počinju same sebe da regulišu.“Fake news”, or disinformation, as a phenomenon and as a
term is being overused lately. In parallel, there is no consensus what
does this term mean neither in media theory nor in media law. In
the meantime, “fake news”, especially online spread disinformation, have started to have enormous impact to electoral processes
worldwide, thus creating new social and political reality. Institutional sources, political leaders and media are all being accused
for dissemination of “fake news”. However, disinformation are
easily spread on social networks. Oxford Internet Institute Research
shows that the number of visits to “fake news” web sites was, for
the first time, higher than visits to links to professional media during
the US mid-term elections in November 2018.
This paper aims to contribute to existing debates on attempts
to clearly define the term disinformation, looking at it from the
media theory, media ethics, media law and internet law points of
view. The Article analyzes some of the available definitions offered
by international organizations. In addition, the object of analysis
is self-regulation, through various self-regulatory mechanisms,
predominantly created by associations of journalists. Finally, the
paper examines the new form of regulation, so called “pseudo-regulation”, in which international companies, such as Facebook,
Google, Twitter or Mozzila, start to regulate themselves
Documentary novel as the leading genre of literary journalism in 21st century
Get PDFU ovom radu biće istražen pojam, način stvaranja, razvoj, efekti i relevantnost dokumentarnog romana, kao novog literarno-novinarskog žanra u
stvaralaštvu drugog talasa „novog žurnalizma”, nastalog tokom šezdesetih
i sedamdesetih godina XX veka. U radu će biti analizirani dokumentarni
romani nastali tokom ere novog žurnalizma, kao i dokumentarni romani pisani tokom 21. veka, nastali u okviru literarnog žurnalizma, gde su
kombinovana fakta zajedno sa književnim pripovedanjem. Analizom dela
„Niko i ništa u Parizu i Londonu” Džordža Orvela, romana novinarke Lise
Tadeo, „Tri žene”, i ispovednog, dokumentarnog romana Orijane Falači,
„Pismo nerođenom detetu”, biće pokazan način i postupak pisanja non-
fikcijskih književnih dela čiji su osnovi dokumenti kao građa koja je preobražena u skladu sa zahtevima prvorazredne literature. U ovom radu pokazaćemo kako je tokom poslednje decenije XXI veka dokumentarni roman
postao vodeći literarni žanr.This paper will explore the concept, method of creation, effects, relevance
and development of the documentary novel, as a new literary-journalistic genre in the creation of the second wave of “new journalism”, created
during the 60s and 70s of the XX century. The paper will analyze documentary novels created during the era of new journalism, as well as documentary novels written during the 21st century, created within literary
journalism, where facts are combined with a narrative characteristic of literature. An analysis of George Orwell’s “Nobody and Nothing in Paris and
London”, a novel by journalist Lisa Tadeo, “Three Women”, a confessional, documentary novel by Oriana Fallaci, “Letter to an Unborn Child”, will
show the manner and procedure of writing nonfiction literary works based
on documents. as material that has been transformed in accordance with
the requirements of top literature. In this paper, we will show how during the last decade of the 21st century, the documentary novel became the
leading literary genre
The Public Sphere and Hybrid Regimes in the Digital Environment: Thе Case of Contemporary Serbia
No full textUsing a descriptive approach in interpreting the development of the public sphere in Serbia after the establishment of multipartism, the paper focuses on the institutional transformation of arenas in which the most important social issues are discussed. It highlights the intention with which the current ruling elite implements symbolic politics in Serbia, the key problems characteristic of the public sphere, and the factors that can determine its further transformation. Among them, digitalization and internetization have been recognized as the most important. The conclusion casts doubt that technological changes can lead to the transformation of the public sphere before the weaknesses of political institutions are overcome
Zemljani put revolucije: Seljačko pitanje u Englesovim kasnim radovima
No full textRad se bavi seljačkim pitanjem u socijalističkoj misli druge polovine 19. veka, s posebnim osvrtom na rad Fridriha Engelsa. U klasičnoj socijalističkoj literaturi, seljačko pitanje je dugo vremena bilo obeleženo kao marginalno pitanje svojine, što se najbolje može videti iz Marksove analize u Osamnaestom brimeru Luja Bonaparte. Skoro pola veka kasnije, Engels pristupa seljačkom pitanju iz drugog ugla, sagledavajući problem sitnih seljaka kao kulturni, a ne samo ekonomski problem. Rad će pokazati da je Engelsova analiza seljačkog pitanja otvorila nove puteve za socijalističku teoriju, koja vodi ka reviziji klasične doktrine proleterske revolucije i sugeriše evolutivni put društvene promene
The consequences of Serbian authorities’ decisions In the time of the pandemic towards the right to liberty and security of person and the development of citizens
Get PDFRad se bavi posledicama odluke nadležnih organa Republike Srbije o uvođenju vanrednog stanja, pitanjima da li je takva odluka dovela do kršenja ljudskih prava garantovanih međunarodnim pravom i nacionalnim propisima, kon- kretno prava na slobodu i bezbednost ličnosti i u kom obimu, te kako je sve- ukupnost navedenog uticalo na onemogućavanje razvoja građana u jednom važnom momentu kada postoji rizična epidemiološka situacija sa posebnim naglaskom na kategoriju stanovništva iznad 65 godina starosti. Nalazi istra- živanja ukazuju da: je postojala mogućnost uvođenja vanredne situacije, po- stoji izvesni stepen kršenja prava na slobodu i bezbednost ličnosti (a i drugih prava) građana iznad 65 godina time što su ova lica lišena slobode, dolazi do ne- poštovanja propisanih procedura pri ograničavanju prava iz Člana 5. Evropske konvencije i Člana 9. Međunarodnog pakta, kao i da doneti podzakonski akti imaju značajne nedostatke, što dovodi do direktnih posledica po razvoj dru- štva i kršenje ljudskih prava.This paper provides answers to questions such as: whether the decision of
Serbian authorities regarding the proclamation of the state of emergency was
necessary; whether that decision enabled violation of human rights guaranteed
by the national and international law, especially the right to freedom and se-
curity of persons; and how the mentioned measures influenced on the devel-
opment of citizens with particular attention to the citizens over 65 years old.
The main findings suggest that: state of emergency was not the only measure
possible according to Serbian legislation, certain breach of the right to freedom
and security of persons over 65 was in place (as well as of other rights), the pro-
cedures of derogation from the articles 5 of the European Convention and 9 of
the International Covenant were not respected fully, adopted bylaws were with
serious deficiencies that directly caused consequences to society development
and violation of human right
Tallinn Manual 2.0 on the International Law Applicable to Cyber Operations - Michael N. Schmitt, Cambridge University Press, 2017
Get PDFThe European Union accession to the European convention nn human rights – opinion 2/13 of the Court of justice of the European Union as the crucial reason of the accession process stagnation
Get PDFRad se bavi pristupanjem Evropske unije (EU) Konvenciji za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda (Konvencija) Saveta Evrope, koje kao problem postaje još zastupljenije u akademskim debatama nakon negativnog Mišljenja 2/13 Suda pravde Evropske unije (SPEU) o usklađenosti Nacrta sporazuma o pristupanju EU Konvenciji sa primarnim pravom EU. Ovim radom daje se pregled postojećih mehanizama zaštite ljudskih prava EU i SE, i njihovih osobenosti, a zatim se predstavlja razvojni put ideje o pristupanju EU Konvenciji. Naredni deo rada daje prikaz Mišljenja 2/13 u kome se kroz pet odeljaka obrazlaže neusklađenost Nacrta sporazuma o pristupanju sa Konvencijom, a zatim zajedno sa suprotstavljenim argumentima Opšte pravozastupnice Kokot i akademskih kritičara pruža celokupna slika o suštini i kompleksnosti procesa pristupanja EU Konvenciji. Takvim kritičkim pregledom prikazuju se nedostaci i nekoherentnost institucionalnog sistema EU u nastojanju da očuva i zaštiti sistem ljudskih prava. U zaključnom delu rada predlažu se tri moguća pravca na daljem putu EU ka Konvenciji. Jedan od pravaca tiče se izmene člana 6 stava 2 Ugovora o EU kojim pristupanje EU Konvenciji više ne bi bila obaveza. Drugi pravac tiče se izmena Nacrta sporazuma o pristupanju EU Konvenciji za koji je neophodna saglasnost 47 država članica SE, jednoglasnost Evropskog saveta, ratifikacija u Evropskom parlamentu, kao i otklanjanje nedostataka izloženih u Mišljenju 2/13. I jedan i drugi pravac predstavljaju skup teških političkih odluka, ali i jedine propisane mogućnosti članom 218 Ugovora o funkcionisanju EU. Kao treći pravac, i najmanje moguć, predlaže se tzv. neposlušnost država članica suprotstavljanjem Mišljenju SPEU u svojim pojedinačnim akcijama, sa ciljem zaštite ljudskih prava i borbe protiv politizacije procesa pristupanja EU Konvenciji. U zaključnom delu rada navodi se šta bi pristupanje EU pružilo pojedincu kao jedinki koja je osnov zaštite u Konvenciji, nasuprot kritičkom osvrtu na Mišljenje 2/13 kojim se kao osnov zaštite ističe suprematija EU prava i SPEU. Posledično, pitanje pristupanja EU Konvenciji ocenjuje se kao irelevantno u sistemu zaštite ljudskih prava EU, s obzirom na nivo stagniran ja samog procesa kao rezultat Mišljenja 2/13.This paper deals with the issue of the European Union (EU) accession to
the European Convention of Human Rights (ECHR) which has become one of the
most discussed issues since obligatory Opinion 2/13 of the European Court of
Justice (CJEU). Besides, this Opinion 2/13 concluded that the Draft Agreement on
the EU Accession to the ECHR is not in accordance with article 2, paragraph 2 of
the Treaty on the European Union (TEU) and therefore is unlawful judging by EU
law. The paper firstly outlines the characteristics of existing mechanisms for the
protection of human rights established by the EU and the Council of Europe (CoE).
Secondly, it briefly explains the evolution of the idea of the EU accession to the EU
in order to help to understand the complexity of this process. Thirdly, the paper
provides a comprehensive assessment of the Opinion 2/13 of the Court of Justice
and together with the opposite views on Opinion created by Advocate General
Kokott and certain academics, ensures the apprehension of failure of the EU in
human rights protection. Finally, concluding remarks will explain two possibilities
of potential EU and CoE actions regarding the ECHR accession based on article 218
of the Treaty on the Functioning of the EU. One is to amend the TEU in a way that
the accession of the EU is not anymore an obligation stemming from the article 6
TEU. The other solution should require a joint decision of 47 member states of the
CoE, unanimously approved by the European Council, ratification within the
European Parliament and agreement on every point stated in the negative Opinion
2/13 of the CoJ. Both possibilities represent a set of political decisions that
currently seems impossible due to the political situation in Europe and the EU. The
author additionally suggests that the member states of the EU should sustain from
the CoJ decision on accession and take individual actions concerning the protection
of human rights even though this may lead to the infringement procedures within
the EU. In the end, the conclusion will answer to inquiries such as what the EU
accession to the ECHR would bring to the individuals in the human rights
protection order and why this is not compatible with the CoJ preferences.
Furthermore, negative opinions towards the CoJ decision stated by the academic
community and EU citizens, support a critical opinion of this paper and brace
common conclusion stating that Opinion 2/13 is the evidence that the CoJ primarily
shows concerns regarding EU supremacy and not the protection of human right
Protest and violence: framing protest "against the dictatorship" in online media and user comments
Get PDFTendencija medija da marginalizuju demonstrante, prikazuju ih negativno i
delegitimišu njihove zahteve formulisana je kao paradigma izveštavanja o protestima.
Promene u medijskom i društvenom okruženju dovele su do toga da istraživači
revidiraju paradigmu kako bi procenili njenu relevantnost u kontekstu digitalnih
medija koji omogućavaju građanima interakciju sa novinarskim sadržajima. Na
osnovu obimnije studije o medijskom uokvirivanju protesta Protiv diktature, u ovom
radu je fokus na frekventnosti i realizaciji okvira nasilja u medijima i komentarima
korisnika koji su objavljeni na veb sajtovima Blic i Telegraf tokom 30 dana protesta.
Rezultati pokazuju da je uokvirivanje protesta i protestanata kao nasilnih frekventnije
u tekstovima i komentarima u Telegrafu, što je konzistentno sa opštim obrascem
medijske polarizacije. U smislu sadržaja, komentari su odraz medijskih okvira ili
njihova amplifikacija, ali uočava se i odbacivanje okvira koji su prisutni u medijima.General tendency of media to marginalize protestors, portray them negatively and
delegitimize their claims, has been formulated as the protest paradigm. Changes in the
media and social environments have led scholars to revise the protest paradigm in
attempt to assess its relevance in the digital media landscape that allows citizens
interaction with news stories. Based on the larger study of media framing of the
protest Against the Dictatorship, in this paper we focus on the frequency and
realizations of the violence frame in news and user comments published on Blic and
Telegraf web sites during the 30 days of protest. The results show that framing
protests and protestors as violent is more salient in Telegraf news and comments. In
terms of content, the comments reflect media frames or they amplify them, but also
the research identifies the rejection of the news frames
Cultural Heritage in Kosovo: strengthening exclusion through inclusive legislation
No full textSince the Declaration of Independence, Kosovo has made significant progress in
the protection of minority rights. The progress however, refers specifically to the
passing of favorable legislation, while problems in the legislation’s implementation persist. Kosovo struggles with widespread violations of minority rights and
high inter-ethnic tensions ( OSCE 2014 , UN Security Council 2014 ). Much of
the relevant literature has focused on Kosovo’s institutional framework for the
protection of minority rights,1 but has ignored issues of its implementation. This
chapter suggests that we should look into the legislative process, but also the representations of the issues on the agenda and actors involved. The way legislation
is framed and justified may help explain the rupture between legal obligations for
minority protection and implementation of such laws..
Spoljnopolitički identiteti Srbije: protivrečnosti i refleksije
No full textSavremena državnost Srbije, oličena u razdoblju nakon 1804.
godine bila je odlikovana mnogim strateškim izazovima i zaokretima.
Ova mala i nberetko nepredvidljiva zemlja kao da je permanentno
bežala od svog temeljnog usuda – Evrope. Štaviše, pokušavala je da se
na određeni način dodatno teritorijalno ojača na Balkanskom
poluostrvu i u južnim delovima Srednje Evrope. Predominantni
nacionalni plan kojise zasnivao na nužnostisvessrpskog ujedinjena nije
u svojim okvirima podrazumevao ravnopravnost sa drugim državnim
akterima, ali i etnicitetima na ovim područjima. Zbog toga se može reći
i da je njeno približavanje drugim identitetima, osim nepatvoreno
balkanskom, veoma otežano.
Percepcija savremene Evrope i njenih integrativnih procesa, odnos
prema Srednjoj Evropi, Jadranskoj regiji, osećaj misije „premošćavanja“
jaza između Istoka i Zapada samo su neki od problema sa kojima se
Srbija suočava duži niz decenija, a posebno nakon raspada Socijalističke
Federativne Republike Jugoslavije početkom 90-ih godina XX veka, kao
i nakon obnove državnosti u njenom punom kapacitetu 2006. godine.
Zbog ovakvih (samo)percepcija Srbija neretko ostaje usamljena na
Balkanskom poluostrvu, suočena sa svojim osećajem odraza izvesne
drugačije pozicije u odnosu na okruženje.
Knjiga Spoljnopolitički identiteti Srbije: protivrečnosti i refleksije
zato će predstavljati određenu vrstu pokušaja da se u spoljnopolitičkom
delovanju Srbije, tokom pre svega proteklih tri decenije, proba utvrditi
barem minimalna zakonomernost ili pak neka naznaka predvidljivosti
ponašanja. Ona je nastala i kao rezultat dve decenije dugih istraživanja
spoljne politike Srbije i savremenih zapadnobalkanskih odnosa. Iako je najčešće veoma teško opisati, kao i definisati određenu vrstu
spoljnopolitičkih aktivnosti kada je u pitanju Srbija ova monografija će
pokušati da ukaže na to kakav je odnos zemlje prema globalnom
Zapadu i Istoku, Evropi, Balkanu, Srednjoj Evropi, Jadranskoj regiji,
postjugoslovenskom području, itd.
Pored navedenog, naime, pokraj Srbije na određeni način prolaze
unajmanje dva različita procesa. Jedan je permanentno širenje
Severnoatlantskog saveza na Balkanskom poluostrvu, a drugi je dublja
unutrašnja reforma Evropske unije. Takođe, pokušavajući da se
ekvidistancira u odnosu na Istok i Zapad, a opet da im podjednako bude
i bliska, srpska spoljna politika nije u proteklom razdoblju davala
značajnije uspešne rezultate. Uglavnom ju je upravo to „balansiranje“
samo dodatno guralo na marginu brojnih globalnih i regionalnih
procesa. Stoga je ponesena idejama o vlastitoj posebnosti Srbija u
odnosu na okruženje neretko i ostajala na margini kretanja kapitala, a
što potvrđuju brojni parametri uključujući i sam standard građana.
Samodefinisanje i samoodređenje Srbije i realno sagledavanje
vlastitih mogućnosti u spoljnopolitičkim okvirima biće veoma teško i u
narednom razdoblju. Sučeljavanje sa nužnim nastavkom unutrašnje
modernizacije, sa jedne, i spoljne politike zasnovane uglavnom na
prilično nerealnim postulatima, a neretko i mitskim predstavama, sa
druge strane, predstavljaće sve veći problem kada je u pitanju sama
Srbija. Nužno sagledavanje realne pozicije, oslobođeno pokušaja
redefinisanja posthladnoratovnog nasleđa na Balkanu, Srbiju će
očekivati i u kontekstu njenih barem deklarativnih zalaganja za
članstvo u Evropskoj uniji. Bez usklađivanja njene spoljne politike sa
Zajedničkom spoljnom i bezbednosnom politikom Evropske unije, što
podrazumeva i njeno kanalisanje kada je u pitanju odnosa prema „ne-
EU“ akterima poput Ruske Federacije i Narodne Republike Kine neće
biti moguće ostvarivanje bilo kakvog napretka na putu članstva u Uniji.
Želim se, takođe, zahvaliti i recenzentima, kao i izdavaču knjige –
Fakultetu političkih nauka. Nadam se i da će knjiga biti korisna
studentima Fakulteta političkih nauka u Beogradu kako bi razumeli određene protivrečnosti i brojne nedorečenosti savremene spoljne
politike Srbije, ali i da će imati vrednost i za širu stručnu javnost koja
se sličnim temama bavi.
U Beogradu, 1. decembar 2019. godine
Auto