Panteion University
Πάνδημος Ψηφιακή Βιβλιοθήκη, Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών ΕπιστημώνNot a member yet
23027 research outputs found
Sort by
Urban modernization in the Ottoman Empire and the Jewish community of Smyrna in the late 19th century
No full textΣτα μέσα του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, το 1/3 του εβραϊκού πληθυσμού της Σμύρνης ζούσε στηριζόμενο στη φιλανθρωπία. Σε αυτό το πλαίσιο ένα μέρος της εβραϊκής ελίτ της Σμύρνης έδρασε έχοντας ως βασικό του μέλημα τον περιορισμό της φτώχειας και της επαιτείας, που αποτελούσαν τα σημαντικότερα προβλήματα της κοινότητας για την επίτευξη του εκσυγχρονισμού της. Για να επιτευχθεί αυτό, η εβραϊκή ελίτ κινήθηκε σε δύο βασικούς άξονες. Ο πρώτος ήταν η προσπάθεια αντιμετώπισης της φτώχειας και της επαιτείας μέσω της ενίσχυσης της
οργανωμένης και ορθολογικής φιλανθρωπίας, ενώ ο δεύτερος ήταν η
επανεκπαίδευση και η επαγγελματική κατάρτιση των νέων Εβραίων. Ταυτόχρονα, η εβραϊκή ελίτ εισήγαγε μια σειρά πολιτικών για να ευθυγραμμιστεί με τις αναδυόμενες ιδέες της αστικής κουλτούρας και χρησιμοποίησε τις εφημερίδες της κοινότητας για να κοινοποιήσει τα σχέδια της και να αναπροσαρμόσει γνώριμες θρησκευτικές γιορτές ή να οργανώσει νέες επετείους συλλογικής μνήμης. Επί της ουσίας, η εβραϊκή ελίτ προσπάθησε να ακολουθήσει και σε αρκετές περιπτώσεις να προπορευτεί των εξελίξεων, που λάμβαναν χώρα εντός της οθωμανικής κοινωνίας του 19ου αιώνα, αναδεικνύοντας την τάση για πιο συγκεντρωτικά και ταυτόχρονα πιο συμμετοχικά μοντέλα εξουσίας.In the mid-19th century, one-third of the Jewish population of Smyrna lived relying on charity. In this context, part of Smyrna's Jewish elite aimed to reduce poverty and begging, the community's most pressing issues in its modernization efforts. To achieve this, the Jewish elite focused on two primary approaches. The first was addressing poverty and begging by promoting organized and rational philanthropy, while the second was the re-education and vocational training of young Jews. At the same time, the Jewish elite introduced a series of policies to align with the emerging ideas of urban culture, utilizing community newspapers to publicize their plans and either adapt familiar religious festivals or organize new commemorative events of collective memory. Essentially, the Jewish elite sought to follow and, in several cases, anticipate the developments within 19th-century Ottoman society, highlighting a tendency towards more centralized yet simultaneously more participatory governance models.Πολιτική Επιστήμη και Νεότερη Ιστορία, κατεύθυνση Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορί
Art and cultural expressions of the 1960s in Greece: the osmosis of social movements and culture as evidence of social emancipation
No full textΔιπλωματική εργασία - Πάντειο Πανεπιστήμιο. Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, ΠΜΣ, κατεύθυνση Πολιτική Επιστήμη, 2025Βιβλιογραφία: σ.66-69Η δεκαετία του 1960 σηματοδότησε μια ταραχώδη και μετασχηματιστική περίοδο στην παγκόσμια ιστορία, που χαρακτηρίστηκε από κοινωνικές αναταραχές, πολιτικό ακτιβισμό και πολιτιστική απελευθέρωση. Αν και συχνά συνδέεται με εμβληματικά γεγονότα όπως το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα στις Ηνωμένες Πολιτείες και οι φοιτητικές διαμαρτυρίες στην Ευρώπη, η δεκαετία του 1960 υπήρξε επίσης μάρτυρας σημαντικών κοινωνικών κινημάτων και πολιτιστικών αλλαγών στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο της μεταπολεμικής ανάκαμψης και της πολιτικής μετάβασης, η ελληνική κοινωνία βίωσε ένα κύμα κοινωνικής κινητοποίησης και πολιτιστικής καινοτομίας που αμφισβήτησε τα παραδοσιακά πρότυπα και άνοιξε το δρόμο για μια πιο ανοιχτή και δημοκρατική κοινωνία. Η δεκαετία του 1960 στην Ελλάδα σημαδεύτηκε από ένα μεταβαλλόμενο πολιτικό τοπίο, καθώς η χώρα πέρασε από την αυταρχική διακυβέρνηση στη δημοκρατία. Μετά το τέλος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου το 1949, η Ελλάδα γνώρισε μια περίοδο πολιτικής αστάθειας και καταστολής υπό τη συντηρητική κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ωστόσο, στις αρχές της δεκαετίας του 1960, το πολιτικό κλίμα άρχισε να αλλάζει, με την άνοδο του Ανδρέα Παπανδρέου και του κόμματος της Ένωσης Κέντρου. Η πλατφόρμα κοινωνικής μεταρρύθμισης του Παπανδρέου βρήκε απήχηση σε μια γενιά νέων Ελλήνων που είχαν απογοητευτεί από το status quo, θέτοντας τις βάσεις για μια νέα εποχή πολιτικού ακτιβισμού και κοινωνικής αλλαγής. Στο επίκεντρο της δεκαετίας του 1960 στην Ελλάδα ήταν τα κοινωνικά κινήματα που προέκυψαν ως απάντηση σε πιεστικά κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα. Ένα από τα σημαντικότερα κινήματα της δεκαετίας ήταν οι φοιτητικές διαμαρτυρίες που ξέσπασαν στα πανεπιστήμια όλης της χώρας. Υποκινούμενοι από παράπονα για την ακαδημαϊκή ελευθερία, την πολιτική λογοκρισία και την κυβερνητική διαφθορά, οι Έλληνες φοιτητές βγήκαν στους δρόμους για να απαιτήσουν μεγαλύτερη δημοκρατία και υπευθυνότητα από τις αρχές. Αυτές οι διαμαρτυρίες ενεργοποίησαν ένα ευρύτερο κίνημα για πολιτικές μεταρρυθμίσεις και κοινωνική δικαιοσύνη, εμπνέοντας την αλληλεγγύη μεταξύ διαφορετικών ομάδων της ελληνικής κοινωνίας. Εκτός από τον φοιτητικό ακτιβισμό, η δεκαετία του 1960 στην Ελλάδα γνώρισε ένα κύμα εργατικών απεργιών και εργατικών διαδηλώσεων, καθώς οι εργαζόμενοι κινητοποιήθηκαν για να διεκδικήσουν καλύτερους μισθούς, συνθήκες εργασίας και εργασιακά δικαιώματα. Το εργατικό κίνημα έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αμφισβήτηση της εξουσίας των βιομηχάνων και των πολιτικών ελίτ, πιέζοντας για μεγαλύτερη οικονομική ισότητα και κοινωνική δικαιοσύνη. Παράλληλα με τον εργατικό ακτιβισμό, εμφανίστηκαν φεμινιστικές ομάδες που υπερασπίστηκαν τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα των φύλων, αμφισβητώντας τις πατριαρχικές νόρμες και τους παραδοσιακούς ρόλους των φύλων. Συγχρόνως άνθισε μια πολιτιστική επανάσταση που σάρωσε την ελληνική κοινωνία, αμφισβητώντας τα συμβατικά πρότυπα και εξυμνώντας την ατομική ελευθερία και δημιουργικότητα. Η δεκαετία του 1960 είδε την εμφάνιση νέων μορφών τέχνης, λογοτεχνίας και μουσικής που αντανακλούσαν το πνεύμα της επανάστασης και του πειραματισμού. Από τους μπίτνικ ποιητές της Αθήνας μέχρι τα ψυχεδελικά ροκ συγκροτήματα της Θεσσαλονίκης, οι Έλληνες καλλιτέχνες και διανοούμενοι αγκάλιασαν νέες μορφές έκφρασης που αψηφούσαν τις παραδοσιακές συμβάσεις και έσπρωχναν τα όρια της καλλιτεχνικής ελευθερίας.The 1960s marked a turbulent and transformative period in world history, characterized by social upheaval, political activism, and cultural liberation. While often associated with iconic events such as the Civil Rights Movement in the United States and student protests in Europe, the 1960s also witnessed significant social movements and cultural changes in Greece. Amid post-war recovery and political transition, Greek society experienced a wave of social mobilization and cultural innovation that challenged traditional norms and paved the way for a more open and democratic society. The 1960s in Greece was defined by a shifting political landscape, as the country moved from authoritarian rule to democracy. Following the end of the Greek Civil War in 1949, Greece went through a period of political instability and repression under the conservative government of Konstantinos Karamanlis. However, in the early 1960s, the political climate began to change with the rise of Andreas Papandreou and the Centre Union party. Papandreou's platform for social reform resonated with a generation of young Greeks disillusioned by the status quo, laying the groundwork for a new era of political activism and social change.\r\nAt the heart of the 1960s in Greece were social movements that emerged in response to pressing social and political issues. One of the most significant movements of the decade was the student protests that erupted at universities across the country. Motivated by grievances over academic freedom, political censorship, and government corruption, Greek students took to the streets to demand greater democracy and accountability from the authorities. These protests sparked a broader movement for political reforms and social justice, inspiring solidarity among various groups within Greek society. In addition to student activism, the 1960s in Greece saw a wave of labor strikes and workers' protests as laborers mobilized to demand better wages, working conditions, and labor rights. The labor movement played a decisive role in challenging the power of industrialists and political elites, pushing for greater economic equality and social justice. Alongside labor activism, feminist groups emerged advocating for women's rights and gender equality, challenging patriarchal norms and traditional gender roles. Simultaneously, a cultural revolution swept through Greek society, questioning conventional standards and celebrating individual freedom and creativity. The 1960s saw the rise of new forms of art, literature, and music that reflected the spirit of revolution and experimentation. From the beatnik poets of Athens to the psychedelic rock bands of Thessaloniki, Greek artists and intellectuals embraced new forms of expression that defied traditional conventions and pushed the boundaries of artistic freedom.ΠΜΣ Πολιτική Επιστήμη και Ιστορία, κατεύθυνση Πολιτική Επιστήμ
Policies for addressing and preventing domestic violence against women in Greece: evaluation of policy implementation and Field experiences
No full textΔιπλωματική εργασία - Πάντειο Πανεπιστήμιο. Δι-ιδρυματικό Πρόγραμμα Μεταπτυχιακών Σπουδών "Κοινωνικά Δικαιώματα και Συνηγορία στις Κοινωνικές Υπηρεσίες", 2025Βιβλιογραφία: σ. 74-84Η παρούσα μελέτη εξετάζει την εφαρμογή των πολιτικών αντιμετώπισης και πρόληψης της ενδοοικογενειακής βίας κατά των γυναικών στην σύγχρονη Ελλάδα. Για τον σκοπό αυτό δομείται σε δύο μέρη, το θεωρητικό και το ερευνητικό. Αρχικά, επιχειρείται η θεωρητική τεκμηρίωση της έννοιας και της έκτασης του εξεταζόμενου φαινομένου, καθώς και η αναλυτική καταγραφή των υφιστάμενων πολιτικών για την καταπολέμησή του. Ακόμη διερευνάται ο ρόλος της διατομεακής συνεργασίας και της συνηγορίας, ως σημαντικοί υπο-βοηθητικοί παράγοντες προς την αντιμετώπιση του φαινομένου. Σε δεύτερο χρόνο, αποτυπώνονται οι εμπειρικές γνώσεις των επαγγελματιών και ακτιβιστριών πρώτης γραμμής με σκοπό την ανάδειξη των προκλήσεων και των καλών πρακτικών που εντοπίζουν στο πεδίο από την εφαρμογή των εν λόγω πολιτικών. Τα ερευνητικά δεδομένα προκύπτουν από ημιδομημένες συνεντεύξεις και αναλύονται σε θεματικές ενότητες. Τα αποτελέσματα αναδεικνύουν βασικές ανεπάρκειες του κρατικού μηχανισμού που αφορούν σε ελλείψεις των αρμόδιων φορέων αρωγής των επιζωσών, στην εφαρμογή των προβλεπόμενων διαδικασιών, στον ρόλο των αστυνομικών και δικαστικών αρχών καθώς επίσης και στον συντονισμό μεταξύ των φορέων. Ως εκ τούτου, οι τρέχουσες ανάγκες των επιζωσών δεν καλύπτονται επαρκώς. Ένα μεγάλο μέρος των ευρημάτων ταυτίζεται με τα κενά που εντοπίζονται από τα αρμόδια ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα καθώς και από έναν περιορισμένο αριθμό αντίστοιχων ελληνικών μελετών σχετικά με την εφαρμογή του θεσμικού πλαισίου. Τέλος, μέσα από την έρευνα αναδεικνύεται ο σημαντικός ρόλος της συνηγορίας και των κινημάτων στην διαμόρφωση και βελτίωση των πολιτικών.This study examines the implementation of policies to address and prevent domestic violence against women in modern Greece. For this purpose, it is structured in two parts, the theoretical and the research. Initially, the theoretical documentation of the concept and extent of the examined phenomenon is attempted, as well as the analytical recording of the existing policies to combat it. The role of cross-sector cooperation and advocacy is still being explored, as important sub-assistive factors in dealing with the phenomenon. In the second year, the empirical knowledge of front-line professionals and activists is captured to highlight the challenges and good practices they identify in the field from the implementation of these policies. The research data is obtained from semi-structured interviews and is analyzed in thematic sections. The results highlight the main inadequacies of the state mechanism concerning the deficiencies of the competent bodies to help survivors, the implementation of the prescribed procedures, the role of the police and judicial authorities as well as the coordination between the bodies. Therefore, the current needs of the epizootics are not adequately covered. A large part of the findings coincides with the gaps identified by the relevant European institutions as well as, by a limited number of corresponding studies on the implementation of the institutional framework. Finally, the research highlights the important role of advocacy and movements in shaping and improving policies.Δι-ιδρυματικό ΠΜΣ Κοινωνικά Δικαιώματα και Συνηγορία στις Κοινωνικές Υπηρεσίε
The impact of European drug policies on the construction of the social identity of drug addicts
No full textΗ παρούσα εργασία εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι Ευρωπαϊκές πολιτικές αντιμετώπισης των αδικημάτων που σχετίζονται με τις ναρκωτικές ουσίες επηρεάζουν και κατασκευάζουν την κοινωνική ή τις κοινωνικές ταυτότητες των τοξικοεξαρτημένων. Ακολουθώντας τη ροή του τίτλου, το πόνημα αναπτύσσεται σε δύο μέρη. Παρουσιάζεται αρχικώς το θεωρητικό πλαίσιο γύρω από την αντιμετώπιση της ουσίας, με αναφορά στις ευρωπαϊκές πολιτικές μείωσης της βλάβης και στους τρεις κύριους πυλώνες προσέγγισης -τον ποινικό, τον θεραπευτικό και το μοντέλο της αποποινικοποίησης- καταλήγοντας σε μια επιμέρους κριτική τους. Κατόπιν ακολουθεί μια συγκεντρωτική αναφορά των πολιτικών που ακολουθούν τα κράτη της Ευρώπης ως προς τα αδικήματα της χρήσης, της κατοχής, της διακίνησης και της παραγωγής ναρκωτικών ουσιών και η ταξινόμησή τους σε τρία διακριτά μοντέλα αντιμετώπισης: ένα αυστηρό, ένα επιεικές και ένα φιλελεύθερο. Στο δεύτερο μέρος της εργασίας, το θεωρητικό της πλαίσιο εμπλουτίζεται με την εξέταση των μηχανισμών της κοινωνικής κατασκευής ενός φαινομένου και της ανάδειξής του σε κοινωνικό πρόβλημα αντλώντας από το ρεύμα του κοινωνικού κονστρουκτιβισμού. Στη συνέχεια εξετάζεται το θεωρητικό υπόβαθρο της κατασκευής της κοινωνικής ταυτότητας, προσαρμοζόμενο στην πραγματικότητα του τοξικοεξαρτημένου. Η εργασία καταλήγει με μια τεκμηρίωση γύρω από τις κοινωνικές ταυτότητες που αποδίδει στους τοξικοεξαρτημένους το κάθε μοντέλο αντιμετώπισης των ναρκωτικών και εισάγει μια αρχική συζήτηση γύρω από ένα σύνθετο, σύγχρονο μοντέλο πολιτικής.The present paper examines the means through which the European drug policies affect and construct the social identity or identities of drug addicts. Following its title’s structure, the work is developed in two parts. Firstly, the theoretical framework concerning the handling of substances is presented, referencing the European harm reduction framework, as well as the
three main pillars of approach: the criminal justice model, the therapeutic model and the decriminalization model, concluding in individual critiques of the three. Subsequently, a
comprehensive overview of the policies developed by the European countries is presented, regarding the offenses of drug use, possession, trafficking and production. Those policies are then classified into three distinct models of response: a strict model, a lenient model and a liberal model. In the second part of the paper, the theoretical framework is enriched with the examination of the mechanisms of the social construction of a phenomenon and its emergence as a social problem, drawing from the theoretical current of social constructivism. Following,
the theoretical framework of the social construction of identity is examined, adapted to the reality of the substance-dependent individual. The paper concludes with a substantiated analysis of the varying social identities attributed to individuals with substance addiction under each drug policy model and introduces a preliminary discussion around a complex, contemporary policy model.ΠΜΣ Εγληματολογί
The democratic transformation of technology in the digital age: Andrew Feenberg's theory
No full textΗ παρούσα διπλωματική εργασία μελετά το ζήτημα του δημοκρατικού μετασχηματισμού της τεχνολογίας υπό το πρίσμα της θεωρίας του Andrew Feenberg. Ο Αμερικανός φιλόσοφος της τεχνολογίας, προτείνει την κατάρριψη του δίπολου κοινωνία-τεχνολογία, υποστηρίζοντας πως η τεχνολογία συνδιαμορφώνεται από το τρέχον κοινωνικο-πολιτισμικό πλαίσιο. Κατά αυτόν τον τρόπο τα τεχνουργήματα αποτελούν πεδία διαπραγμάτευσης και προώθησης συμφερόντων κοινωνικών ομάδων, δηλαδή πεδία πολιτικής εκπροσώπησης και διεκδίκησης. Συνεπώς, τα τεχνουργήματα ενέχουν τη δυνατότητα για τον εκδημοκρατισμό του σχεδιαστικού τους κώδικα αλλά και τη δυνατότητα εκδημοκρατισμού του κοινωνικού πλαισίου στο οποίο υπάγονται. Σε αυτή τη βάση, το διαδίκτυο αναλύεται από τον Andrew Feenberg ως μια ιδιαίτερη περίπτωση η οποία διαθέτει τόσο τους όρους απελευθέρωσης όσο και τους όρους καταδυνάστευσης των χρηστών του.This thesis examines the issue of the democratic rationalization of technology through the lens of Andrew Feenberg’s theory. The American philosopher of technology advocates for the dismantling of the society-technology dualism, arguing that technology is co-constructed by the prevailing socio-cultural framework. In this way, artifacts become arenas of negotiation and vehicles for promoting the interests of social groups, functioning as spaces of political representation and contestation. Consequently, artifacts hold the potential for the democratization of both their technical code and the social framework in which they are embedded. From this perspective, Andrew Feenberg analyzes the Internet as a unique case that encompasses both the conditions for user empowerment and for user domination.ΠΜΣ Κοινωνιολογία, κατεύθυνση Κοινωνική και Πολιτική Θεωρί
Social inequalities in health: the case of cancer patients in Greece, in the aftermath of successive crises
No full textΟι νεοπλασματικές ασθένειες ευθύνονται για το ¼ των θανάτων στην Ελλάδα, ενώ η διαχείριση του αυξανόμενου ρυθμού εμφάνισής τους από το δημόσιο σύστημα υγείας, προσκρούει σε εμπόδια πρόσβασης. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές, αρχικά κατά τη χρηματοπιστωτική κρίση, και έπειτα κατά την πανδημική, επέδρασαν αρνητικά τόσο στους βασικούς κοινωνικοοικονομικούς προσδιοριστές υγείας, όσο και στη δομή και λειτουργία του δημόσιου συστήματος υγείας, με αποτέλεσμα μεγάλο αριθμό ασθενών με ακάλυπτες ιατρικές ανάγκες και αύξηση των ιδιωτικών δαπανών υγείας. Οι συνέπειες αυτές δε, αφορούν κυρίως νοικοκυριά χαμηλού εισοδήματος και ασθενείς χωρίς οικογενειακούς και κοινωνικούς δεσμούς. Στην περίπτωση της νόσου του καρκίνου, όπου οι χρόνοι διάγνωσης και θεραπείας είναι σημαντικές μεταβλητές για την πρόγνωση των ασθενών, ενεργοποιούνται στρατηγικές κινητοποίησης όλων των πιθανών πόρων, για την προσπέλαση των εμποδίων πρόσβασης στο δημόσιο σύστημα υγείας και την ανεύρεση της κατάλληλης ιατρικής ομάδας. Τα άτυπα κοινωνικά δίκτυα, σε αυτό το στάδιο, κρίνονται καθοριστικά.
Αντικείμενο της εργασίας είναι η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ, της έγκαιρης πρόσβασης ογκολογικών ασθενών σε δημόσιες δομές υγείας, της αυξανόμενης στροφής τους προς ιδιωτικούς φορείς και της συμβολής του κοινωνικού τους κεφαλαίου στην πορεία τους εντός του συστήματος υγείας. Η υπόθεση εργασίας είναι πως οι χρονικές καθυστερήσεις στις δημόσιες δομές υγείας ωθούν μεγάλη μερίδα ογκολογικών ασθενών σε ιδιωτικούς φορείς παροχής περίθαλψης, ενώ τα κοινωνικά δίκτυα παρεμβαίνουν, συμβάλλοντας στη χάραξη των κατάλληλων διαδρομών εντός του συστήματος και λειτουργούν ως δίχτυ ασφαλείας για τους ίδιους.
Το θέμα προσεγγίζεται σε πρώτο επίπεδο με βιβλιογραφική επισκόπηση και σε δεύτερο επίπεδο με ποιοτική έρευνα, μέσω εννέα ημιδομημένων συνεντεύξεων, ανοιχτού τύπου, ασθενών και φροντιστών.
Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν την ένταση των ανισοτήτων υγείας στην Ελλάδα, ως συνέπεια των διαδοχικών κρίσεων και της επίδρασης των πολιτικών διαχείρισής τους στο σύστημα υγείας και τους κοινωνικούς προσδιοριστές υγείας. Ογκολογικοί ασθενείς με χαμηλό εισόδημα και επισφαλή εργασία επιβαρύνονται περαιτέρω οικονομικά, όταν έρχονται αντιμέτωποι με εμπόδια πρόσβασης στο δημόσιο σύστημα, τα οποία τους αναγκάζουν να στραφούν σε ιδιωτικούς παρόχους υγειονομικής περίθαλψης, ενώ το ελλιπές ανθρώπινο κεφάλαιο και συγκεκριμένα, το μορφωτικό επίπεδο και η εγγραμματοσύνη υγείας, λειτουργεί επιπλέον επιβαρυντικά. Η ύπαρξη άτυπων κοινωνικών δικτύων συμβάλει επίσης στη στροφή προς την ιδιωτική υγεία, προς εξοικονόμηση του πολύτιμου χρόνου και ανεύρεσης έμπιστου θεράποντος ιατρού, όταν δεν δύναται να συνδέσει ασθενείς ή φροντιστές με πρόσωπα και φορείς της δημόσιας υγείας.The neoplastic diseases are responsible for ¼ of deaths in Greece, while the public health sector’s management of their rising rate of appearance collides with access barriers. Neoliberal policies, during the financial crisis at first, and then at the pandemic, had negatively influenced both the basic socioeconomic determinants of health and the public health sector’s structure and function, resulting in increased numbers of patients with unmet medical needs and rising rates of private payments. These consequences mainly affect households of low income and patients lacking family and social bonds. In the case of cancer disease, where the diagnostic and treatment timings are central variables of patients’ prognosis, strategies for mobilizing the available resources are activated, with the aim of overcoming the public sector’s obstacles and finding the suitable medical team. The informal social networks, at this stage, are considered decisive.
The study reports on the relationship among, early access of cancer patients in public health sector, their increasing shift towards private sector and the contribution of social capital to their route inside the health system. The working hypothesis is that due to delays in public health units, significant number of cancer patients turns to private health sector, while social networks intervene, contributing to planning their appropriate routes in the health system, and act as a safety net.
The subject of the paper is approached, at a first level, with a bibliographic review, and at the second level, with qualitative research, through nine semi-structured, open-ended interviews with patients and caregivers.
The results of the research highlighted the intensity of health inequalities in Greece, as a consequence of successive crises and the impact of their management policies on the health system and the social determinants of health. Cancer patients with low income and precarious employment are further burdened financially, when they face barriers to access the public system, which force them to turn to private healthcare providers, while insufficient human capital, specifically educational level and health literacy, further aggravates the situation. The existence of informal social networks also contributes to the shift towards private health, in order to save valuable time and find a trusted treating physician, when it is not possible to connect patients or caregivers with public health persons and institutions.ΠΜΣ Ανάλυση και Εφαρμογή Κοινωνικής Πολιτικής, κατεύθυνση Κοινωνικά Προβλήματα και Κοινωνική Πολιτικ
“Hyper Patriots” and “National Traitors”: the political debate for the Prespa Agreement
No full textΔιπλωματική εργασία - Πάντειο Πανεπιστήμιο. Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Ιστορίας, ΠΜΣ, κατεύθυνση Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορία, 2025Βιβλιογραφία: σ. 90-96Η παρούσα μελέτη αποτελεί μια προσπάθεια παρακολούθησης και αποτύπωσης των πολιτικών, ιστορικών και ιδεολογικών συγκρούσεων των πολιτικών πρωταγωνιστών της περιόδου 2018-2019, με αφορμή τη Συμφωνία των Πρεσπών. Στις 17 Ιουνίου 2018 υπογράφηκε στο χωριό Ψαράδες στις Πρέσπες από τους Υπουργούς Εξωτερικών της Ελλάδας και της σημερινής Βόρειας Μακεδονίας η Συμφωνία των Πρεσπών, παρουσία των πρωθυπουργών των δύο χωρών. Με τη Συμφωνία αυτή, μπήκε τέλος σε μια μακρόχρονη διένεξη ανάμεσα στα δύο κράτη. Στο επίκεντρο της εργασίας βρίσκονται οι πολιτικές συγκρούσεις μέσα στη Βουλή των Ελλήνων, κυρίως μέσα από δύο κρίσιμες κοινοβουλευτικές συνεδριάσεις, την πρόταση δυσπιστίας της αξιωματικής αντιπολίτευσης κατά της κυβέρνησης τον Ιούνιο του 2018 και την κύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών τον Ιανουάριο του 2019. Σκοπός της εργασίας είναι να παρακολουθήσει τη συγκρότηση της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής από την ανεξαρτητοποίηση της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» από την υπό διάλυση Γιουγκοσλαβία το 1991 έως τη σύναψη της Συμφωνίας των Πρεσπών το 2018, τις κοινοβουλευτικές συγκρούσεις της περιόδου 2018-2019 γύρω από το δίπολο «υπερπατριωτών»-«μειοδοτών» και τη στάση των ΜΜΕ της εποχής απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών και την κυβέρνηση που την έφερε προς κύρωση στο ελληνικό κοινοβούλιο. Η κύρια προσπάθεια της παρούσας μελέτης είναι να απαντήσει στο αν και τα πόσο το κυβερνών κόμμα –ο ΣΥΡΙΖΑ-, που προχώρησε σε μια συμφωνία με τη βόρεια γείτονα χώρα, κατόρθωσε να αντικαταστήσει με μαζικό τρόπο το εθνικό αφήγημα που επικράτησε για πολλά χρόνια στην Ελλάδα και είχε ως βασικό σύνθημα τη «μία και ελληνική Μακεδονία». Επιπλέον, κατά πόσο η Νέα Δημοκρατία που ήταν η αξιωματική αντιπολίτευση και ο κύριος εκφραστής της αντίθεσης στη Συμφωνία κατόρθωσε να ανανεώσει το πολιτικό της επιχείρημα ή εγκλωβίστηκε στο εθνικιστικό αφήγημα άλλων εποχών. Εκτός από τις κοινοβουλευτικές συγκρούσεις μέσα από τα Πρακτικά της Βουλής των Ελλήνων, γίνεται μια προσπάθεια να περιγραφεί η ιστορικότητα της μακρόχρονης αντιπαράθεσης μεταξύ της Ελλάδας και της Βόρειας Μακεδονίας γύρω από το λεγόμενο Μακεδονικό Ζήτημα, μέσα από μία ιστορική αναδρομή στην εξωτερική πολιτική των κυβερνήσεων της Ελλάδας. Τέλος, επιχειρείται να αναδειχθεί ο τρόπος με τον οποίο αντιμετώπισαν τα mainstream ΜΜΕ τη Συμφωνία των Πρεσπών, κυρίως μέσα από τη ματιά τριών εφημερίδων ως αντιπροσωπευτικών δειγμάτων επιδραστικότητας σε αναγνώστες διαφορετικών πολιτικών και ιδεολογικών αναφορών.The present study aims to analyze and document the political, historical, and ideological confrontations among key political actors during the period 2018-2019, with a particular focus on the Prespa Agreement. Signed on June 17, 2018, in the village of Psaradi, Prespes by the Foreign Ministers of Greece and the then Republic of Macedonia and in the presence of the two countries' prime ministers, the Prespa Agreement marked the end of a long-standing dispute between the two countries. The study focuses on political clashes within the Hellenic Parliament, primarily through two crucial parliamentary sessions: the no-confidence motion against the government by the opposition in June 2018 and the ratification of the Prespa Agreement in January 2019. The objective is to trace the formation of Greek foreign policy since the independence of the "Republic of Macedonia" from the former Yugoslavia in 1991 up to the signing of the Prespa Agreement in 2018, the parliamentary conflicts of 2018-2019 around the dipole of "hyper-nationalists" versus "traitors" and the stance of the media of the time towards the Prespa Agreement and the government that brought it to the Greek parliament for ratification. The primary goal of this research is to answer whether and to what extent the ruling party SYRIZA, which reached an agreement with the neighboring country, managed to replace the national narrative that had prevailed in Greece for many years and had as its main slogan "One and Greek Macedonia." Additionally, the study aims to determine whether the New Democracy party, as the main opposition and the primary voice of opposition to the Agreement, managed to renew its political argument or became trapped in the nationalist narrative of previous eras. Beyond the parliamentary “clashes” through the Minutes of the Hellenic Parliament, an attempt is made to describe the factuality of the long-standing confrontation between Greece and North Macedonia over the so-called Macedonia Question, through a historical overview of the foreign policy of Greek governments. Finally, the study seeks to highlight how the mainstream media dealt with the Prespa Agreement, primarily through the lens of three newspapers as representative samples of influence on readers with different political and ideological affiliations.ΠΜΣ Πολιτική Επιστήμη και Ιστορία, κατεύθυνση Νεότερη και Σύγχρονη Ιστορί