Panteion University
Πάνδημος Ψηφιακή Βιβλιοθήκη, Πάντειον Πανεπιστήμιο Κοινωνικών και Πολιτικών ΕπιστημώνNot a member yet
23027 research outputs found
Sort by
The theory of Marcuse on the working class as a social subject in his work One-Dimensional Man and its projection onto the world of contemporary social movements.
No full textΗ παρούσα εργασία επιχειρεί την εξέταση των όρων με τους οποίους συγκροτείται η συνείδηση της εργατικής τάξης ως υποκειμένου στο πλαίσιο του βιομηχανικού καπιταλισμού, όπως αυτή αναπτύσσεται στο βιβλίο του Χέρμπερτ Μαρκούζε Ο Μονοδιάστατος Άνθρωπος. Επιπλέον, επιχειρείται η εξέταση της θεωρητικής και πρακτικής εμπλοκής του Μαρκούζε στο αντιπολιτευτικό κίνημα της Νέας Αριστεράς. Η μαρκουζιανή κριτική θεωρία προχώρησε σε μια εντατική κριτική ανάλυση του βιομηχανικού καπιταλισμού και ερμήνευσε, σε αντίθεση με την μαρξική προσέγγιση, την εργατική τάξη ως ενσωματωμένη και αφομοιωμένη στο καπιταλιστικό σύστημα. Η προβληματική της ενσωμάτωσης αναδεικνύει ένα ευρύ φάσμα πεδίων, πρακτικών και μηχανισμών που επιβάλλονται από το σύστημα και καθιστούν το εργατικό υποκείμενο υποταγμένο στην καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Η μαρκουζιανή ερμηνεία σχετικά με την απεμπόληση των επαναστατικών αξιώσεων από την πλευρά της εργατικής τάξης, οδηγεί τον Μαρκούζε στην αναζήτηση νέων επαναστατικών υποδειγμάτων, τα οποία βρίσκονται δυνητικά διαθέσιμα, και υπό τους κατάλληλους όρους, μπορούν να εκδηλωθούν ως εξεγερσιακές δυνάμεις ενάντια στο κατεστημένο.This thesis attempts to examine the conditions under which the consciousness of the working class is formed as a subject within the framework of industrial capitalism, as developed in Herbert Marcuse's book One-Dimensional Man. Furthermore, it seeks to examine Marcuse's theoretical and practical involvement in the oppositional movement of the New Left. Marcuse's critical theory conducted an intensive critique of industrial capitalism and, in contrast to the Marxist approach, interpreted the working class as incorporated and assimilated into the capitalist system. The problematic of incorporation highlights a broad range of fields, practices, and mechanisms imposed by the system, which render the working subject subjugated to the established order of things. Marcuse’s interpretation of the abandonment of revolutionary demands by the working class leads him to search for new revolutionary models, which, under the right conditions, can potentially emerge as insurgent forces against the establishment.ΠΜΣ Κοινωνιολογία, κατεύθυνση Κοινωνική και Πολιτική Θεωρί
Controllability−observability and theory of value: theoretical and empirical investigation
No full textΗ παρούσα έρευνα έχει ως κύριο στόχο της την εξέταση τόσο των οικονομικών συστημάτων απλής παραγωγής όσο και των συστημάτων συμπαραγωγής αναφορικά με το βαθμό ελεγξιμότητας–παρατηρησιμότητας (κατά Kalman–Friedland) που αυτά παρουσιάζουν, στη βάση της Σραφφαϊανής θεωρίας της αξίας. Ως εκ τούτου, χρησιμοποιείται (i) ένα γραμμικό υπόδειγμα απλής παραγωγής και κυκλοφορούντος κεφαλαίου, και δεδομένα από συμμετρικούς πίνακες εισροών–εκροών που αφορούν ένα μεγάλο και ποικίλο όγκο πραγματικών οικονομιών, και (ii) ένα γραμμικό υπόδειγμα συμπαραγωγής, και δεδομένα που αντλούνται από πραγματικούς πίνακες προσφοράς και χρήσεων. Τόσο τα θεωρητικά όσο και τα εμπειρικά στοιχεία αποκαλύπτουν ότι οι οικονομίες απλής παραγωγής, οι οποίες συνήθως μελετώνται στη βιβλιογραφία, είναι σχεδόν παρόμοιες με μη-διαγωνοποιήσιμες, τριγωνικές και ταυτόχρονα μη-ελέγξιμες και μη-παρατηρήσιμες οικονομίες που παράγουν μόνο ένα βασικό εμπόρευμα και μη-αυτοαναπαραγόμενα μη-βασικά εμπορεύματα (κατά Sraffa), η τεράστια πλειονότητα των οποίων είναι καθαρά καταναλωτικά. Τα εν λόγω ευρήματα επεκτείνονται και σε συστήματα συμπαραγωγής. Τέλος, συμπεραίνεται ότι (i) οι οικονομίες του πραγματικού κόσμου συγκροτούν «δομικώς σχεδόν μη-ελέγξιμα–μη-παρατηρήσιμα συστήματα» και (ii) η Σραφφαϊανή θεωρία της αξίας παρέχει την πλέον γενική, έως σήμερα, βάση για την ανάλυση αυτών των οικονομιών.The main objective of this research is to examine both single production and joint production economic systems in terms of the degrees of controllability–observability (in the sense of Kalman–Friedland) they present, based on the Sraffian theory of value. Hence, it is used (i) a linear model of single production and circulating capital, and data from symmetric input–output tables drawn from a large and diverse set of actual economies, and (ii) a linear model of joint production, and data drawn from actual supply and use tables. Both theoretical and empirical evidence reveal that single production economies, which are commonly studied in the literature, are almost similar to non-diagonalizable, triangular and at the same time uncontrollable and unobservable economies that produce only one basic commodity and non-self-reproducing non-basic commodities (in the sense of Sraffa), the vast majority of which are pure consumption commodities. These findings are also extended to joint production systems. Finally, it is concluded that (i) the real-world economies constitute “structurally almost uncontrollable–unobservable systems” and (ii) the Sraffian theory of value provides the most general basis to date for the analysis of these economies
The state of exception of Giorgio Agamben (2003/2013) and the view of Criminology
No full textΗ έννοια της «κατάστασης εξαίρεσης», όπως αναπτύχθηκε από τον Ιταλό φιλόσοφο Giorgio Agamben, έχει αναδειχθεί σε ένα από τα πλέον σημαντικά θεωρητικά εργαλεία για την κατανόηση των σύγχρονων μορφών κρατικής εξουσίας και διαχείρισης κρίσεων. Η εργασία αυτή επιχειρεί μια ολοκληρωμένη θεωρητική διερεύνηση της κατάστασης εξαίρεσης ως πολιτικής και νομικής συνθήκης, καθώς και την εγκληματολογική αποτίμησή της, με στόχο να εντοπιστούν οι τρόποι με τους οποίους η εξαίρεση τείνει να κανονικοποιείται ως σταθερή μέθοδος διακυβέρνησης. Ιδιαίτερα δε, στο πλαίσιο της παρούσας επικεντρωνόμαστε στη διαδικασία μετασχηματισμού μιας κατάστασης εξαίρεσης από προσωρινή παρέκκλιση, σε δομικό στοιχείο της κρατικής κυριαρχίας και στις εγκληματολογικά συνέπειες αυτής της μεθόδου.
Αρχικά, παρουσιάζεται η θεωρητική συγκρότηση της έννοιας, από τον Carl Schmitt έως τον Agamben, με ανάλυση των βασικών εννοιών όπως το iustitium, η «γυμνή ζωή» και ο Homo Sacer. Ο Agamben προσεγγίζει την κατάσταση εξαίρεσης ως μια «ζώνη» στην οποία ο νόμος αναστέλλεται, αλλά ταυτόχρονα παραμένει σε ισχύ μέσω αυτής της ίδιας της αναστολής του. Η εργασία δείχνει, πώς αυτή η έννοια συνδέεται με μορφές κρατικής αυθαιρεσίας και πώς διαχέεται σε δημοκρατικά καθεστώτα υπό το πρόσχημα της ανάγκης. Στη συνέχεια, η μελέτη μετατοπίζεται στην εγκληματολογική θεώρηση της κατάστασης εξαίρεσης, εξετάζοντας, πώς η εν λόγω κατάσταση εντάσσεται στο πλαίσιο της κριτικής εγκληματολογίας, της ζημιολογίας και της θεωρίας του κοινωνικού ελέγχου. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στη βιοπολιτική διάσταση της κρατικής εξουσίας και στη σχέση της με την ποινική κυριαρχία. Η εργασία διερευνά επίσης, το πώς η εγκληματολογική σκέψη μπορεί να ερμηνεύσει την κατάσταση εξαίρεσης όχι μόνο ως νομική παθολογία, αλλά και ως τεχνική κοινωνικού ελέγχου που αναδιαμορφώνει τα όρια μεταξύ νόμιμου και παράνομου.
Η εργασία εξετάζει τρεις χαρακτηριστικές περιπτώσεις εφαρμογής του φαινομένου της κατάστασης εξαίρεσης και συγκεκριμένα: (α) τις ΗΠΑ μετά την 11η Σεπτεμβρίου και τη λειτουργία του Γκουαντάναμο, (β) τη Γαλλία μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του 2015 και την παρατεταμένη κατάσταση έκτακτης ανάγκης, και (γ) τις αποικιοκρατικές διοικήσεις όπου η εξαίρεση αποτελούσε διαρκή μέθοδο διοίκησης. Οι περιπτώσεις αυτές καταδεικνύουν, πώς η εξαίρεση εργαλειοποιείται για την αναστολή θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Στο τελικό κεφάλαιο, η εργασία επικεντρώνεται στις συνέπειες της κατάστασης εξαίρεσης για την έννομη τάξη και τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναδεικνύοντας την ανάγκη για επιστημονική και κοινωνική εγρήγορση απέναντι στην εντεινόμενη «κανονικοποίηση» της ίδια της εξαίρεσης. Τέλος, προτείνονται δημοκρατικά αντίβαρα, όπως η ενίσχυση του δικαστικού ελέγχου, η διαφάνεια των κρατικών αποφάσεων και η ενεργός συμμετοχή της κοινωνίας πολιτών, ως τρόποι ανάσχεσης αυτής της αυταρχικής διολίσθησης.The concept of the "state of exception," as developed by the Italian philosopher Giorgio Agamben, has emerged as one of the most significant theoretical tools for understanding modern forms of state power and crisis management. This thesis undertakes a comprehensive theoretical investigation of the state of exception as a political and legal condition, as well as a criminological assessment of it, aiming to identify the ways in which the exception tends to become normalized as a stable method of governance. In particular, this study focuses on the transformation of the state of exception from a temporary deviation into a structural component of sovereign power, and the criminological consequences of this process.
The work begins by presenting the theoretical construction of the concept, from Carl Schmitt to Agamben, analyzing key notions such as iustitium, “bare life,” and Homo Sacer. Agamben approaches the state of exception as a “zone of anomie” in which the law is suspended, yet paradoxically remains in force precisely through this suspension. The thesis demonstrates how this concept is linked to forms of state arbitrariness and how it spreads within democratic regimes under the pretext of necessity.
Subsequently, the study shifts to a criminological perspective on the state of exception, exploring how it fits within the frameworks of critical criminology, zemiology, and theories of social control. Particular emphasis is placed on the biopolitical dimension of state power and its relationship to penal sovereignty. The thesis also investigates how criminological thought can interpret the state of exception not only as a legal pathology but also as a technique of social control that reshapes the boundaries between legality and illegality.
The theoretical framework is illustrated through three key case studies: (a) the United States after September 11 and the operation of the Guantánamo Bay detention regime; (b) France following the 2015 terrorist attacks and the prolonged state of emergency; and (c) colonial administrations where the exception functioned as a permanent mode of rule. These cases reveal how the exception is instrumentalized to suspend fundamental rights.
In the final chapter, the thesis focuses on the consequences of the state of exception for legal order and human rights, highlighting the urgent need for scientific and societal vigilance in the face of its growing normalization. Finally, it proposes democratic safeguards—such as strengthening judicial oversight, ensuring transparency in state decisions, and fostering active civil society participation—as necessary measures to counter this authoritarian drift.ΠΜΣ Εγληματολογί
Προλογικό Σημείωμα
No full textΜε την επανεκδοσή τους, το Μάιο του 1978, τα «Σύγχρονα Θέματα» διακήρυσσαν την πρόθεσή τους να συνεχίσουν τήν παράδοση του προοδευτικού επιστημονικού έντυπου στην Ελλάδα. Και τόνιζαν ότι αντιλαμβάνονται το νόημα τής παράδοσης αυτής ως ανάγκη για συνεχή ανανέωση, «θέλουν», προσθέσουν, «να είναι πραγματικά σύγχρονα σε μια πραγματικότητα πού συνεχώς αλλάζει. Θέλουν ακόμη να συμβάλλουν στην αλλαγή αυτή»
The implementation and effectiveness of Integrated Psychological Therapy (IPT) in chronic middle-aged inpatients with schizophrenia
No full textΗ σχιζοφρένεια θεωρείται η πλέον εξέχουσα και αινιγματική ψυχιατρική διαταραχή που επηρεάζει τον άνθρωπο. Αυτή η ευρεία κατηγορία περιλαμβάνει ένα φάσμα ψυχοπαθολογικών φαινομένων που χαρακτηρίζονται από διαταραχές στις γνωστικές διεργασίες, τη συναισθηματική ρύθμιση και τα πρότυπα συμπεριφοράς. Πολλές έρευνες έχουν δείξει ότι η γνωστική αποκατάσταση είναι απαραίτητη για τη θεραπεία της σχιζοφρένειας, καθώς βελτιώνει τη λειτουργικότητα. Επιπλέον, οι κοινωνικές γνωστικές λειτουργίες και τα αρνητικά συμπτώματα μεσολαβούν σε αυτές τις συσχετίσεις. Το Απαρτιωτικό Ψυχολογικό Θεραπευτικό Πρόγραμμα (Integrated Psychological Therapy - IPT) για την σχιζοφρένεια αποτελεί μια πολλά υποσχόμενη προσέγγιση που συνδυάζει παρεμβάσεις στη νευρογνωσία, την κοινωνική γνωσία και τη λειτουργικότητα. Η παρούσα μελέτη εξετάζει την αποτελεσματικότητα του IPT σε μέσης ηλικίας χρόνιους νοσηλευόμενους ασθενείς. Αυτή η τυχαιοποιημένη ελεγχόμενη μελέτη περιλάμβανε 44 άτομα με σχιζοφρένεια εκ των οποίων το 54.5% (n = 24) ήταν άνδρες και το υπόλοιπο γυναίκες (n = 20). Κατά την έναρξη της μελέτης η μέση ηλικία των συμμετεχόντων ήταν 60.95 έτη (ΤΑ = 5.54), η μέση διάρκεια της νόσου ήταν 32.93 έτη (ΤΑ = 8.29), ενώ η μέση διάρκεια νοσηλείας ήταν 7.57 έτη (ΤΑ = 4.31). Όσον αφορά τα έτη εκπαίδευσης, ο μέσος όρος ήταν 11.55 έτη (ΤΑ = 3.30), ενώ ο μέσος δείκτης νοημοσύνης (IQ) υπολογίστηκε σε 85.52 (ΤΑ = 6.58). Αναφορικά με τη φαρμακευτική αγωγή, το 34.1% (n = 15) των συμμετεχόντων λάμβανε μόνο τυπική φαρμακευτική αγωγή, το 13.6% (n = 6) μόνο άτυπη, ενώ το 52.3% (n = 23) λάμβανε συνδυασμό τυπικής και άτυπης φαρμακευτικής αγωγής. Οι συμμετέχοντες κατανεμήθηκαν στην ομάδα παρέμβασης και ελέγχου και δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων στα βασικά χαρακτηριστικά. Στους είκοσι ένα συμμετέχοντες της ομάδας παρέμβασης εφαρμόστηκαν 50 συνεδρίες ΙΡΤ δύο φορές την εβδομάδα ενώ παράλληλα λάμβαναν ψυχιατρική φαρμακευτική αγωγή, ενώ στους είκοσι τρεις συμμετέχοντες της ομάδας ελέγχου εφαρμόστηκε η συνήθης θεραπεία/υποστηρικτική θεραπεία λαμβάνοντας επίσης την φαρμακευτική τους αγωγή. Η αξιολόγηση της νευρογνωσίας, της κοινωνικής αντίληψης, της ψυχοπαθολογίας και της λειτουργικότητας πραγματοποιήθηκε πριν και μετά την παρέμβαση, καθώς και σε επαναληπτικές μετρήσεις των 6 και 12 μηνών μετά την ολοκλήρωση της παρέμβασης. Για τις μετρήσεις χρησιμοποιήθηκαν η νευρογνωστική μπαταρία Matrics Consensus Cognitive Battery (MCCB), η Κλίμακα Κοινωνικής Αντίληψης (Social perception Scale - SPS), η Κλίμακα Θετικού και Αρνητικού Συνδρόμου (Positive and Negative Symptoms Scale - PANSS) και η κλίμακα Σφαιρικής Εκτίμησης της Λειτουργικότητας (Global Assessment of Functioning - GAF). Τα αποτελέσματα ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντικά, καθώς η ταχύτητα επεξεργασίας (b=16.9, ΤΣ=3.96, p<.001), η προσοχή/εγρήγορση (b=5.25, ΤΣ=3.43, p<.01), η συνολική σύνθετη βαθμολογία (b=14.91, ΤΣ=3.05, p<.001) και η σύνθετη βαθμολογία στη νευρογνωσία (b=15.09, ΤΣ=2.9, p<.001) βελτιώθηκαν σημαντικά στην ομάδα IPT. Επιπλέον, η επίδοση της ομάδας ΙΡΤ στην Κλίμακα Κοινωνικής Αντίληψης βελτιώθηκε σε όλους τους τομείς μετά την παρέμβαση και διατηρήθηκε έως και την 6μήνη αξιολόγηση. Τα θετικά, αρνητικά και συνολικά συμπτώματα ψυχοπαθολογίας μειώθηκαν σημαντικά τόσο μετά την παρέμβαση όσο και στους 12 μήνες της επαναληπτικής μέτρησης, ενώ η λειτουργικότητα των συμμετεχόντων παρουσίασε εξίσου αξιοσημείωτη βελτίωση. Από τα παραπάνω συνεπάγεται ότι οι μεσήλικες χρόνιοι νοσηλευόμενοι ασθενείς με σχιζοφρένεια μπορούν να ωφεληθούν από το IPT σε τομείς όπως η νευρογνωσία, η κοινωνική αντίληψη, η ψυχοπαθολογία και η λειτουργικότητα. Αυτά τα οφέλη μπορεί να αποτελέσουν τη βάση για την κοινωνική επανένταξη των ατόμων αυτών, προωθώντας την ενεργή συμμετοχή τους στην καθημερινότητα και τις απαιτήσεις της και ενισχύοντας τις δράσεις από-ασυλοποίησης. Περισσότερες έρευνες στο συγκεκριμένο πεδίο μελέτης μπορεί να φωτίσουν περαιτέρω τη θεραπεία της σχιζοφρένειας.Schizophrenia is regarded as the most prominent and enigmatic psychiatric disorder impacting humans. This overarching category comprises a spectrum of psychopathological phenomena characterized by disruptions in cognitive processes, affective regulation, and behavioral patterns. Many studies have shown that cognitive rehabilitation is essential for schizophrenia treatment since it improves function. Moreover, social cognitive functions and negative symptoms moderate these associations. Integrated Psychological Therapy (IPT) is a promising approach that integrates interventions on neurocognition, social cognition, and functional outcome. This study examines IPT's efficacy in middle-aged chronic inpatients. This randomized controlled trial included 44 individuals with schizophrenia, of whom 54.5% (n = 24) were male and the remaining participants were female (n = 20). At baseline, the mean age of participants was 60.95 years (SD = 5.54), the mean duration of illness was 32.93 years (SD = 8.29), and the mean duration of hospitalization was 7.57 years (SD = 4.31). Regarding educational attainment, the mean number of years of education was 11.55 years (SD = 3.30), while the mean intelligence quotient (IQ) was estimated at 85.52 (SD = 6.58). In terms of pharmacological treatment, 34.1% (n = 15) of the participants were receiving only typical antipsychotic medication, 13.6% (n = 6) were receiving only atypical antipsychotic medication, while 52.3% (n = 23) were receiving a combination of typical and atypical antipsychotic medications. Participants were allocated to the intervention and control groups, and no statistically significant differences were observed between the two groups regarding baseline characteristics. Twenty-one IPT participants received 50 biweekly sessions and medication, while twenty-three control participants received treatment as usual/supportive therapy and pharmacotherapy. Pre- and post-intervention and six- and twelve-month follow-ups were used to assess neurocognition, social perception, psychopathology, and functioning using the Matrics Consensus Cognitive Battery, Social Perception Scale, Positive and Negative Syndrome Scale, and Global Assessment of Functioning. The results were very encouraging since speed of processing (b=16.9, SE=3.96, p<.001), attention/vigilance (b=5.25, SE=3.43, p<.01), overall composite (b=14.91, SE=3.05, p<.001), and neurocognitive composite (b=15.09, SE=2.9, p<.001) scores improved significantly in the IPT group. Social Perception Scale performance improved in all areas after the intervention and lasted 6 months. Positive, negative, and total psychopathology symptoms decreased significantly post-intervention and at the 12-month follow-up, and participants' functioning improved significantly. From the above it can be concluded that middle-aged chronic hospitalized individuals with schizophrenia may benefit from IPT in neurocognition, social perception, psychopathology, and functioning. These benefits may constitute a basis for the social reintegration of individuals, promoting active societal engagement and bolstering initiatives aimed at deinstitutionalization. This field of study could shed light on schizophrenia treatment, hence more research is encouraged
