31451 research outputs found
Sort by
Mirnas in Major Depression: Possible Association of Mir-17 and Mir-92 With Childhood Traumas
No full textTumkaya, Selim/0000-0002-0474-4467; Mert, Alper/0000-0001-5944-9089; Karagur, Ege Riza/0000-0003-2189-8553; Yucens, Bengu/0000-0002-4721-7288Objective: Psychosocial and genetic factors are considered to play roles in the etiological mechanisms of major depressive disorder (MDD). The involvement of miRNAs in the etiopathogenesis of depression and childhood traumas is still unclear. This study aims to reveal potential differences in miRNA levels between patients with depression and healthy individuals and assess their connection to childhood traumas. Methods: This study included fifty patients with MDD and 33 healthy controls. The targeting of the 3'UTR regions of the BDNF, SLC6A4/SERT/5-HTT, HTR1a, and HTR2a genes by 8 miRNAs was analyzed to explore their potential involvement in depression and childhood traumas. The Hamilton Depression Rating Scale, the Hamilton Anxiety Rating Scale, and the Childhood Trauma Questionnaire-28 were administered to the participants. Results: Patients with MDD exhibited significantly lower expression levels of miR-335 and miR-4775, as well as significantly higher expression levels of miR-15, miR-16, miR-17, miR-92, miR-182, and miR-206, when compared to healthy controls using the 2(-(Delta Delta Ct)) method. Only miR-17 and miR-92 were associated with childhood traumas in the patients with depression. Conclusion: Our research reveals a possible involvement of miRNAs in the pathophysiology of depression and highlights a potential relationship between childhood traumas and specific miRNAs in depressed patients.Pamukkale University Scientific Research Projects Unit [2020TIPF012]Funding for this study was provided by Pamukkale University Scientific Research Projects Unit with project number 2020TIPF012; the Pamukkale University Scientific Research Projects Unit had no further role in study design; in the collection, analysis and interpretation of data; in the writing of the report; and in the decision to submit the paper for publication
Serum Semaphorin 3a Levels in Patients With Behçet's Disease With and Without Vascular Involvement
No full textGuven, Serdar Can/0000-0003-1965-9756Aim Semaphorin 3A is a molecule with identified effects on vasculopathy, angiogenesis, the nervous system, bone homeostasis, and autoimmunity. Its role has been demonstrated in autoimmune and autoinflammatory diseases. In the pathogenesis of Beh ; ccedil;et's disease, autoinflammation and vasculopathy play significant roles. While some Beh ; ccedil;et's disease patients present with vasculopathy, no biomarker has yet been identified to predict which patients will develop vasculopathy. Our study aims to determine serum semaphorin 3A levels in Beh ; ccedil;et's disease patients and establish its potential role as a biomarker for diagnosis, disease activity, and vasculopathy. Methods Our study included 97 Beh ; ccedil;et's disease patients who were followed up in the last 6 months at the Ankara City Hospital Rheumatology Clinic and 48 healthy volunteers who accepted to be included in the study. The patient group was initially divided into two categories: vascular and non-vascular. The vascular group included 46 patients with deep vein thrombosis, thrombophlebitis, or pulmonary arterial aneurysm, while the non-vascular group consisted of 51 Beh ; ccedil;et's disease patients without any thromboembolic events or other vascular involvement associated with Beh ; ccedil;et's disease.The control group included 48 healthy volunteers without any systemic diseases, malignancies, autoimmune or autoinflammatory diseases, or a history of active or past thromboembolic disease, and who did not smoke or use any medication. The serum semaphorin 3A levels of the patients and healthy volunteers participating in the study were measured using the ELISA method and were statistically evaluated through comparative analysis. Results The mean age of Beh ; ccedil;et's patients and the control group was similar 42.95 +/- 10.96 vs. 40.64 +/- 10.06 years. The average serum semaphorin 3A level of all Beh ; ccedil;et's patients was found to be 46.76 (11.15) ng/mL, while the average semaphorin 3A level in the control group was determined to be 60 (23.79) ng/mL. The serum semaphorin 3A level of Beh ; ccedil;et's patients was found to be statistically significantly lower compared to the control group (p 0.001). The average serum semaphorin 3A level in the vascular group was determined to be 43.96 (7.52) ng/mL, whereas the serum semaphorin 3A level in non-vascular Beh ; ccedil;et's patients was 49.28 (13.20) ng/mL. The serum semaphorin 3A level of vascular Beh ; ccedil;et's patients was found to be statistically significantly lower compared to non-vascular Beh ; ccedil;et's patients (p = 0.016). The semaphorin 3A levels of both groups were found to be statistically significantly lower compared to the control group (vascular/control p 0.001; non-vascular/control p = 0.006). Conclusions Serum semaphorin 3A levels were significantly decreased in both vascular and non-vascular Beh ; ccedil;et's groups compared to controls. This is the first study in Beh ; ccedil;et's patients to suggest semaphorin 3A as a potential biomarker of inflammation and vascular involvement
Sling and Sling Missiles in Anatolia From the Neolithic Period To the Bronze Age
No full textThe sling is one of the oldest weapons developed by humans in prehistoric times, alongside the spear, bow, and arrow. Traces of its use in Anatolian cultures can be observed as early as 10,000 BCE. The earliest evidence of the sling's existence comes from depictions in stone reliefs, wall paintings, and archaeological finds, specifically round-shaped stone and clay objects identified as sling missiles. In Neolithic and Chalcolithic cultures of Anatolia, the sling was used for hunting, domestication of animals, protecting crops and livestock, and herding. Additionally, there are indications that slings may have been used in conflicts during the Late Neolithic and Early Chalcolithic periods. Late Neolithic and Early Chalcolithic communities developed more flexible and lightweight slings due to advancements in textile technology. Innovations in firing techniques also allowed them to produce more durable and aerodynamically efficient clay sling missiles that could travel faster and reach greater distances. This advanced sling technology laid the foundation for the slings used in the Bronze and Iron Ages and even in modern times, leading to the emergence of expert slingers. During the Late Chalcolithic period and beyond, with the process of state formation in the Bronze Age, the sling became part of the military inventory of centralized authorities in the Near East and was used in specialized slinger units. In the Bronze and Iron Ages, slings were primarily employed in siege warfare by infantry units composed of volunteers or mercenaries and were later integrated into cavalry forces. Due to their mastery of various throwing techniques and strategies, slingers were often more effective than archers of their time and played a crucial role in securing victories in key battles.Sapan, Tarihöncesi dönemlerde mızrak, ok ve yayın dışında insanlar tarafından geliştirilen en eski silahlardan birisidir. MÖ 10000 yıllarına kadar Anadolu Kültürlerinde kullanımına ait izleri görülen sapanın varlığına dair en erken örnekler, taş kabartmalardaki betimlemelerden, duvar resimlerinden ve arkeolojik kazılarda ortaya çıkan sapan tanesi olarak tanımlanan yuvarlak şekilde biçimlendirilmiş taş ve kil objelerden gelmektedir. Anadolu'da Neolitik ve Kalkolitik Dönem kültürlerinde avcılık, hayvanların evcilleştirilmesi, ekin ve sürülerin korunması ve sürülerin yönlendirilmesinde kullanılan sapanın Geç Neolitik ve Erken Kalkolitik Dönemlerde çatışmalarda da kullanılmış olabileceğine dair işaretler bulunmaktadır. Geç Neolitik ve Erken Kalkolitik Dönem toplulukları tekstil teknolojisindeki gelişmelerle daha esnek ve hafif sapanlar yapmışlar, pişirme teknolojisindeki yeniliklerle daha dayanıklı, aerodinamik açıdan daha hızlı ve çok daha uzak mesafelere ulaşabilen farklı tiplerdeki kil sapan tanelerini üretmişlerdir. Söz konusu toplulukların meydana getirdikleri gelişkin sapan teknolojisi aynı zamanda Tunç ve Demir Çağları ve günümüzde bile kullanılan sapanın kökenini oluşturmuş ve uzman sapan atıcılarının ortaya çıkmasını sağlamıştır. Sapan, Geç Kalkolitik Dönem ve sonrasında Tunç Çağı'ndaki devletleşme süreci ile birlikte Yakındoğu'da merkezi otoritelerin askeri envanterine girmiş ve sapan atıcısı birliklerinde kullanılmıştır. Tunç ve Demir Çağı'nda çoğunlukla kuşatma savaşlarında kullanılan sapan, gönüllü veya paralı askerlerden oluşan piyade birlikleri tarafından kullanılmış ve geç dönemlerde ise atlı birliklere de entegre edilmiştir. Sapan atıcıları, sapanda kullandıkları farklı atış teknikleri ve stratejiler sayesinde dönemin okçularından çok daha etkili olmuş, kritik savaşların kazanılmasında önemli rol oynamışlardır
Eğitim ve gelir ilişkisine yönelik zincir marketlerde çalışanların görüşleri
No full textBu çalışmada, zincir marketlerde çalışanların eğitim durumu ile elde ettikleri gelir durumuna ilişkin görüşlerinin ortaya çıkarılması amaçlanmıştır. Araştırmada 43 zincir market çalışanına ulaşılarak veri toplanmıştır. Araştırmada zincir marketlerde çalışanların çalışma nedenlerinin başında çalışma koşullarının iyi olması gelmektedir. Buna göre zincir marketlerde çalışanların genel olarak koşullarını iyi bulduklarından dolayı tercih ettikleri söylenebilir. Bununla birlikte diğer nedenler sırasıyla, eğitim gördüğü alanda atanamama, gelir elde etme, iş bulamama ve kariyer olanaklarıdır. Zincir marketlerde çalışanların çalışmaları karşılığında aldığı ücretle ilgili olarak büyük kısmının normal olarak gördüğü görülürken bazıları düşük olarak değerlendirmektedir. Zincir marketlerde çalışanların çok azı, aldığı ücreti “iyi” olarak nitelemektedir. Zincir market çalışanlarının büyük kısmı mezun olduğu alan ile yaptığı işin uyumsuz olduğu yönünde görüş bildirirken, bazı çalışanların mezun oldukları alan ile yaptığı işi uyumlu olarak niteledikleri tespit edilmiştir. Zincir marketlerin eğitim düzeyi yüksek kişileri çalıştırmalarına ilişkin ön plana çıkan görüş, hizmet kalitesini arttırdığı şeklindedir. Bunu istihdam sıkıntısının sonucu ve doğru uygulama olarak görenler izlemektedir. Zincir marketlerde çalışanların çok büyük bölümü, eğitim düzeyi ile elde ettikleri gelir düzeyinin uyumsuz olduğu şeklinde görüşe sahiptir, çalışanlardan çok azı aldıkları eğitim ile elde ettikleri geliri uyumlu görmektedir
Propolis Extract Reduces Doxorubucin-Induced Brain Damage by Regulating Inflammation, Er Stress, Oxidative Stress, and Apoptosis
No full textDoxorubicin (DOX) is the most widely used chemotherapeutic agent to treat various tumors. DOX treatment can damage many organs, including the brain, by causing oxidative stress. Several antioxidant substances can lessen the effects of DOX or make antioxidant defense systems work faster. Propolis (PROP) is a powerful agent with various healing effects, including antioxidant, antiproliferative, and anti-inflammatory. The point of this study is to look at the histopathological changes, apoptosis, and antioxidant effects of DOX on brain damage in rats. To find out what kinds of phytochemicals were in PROP from the Karl ; imath;ova region of Bing ; ouml;l province, ultra-high-performance liquid chromatography (UHPLC-Orbitrap-HRMS) was used. Then, we made an ethanol extract of it. A total of 28 healthy male Wistar albino rats, each 12 weeks old and weighing between 220 and 250 g, were included in the study. Rats were divided into four groups: control, PROP, DOX, and PROP+DOX. We applied the relevant treatments to the determined groups. Following the application, we decapitated the rats under the appropriate conditions and collected blood and brain tissue samples. We examined oxidative stress parameters in blood samples and used brain tissue samples for histopathological, biochemical, and molecular analyses. We determined DOX levels in the brain tissue samples using UHPLC-Orbitrap-HRMS. The findings obtained showed that the PROP extract improved DOX-induced brain tissue damage. In addition, PROP extract attenuated DOX-induced brain tissue inflammation, ER stress, apoptosis, and oxidative stress
The Relationship Between Ctrp Levels, Plasma Lipids, Trp64arg Gene, and Β3-Ar in Preterm Birth
No full textInonu University Scientific Research Projects Unit [TDK-2022-3013]This study was supported by Inonu University Scientific Research Projects Unit (Project No: TDK-2022-3013)
Hydroxylated Polymeric Linolenic Acid Containing Cytocompatible Cryogels With Antibiofilm Activities
No full textAltintas, Fatih/0000-0001-8779-0110Essential oils and their acids can possess various beneficial properties, such as antioxidant, antiviral, antifungal, and antibacterial activities. Therefore, we conducted a comprehensive examination of the biological activities of HEMA-based cryogels containing hydroxylated polymeric linolenic acid (PLinoOH). First, linolenic acid underwent autoxidation for three months to yield macroperoxide linolenic acid. This macro peroxide fatty acid, distinguished by its peroxide, epoxide, and hydroperoxide functional groups, reacted with diethanolamine to synthesize hydroxylated polymeric linolenic acid (PLinoOH). The resulting PLinoOH was then utilized to prepare the HEMA-based cryogel series. These cryogels were physically and chemically characterized. The cytocompatibility of the cryogel series and its potential genotoxic effects on cellular DNA were examined using human embryonic kidney cells. The antifungal and antibacterial effects of the cryogel series were evaluated against Saccharomyces cerevisiae yeast and Staphylococcus aureus, Enterococcus faecalis, and Pseudomonas aeruginosa bacterial strains. Additionally, total sugar, uronic acid, and protein analyses were performed to understand their effects on the exopolysaccharide substance in the biofilm structure. The fabricated cryogels exhibited considerable antibiofilm effects along with their remarkable biocompatibility. They showed varying effects were observed on the structure of exopolysaccharide substance according to the bacterial species and cell wall structure. Overall, these findings highlight the potentials of the fabricated cryogels as multifunctional biomaterials for combating microbial infections, with species-specific impacts on biofilm extracellular polymeric substance (EPS) composition.Dzce University Research Fund [2024.05.03.1541]This study was funded by the Duzce University Research Fund (Grant Number: 2024.05.03.1541)
Diyabeti olan ergenlerde ebeveyn-çocuk metakognisyonlarının hastalığa yönelik tutum, psikolojik sağlamlık ve depresyon-kaygı ile ilişkisi
No full textGİRİŞ
Kronik hastalıklar, tam olarak iyileşmesi mümkün olmayan, sıklıkla uzun dönem takip ve tedavi gerektiren, bireyin günlük işlevselliğinde ve yaşam kalitesinde bozulmaya sebep olan sağlık problemleridir. Çocukluk çağı hastalıklarının tedavi olanaklarında gelişmeler yaşanması sağ kalım oranlarını artırmakta, buna bağlı olarak bireylerin hastalıkla geçirecekleri sürelerde uzamaktadır. Günümüzde diyabetin görülme oranlarının artışı ve hayat kalitesindeki olumsuz etkileri sebebiyle dünyada önemi artmaktadır. Kronik hastalıkların çocuklar üzerindeki psikolojik etkileri genellikle dikkate alınmamaktadır. Diyabette öncelik kan şekeri takibi ve komplikasyonların önlenmesi olmaktadır. Ancak yapılan çalışmalarda gençlerin içinde bulundukları ruhsal durumlarının, diyabete uyumlarını ve tedavi sürecine aktif katılımlarını etkilediği görülmektedir. Çalışmamızda diyabet tanısı alan gençlerde, psikolojik etkiler açısından erken müdahale alanları yaratabilmek adına üst bilişsel inançlar, tutum, psikolojik sağlamlık ve depresyon-kaygı düzeyleri arasındaki ilişkilerin incelenmesini amaçladık.
YÖNTEM
Çalışmanın örneklemini, Pamukkale Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Endokrinoloji Polikliniği’ne başvuran diyabet tanılı gençler ve daha önce herhangi bir kronik hastalık tanısı almayan gençler oluşturmaktadır. Çalışmaya 12-18 yaş aralığında, 62 diyabet tanılı genç ile 60 sağlıklı gönüllü genç dahil edilmiştir. Araştırmaya dahil edilen gönüllüler, Çocuğun Kendi Hastalığına Yönelik Tutumu Ölçeği (ÇKHYTÖ), Üstbiliş Ölçeği Çocuk-Ergen Formu (ÜBO-ÇE), Çocuklarda Anksiyete ve Depresyon Ölçeği-Çocuk Formu (ÇADÖY-Ç), Çocuk ve Genç Psikolojik Sağlamlık Ölçeğini (ÇGPSÖ) araştırmacı eşliğinde kendileri doldurmuştur. Araştırmaya dahil edilen kontrol grubu Çocuğun Kendi Hastalığına Yönelik Tutumu Ölçeği (ÇKHYTÖ) dışında kalan ölçekleri araştırmacı eşliğinde kendileri doldurmuştur. Dahil edilen gönüllülerin ebeveynleri Üstbiliş Ölçeği-30 (MCQ-30)’u araştırmacı eşliğinde kendileri doldurmuştur. Ayrıca sosyodemografik verilerin detaylı olarak sorgulandığı sosyodemografik veri formu ebeveynle yüz yüze görüşme tekniğiyle araştırmacı tarafından doldurulmuştur.
BULGULAR
Araştırmamızın sonucunda; diyabet tanılı gençler ile kontrol grubundaki gençler arasında ÜBO-ÇE olumlu üst endişeler (p=0,624), olumsuz üst endişeler (p=0,302), batıl inançlar, ceza ve sorumluluk inançları (p=0,442), bilişsel izleme (p=0,920) ve toplam puanı (p=0,923), psikolojik sağlamlık (p=0,492), depresyon (p=0,456) ve kaygı (p=0,289) düzeyleri açısından anlamlı fark bulunmamıştır.
Diyabet tanılı gençlerin ebeveynlerinin MCQ-30’un endişeye dair olumlu inançlar (p=0,013) ve düşünceleri kontrol ihtiyacı olduğuna dair inançlar (p=0,036) alt boyutlarından aldıkları puanlar kontrol grubu ebeveynlerine göre daha yüksek bulunmuştur.
Diyabet tanılı gençlerde; diyabete yönelik tutumun psikolojik sağlamlık (p=0,000) ile aynı yönde, depresyon (p=0,000) ve anksiyete (p=0,000) düzeyleri, MCQ-30 endişeye dair olumlu inançlar (p=0,003), bilişsel güven (p=0,022), düşünceleri kontrol ihtiyacı olduğuna dair inançlar (p=0,022) alt boyutları ve toplam puanları (p=0,006), ÜBO-ÇE olumsuz üst endişeler (p=0,002), batıl inançlar, ceza ve sorumluluk inançları (p=0,001), bilişsel izleme (p=0,026) alt boyutları ve toplam puanları (p=0,000) ile ters yönde ilişkili olduğu saptanmıştır.
Psikolojik sağlamlık düzeyinin depresyon (p=0,000) ve anksiyete (p=0,000) belirtileri, ÜBO-ÇE olumlu üst endişeler (p=0,029), olumsuz üst endişeler (p=0, 009), batıl inançlar, ceza ve sorumluluk inançları (p=0,037) ve toplam puanları (p=0,019) ile zıt yönlü ilişki gösterdiği bulunmuştur.
Depresyon düzeyleri ile MCQ-30 endişeye dair olumlu inançlar (p=0,002), bilişsel güven (p=0,007), düşünceleri kontrol ihtiyacı olduğuna dair inançlar (p=0,004) ve toplam puanları (p=0,005), ÜBO-ÇE olumlu üst endişeler (p=0,007), olumsuz üst endişeler (p=0,000), batıl inançlar, ceza ve sorumluluk inançları (p=0,000), bilişsel
izleme (p=0,000) ve toplam puanları (p=0,000) arasında pozitif korelasyon olduğu gözlenmiştir.
Kaygı düzeyleri ile MCQ-30 endişeye olumlu inançlar (p=0,008), bilişsel güven (p=0,001), düşünceleri kontrol ihtiyacı olduğuna dair inançlar (p=0,001) ve toplam puanları (p=0,002), ÜBO-ÇE olumlu üst endişeler (p=0,008), olumsuz üst endişeler (p=0,000), batıl inançlar, ceza ve sorumluluk inançları (p=0,000), bilişsel izleme (p=0,001) ve toplam puanları (p=0,000) arasında pozitif korelasyon olduğu gözlenmiştir.
Ayrıca MCQ-30 düşünceleri kontrol ihtiyacı olduğuna dair inançlar puanı ile ÜBO-ÇE batıl inançlar ceza ve sorumluluk inançları (p=0,003), toplam puanları (p=0,006) arasında ve MCQ-30 toplam puanları ile ÜBO-ÇE toplam puanları (p=0,020) arasında aynı yönlü ilişki bulunduğu görülmüştür.
Diyabet tanılı gençlerin HBA1C seviyeleri pozitif tutumda daha düşük saptansa da istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır (p=0,299).
SONUÇ
Sonuç olarak, araştırmamız diyabeti olan gençlerde üstbiliş, diyabete yönelik tutum, psikolojik sağlamlık ve depresyon-kaygı düzeylerinin ilişkisini incelemek açısından önemlidir. Çalışmamız, diyabet tanısı alan gençlerde ruhsal durumun ilişkili olabileceği üstbiliş, tutum, psikolojik sağlamlığa dikkat çekmesi ve bu alanda yapılabilecek erken müdahale çalışmalarına yol gösterebilmesi bakımından literatüre katkı sağlamış olabilir.INTRODUCTION diseases are health problems that cannot be completely cured, often requiring long-term follow-up and treatment, and cause a deterioration in an individual's daily functionality and quality of life. Advances in the treatment options for childhood diseases have increased survival rates, leading to an extension of the duration individuals will live with the disease. Today, the increasing prevalence of diabetes and its negative impact on quality of life have made it more important worldwide. The psychological effects of chronic diseases on children are often not given due attention. In diabetes, the primary focus tends to be on monitoring blood sugar levels and complications. However, studies have shown that the psychological state of adolescents affects their adaptation to diabetes and their active participation in the treatment process. In our study, we aimed to investigate the relationships between higher-order cognitive beliefs, attitudes, psychological resilience, and levels of depression-anxiety in adolescents diagnosed with diabetes, in order to create early intervention opportunities for psychological impacts. METHOD The sample of the study consists of adolescents diagnosed with diabetes who applied to the Pediatric Endocrinology Clinic of Pamukkale University Faculty of Medicine, as well as adolescents who have not been previously diagnosed with any chronic disease. The study included 62 adolescents diagnosed with diabetes and 60 healthy volunteer adolescents, aged between 12 and 18 years. The volunteers included in the study filled out the following scales with the researcher’s assistance: The Child's Attitude Towards Their Illness Scale (CATIS), MetaCognitions Questionnaire for Children (MCQ-C), Revised Child Anxiety and Depression Scale-Child Form (RCAD-C) and Child and Youth Psychological Resilience Scale-12 (CYPRS-12). The
XIX
control group, included in the study, filled out the scales, except for the CATIS, with the researcher’s assistance. The parents of the included volunteers filled out the Meta-Cognitions Questionnaire-30 (MCQ-30) with the researcher’s assistance. In addition, a detailed sociodemographic data form was filled out by the researcher through face-to-face interviews with the parents. FINDINGS As a result of our study, no significant difference was found between young people diagnosed with diabetes and young people in the control group in terms of the levels of positive beliefs about worry (p=0.624), negative beliefs about worry (p=0.302), superstitious, punishment and responsibility beliefs (p=0.442), cognitive monitoring (p=0.920) and total score (p=0.923), psychological resilience (p=0.492), depression (p=0.0456) and anxiety (p=0.289). The scores of the parents of young people diagnosed with diabetes on the Positive Beliefs About Worry (p=0.013) and Beliefs about the need to control thoughts (p=0.036) subscales of the MCQ-30 were found to be higher than those of the control group parents. In young individuals diagnosed with diabetes, attitudes towards diabetes were found to be positively correlated with psychological resilience (p=0.000). Attitudes towards diabetes were found to be negatively correlated with depression (p=0.000) and anxiety (p=0.000) levels, as well as with MCQ-30 including positive beliefs about worry (p=0.003), cognitive confidence (p=0.022), beliefs about the need to control thoughts (p=0.022), and the total score (p=0.006). Additionally, negative beliefs about worry on the MCQ-C (p=0.002), superstitious, punishment and responsibility beliefs (p=0.001), cognitive monitoring (p=0.026), and the total score (p=0.000) were also negatively correlated. The level of psychological resilience was found to be negatively correlated with depression (p=0.000) and anxiety (p=0.000) symptoms, as well as with positive beliefs about worry (p=0.029), negative beliefs about worry (p=0.009), superstitious, punishment and responsibility beliefs (p=0.037), and the total score (p=0.019) on the MCQ-C.
A positive correlation was observed between depression levels and the positive beliefs about worry (p=0.002), cognitive confidence (p=0.007), beliefs about the need to control thoughts (p=0.004) and the total score (p=0.005) on the MCQ-30, as well as with positive beliefs about worry (p=0.007), negative beliefs about worry (p=0.000), superstitious, punishment and responsibility beliefs (p=0.000), cognitive monitoring (p=0.000) and the total score (p=0.000) on the MCQ-C. A positive correlation was observed between anxiety levels and the positive beliefs about worry (p=0.008), cognitive confidence (p=0.001), beliefs about the need to control thoughts (p=0.001) and the total score (p=0.002) on the MCQ-30, as well as with positive beliefs about worry (p=0.008), negative beliefs about worry (p=0.000), superstitious, punishment and responsibility beliefs (p=0.000), cognitive monitoring (p=0.001) and the total score (p=0.000) on the MCQ-C. Additionally, a positive correlation was observed between the beliefs about the need to control thoughts score on the MCQ-30 and the superstitious, punishment and responsibility beliefs (p=0.003), and the total score (p=0.006) on the MCQ-C. Furthermore, a positive correlation was found between the total score on the MCQ-30 and the total score on the MCQ-C (p=0.020). Although the HBA1C levels in young individuals diagnosed with diabetes were lower in those with a more positive attitude, this difference was not statistically significant (p=0.299). CONCLUSION In conclusion, our study is important in terms of examining the relationship between metacognition, attitudes towards diabetes, psychological resilience, and depression-anxiety levels in adolescents with diabetes. Our study may contribute to the literature by highlighting the relationship between psychological state and metacognition, attitude, and psychological resilience in adolescents diagnosed with diabetes, and by providing guidance for early intervention studies in this field
Üniversite öğrencilerinin spora katılım durumlarına göre sosyal medyadaki sosyal kaygı ve gelişmeleri kaçırma korkusu
No full textÇalışmanın amacı üniversite öğrencilerinin spora katılım durumlarına göre sosyal medya sosyal kaygı ve gelişmeleri kaçırma korkusu (FOMO) arasındaki ilişkiyi incelemektir. Bu amaç doğrultusunda spor yapan ve yapmayanların sosyal medyadaki sosyal kaygı ve gelişmeleri kaçırma korkusu üzerindeki etkileri de incelenmiştir. Ayrıca çalışmada cinsiyet faktörüne göre bağımlı değişkenlerdeki farklar spora katılım durumuyla birlikte etkileşimli olarak incelenmiş ve katılımcıların sosyal medyada geçirdikleri süre, spor yapanların haftalık spor yapma süresi ve ne kadar süredir spor yaptıklarıyla sosyal medya sosyal kaygı ve sosyal medyadaki gelişmeleri kaçırma korkusu arasındaki ilişkiler belirlenmiştir. Araştırmanın örneklemi Pamukkale Üniversitesi’nde herhangi bir bölümde öğrenim gören 230’u spor yapan (X̄yaş=21.97), 184’ü spor yapmayan (X̄yaş=21.35) ve 202’si kadın 212’si erkek toplamda 414 katılımcıdan (X̄yaş=21.70) oluşmaktadır. Örneklem grubunun kişisel bilgilerini belirlemek için araştırmacı tarafından hazırlanan kişisel bilgi formu; sosyal kaygı düzeylerini ölçmek amacıyla Sosyal Medya Kullanıcıları İçin Sosyal Kaygı Ölçeği, gelişmeleri kaçırma korkusunu ölçmek amacıyla Sosyal Ortamlarda Gelişmeleri Kaçırma Korkusu Ölçeği kullanılmıştır. Veri analizinde ilişkileri belirlemek için Pearson Korelasyon analizi ve farklılıkları belirlemek amacıyla MANOVA analizi yapılmıştır. Elde edilen bulgulara bakıldığında spora katılım durumlarına göre spor yapan öğrencilerin sosyal medya sosyal kaygı alt boyutlarından paylaşılan içerik, gizlilik endişesi, öz değerlendirme ve gelişmeleri kaçırma korkusu ile sosyal medyada geçirdikleri süre arasında ilişki tespit edilmiş olup spor yapmayan öğrencilerde ilişki tespit edilememiştir. Araştırmaya katılan spor yapan üniversite öğrencilerinin haftalık spor yapma süresi ve ne kadar süredir spor yaptıklarıyla sosyal medya sosyal kaygı ve gelişmeleri kaçırma korkusu arasında ilişki olmadığı bulunmuştur. Cinsiyete göre kadın katılımcıların sosyal medya sosyal kaygı alt boyutlarından gizlilik endişesi, etkileşim kaygısı ve gelişmeleri kaçırma korkusu puan ortalamalarının erkeklere göre daha yüksek olduğu bulunmuştur. Spora yapma durumlarına ve cinsiyet-spor yapma durumu etkileşimlerine göre sosyal medya sosyal kaygı alt boyutları ve gelişmeleri kaçırma korkusu arasında anlamlı fark bulunamamıştır. Sonuç olarak spor yapmanın gelişemeleri kaçırma korkusu ve sosyal medyadaki sosyal kaygı açısından anlamlı olmadığı fakat cinsiyetin sosyal medyada sosyal kaygı ve gelişmeleri kaçırma korkusu açısından önemli bir değişken olduğu söylenebilir.The aim of the study is to examine the relationship between social anxiety on social media and fear of missing out (FOMO) according to university students' sports participation status. For this purpose, the effects of those who do and do not do sports on social anxiety and fear of missing out on social media were also examined. In addition, the differences in dependent variables according to the gender factor in the study were examined interactively with sports participation status and the relationships between the time the participants spent on social media, the weekly sports activity duration of the athletes and how long they have been doing sports and social media social anxiety and fear of missing out on social media were determined. The sample of the study consists of a total of 414 participants (X̄age=21.70) studying in any department at Pamukkale University, 230 of whom do sports (X̄age=21.97) and 184 of whom do not do sports (X̄age=21.35) and 202 women and 212 man. A personal information form created by the researcher in order to determine the socio-demographic information of the participants; Social Anxiety Scale for Social Media Users was used to measure social anxiety levels, and Fear of Missing Out Scale in Social Environments was used to measure fear of missing out. Pearson Correlation analysis was used to determine relationships in data analysis, and MANOVA analysis was used to determine differences. When the findings were examined, a relationship was found between the social media social anxiety sub-dimensions of students who do sports according to their participation status, which are shared content, privacy concerns, self-evaluation and fear of missing out, and the time they spend on social media, while no relationship was found in students who do not do sports. It was found that there was no relationship between the weekly sports practice time and how long they have been doing sports of the university students who participated in the study and social media social anxiety and fear of missing out. According to gender, it was found that the mean scores of female participants in social media social anxiety sub-dimensions of privacy concerns, interaction concerns and fear of missing out were higher than those of males. No significant difference was found between the social media social anxiety sub-dimensions of students who do sports according to their participation status and fear of missing out. As a result, it can be said that doing sports is not significant in terms of fear of missing out and social anxiety on social media, but gender is an important variable in terms of social anxiety and fear of missing out on social media
Korunmuş ejeksiyon fraksiyonlu kalp yetmezliği hastalarında SGLT 2 inhibitörlerinin kardiak MR değişiklikleri ve biyobelirteçler üzerine etkileri
No full textBu çalışma Pamukkale Üniversitesi Bilimsel Araştırma
Projeleri Koordinasyon Birimi’nin 25.05.2023 tarih ve
2023TIPF014 no’lu kararı ile desteklenmiştir.Korunmuş ejeksiyon fraksiyonlu kalp yetmezliği (KEF-KY), özellikle
kardiyovasküler hastalıklar arasında dikkat çeken, kompleks bir klinik tablo olarak
karşımıza çıkmaktadır. Ejeksiyon fraksiyonu korunmuş olmasına rağmen, sol
ventrikül (SV) diyastolik fonksiyonunda bozulma ve artmış dolum basınçları gibi
hemodinamik değişikliklerle karakterizedir. Dünya genelinde özellikle artan yaşam
süresi, metabolik sendromun yaygınlaşması ve eşlik eden hastalıkların artışıyla, KEFKY'nin
prevalansı giderek yükselmektedir. Tip 2 diyabet (DM), hipertansiyon ve
obezite gibi metabolik komorbiditeler, KEF-KY'nin gelişiminde ve ilerlemesinde
kritik rol oynamaktadır.
KEF-KY'nin temel patofizyolojik mekanizmalarından biri diyastolik
disfonksiyondur (DD). Bu durum, SV dolum basınçlarının artışı, miyokardiyal
sertleşme ve fibrozis süreçleriyle ilişkilidir. Ayrıca, sağ ventrikül (SaV) disfonksiyonu,
atriyal yeniden şekillenme ve pulmoner hipertansiyon (PH) gibi ek komplikasyonlar
da KEF-KY'nin klinik seyrini daha karmaşık bir hale getirmektedir. Diyastolik
fonksiyon bozukluğu nedeniyle sol atriyumda (SA) artan basınç, atriyal yeniden
şekillenme ile sonuçlanmakta ve bu durum, ileri fibrozisle birlikte atriyum
fonksiyonlarının bozulmasına yol açmaktadır.
Sodyum-glukoz ko-transporter 2 (SGLT2) inhibitörleri, başlangıçta diyabet
tedavisinde kullanılan farmakolojik ajanlar olarak geliştirilmiş olsalar da
kardiyovasküler sistem üzerindeki olumlu etkileriyle dikkat çekmektedir. Önceki
araştırmalar, bu ilaçların yalnızca glisemik kontrol sağlamadığını, aynı zamanda kalp
ve böbrek fonksiyonları üzerinde yararlı etkiler oluşturduğunu ortaya koymuştur.
SGLT2 inhibitörlerinin ozmotik diürez etkisi ile intravasküler hacim azalması, ön ve
art yükün hafiflemesini sağlamakta ve bu durum, KEF-KY hastalarında miyokardiyal
stresin azalmasıyla sonuçlanmaktadır. Ayrıca, bu ilaçların antifibrotik ve
antienflamatuar etkileri, miyokardial dokudaki yeniden şekillenmenin gerilemesine
katkıda bulunmaktadır. Bunun sonucunda hem ventriküler hem de atriyal düzeyde
yapısal ve fonksiyonel iyileşme sağlanabilmektedir.
Çalışmaya 29 Mayıs 2023 ile 28 Mayıs 2024 tarihleri arasında Pamukkale
Üniversitesi Hastanesi Kardiyoloji Kliniği'nde takip edilen, Tip 2 DM’si olan 26 KEFKY
hastası dahil edilmiştir. Hastaların tedavi öncesi ve sonrası kardiyak yapısal ve
fonksiyonel verileri ekokardiyografi ve kardiyak manyetik rezonans görüntüleme
(KMR) yöntemleriyle karşılaştırılmıştır.
Çalışmaya dahil edilen 26 hasta üzerinde yapılan analizde, tedavi sonrası
KMR’de SA yapısal ve fonksiyonel değerlendirmede belirgin iyileşmeler göstermiştir.
SA hacmi (SAV) tedavi öncesi 78,73±21,64 ml’den tedavi sonrası 71,20±22,35 ml’ye
düşmüştür (p0,001). SA rezervuar strain değerinde artış gözlenmiş; tedavi öncesi
22,3±9,4% iken tedavi sonrası 23,0±8,3% olarak bulunmuştur (p=0,010). SV hacim
ve kütlesinde anlamlı iyileşmeler sağlanmıştır. SV end-diastolik hacmi (EDV) tedavi
öncesinde 152,27±28,92 ml iken, tedavi sonrası 139,08±28,28 ml’ye düşmüştür
(p0,001). Benzer şekilde, SV end-sistolik hacmi (ESV) tedavi öncesi 61,10±24,25
ml’den tedavi sonrası 50,85±16,28 ml’ye azalmıştır (p0,001). SV kütlesi
103,46±23,03 gr’den 96,16±20,69 gr’ye gerilerken, SV kütle indeksi de 52,67±10,15
gr/m²’den 49,27±8,99 gr/m²’ye düşmüştür (p0,001). SaV ile ilgili olarak, SaV EDV
tedavi öncesi 137,48±32,11 ml’den tedavi sonrası 135,48±27,09 ml’ye azalmış
(p0,001), SaV ESV ise 59,56±13,99 ml’den 56,28±14,26 ml’ye düşmüştür
(p0,001). Ekokardiyografi ile bakılan SaV fraksiyonel alan değişimi (FAC) artış
göstermiş, ancak bu değişim istatistiksel olarak anlamlı bulunmamıştır. Triküspit
anüler plan sistolik hareketi (TAPSE) ise tedavi öncesi 18,3±4,65 mm’den tedavi
sonrası 20,54±4,22 mm’ye yükselmiştir (p=0,001). Diyastolik disfonksiyon (DD)
değerlendirmesi sonucu, lateral e’ hızında tedavi öncesi 6,77±1,66 cm/s’den tedavi
sonrası 8,17±1,98 cm/s’ye artış görülmüştür (p=0,010). E/A oranı ise tedavi öncesi
0,83±0,38 iken tedavi sonrası 0,85±0,27 olarak artmıştır (p=0,002). Laboratuvar
analizleri değerlendirildiğinde, fibrozis biyobelirteci olarak kullanılan galectin-3 (gal-
3) düzeyinde anlamlı azalma sağlanmıştır; tedavi öncesi 773,99±885,55 ng/mL’den
tedavi sonrası 502,05±535,90 ng/mL’ye düşmüştür (p=0,028). Ancak miyokardiyal
hasar belirteci olan kalp tipi yağ asidi bağlayıcı protein (H-FABP) düzeylerinde
anlamlı bir değişiklik gözlenmemiştir.
Sonuç olarak, bu çalışma, SGLT2 inhibitörlerinin KEF-KY hastalarında hem
kardiyak yapısal iyileşmelere hem de fonksiyonel parametrelerde düzelmelere katkıda
bulunduğunu ortaya koymaktadır. Tedavinin özellikle atriyal strain değerleri ve
fibrozis üzerindeki olumlu etkileri dikkat çekmektedir. Bununla birlikte, bu bulguların
farklı hasta gruplarında ve uzun dönemli takip çalışmalarında teyit edilmesi
gerekmektedir. Daha geniş kapsamlı randomize kontrollü çalışmalar, bu tedavi
yaklaşımının klinik etkinliğini ve mekanizmalarını daha ayrıntılı bir şekilde
değerlendirmek için faydalı olacaktır.Heart failure with preserved ejection fraction (HFpEF) stands out as a complex
clinical condition within cardiovascular diseases. Despite the preservation of ejection
fraction, HFpEF is characterized by hemodynamic changes such as impaired diastolic
function of the left ventricle (LV) and increased filling pressures. Globally, with
increasing life expectancy, the prevalence of HFpEF is rising steadily due to the
growing prevalence of metabolic syndromes and associated conditions. Comorbidities
such as type 2 diabetes, hypertension, and obesity play a critical role in the
development and progression of HFpEF.
One of the main pathophysiological mechanisms of HFpEF is diastolic
dysfunction (DD). This condition is associated with increased LV filling pressures,
myocardial stiffness, and fibrosis processes. Additionally, complications such as right
ventricular (RV) dysfunction, atrial remodeling, and pulmonary hypertension (PH)
further complicate the clinical course of HFpEF. Due to diastolic dysfunction,
increased left atrial (LA) pressures lead to atrial remodeling, ultimately causing atrial
fibrosis and impaired atrial function.
Sodium-glucose Cotransporter 2 (SGLT2) inhibitors, initially developed as
pharmacological agents for diabetes treatment, have gained attention for their
cardiovascular benefits and have emerged as potential therapeutic options for HFpEF
management. Previous studies have demonstrated that these medications not only
ensure glycemic control but also exert beneficial effects on heart and kidney functions.
By inducing osmotic diuresis, SGLT2 inhibitors reduce intravascular volume,
alleviating preload and afterload. This results in decreased myocardial stress in HFpEF
patients. Furthermore, these drugs’ antifibrotic and anti-inflammatory effects
contribute to reversing myocardial remodeling. Consequently, they promote structural
and functional improvements at both ventricular and atrial levels.
A total of 26 patients with Type 2 diabetes mellitus (DM) and heart failure with
preserved ejection fraction (HFpEF), who were monitored at the Cardiology Clinic of
Pamukkale University Hospital between May 29, 2023, and May 28, 2024, were
included in the study. The structural and functional cardiac data of the patients before
and after treatment were compared using echocardiography and cardiac magnetic
resonance imaging (CMR) techniques.
The analysis conducted on the 26 included patients revealed significant
improvements in structural and functional assessments of the LA using CMR after
treatment. The LA volume (LAV) decreased from 78.73±21.64 mL before treatment to
71.20±22.35 mL after treatment (p0.001). An increase was observed in LA reservoir
strain values, rising from 22.3±9.4% pre-treatment to 23.0±8.3% post-treatment
(p=0.010). Significant improvements were also observed in LV volume and mass. The
LV end-diastolic volume (EDV) decreased from 152.27±28.92 mL pre-treatment to
139.08±28.28 mL post-treatment (p0.001). Similarly, the LV end-systolic volume
(ESV) reduced from 61.10±24.25 mL before treatment to 50.85±16.28 mL after
treatment (p0.001). The LV mass decreased from 103.46±23.03 g to 96.16±20.69 g,
and the LV mass index reduced from 52.67±10.15 g/m² to 49.27±8.99 g/m² (p0.001).
Regarding the RV, the RV EDV decreased from 137.48±32.11 mL pre-treatment to
135.48±27.09 mL post-treatment (p0.001), while the RV ESV dropped from
59.56±13.99 mL to 56.28±14.26 mL (p0.001). The RV fractional area change (FAC)
showed an increase as measured via echocardiography, though this change was not
statistically significant. Tricuspid annular plane systolic excursion (TAPSE) increased
from 18.3±4.65 mm before treatment to 20.54±4.22 mm after treatment (p=0.001). In
diastolic dysfunction assessments, the lateral e’ velocity improved from 6.77±1.66
cm/s pre-treatment to 8.17±1.98 cm/s post-treatment (p=0.010). Additionally, the E/A
ratio rose from 0.83±0.38 pre-treatment to 0.85±0.27 post-treatment (p=0.002).
Laboratory analysis indicated a significant reduction in the fibrosis biomarker
galectin-3 (gal-3), dropping from 773.99±885.55 ng/mL pre-treatment to
502.05±535.90 ng/mL post-treatment (p=0.028). However, there was no significant
change observed in the myocardial injury marker heart-type fatty acid-binding protein
(H-FABP).
In conclusion, this study demonstrates that SGLT2 inhibitors contribute to both
structural improvements and functional enhancements in patients with HFpEF. The
treatment's notable positive effects on atrial strain values and fibrosis are particularly
remarkable. However, these findings need confirmation in different patient groups and
long-term follow-up studies. Larger-scale randomized controlled trials would be
beneficial in thoroughly evaluating the clinical efficacy and mechanisms of this
therapeutic approach