KCE Repository
Not a member yet
1732 research outputs found
Sort by
Leiden een stijging van dagopnames en een korter ziekenhuisverblijf tot meer heropnames en overlijdens ? : Synthese
No full text13 p.ill.,Belgische ziekenhuizen verkorten hun verblijfsduur en voeren steeds meer ingrepen in dagopname uit. In het eerste deel van een studie stelt het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg (KCE) vast dat dit niet leidt tot meer ongeplande heropnames of sterfte na ontslag. Deze evolutie lijkt dus veilig voor de meeste aandoeningen en levert efficiëntiewinst voor de ziekenhuizen op, mits goede nazorg en aandacht voor de patiëntbeleving.1 INLEIDING 3 -- 1.1 KORTERE VERBLIJFSDUUR EN VERSCHUIVING NAAR DAGOPNAME 3 -- 1.2 DOEL VAN DE STUDIE 3 -- 2 IMPACT VAN TOENAME DAGCHIRURGIE 4 -- 2.1 TOENAME VAN DAGCHIRURGIE 4 -- 2.2 ZEER LAGE STERFTE 4 -- 2.3 GEEN TOENAME VAN ONGEPLANDE HEROPNAMES, INTEGENDEEL 4 -- 2.4 TOENAME DAGCHIRURGIE ZONDER GEOBSERVEERDE NADELIGE EFFECTEN 4 -- 3 IMPACT VAN EEN KORTERE VERBLIJFSDUUR 6 -- 3.1 KORTERE VERBLIJFSDUUR 6 -- 3.2 LICHTE AFNAME VAN ONGEPLANDE HEROPNAMES EN STABIEL STERFTECIJFER 6 -- 3.3 KORTERE VERBLIJFSDUUR ZONDER GEOBSERVEERDE NADELIGE EFFECTEN 6 -- 4 WAT ZEGT DE WETENSCHAPPELIJKE LITERATUUR? 8 -- 4.1 IN LIJN MET DE EERDERE BEVINDINGEN, MET ÉÉN UITZONDERING 8 -- 4.2 BEPAALDE INTERVENTIES EFFECTIEF VOOR INKORTEN VERBLIJFSDUUR 8 -- 5 CONCLUSIE 8 -- 5.1 TOENEMENDE EFFICIËNTIE ZONDER MEER ONGEPLANDE HEROPNAMES EN STERFTE NA ONTSLAG 8 -- 5.2 BEPERKINGEN
Blood-based biomarkers to rule out cerebral lesions in mild traumatic brain injuries : - Supplement
No full text65 p.ill.
Blood-based biomarkers to rule out cerUtilisation de biomarqueurs sanguins pour exclure une lésion cérébrale après un traumatisme crânien légerebral lesions in mild traumatic brain injuries : Synthèse
No full text16 p.ill.,Une bonne évaluation des patients qui se présentent aux urgences après un traumatisme crânien léger est absolument cruciale pour s’assurer qu’ils ne présentent pas de lésion cérébrale. Même si ce cas de figure est rare, l’évaluation dans notre pays repose souvent sur un scanner, un examen d’imagerie qui expose les patients aux rayons X et a un coût non négligeable. Heureusement, des outils décisionnels validés (« algorithmes cliniques ») permettent de réaliser un premier tri sur la base des symptômes et des caractéristiques du patient, et d’éviter ainsi une partie des scanners inutiles. Des tests sanguins pourraient réduire encore plus le recours à l’imagerie. Dans cette nouvelle étude, le Centre Fédéral d’Expertise des Soins de Santé (KCE) s’intéresse à la performance d’un nouveau test de ce type et à son potentiel concret dans le contexte belge. Conclusion ? Le test fonctionne bien pour exclure la présence d’une lésion cérébrale. Il n’est toutefois officiellement autorisé qu’en complément de l’évaluation clinique, pas comme outil isolé. C’est également indispensable si l’on veut qu’il ait une valeur ajoutée en termes de réduction des scanners L’adoption d’un algorithme est donc un prérequis indispensable à l’intégration de ce test sanguin dans la pratique clinique en Belgique.SYNTHÈSE 3 -- 1.1 LES TRAUMATISMES CRÂNIENS LÉGERS 3 -- 1.1.1 Définition et classification 3 -- 1.1.2 Incidence 3 -- 1.1.3 Impact des traumatismes crâniens légers 4 -- 1.2 DIAGNOSTIC DES TRAUMATISMES CRÂNIENS LÉGERS 4 -- 1.3 LA PLACE POTENTIELLE DES BIOMARQUEURS 5 -- 1.3.1 La protéine S100β 5 -- 1.3.2 GFAP + UCH-L1 5 3 -- 1 GFAP + UCH-L1 6 -- 3.2 GFAP SEULE ET UCH-L1 SEULE 7 -- 4.1 RÉSULTATS 7 -- 4.2 LIMITATIONS 7 -- 6.1 UNE POPULATION TRÈS VARIABLE, ET PAS TOUJOURS BIEN CONNUE 8 -- 6.2 CT OR NOT CT ? 9 -- 6.3 LES BIOMARQUEURS MAL CONNUS ET PEU UTILISÉS 9 -- 6.4 QUELLES CONDITIONS ? 9 -- RECOMMANDATIONS 1
Gebruik van bloedbiomarkers om een hersenletsel na licht hoofdtrauma uit te sluiten : Synthese
No full text18 p.ill.,Patiënten die zich met een licht hoofdtrauma op de spoeddienst aanmelden, moeten zorgvuldig worden onderzocht, om een hersenletsel uit te sluiten. Hoewel dit zelden voorkomt, worden hiervoor in ons land toch vaak CT-scans uitgevoerd. Deze onderzoeken stellen patiënten bloot aan röntgenstraling en brengen hoge kosten met zich mee. Gelukkig bestaan er gevalideerde beslissingshulpmiddelen (klinische algoritmen) waarmee artsen op basis van symptomen en patiëntkenmerken een eerste selectie kunnen maken, zodat een deel van de onnodige scans kan worden vermeden. Bloedonderzoek kan het gebruik van beeldvorming nog verder verminderen. In deze nieuwe studie onderzoekt het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg (KCE) een nieuwe bloedtest die een hersenletsel betrouwbaar kan uitsluiten. Deze test is officieel echter alleen erkend als aanvulling op het klinisch onderzoek, niet om alleen gebruikt te worden. Ook om het aantal CT-scans effectief te verminderen is dit noodzakelijk. Het gebruik van een klinisch algoritme is dan ook een essentiële voorwaarde voor de integratie van deze bloedtest in de Belgische klinische praktijk.SYNTHESE 3 -- 1 ACHTERGROND 3 -- 1.1 LICHT HOOFDTRAUMA 3 -- 1.1.1 Definitie en classificatie 3 -- 1.1.2 Incidentie 3 -- 1.1.3 Gevolgen van licht hoofdtrauma 4 -- 1.2 DIAGNOSE VAN LICHT HOOFDTRAUMA 4 -- 1.3 DE MOGELIJKE ROL VAN BIOMARKERS 5 -- 1.3.1 Het S100β eiwit 5 -- 1.3.2 GFAP + UCH-L1 5 -- 2 DOELSTELLINGEN EN METHODEN 6 -- 3 KLINISCHE PERFORMANTIE 6 -- 3.1 GFAP + UCH-L1 6 -- 3.2 GFAP EN UCH-L1 ALLEEN 7 -- 4 ECONOMISCHE EVALUATIE 7 -- 4.1 RESULTATEN 7 -- 4.2 BEPERKINGEN 7 -- 5 BIOMARKERS IN DE EUROPESE AANBEVELINGEN 8 -- 6 DE BELGISCHE REALITEIT 9 -- 6.1 EEN ZEER VARIABELE POPULATIE, DIE NIET ALTIJD GOED BEKEND IS 9 -- 6.2 CT OF GEEN CT? 9 -- 6.3 WEINIG BEKENDE EN WEINIG GEBRUIKTE BIOMARKERS 9 -- 6.4 WELKE VOORWAARDEN? 10 -- 7 CONCLUSIE 11 -- AANBEVELINGEN 1
Shifting care from inpatient towards day-care and ambulatory care : impact on readmission rates & post-discharge mortality
No full text188 p.ill.,INTRODUCTION 7 -- 1 SUBSTITUTION FROM INPATIENT TOWARDS DAY-CARE 9 -- 1.1 INTRODUCTION AND RESEARCH OBJECTIVES 10 -- 1.2 METHODS 13 -- 1.2.1 Data sources 13 -- 1.2.2 Data sample selection 16 -- 1.2.3 Definition of main variables 17 -- 1.2.4 Co-variates for risk-adjustment 20 -- 1.2.5 Statistical analyses 21 -- 1.3 RESULTS .23 -- 1.3.1 Study population 24 -- 1.3.2 Evolution of main outcomes 30 -- 1.3.3 Association between day surgery rate and readmission rate 43 -- 1.4 DISCUSSION 58 -- 2 REDUCTION IN LENGTH OF STAY 59 -- 2.1 INTRODUCTION AND RESEARCH OBJECTIVES 61 -- 2.2 METHODS 62 -- 2.2.1 Data sample selection 63 -- 2.2.2 Statistical analyses 64 -- 2.3 RESULTS 66 2.3.1 Study population 66 -- 2.3.2 Evolution of main outcomes 72 -- 2.3.3 Association between LoS rate and readmission, mortality and composite rates 90 -- 2.4 DISCUSSION 108 -- 3 THE ASSOCIATION BETWEEN LOS REDUCTIONS AND READMISSION RATES OR POST-DISCHARGE MORTALITY: A SYSTEMATIC REVIEW 109 -- 3.1 RESEARCH QUESTION 109 -- 3.2 METHODS 110 -- 3.3 RESULTS 115 -- 3.3.1 Literature search 115 -- 3.3.2 Outpatient versus inpatient 116 -- 3.3.3 LoS reduction 121 -- 3.3.4 Temporal trend LoS and associated outcomes 124 -- 3.3.5 Discussion 127 -- 4 UMBRELLA REVIEW ON INTERVENTIONS FACILITATING SHORTER LENGTH OF STAY 128 -- 4.1 INTRODUCTION 129 -- 4.2 METHODS 129 -- 4.2.1 Literature search and selection 131 -- 4.3 QUALITY APPRAISAL AND DATA EXTRACTION 131 -- 4.3.1 Quality appraisal 131 -- 4.4 RESULTS 133 -- 4.4.1 Literature search 133 -- 4.4.2 Study characteristics 140 -- 4.4.3 Study findings per intervention type 140 -- 4.4.4 Quality of SRs 151 -- 4.5 CONCLUSION AND DISCUSSION 164 -- 5 DISCUSSION 167 -- 5.1 GENERAL TRENDS IN DAY SURGERY AND OUTCOMES 167 -- 5.2 GENERAL TRENDS IN LENGTH OF STAY REDUCTION AND OUTCOMES 167 -- 5.3 INTERPRETATION AND POLICY IMPLICATIONS 168 -- 5.4 LITERATURE CONTEXT AND COMPARATIVE EVIDENCE 168 -- 5.5 LIMITATIONS AND FUTURE DIRECTIONS 169 -- 5.5.1 Limitations of the Systematic and Umbrella Reviews 169 -- 5.5.2 Unmeasured risk factors 169 -- 5.5.3 Outpatient emergency department visits 169 -- 5.5.4 Cost shifts 170 -- 5.5.5 Patient experiences 170 -- 6 REFERENCES 17
Nine domains of intervention to improve the multimodal management of chronic pain in Belgium : Synthesis
No full text27 p.ill.,1 INTRODUCTION 3 -- 1.1 PAIN 3 -- 1.1.1 A major issue with a substantial impact 3 -- 1.1.2 A complex phenomenon 3 -- 1.1.3 A diagnosis in its own right 4 -- 1.2 THE BIOPSYCHOSOCIAL MODEL AND MULTIMODAL PAIN MANAGEMENT 4 -- 1.2.1 The three components of pain 4 -- 1.2.2 Multimodal pain management 5 -- 1.2.3 The importance of Pain Neuroscience Education 5 -- 2 OBJECTIVES AND METHODS 6 -- 3 NINE DOMAINS OF INTERVENTION TO IMPROVE THE MULTIMODAL MANAGEMENT OF CHRONIC PAIN 7 -- 3.1 INTEGRATED CARE AND INTERCONNECTION AT ALL LEVELS 7 -- 3.2 ATTENTION POINTS FOR EACH OF THE NINE DOMAINS OF INTERVENTION 9 -- 3.2.1 Improving patient empowerment by ensuring patient-centred care 9 -- 3.2.2 Defining a care pathway 10 -- 3.2.3 Strengthening interprofessional collaboration 13 -- 3.2.4 Improving the training of healthcare professionals 13 -- 3.2.5 Raising public awareness 14 -- 3.2.6 Developing an appropriate funding model 15 -- 3.2.7 Encouraging data collection and research 15 -- 3.2.8 A multi-stakeholder working group 17 -- 3.2.9 A National Action Plan on Pain 17 -- 4 CONCLUSION 1
Nine domains of intervention to improve the multimodal management of chronic pain in Belgium : Supplement 1: Methods
No full text248 p.ill.,1 LITERATURE REVIEW 4 -- 1.1 SEARCH STRATEGY 4 -- 1.1.1 Medline 4 -- 1.1.2 Embase 8 -- 1.1.3 Cochrane 12 -- 1.1.4 PsycInfo 16 -- 1.1.5 Cinahl 20 -- 1.1.6 Pedro 25 -- 1.2 SEARCH STRATEGIES UPDATE 2024 26 -- 1.2.1 Medline 26 -- 1.2.2 Embase 30 -- 1.2.3 Cochrane 34 -- 1.2.4 PsychInfo 38 -- 1.2.5 Cinahl 42 -- 1.2.6 Pedro 47 -- 1.3 METHODOLOGICAL FRAMEWORK FOR THE ASSESSMENT OF EVIDENCE QUALITY 48 -- 1.3.1 AMSTAR 2 48 -- 1.3.2 ROBIS 50 -- 1.4 QUALITY APPRAISAL 53 -- 1.5 EVIDENCE TABLES 58 -- 1.5.1 Evidence table – Almasri 2022 58 -- 1.5.2 Evidence table – Altun 2022 63 -- 1.5.3 Evidence table – Arnott 2023 67 -- 1.5.4 Evidence table – Bryson-Campbell 2020 73 -- 1.5.5 Evidence table – Chapman 2022 77 -- 1.5.6 Evidence table – Chopra 2023 82 -- 1.5.7 Evidence table – Connell 2022 86 -- 1.5.8 Evidence table – Devan 2018 90 -- 1.5.9 Evidence table – Dickson 2024 95 -- 1.5.10 Evidence table – Driver 2017 100 -- 1.5.11 Evidence table – Emerson 2022 103 -- 1.5.12 Evidence table – Fernandes 2022 107 -- 1.5.13 Evidence table – Fu 2016 112 -- 1.5.14 Evidence table – Goldsmith 2023 117 -- 1.5.15 Evidence table – Grant 2019 121 -- 1.5.16 Evidence table – Leaviss 2020 125 -- 1.5.17 Evidence table – Liedberg 2021 134 -- 1.5.18 Evidence table – Magalhães 2017 139 -- 1.5.19 Evidence table – Makris 2014 143 -- 1.5.20 Evidence table – Mariano 2021 149 -- 1.5.21 Evidence table – Mullins 2022 153 -- 1.5.22 Evidence table – Ng 2021 158 -- 1.5.23 Evidence table – Schafer 2018 165 -- 1.5.24 Evidence table – Smith 2019 169 -- 1.5.25 Evidence table – Spink 2021 172 -- 1.5.26 Evidence table – Terpstra 2022 177 -- 1.5.27 Evidence table – Thompson 2022 183 -- 1.5.28 Evidence table – Thompson 2016 188 -- 1.5.29 Evidence table – Tousignant-Laflamme 202221 191 -- 1.5.30 Evidence table – Toye 2017 195 -- 1.5.31 Evidence table – Van Dijk 2022 199 -- 1.5.32 Evidence table – Van Erp 2019 204 -- 1.5.33 Evidence table – Watson 2019 209 -- 1.5.34 Evidence table – Westrap 2023 212 -- 1.5.35 Evidence table – Wilson 2015 216 -- 1.5.36 Evidence table – Yarycky 2024 HCPs 226 -- 1.5.37 Evidence table – Yarycky 2024 Patients 234 -- 1.5.38 Evidence table – Ziegler 2022 23
Nine domains of intervention to improve the multimodal management of chronic pain in Belgium : Supplement 2: Results
No full text48 p.ill.,1 BARRIERS, ENABLERS AND INTERVENTIONS TO IMPLEMENT THE MULTIMODAL PAIN MANAGEMENT ACCORDING TO THE LITERATURE REVIEW 2 -- 2 BARRIERS TO THE IMPLEMENTATION OF THE MULTIMODAL PAIN MANAGEMENT IN BELGIUM 12 -- 3 ACTIONS POINTS SUGGESTED BY BELGIAN PATIENT ASSOCIATIONS AND HCPS FROM CPCS 2
Auteurs: Programma manager: Expert wetenschappelijke informatie: Stakeholder involvement: Redactie synthese: Externe experten: Stakeholders: Negen actiedomeinen om de multimodale aanpak van chronische pijn in België te verbeteren : – Synthese
No full text30 p.ill.,Chronische pijn is een veelvoorkomend maar onzichtbaar probleem, met ingrijpende gevolgen voor patiënten, hun omgeving en de samenleving. Een doeltreffende aanpak vereist eerst en vooral een beter begrip bij patiënten, zorgverleners en alle burgers. Daarnaast moeten alle actoren worden betrokken bij een brede (of ‘multimodale’) aanpak die biomedische, psychologische en sociale interventies combineert. In een nieuwe studie onderzocht het Federaal Kenniscentrum voor de Gezondheidszorg (KCE) welke factoren de effectieve implementatie van deze aanpak kunnen bevorderen of belemmeren. Op basis daarvan formuleert het voorstellen binnen negen actiedomeinen om de talrijke middelen, die in ons land reeds bestaan, te versterken en beter te coördineren.SYNTHESE 3 -- 1 INLEIDING 3 -- 1.1 PIJN 3 -- 1.1.1 Een belangrijk probleem met aanzienlijke gevolgen 3 -- 1.1.2 Een zeer complex fenomeen 3 -- 1.1.3 Een volwaardige diagnose 4 -- 1.2 HET BIOPSYCHOSOCIALE MODEL EN DE MULTIMODALE AANPAK 4 -- 1.2.1 De drie componenten van pijn 4 -- 1.2.2 Multimodale aanpak 5 -- 1.2.3 Het belang van educatie over de neurowetenschappen van pijn 5 -- 2 DOELSTELLINGEN EN METHODEN 7 -- 3 NEGEN ACTIEDOMEINEN OM DE MULTIMODALE AANPAK VAN CHRONISCHE PIJN TE VERBETEREN 7 -- 3.1 GEÏNTEGREERDE ZORG EN CONNECTIVITEIT TUSSEN EN BINNEN ALLE NIVEAUS 7 -- 3.2 AANDACHTSPUNTEN VOOR ELK VAN DE NEGEN ACTIEDOMEINEN 103 -- 2.1 De autonomie van patiënten bevorderen door een persoonsgerichte aanpak 10 -- 3.2.2 Een ideaal zorgpad uitstippelen 12 -- 3.2.3 Versterking van de interprofessionele samenwerking 14 -- 3.2.4 De opleiding van zorgverleners verbeteren 15 -- 3.2.5 De bevolking sensibiliseren 16 -- 3.2.6 Een aangepaste financiering uitwerken 16 -- 3.2.7 Gegevensverzameling en onderzoek aanmoedigen 17 -- 3.2.8 Een ‘multi-actoren’ werkgroep 18 -- 3.2.9 Een nationaal pijnactieplan 19 -- 4 CONCLUSIE 20 -- AANBEVELINGEN 2
Neuf domaines d’action pour améliorer la prise en charge multimodale de la douleur chronique en Belgique : – Synthèse
No full text30 p.ill.,La douleur chronique est un problème fréquent mais invisible, aux conséquences lourdes pour les patients, leurs proches et la société dans son ensemble. Pour gérer au mieux ce phénomène complexe, il faut tout d’abord en améliorer la compréhension parmi les patients, les professionnels et plus largement tous les citoyens. Il est aussi indispensable de mobiliser tous les acteurs concernés pour favoriser au maximum une prise en charge plurielle (ou « multimodale ») combinant des interventions non seulement biomédicales, mais aussi psychologiques et sociales. Dans une nouvelle étude, le Centre Fédéral d’Expertise des Soins de Santé (KCE) a exploré les facteurs qui peuvent faciliter ou au contraire entraver la mise en oeuvre efficace de ce modèle. Sur cette base, il propose des interventions couvrant neuf domaines d’action pour renforcer et mieux coordonner les nombreuses ressources qui existent déjà en Belgique.SYNTHÈSE 3 -- 1 INTRODUCTION 3 -- 1.1 LA DOULEUR 3 -- 1.1.1 Une problématique majeure à l’impact considérable 3 -- 1.1.2 Un phénomène particulièrement complexe 3 -- 1.1.3 Un diagnostic à part entière 4 -- 1.2 LE MODÈLE BIOPSYCHOSOCIAL ET L’APPROCHE MULTIMODALE 4 -- 1.2.1 Les trois composantes de la douleur 4 -- 1.2.2 Une prise en charge multimodale 5 -- 1.2.3 L’importance de l’éducation aux sciences de la douleur 5 -- 2 OBJECTIFS ET MÉTHODES 7 -- 3 NEUF DOMAINES D’ACTION POUR AMÉLIORER LA PRISE EN CHARGE MULTIMODALE DE LA DOULEUR CHRONIQUE 7 -- 3.1 DES SOINS INTÉGRÉS ET UNE INTERCONNEXION À TOUS NIVEAUX 7 -- 3.2 DES POINTS D’ATTENTION POUR CHACUN DES NEUF DOMAINES D’ACTION 10 -- 3.2.1 Favoriser l’autonomisation des patients en promouvant une approche centrée sur la personne 10 -- 3.2.2 Définir un itinéraire de soins idéal 12 -- 3.2.3 Renforcer la collaboration interprofessionnelle 14 -- 3.2.4 Améliorer la formation des professionnels de la santé 15 -- 3.2.5 Sensibiliser la population 16 -- 3.2.6 Élaborer un mode de financement adapté 16 -- 3.2.7 Encourager la collecte de données et la recherche 17 -- 3.2.8 Un groupe de travail « multi-acteurs » 19 -- 3.2.9 Un plan d’action national « douleur » 20 -- 4 CONCLUSION 20 -- RECOMMANDATIONS 2