4053 research outputs found
Sort by
ASSOCIATION BETWEEN DEPRESSION AND CARDIOMETABOLIC RISK FACTORS IN OVERWEIGHT AND OBESE TURKISH ADOLESCENTS
No full textWOS: 000541963200013[No abstract available
Retinal Nerve Fiber Levels in Diabetic and Hypertensive Patients Measurement by Optical Coherence Tomography
No full textAmaç : Diabetik ve hipertansif hastalarda retina sinir lifi tabakası (RSLT) kalınlığını spektral-alan optik koherens tomografi (SD-OKT) kullanarak değerlendirmektir. Metod : Çalışmamıza, 15 diyabetik retinopatisi olmayan diyabet hastasının 30 gözü ve 14 hipertansif retinopatisi olmayan hipertansiyon hastasının 28 gözü dahil edildi. Kontrol grubu olarak refraktif şikayetlerle kliniğimize başvuran 11 hastanın 22 gözü değerlendirildi. Tüm hastaların ve kontrol grubunun her iki gözüne RSLT kalınlığı için OKT yapıldı. Bulgular : Diyabetik olgularda her iki gözde ölçülen en düşük RSLT kalınlığı ortalaması 89,09 ±11 ?m , sağlıklı kontrollerde 104,52 ±11 ?m idi. Hipertansif grupta her iki gözde ölçülen en düşük RSLT kalınlığı ortalaması 90 ±13 ?m olduğu saptandı. Diyabetik grup, kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, optik disk çevresinde superior ve inferior alanda RSLT ‘de incelme (p-değeri = 0,002) saptandı. Hipertansiyon ve RSLT incelme korelasyonu diyabetik gruba göre daha düşük (p-değeri=0,04) tespit edildi. Sonuçlar : Bu çalışmada, diyabetik olgularda kontrol grubuna göre RSLT’nin azalmış olması nörodejenerasyonun diyabetik retinopatinin erken evresindeki önemli bir komponent olduğunu düşündürmektedir. Hipertansiyonun RSLT üzerinde anlamlı bir değişiklik yaptığı saptanmamıştır.Purpose : To evaluate the thickness of retinal nerve fi ber layer (RNFL) in diabetic and hypertensive patients using spectral-fi eld optical coherence tomography (SD-OCT). Methods : In this study, 30 eyes of 15 patients without diabetic retinopathy and 28 eyes of hypertension without hypertensive retinopathy were included. Twenty-two eyes of 11 patients who were referred to our clinic with refractive complaints as control group were evaluated. OCT was performed for the RNFL thickness in both eyes of all patients and the control group. Results : The mean RNFL thickness measured in both eyes was 89.09 ± 11 ?m in diabetic patients and 104.52 ± 11 ?m in healthy controls. The mean RNFL thickness measured in both eyes was 90 ± 13 ?m in hypertensive group. When the diabetic group was compared with the control group, the thinning of the RNFL (p-value = 0.002) was observed in the superior and inferior area around the optic disc. Hypertension and RNFL thinning correlation was lower than the diabetic group (p-value = 0.04). Conclusions : In this study, decreased RNFL in diabetic patients compared to the control group suggests that neurodegeneration is an important component in the early stage of diabetic retinopathy. There was no signifi cant change in hypertension on RNFL
Pain Management with ROP Position in Turkish Preterm Infants During Eye Examinations: A Randomized Controlled Trial
No full textPubMed: 31495577Purpose: the purpose of this study was to evaluate the effects of infant positioning on pain, heart rate, oxygen saturation and crying time during examination. Design & methods: the randomized controlled experimental study was carried out on 70 preterm infants. ROP position + pacifier was used in the experimental group (n = 35) while only the pacifier was used in the control group. Heart rates, oxygen saturation, crying duration and pain score (Premature Infant Pain Profile-PIPP) were evaluated before, during and after the screening. Results: the preterm infants in the experimental group recorded lower pain scores at the beginning of the screening (p = 0.01), at the end of the screening (p = 0.01) and after screening (p = 0.01) than those in the control group. the heart rate was higher in the control group during screening (p = 0.010) and after screening (p = 0.008) than in the preterm infants in the experimental group. Oxygen saturation was not significantly different between the groups before, during or after screening. Crying duration was lower in the experimental group than in the control group (p = 0.010). Conclusions: Positioning of the infant to support behavioral organization was found to be effective in reducing pain and shortening crying time during eye examination, and had favorable effects on physiological variables with ROP position during eye examinations. Practice implications: ROP position is a practical and effective non-pharmacological method during eye examinations by neonatal nurses. © 2019 Elsevier Inc.Istanbul Üniversitesi: 50302This work was supported by Scientific Research Projects Coordination Unıt of Istanbul University , Istanbul, Turkey. Project Number: 50302
Epigenetic Regulation of the 'Peroxisome Proliferator Activating Receptor-Gamma' Gene in Acute Myeloid Leukemia Patients
No full textWOS: 000483480700100[No abstract available
Relationship between Serum Uric Acid Levels and Nonalcoholic Fatty Liver Disease in Non-Obese Patients
No full textOral, Alihan/0000-0003-1160-9340WOS: 000490752800093PubMed: 31533345Background and objectives: Nonalcoholic fatty liver disease (NAFLD) is associated with multiple factors such as hypertension, diabetes, dyslipidemia, obesity, and hyperuricemia. We aim to investigate the relationship between uric acid and NAFLD in a non-obese and young population. Materials and Methods: This study was performed in January 2010-2019 with a group of 367 (225 patients in the NAFLD group and 142 in the control group) patients with liver biopsy-proven NAFLD or no NAFLD. Patients with NAFLD were classified according to the percentage of steatosis as follows, group I had 1-20% and group II >20%. Demographic, clinical, and laboratory (biochemical parameters) features were collected retrospectively. Results: the mean body mass index (BMI) and age of the patients were 26.41 +/- 3.42 and 32.27 +/- 8.85, respectively. the BMI, homeostatic model of assessment (HOMA-IR), and uric acid (UA) values of the NAFLD group were found to be significantly higher than those of the controls. A positive correlation was found between the NAFLD stage and UA. the following factors were independently associated with NAFLD: BMI, HOMA-IR, and UA. in addition, the cut-off value of UA was 4.75 mg/dl with a sensitivity of 45.8% and a specificity of 80.3%. Conclusions: UA is a simple, non-invasive, cheap, and useful marker that may be used to predict steatosis in patients with NAFLD
Şişmanlığın derecesi ile kardiyometabolik riskler ve vitamin D düzeyi arasındaki ilişki
No full textAim: The aim of this study was to evaluate the cardiometabolic risk factors including vitamin D levels according to the degree of obesity in adolescents. Material and Methods: This is a retrospective cross-sectional study. A total of 363 overweight/obese adolescents aged between 11 and 18 years who were evaluated in our clinic from January 2012 to December 2015 were included in the study. The degree of obesity was calculated as the body mass index standard deviation. Hypertension, dyslipidemia, hyperinsulinemia, hyperglycemia, insulin resistance, and vitamin D deficiency were defined as cardiometabolic risk factors. Mann-Whitney U, Chi-square, Spearman and Pearson’s correlation tests, and linear regressions analyses were used for statistical analyses. Results: Of the 319 (n=319/363) adolescents, all of whose cardiometabolic risk factors were known, 267 (85.7%) had at least one cardiometabolic risk factor. The body mass index standard deviation had a positive correlation with the number of cardiometabolic risk factors (p<0.001). In the linear regression models in which sex and age were considered as covariates, an increase of one unit in the body mass index standard deviation led to an increase of 6.085 mm Hg in systolic blood pressure, 4.4 mm Hg in diastolic blood pressure, 1.59 points in HOMA-IR, 13% in insulin level, and a decrease of 2.16 ng/mL in vitamin D levels. Conclusion: In adolescents, the number of cardiometabolic risk factors increases as the degree of obesity increases. The determination of the severity of obesity can help to identify individuals at greater risk for higher blood pressure, impaired glucose metabolism, and lower serum vitamin D levels. On the other hand, the degree of obesity may not reflect the presence of abnormal lipid and glucose levels.Amaç: Bu çalışmanın amacı ergenlerde obezite derecesine göre D vitamini düzeylerini içeren kardiyometabolik risk etmenlerini değerlendirmektir. Gereç ve Yöntemler: Bu çalışma geriye dönük kesitsel bir çalışmadır. Çalışmaya Ocak 2012–Aralık 2015 tarihleri arasında kliniğimizde değerlendirilen 11–18 yaş aralığında toplam 363 aşırı ağırlıklı/şişman ergen alındı. Şişmanlığın derecesi beden kitle indeksi standart sapması olarak hesaplandı. Hipertansiyon, dislipidemi, hiperinsülinemi, hiperglisemi, insülin direnci ve vitamin D eksikliği kardiyometabolik risk etmenleri olarak tanımlandı. İstatistiksel çözümlemelerde Mann-Whitney U, Ki-kare, Spearman ve Pearson korelasyon testleri ve linear regresyon çözümlemeleri kullanıldı. Bulgular: Tüm kardiyometabolik risk etmenleri bilinen 319 (n=319/363) ergenin 267 (%85,7) en az bir kardiyometabolik risk etmenine sahipti. Beden kitle indeksi standart sapması, kardiyometabolik risk etmeni sayısı ile aynı yönlü ilişki gösterdi (p=0,0001). Cinsiyet ve yaşın eş değişkenler olarak kabul edildiği linear regresyon modellerinde, beden kitle indeksi standart sapmasındaki bir birimlik artış, sistolik kan basıncında 6,085 mmHg, diyastolik kan basıncında 4,4 mmHg, HOMA-IR’de 1,59 puanlık, insülin seviyesinde %13’lük artışa; 25 hidroksi D vitamini seviyesinde 2,16 ng/ml azalmaya yol açıyordu. Çıkarımlar: Ergenlerde, obezite derecesi arttıkça kardiyometabolik risk etmeni sayısı artmaktadır. Şişmanlığın ciddiyetinin belirlenmesi, daha yüksek kan basıncı ve bozulmuş glukoz metabolizması ve daha düşük serum D vitamini seviyeleri için daha fazla risk altında olanları belirlemede yardımcı olabilir. Diğer taraftan obezite derecesi anormal lipid ve glukoz düzeylerinin varlığını yansıtmayabilir
İntihar Amaçlı İlaç Alımı Nedeni ile Acil Servise Başvuran Hastalarda Rabdomiyolizin Araştırılması: Prospektif Orijinal Klinik Çalışma
No full textObjective: Drug-induced rhabdomyolysis is the most common cause of disorders leading to acquired muscular inflammation. The aim of this study is to investigate rhabdomyolysis frequency in patients admitted to the emergency room (ER) due to one or different types of multiple drug ingestion with suicidal intentions. Material and Methods: This prospective clinical study was performed between June 2013 and November 2013 in Dr. Lütfi Kırdar Kartal Training and Research Hospital’s ER, which had a daily admittance average of 800-1000 patients. The study included 103 patients. Creatinephosphokinase in the blood and myoglobin in the urine examined at the 3rd , 6th, 12th and 24th hours of admission to the ER. Results: Of the patients, 77 (74.8%) were female and 26 (25.2%) were male. Mean age was 28.8±9.5 years. Male subjects ingested a greater variety and a greater number of drugs than female subjects (p<0.05). Creatine phosphokinase level was found to be higher in the patients who took a higher number of drugs. Creatine phosphokinase was higher than 171 (U/L) in 15 patients (14.6%). Myoglobinuria was detected in 7.8% of all patients. No rhabdomyolysis was observed in patients who were admitted to the hospital within the first 3 hours of ingestion. The most commonly used agent for suicide attempt was non-steroidal antiinflammatory drugs (NSAIDs) (36.9%), paracetamol (31.1%) and antidepressants (30.1%). Conclusion: It was found that patients with delayed admission to the ER had a higher incidence of rhabdomyolysis. Antidepressants were the third leading agents used for suicidal intentions following NSAIDs and paracetamol.Amaç: İlaçların tetiklediği rabdomiyoliz kazanılmış kas inflamasyonu nedenlerinden en sık olanıdır. Bu çalışmanın amacı öz kıyım amaçlı bir veya farklı türde çok miktarda ilaç alımı nedeni ile acil servise kabul edilen hastalarda rabdomiyoliz sıklığını araştırmaktır. Gereç ve Yöntemler: Bu prospektif klinik çalışma günlük ortalama 800-1000 hastanın başvurduğu Dr. Lütfi Kırdar Kartal Eğitim ve Araştırma Hastanesi Acil servisinde 2013 yılı Haziran ve Kasım ayları arasında yapıldı. Çalışmaya 103 hasta dahil edildi. Hastaların acil servise kabulünden sonra 3’üncü, 6’ıncı, 12’inci ve 24’üncü saatlerde kan kreatin fosfokinaz ve idrarda miyoglobin değerlerine bakıldı. Bulgular: Hastaların 77’si (%74,8) kadın ve 26’sı (%25,2) erkekti. Yaş ortalamaları 28,8±9,5 yıldı. Erkek hastalar kadın hastalardan daha fazla miktarda ve çeşitte ilaç almışlardı (p<0,05). Yüksek sayıda ilaç alan hastalarda kreatin fosfokinaz seviyesi yüksek bulundu. Kreatin fosfokinaz 15 hastada (%14,6) 171(U/L) den daha yüksekti. Miyoglobinüri hastaların %7.8’inde tespit edildi. İlaç alımının ilk üç saati içinde acil servise başvuran hastaların hiçbirinde rabdomiyoliz görülmedi. Öz kıyım amaçlı en sık kullanılan ajanlar non-steroid antiinflamatuar ilaçlar (NSAİİ) (%36,9), parasetamol (%31,1) ve antidepresanlardı (%30,1). Sonuç: Gecikmeli olarak acil servise getirilen hastalarda rabdomiyoliz insidansının daha yüksek olduğu tespit edildi. Öz kıyım amaçlı olarak NSAİİ ve parasetamolü takiben antidepresanlar üçüncü sıklıkta kullanılan ilaçlardı
1q21.1 Deletions and Duplications in 2 Siblings with Psychiatric Problems
No full textKaymakcalan, Hande/0000-0001-7736-7634WOS: 000492662700027PubMed: 31270733[No abstract available
Hepatit B Yüzey Antijeni-pozitif Hastalarda Hepatit Delta Virüsünün Sıklığı
No full textObjectives: The prevalence of hepatitis delta virus (HDV) worldwide shows geographical differences. Although there are several studies on anti-HDV seroprevalence rates in hepatitis B surface antigen (HBsAg)-positive patients in Turkey, studies on HDV-RNA prevalence in this patient population are limited. It was aimed to detect the frequency of anti-HDV antibodies and HDV-RNA in HBsAg-positive patients in this study. Materials and Methods: This retrospective study included 2089 HBsAg-positive patients in whom anti-HDV was analyzed between April 2015 and March 2017. Anti-HDV test was performed in serum samples obtained from HBsAg-positive patients by enzyme-linked immunosorbent assay. In anti-HDV-positive patients, HDV-RNA was analyzed in serum samples by real-time polymerase chain reaction. Results: The seroprevalence of anti-HDV was 4.1% (85/2089), while the rate of HDV-RNA positivity was 2.4% (51/2089). HDVRNA was detected in 60% (51/85) of anti-HDV-positive patients. The frequency of anti-HDV and HDV-RNA was highest in the 50-59 age group. Conclusion: The frequency of HDV in this study was found to be consistent with regional data. HDV viremia was detected in only 60% (51/85) of the anti-HDV-positive patients. Since anti-HDV antibodies may remain after recovery, it is important to investigate HDV-RNA to determine the true prevalence of HDVAmaç: Dünya genelinde hepatit delta virüsünün (HDV) yaygınlığı coğrafi farklılıklar göstermektedir. Her ne kadar Türkiye’de hepatit B yüzey antijeni (HBsAg) pozitif olan hastalarda anti-HDV seroprevalans oranları konusunda birçok çalışma olmasına rağmen, bu hasta popülasyonunda HDV-RNA prevalansı ile ilgili çalışmalar sınırlıdır. Bu çalışmada HBsAg pozitif olan hastalarda anti-HDV antikorları ve HDVRNA sıklığının saptanması amaçlandı. Gereç ve Yöntemler: Bu retrospektif çalışma, Nisan 2015 ve Mart 2017 tarihleri arasında HBsAg-pozitif hastalarda anti-HDV testi çalışılan 2089 hastayı kapsadı. HBsAg-pozitif hastalardan alınan serum örneklerinde anti-HDV testi, enzim bağlı immünosorbent metod kullanılarak yapıldı. Anti-HDV-pozitif hastalarda, HDV-RNA, gerçek zamanlı polimeraz zincir reaksiyonu ile serum örneklerinde analiz edildi. Bulgular: Anti-HDV seroprevalansı %4,1 (85/2089) iken HDV-RNA oranı %2,4 (51/2089) idi. HDV-RNA, anti-HDV pozitif olan hastaların %60’ında (51/85) tespit edildi. Anti-HDV ve HDV-RNA sıklığı 50-59 yaş grubunda en yüksekti. Sonuç: Bu çalışmada HDV sıklığı bölgesel verilerle tutarlı bulundu. HDV viremisi, anti-HDV pozitif olan hastaların sadece %60’ında (51/85) tespit edildi. Anti-HDV antikorları iyileşmeden sonra da pozitif kalabileceğinden dolayı, HDV’nin gerçek prevalansını belirlemek için HDV-RNA’nın araştırılması önemlidir
Sıçanlarda Deneysel Alzheimer Hastalığı Modelinde Hacimsel Öğrenme ve Bellek Bozukluklarının Fetal Nöral Doku Transplantasyonu ile Düzelmesi
No full textObjective: It is known that the acetylcholinergic afferents of the neocortex from subcortical areas participate in learning and memory. Autopsy studies in cases of Alzheimer’s disease (AD) have shown that most of the neurons of nucleus basalis magnocellularis (NBM) are atrophic or decreased in number. In this study, we searched for whether or not it was possible to improve the impaired learning and memory functions with foetal neural tissue transplantation in an experimental model of AD. Method: A total of thirty seven young adult male Wistar albino rats were served as experimental subjects. NBM on the right side was destroyed by the injection of kainic acid stereotactically so as to make a model of AD. The grafts were obtained from 14-16 day foetuses of the same genus. After the tissue with cholinergic neurons dissected from ventral forebrain and tissue with non-cholinergic neurons dissected from telencephalic vesicle, cell suspensions were prepared and injected stereotactically to the ipsilateral frontal cortex. Spatial learning and memory functions were tested by Morris’ water maze tasks. Results: Spatial learning and memory functions in rats were impaired by unilateral lesions of nucleus basalis magnocellularis. The impairment observed during the early period partially improved by the time. It was observed that this amelioration was accelerated with both cholinergic and non-cholinergic foetal neural tissue implantation. Conclusion: In our study, improvement of spatial learning and memory impairment with both cholinergic and non-cholinergic foetal neural tissue implantation can be explained by re-establishment of impaired connections via proliferation of limited number of surviving cholinergic neurons creating new synapses, as a result of upregulation of endogenous neural stem cells and activation of trophic mechanisms by implantation, rather than creation of functional synapses between the graft and the recipient tissue.Amaç: Subkortikal alanlardan neokortekse uzanan asetilkolinerjik nöronların öğrenme ve bellek süreçlerinde rol aldığı bilinmektedir. Alzheimer hastalığında (AH) yapılan otopsi incelemeleri bazal magnoselüler çekirdekteki nöronlarda atrofi veya azalma olduğunu göstermiştir. Bu çalışmada deneysel AH modelinde bozuk öğrenme ve bellek fonksiyonlarının, fötal nöral doku transplantasyonu ile düzelmesinin mümkün olup olmadığı araştırıldı. Yöntem: Deneysel çalışmada 37 adet Wistar albino cinsi genç erişkin erkek sıçan kullanıldı. AH modeli sağ bazal magnoselüler çekirdeğe stereotaktik yöntemle verilen, nörotoksik bir ajan olan kainik asit ile oluşturuldu. Greftler aynı cins sıçanların 14-16 günlük fetuslarından alındı. Kolinerjik nöronları içeren doku ventral ön beyinden, non-kolinerjik nöronların olduğu doku ise telensefalik vezikülden elde edilerek, hücre süspansiyonu haline getirildi ve stereotaktik yöntemle ipsilateral frontal kortekse implante edildi. Hacimsel öğrenme ve bellek fonksiyonları Morris’in “water maze” testi ile değerlendirildi. Bulgular: Tek taraflı bazal magnoselüler nükleus lezyonları ile sıçanlarda hacimsel öğrenme ve bellek fonksiyonları bozuldu. Erken dönemde bozulan bu fonksiyonlar geç dönemde kısmen düzeldi. Hem kolinerjik hem de non-kolinerjik fötal doku implantasyonu ile bu düzelmenin hızlandığı saptandı. Sonuç: Çalışmamızda hem kolinerjik hem de non-kolinerjik fötal nöral doku implantasyonu ile hacimsel öğrenme ve bellek fonksiyonlarının düzelmesi, greftin alıcı doku ile fonksiyonel sinapslar oluşturmasından ziyade, implantasyonun endojen nöral kök hücrelerini regüle etmesi ve trofik mekanizmaları harekete geçirmesi sonucu, sağ kalan az sayıdaki kolinerjik nöronların çoğalması ve yeni sinapslar oluşturarak bozulmuş bağlantıları yeniden kurması ile açıklanabilir