Procter & Gamble (United Kingdom)
RhinoSec - Repository of the Faculty of Security StudiesNot a member yet
488 research outputs found
Sort by
Bezbednost i vrednosti
Get PDFIn this work there is analyzed an axiological dimension of security, or the role that the values have had in defining the notion of security and establishment of different security concepts. The values represent also the main criteria as the basis for constitution of national, social and human individual security, not only as different levels of security, but, also the concepts of security that have been based in different value systems. Author of the text underlined the problems of securitization and de-securitization of the values as a process putting certain social values into the focus of the security studies, and accordingly putting them into the focus of security strategy, or, on the other side, such process might exclude the values from the focus and thas, as a consequence, has significant implications on the whole system of security. National security emphasizes the state sovereignty and territorial integrity as its priority, as the main values that need to be the object of safety security. The state sovereignty and territorial integrity are the security notions of main significance, therefore here it is not the word about their securitization, but instead of it, these same notion, taking into consideration a concept of human individual security comprehended in a banal way, could be comprehended as de-secularized ones or, in other words, their significance as a security phenomenon could be lessened to some extent. Social security underlines the values of social groups that are not (do not represent) the state. Theoreticians supporting the concept of social security securitize the identity as the value that is supposed to represent the notion of safety security. Human individual security implies the security of the values of a human individual, as the values representing the notion of safety security. However, within the field of the security studies, there have been different understandings of the values relating to individual, that need to be secularized. The standpoints on the values in need of securitization within the field of human individual security range from the human rights to the crime and corruption, all the way to the global economy and the problems related to globalization.U radu se analizira aksiološka dimenzija bezbednosti, odnosno uloga koju vrednosti imaju u definisanju pojma bezbednosti i izgradnji različitih bezbednosnih koncepata. Vrednosti predstavljaju i glavni kriterijum na osnovu koga se konstituišu nacionalna, socijetalna i ljudska bezbednost, ne samo kao različiti nivoi bezbednosti, već i kao koncepti bezbednosti koji se baziraju na različitim sistemima vrednosti. Posebna pažnja posvećuje se problemu sekuritizacije i desekuritizacije vrednosti, kao procesu koji određene društvene vrednosti stavlja u fokus studija bezbednosti, a sledstveno tome i u bezbednosne strategije, ili ih iz tog fokusa isključuje, što ima značajne implikacije na sveukupno stanje bezbednosti. Nacionalna bezbednost ističe državni suverenitet i teritorijalni integritet u prvi plan, kao glavne vrednosti koje treba da budu predmet bezbednosne zaštite. Državni suverenitet i teritorijalni integritet su bezbednosni pojmovi prvog reda, tako da ne može biti govora o njihovoj sekuritizaciji, već bi u vulgarno shvaćenom konceptu ljudske bezbednosti ti pojmovi mogli biti desekuritizovani, a u boljem slučaju, mogao bi se umanjiti njihov značaj kao bezbednosnih pojava. Socijetalna bezbednost u prvi plan stavlja vrednosti društvenih grupa koje nisu država. Teoretičari koji zastupaju koncept socijetalne bezbednosti sekuritizuju identitet kao vrednost koja treba da predstavlja predmet bezbednosne zaštite. Ljudska bezbednost sekuritizuje vrednosti čoveka - pojedinca, kao vrednosti koje predstavljaju predmet bezbednosne zaštite. Međutim, u okviru studija bezbednosti postoje različita razumevanja koje su to vrednosti vezane uz pojedinca koje treba sekuritizovati. Stavovi o vrednostima koje treba sekuritizovati u okviru ljudske bezbednosti kreću se od ljudskih prava, preko kriminala i korupcije, pa sve do globalne ekonomije i problema vezanih uz globalizam
Društvene promene i moderna kriza - izazov za teoriju i menadžersku praksu
Get PDFThe paper deals with the phenomenon of modern crises and its main features, comparing them to classic ('normal') crises, as well as the main processes that influenced this transformation. After that, the author discusses the key difficulties that coping with modern crises impose for managers. Administrative repertoire of prevention and intervention strategies is not adequate for modern crises that are much more complex and interdependent. Moreover, the conventional model of coordination is improper for dealing with proliferate number of organizations and individuals included in crisis management process. Increased politicization of crisis processes imposes new demands on crisis managers. New kinds of crises require a new way of thinking.Krize su stalni pratilac društvenog života. Sa napretkom društva i tehnologije koja postaje sve dostupnija i sve komplikovanija, ljudska vrsta se suočava sa sve raznovrsnijim i brojnijim krizama.U ovom radu razmatraju se karakteristike fenomena modernih kriza i njihova razlika u odnosu na klasične krize, kao i najznačajniji procesi koji su doveli do ove transformacije. Pored toga ističu se ključne teškoće koje moderne krize postavljaju pred menadžere. Promenljiva priroda savremenih kriza ima direktne implikacije na krizni menadžment. Administrativni repertoar strategija prevencije i intervencije nije odgovarajući za savremene krize koje su sve složenije i sve više međuzavisne. Vreme je da se ovi događaji uzmu ozbiljno, da iz njih počne da se uči i da ta znanja počnu da se primenjuju kako bi se ubuduće takvi događaji izbegli, ili barem ograničile njihove štetne posledice. Upravo u tome i jeste smisao zasnivanja kriznog menadžmenta kao novog istraživačkog polja i nastavno naučne discipline. Štaviše, konvencionalni organizacioni model koordinacije je neprikladan za postupanje sa prolifelirajućim mnoštvom organizacija i pojedinaca uključenih u proces kriznog menadžmenta. Sve veća politizacija kriznog procesa stavlja nove zahteve pred krizne menadžere. Moderne krize javljaju se kao izazov za savremene menadžere pokazujući sadržinsku i organizacionu nedostatnost klasičnog kriznog menadžerskog repertoara i filozofije, ozbiljno stavljajući na probu sposobnosti pojedinaca, timova i celih organizacija. Nova kriza zahteva i novi način mišljenja
Psihička realnost u klasičnoj psihoanalitičkoj teoriji
Get PDFPsychoanalysis points out the existence of psychic reality which possesses characteristics of both, consistence and resistance, similar to the material reality. Similar to the way we conclude about material reality on the basis of perception, we conclude about psychic reality on the basis of self-perception. Or more precisely, psychoanalysis makes conclusions on the basis of interpretation of the fantasies on unconscious wishes and psychic mechanisms that exist at the background. Dream work is part of psychic reality which, through primary process, leads an unconscious wish to a wish fulfillment. Manifest dream picture as a wish fulfillment corresponds to a hallucinatory reproduction of an object perception, over which satisfaction of an urge has already been completed. Apart from the dream work, Sandler also postulates the perception work, which is directed toward revealing of material reality. Perception work is ruled according to the principle of reality, while the dream work is ruled according to the principle of satisfaction. Thanks to the perception work, Ego gets stronger as an instance of personality, while the process of integration develops simultaneously, contributing to the state of well-being. In that way Ego is capable to separate partially from the sphere of urges and to rule over the reality, both material (organic) and psychical one. Perception work and relative autonomy of Ego are preconditions for awareness of both material and psychical reality.Psihoanaliza ukazuje na postojanje psihičke realnosti koja ima karakteristike konzistentnosti i otpora slično materijalnoj realnosti. Kao što o materijalnoj realnosti zaključujemo na osnovu opažanja, tako o psihičkoj realnosti zaključujemo na osnovu samoopažanja. Preciznije rečeno, psihoanaliza kroz tumačenje fantazija zaključuje o nesvesnim željama i psihičkim mehanizmima koji stoje u pozadini. Psihičkoj realnosti pripada rad sna koji putem primarnih procesa vodi nesvesnu želju ka ispunjenju želje. Manifestna slika sna kao ispunjenje želje odgovara halucinatornoj reprodukciji opažaja objekta na kojem je ostvareno zadovoljenje nagonskog poticaja. Pored rada sna Sendler postulira rad opažaja koji je usmeren na otkrivanje materijalne realnosti. Rad opažanja se odvija po principu realnosti, za razliku od rada sna koji se odvija po principu zadovoljstva. Zahvaljujući radu opažanja ojačava se Ja kao instanca ličnosti, a paralelno se odvija proces integracije koji doprinosi stanju dobrog bitisanja. Na taj način je Ja u stanju da se delimično odvoji od nagonske sfere i ovlada realnošću kako materijalnom (organskom) tako i psihičkom. Rad opažanja i relativna autonomija Ja su preduslovi za spoznaju materijalne i psihičke realnosti
Poverenje i kredibilitet u obaveštavanju o riziku
Get PDFIn the last twenty years the concept and dynamics of trust has come into focus of many social sciences. A concept of trust is widely identified as important to social interactions; however, it is rarely well defined or characterized. The notion of trust is playing an important role especially within the context of postmodern society, risk society. Making recourse to third-party expertise and knowledge is required whenever a context requires action, but one's own experience and individual knowledge is inadequate. If one's own knowledge no longer suffices, the very act of trusting in some external authority becomes a functional necessity. In the field of risk research there is now general agreement that trust in risk management institutions may be an important factor in perception and acceptance of risks. Furthermore, trust is seen as the key to successful risk communication, while distrust may be associated with stigmatization of technologies, such as nuclear power, as well as social amplification effects following major failures of risk regulation. While the transition from trust to distrust is often rather abrupt and is reflected in a crisis of confidence, the reverse, the regaining of trust, appears to be a slow and gradual process.U poslednjih dvadeset godina, pojam i dinamika poverenja se nalaze u žiži interesovanja društvenih nauka. Mada je pojam poverenja uopšteno percipiran kao značajan za društvene interakcije, on je, ipak, retko valjano definisan ili objašnjen. Ideja poverenja igra važnu ulogu u kontekstu postmodernog društva - društva rizika. Korišćenje znanja i veštine treće strane je neophodno kad god kontekst zahteva akciju, a posedovano znanje i veština nisu dovoljni. Ako nečije lično znanje nije dovoljno, sam čin poverenja u neki spoljašnji autoritet postaje funkcionalna nužnost. U oblasti proučavanja rizika, danas postoji opšta saglasnost o tome da poverenje u institucije upravljanja rizikom može biti značajan činilac u percipiranju i prihvatanju rizika. Štaviše, poverenje se smatra ključem uspešne komunikacije rizika, dok nepoverenje može biti povezano sa stigmatizacijom tehnologije, kao što je, na primer, nuklearna energija, kao i efektom socijalne amplifikacije nakon krupnijih grešaka u upravljanju rizicima. Dok je prelazak s poverenja u nepoverenje često nagao i trenutan, a očitava se u krizi kredibiliteta, obratni čin, to jest, ponovno uspostavljanje poverenja je spor i postepen proces
Ekološke dimenzije globalizacije
Get PDFThe process of globalization divides the world in winners and losers that more often rise against the new world order, framed by this unstoppable process which nourishes relations of, only seemingly survived colonialism. For certain the globalization is, as a dominant process at the end of the 20th and beginning 21st century, present in all aspects of social life, but not with the same rate and the same consequences, not bringing the absolute benefit and it is clear that all factors of this process do not have the same value and importance in its realization. This article comprises the analysis of some aspects of the globalization and challenges that this process initiates in analyzed aspects. A relation of ecology and globalization is not always simple and unilateral. Despite of the fact that globalization affects environment, it can be determined that ecology affects the globalization too. Also, the growth and spreading of the process of economic globalization does not necessarily lead to deteriorating of the environment. .Proces globalizacije deli svet na dobitnike i gubitnike koji sve češće ustaju protiv novog svetskog poretka, uobličenog ovim nezaustavljivim procesom, koji po njihovom shvatanju neguje odnose, samo na izgled preživelog, kolonijalizma. Ono što je sigurno, globalizacija se, kao dominantan proces kraja XX i početka XXI veka, ogleda u svim sferama društvenog života, ali ne istim tempom i sa istim posledicama, ne donosi apsolutnu dobit i jasno je da svi činioci ovog procesa nemaju istu težinu i značaj u njegovoj realizaciji. Ovaj rad obuhvata analizu pojedinih ekoloških aspekata globalizacije i izazove koje ovaj proces u tom aspektu inicira. Sam odnos ekologije, odnosno životne sredine, i globalizacije nije jednostavan i jednosmeran. Uprkos nepobitnoj činjenici da globalizacija utiče na životnu sredinu, može se tvrditi i da ekologija utiče na globalizaciju. Takođe, povećanje i širenje procesa ekonomske globalizacije sveta ne vodi nužno do pogoršanja ekološkog stanja sveta
Suverenitet i humanitarna intervencija
Get PDFIn this article author analyzed the notion of humanitarian intervention and its relation to the notion of the state sovereignty. Intervention into domestic affairs of one state for humanitarian purposes represents one of the most complex legal and political issues in modern international relations. There is no doubt that a drastic breach of human rights, the genocide and racial, national and religious discrimination of large proportions make for a necessary intervention of international community, that implies the violation of sovereignty of the state where the drastic crimes in question have occurred. However, the hitherto practice has shown that very often the humanitarian purposes have been used as a pretext for the intervention of completely different objectives often directly contrasted to the humanitarian causes itself, therefore putting the whole concept of humanitarian intervention under suspicion. In the article there are also presented several characteristic examples by which the author tried to clarify the notion of humanitarian intervention.U ovom radu razmatran je pojam humanitarna intervencija i njegov odnos prema pojmu državnog suvereniteta. Intervencija u unutrašnje stvari jedne zemlje iz humanitarnih razloga predstavlja jedno od najsloženijih pravnih i političkih pitanja savremenih odnosa u međunarodnoj zajednici. Nema sumnje da teško kršenje ljudskih prava, genocid, rasna, nacionalna i verska diskriminacija većih razmera, čine neophodnom intervenciju međunarodne zajednice, koje podrazumeva narušavanje suvereniteta države u kojoj dolazi do tako teških zloupotreba. Međutim, dosadašnja praksa pokazuje da su humanitarni razlozi često korišćeni kao izgovor za intervenciju koja je imala potpuno drugačije ciljeve, često direktno suprotstavljanje razlozima humanosti, što ceo koncept humanitarnih intervencija stavlja pod ozbiljnu sumnju. U radu je navedeno i nekoliko karakterističnih primera kroz koje se pokušava osvetliti pojam humanitarne intervencije
Teroristički akt kao krizna situacija - izazov za istražitelje
Get PDFTerrorism presents a greater threat to national and transnational security today than it has presented at any time in history. Authors outline the most important issues regarding investigating contemporary terrorism. They argue that smart organization of investigation process in crisis situations caused by terrorism is critical for the effective implementation of investigation plan. The plan reflects all the elements of the case, defines investigation team and serves as a guide for resources use (human, technical, information). If we observe the investigation as a process, a case does not end by solving crisis because managers must bear in mind the long-term aspects of everything carried out during the investigation. An adequate organization enables investigation to be analyzed in objective way with minimizing possibilities for errors. It is important that managers value the ideas based on their content and not the origin and the effect it has on the team.Terorizam predstavlja veliku pretnju nacionalnoj i međunarodnoj bezbednosti danas više nego ikada u dosadašnjoj istoriji. Autori navode najznačajnije probleme vezane za istraživanje savremenog terorizma. Oni smatraju da je dobra organizacija kritična za efikasnu primenu plana istrage. Plan odražava elemente slučaja, ustanovljava tim potreban za rad na slučaju, te služi kao vodič za primenu resursa (ljudskih, tehničkih, informacionih). Kada istragu posmatramo kao proces, slučaj ne završava razrešenjem krize, jer menadžeri moraju imati na umu dugoročne aspekte svega što je učinjeno za vreme istrage, a adekvatna organizacija dozvoljava da sprovođenje istrage bude analizirano na objektivan način, uz smanjenje mogućnosti za greške. Važno je da menadžeri mere vrednost ideje po sadržaju, a ne poreklu, jer je dobar deo vrednosti neke ideje zasnovan na tome kakav učinak ima na misiju tima