Necmettin Erbakan University Institutional Repository
Not a member yet
18430 research outputs found
Sort by
Evaluation of our patients with immune thrombocytopenic purpura
Get PDFİmmün trombositopenik purpura (İTP), düşük trombosit sayısı ve kanama riskinin
artışıyla karakterize, çocuklarda en sık edinsel trombositopeni sebebi olan otoimmün bir
hastalıktır. Genellikle çocukluk çağında İTP iyi prognozludur ve spontan düzelme oranı
yüksektir. Bu çalışmamızda kliniğimizde İTP tanısı alan ve takip edilen çocukların klinik
ve demografik özelliklerini, laboratuvar değerlerini, uygulanan tedavileri ve tedavi
cevaplarını inceleyip bunların kronikleşme üzerine etkilerini değerlendirmeyi amaçladık.
Necmettin Erbakan Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Hematolojisi ve Onkolojisi
Bilim Dalında Nisan 2020- Nisan 2024 tarihleri arasında İTP tanısı alan ve yaşları 1 ay-18
yıl arasında değişen hastaların dosyalarındaki kayıtlar retrospektif olarak incelendi.
Hastalığın başlangıcından itibaren ilk 3 ay içinde olan vakalar akut, 3-12 ay içerisindeki
vakalar persistan, 12 ayın üzerinde olan vakalar ise kronik İTP olarak isimlendirildi.
Hastaların klinik ve laboratuar özellikleri, aşılama ve enfeksiyon öyküleri, uygulanan
tedaviler ve tedavi cevapları değerlendirilip bunların hastalığın kronikleşmesi üzerine
etkileri araştırıldı.
Çalışmaya yaşları 1 ay-18 yıl arasında değişen, ortancası 5,0 yıl olan 114 hasta
dahil edildi. Hastaların 57’si (%50) kız, 57’si (%50) erkekti. Hastaların 83’ü (%72,8) akut,
21’i (%18,4) kronik, 10’u (%8,8) persistandı. Hastalığın kronikleşme durumu ile başvuru
yaşı arasında anlamlı fark vardı. Çalışmamızda kızlarda kronikleşme oranı daha yüksek
olmakla beraber, hastalığın kronikleşme durumu ile cinsiyet arasında anlamlı fark yoktu.
Hastaların ilk başvuru şikâyetleri 62’sinde (%54,4) vücutta morarma (ekimoz), 15’inde
(%13,2) vücutta döküntü (peteşi), 4’ünde (%3,5) diş eti kanaması, 21’inde (%18,4) burun
kanaması, 2’sinde (%1,8) menstrual siklus kanamasının uzun veya çok olması ve 10’unda
(%8,8) kanama dışı şikayetlerdi (hematüri, hematokezya, melena). Hiçbir hastamızda
ölümcül komplikasyon olan intrakraniyal kanama görülmedi. Viral enfeksiyon öyküsü
olanların oranı akut hastaların 52’sinde (%62,7), kronik hastaların 13’ünde (%61,9) ve
persistan hastaların 3’ünde (%30,0) saptandı. Hastalığın kronikleşme durumu ile viral
enfeksiyon öyküsü arasında anlamlı fark yoktu. Tanı anında trombosit sayısı akut,
persistan ve kronik gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık göstermedi.
Nötrofil sayısı akut hastalarda anlamlı olarak daha düşük bulundu. Lenfosit sayısında akut
hastalarda daha yüksek bir medyan değer izlenmiş olup, bu fark sınırda anlamlılık
göstermektedir. Hemoglobin, ortalama trombosit hacmi (MPV), eozinofil, lökosit, B12
vitamini, ferritin ve C-reaktif protein (CRP) düzeylerinde ise gruplar arasında anlamlı fark
bulunmamıştır. Anti-nükleer antikor (ANA) pozitifliği, akut İTP grubunda %21,2, kronik
İTP grubunda %36,8 ve persistan İTP grubunda %33,3 oranında bulunmuştur. ANA pozitif
saptanan 1 hastamızda ilerleyen dönemde Sistemik lupus eritematozus (SLE) geliştiği
gözlenmiştir. Çalışmamızda 108 hastaya (%94,7) tedavi başlandığı, bu hastalarda en sık
tercih edilen tedavi yönteminin %64,8 ile intravenöz immünoglobülin (IVIG),
ardından %31,5 ile pulse steroid ve %3,7 ile IVIG + pulse steroid kombinasyonu olduğu
belirlendi. Ayrıca hastalara 1 yıl içerisinde ortanca bir kez steroid ve ortanca bir kez IVIG
uygulandığı, tedavi süresinin ortanca bir gün ve yanıt süresinin ortanca üç gün olduğu
saptanmıştır. Çalışmamızda, İTP tanısı alan akut hastaların 79’una (%95,2), kronik
hastaların 19’una (%90,5) ve persistan hastaların tamamına tedavi başlandığı; IVIG
tedavisinin en sık akut (%70,9) ve persistan (%70,0) hastalarda uygulandığı, kronik
hastalarda ise daha az tercih edildiği (%36,8) gözlenmiştir. Pulse steroid tedavisi ise
özellikle kronik hastalarda (%57,9) daha yaygınken, akut (%25,3) ve persistan (%30,0)
olgularda daha az oranda kullanılmıştır. Çalışmamızda bir yıl içinde uygulanan tedavi
sayısı ve süreleri değerlendirildiğinde, akut hastalara uygulanan steroid (ortanca 1) ve
IVIG (ortanca 1) sayılarının kronik hastalara kıyasla (her ikisi için ortanca 2) anlamlı
derecede düşük olduğu saptanmıştır. Ayrıca, tedavi süresi ortancası akut hastalarda 1 gün,
kronik hastalarda ise 3 gün olup, bu fark istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur. Ancak,
tedavi yanıt zamanı ile hastalığın kronikleşme durumu arasında anlamlı bir fark
saptanmamıştır.
Sonuç olarak çalışmamızda pediatrik İTP olgularının çoğunun akut formda
seyrettiği, kronik olguların oranının ise literatürle uyumlu olduğu saptanmıştır. Kızlarda
kronikleşme oranı daha yüksek olsa da cinsiyetin etkisi anlamlı bulunmamıştır. Tanı yaşı
kronikleşme ile ilişkili olup, kronik olgular daha ileri yaşta başvurmuştur. Aşı ve viral
enfeksiyon öyküsü sıklıkla akut olgularla ilişkili bulunmuş, kronikleşmeye etkileri sınırlı
kalmıştır. En sık başvuru şikayetleri ekimoz ve peteşi olup, ciddi komplikasyon
izlenmemiştir. Başlangıç trombosit düzeyleri ve bazı hematolojik parametreler hastalık
seyrini öngörmede yeterli olmamıştır. Otoimmün belirteçler kronik ve persistan olgularda
daha sık görülmüş, Epstein Barr virüsü (EBV) en yaygın viral etken olarak saptanmıştır.
Tedavi yaklaşımları evreye göre farklılık göstermiş; akut olgularda IVIG, kronik olgularda
pulse steroid daha sık kullanılmıştır. Akut olgularda daha kısa sürede tedavi yanıtı
alınırken, kronik olgular daha uzun ve yoğun tedavi gerektirmiştir. Bu bulgular, İTP
yönetiminde çok faktörlü değerlendirme ve bireyselleştirilmiş yaklaşımın önemini
vurgulamaktadır. İTP’de kronikleşme risk faktörlerinin bilinmesi, yüksek riskli olguların
erken tanınmasını ve uygun tedavi ile morbidite ve mortalitenin azaltılmasını sağlayacaktırImmune thrombocytopenic purpura (ITP) is an autoimmune disorder characterized
by low platelet count and increased risk of bleeding, and is the most common cause of
acquired thrombocytopenia in children. Generally, ITP in childhood has a good prognosis
with a high rate of spontaneous resolution. In this study, we aimed to evaluate the clinical
and demographic characteristics, laboratory values, treatments and treatment responses of
children diagnosed with ITP and followed up in our clinic and to evaluate their effects on
chronicity.
The records in the files of patients aged between 1 month and 18 years who were
diagnosed with ITP between April 2020 and April 2024 in Necmettin Erbakan University
Faculty of Medicine, Department of Paediatric Haematology and Oncology were
retrospectively analysed. Cases within the first 3 months from the onset of the disease were
defined as acute, cases within 3-12 months were defined as persistent, and cases over 12
months were defined as chronic ITP. Clinical and laboratory characteristics, vaccination
and infection histories, treatments and treatment responses of the patients were evaluated
and their effects on the chronicity of the disease were investigated.
The study included 114 patients aged between 1 month and 18 years, with a
median age of 5.0 years. 57 (50%) of the patients were female and 57 (50%) were male.
The disease was acute in 83 (72.8%), chronic in 21 (18.4%) and persistent in 10 (8.8%)
patients. There was a significant difference between the chronicity of the disease and the
age at presentation. Although the rate of chronicity was higher in girls in our study, there
was no significant difference between the chronicity of the disease and gender. The initial
presenting complaints were bruising (ecchymosis) in 62 (54.4%), rash (petechiae) in 15
(13.2%), gingival bleeding in 4 (3.5%), epistaxis in 21 (18.4%), prolonged or profuse
menstrual cycle bleeding in 2 (1.8%) and non-bleeding complaints (haematuria,
haematochezia, melena) in 10 (8.8%). Intracranial haemorrhage, which is a fatal
complication, was not seen in any of our patients. The proportion of patients with a history
of viral infection was found in 52 (62.7%) of acute patients, 13 (61.9%) of chronic patients
and 3 (30.0%) of persistent patients. There was no significant difference between the
chronicity of the disease and the history of viral infection. Platelet count at the time of
diagnosis did not show a statistically significant difference between acute, persistent and
chronic groups. Neutrophil count was significantly lower in acute patients. Lymphocyte
count showed a higher median value in acute patients and this difference was borderline
significant. Haemoglobin, mean platelet volume (MPV), eosinophils, leukocytes, vitamin
B12, ferritin and C-reactive protein (CRP) levels were not significantly different between
the groups. Anti-nuclear antibody (ANA) positivity was found in 21.2% in the acute ITP
group, 36.8% in the chronic ITP group and 33.3% in the persistent ITP group. Systemic
lupus erythematosus (SLE) was observed in 1 patient who was ANA positive. In our study,
treatment was initiated in 108 patients (94.7%) and the most preferred treatment method
was intravenous immunoglobulin (IVIG) with 64.8%, followed by pulse steroid with
31.5% and IVIG + pulse steroid combination with 3.7%. In addition, it was found that
steroid and IVIG were administered to the patients a median of once in 1 year, the median
duration of treatment was one day and the median duration of response was three days. In
our study, treatment was initiated in 79 (95.2%) of acute patients, 19 (90.5%) of chronic
patients and all persistent patients diagnosed with ITP; IVIG treatment was most frequently
administered in acute (70.9%) and persistent (70.0%) patients, and was less preferred in
chronic patients (36.8%). Pulse steroid therapy was used more commonly in chronic
patients (57.9%) and less frequently in acute (25.3%) and persistent (30.0%) cases. In our
study, when the number and duration of treatments administered within one year were
evaluated, it was found that the number of steroids (median 1) and IVIG (median 1)
administered to acute patients was significantly lower than in chronic patients (median 2
for both). In addition, the median duration of treatment was 1 day in acute patients and 3
days in chronic patients, and this difference was statistically significant. However, no
significant difference was found between treatment response time and chronicity of the
disease.
In conclusion, in our study, it was found that most of the pediatric ITP cases
progressed in acute form and the rate of chronic cases was compatible with the literature.
Although the rate of chronicization was higher in girls, the effect of gender was not found
to be significant. Age at diagnosis was associated with chronicization and chronic cases
presented at an older age. History of vaccination and viral infection were frequently
associated with acute cases and their effect on chronicization was limited. The most
common presenting complaints were ecchymosis and petechiae, and no serious
complications were observed. Baseline platelet levels and some hematologic parameters
were not sufficient to predict disease course. Autoimmune markers were more frequent in
chronic and persistent cases and Epstein Barr virus (EBV) was the most common viral
agent. Treatment approaches differed according to the stage; IVIG was used more
frequently in acute cases and pulse steroids in chronic cases. While treatment response was
obtained in a shorter time in acute cases, chronic cases required longer and more intensive
treatment. These findings emphasize the importance of multifactorial evaluation and
individualized approach in ITP management. Knowledge of the risk factors for chronicity
in ITP will enable early recognition of high-risk cases and reduce morbidity and mortality
with appropriate treatment
Retrospective evaluation of factors affecting progression in patients diagnosed with stage 3-4 chronic kidney disease (CKD) at our center in the last 10 years
Get PDFAmaç: Kronik Böbrek Hastalığı (KBH), genellikle ilerleyici bir hastalık olup tedavi edilmediğinde son dönem böbrek yetmezliğine (SDBY) yol açabilir. Hastalığın ilerlemesinde birçok faktör etkili olmaktadır. Bu çalışmada KBH progresyonuna sebep olan faktörleri tespit edip farkındalığı artırmak amaçlanmaktadır. Böylece KBH'nin erken teşhisi ve uygun tedavi yaklaşımlarının uygulanması, hastalığın ilerlemesini engellemeye ve tedavi maliyetlerini azaltmaya yardımcı olabilecektir.
Yöntem: Çalışmaya Necmettin Erbakan Üniversitesi Tıp Fakültesi Nefroloji polikliniğine başvuran 100 adet Evre 3-4 KBH’li olgu dahil edilmiştir. Hastaların ilk muayenesinde demografik özellikleri (yaş, cinsiyet, boy, kilo) ve laboratuvar değerleri kaydedilmiştir. Hastaların 10 yıllık seyrindeki 3-6 ayda bir olan poliklinik takipleri not edilmiştir ve son muayenedeki laboratuvar değerleri de çalışmaya eklenerek hastaların bu 10 yıllık süreçteki değerleri kıyaslanmıştır.
Bulgular: Çalışmamızda Evre 3 veya Evre 4 KBH tanılı toplam 100 hasta ile yürütülen çalışmada hastaların 55’i erkek, 45’i kadındır. Hastaların yaş ortalaması 64.75∓13,40 yıldır. Progresif hastaların yaş ortalaması stabil hastalardan daha düşük bulunmuştur (p=0.001). 10 yıllık süre içinde durumu progrese olan hastaların sayısı 74, stabil olanların sayısı 26’dır. Hastaların 60’ı Evre 3, 40’ı ise Evre 4 hastasıdır. Progresif hastaların intakt Parathormon (iPTH), (p=0.000), ferritin (p=0.042) ve proteinüri (p=0.000) değerleri, stabil hastalardan daha yüksek bulunurken, HCO3 (p=0.010) değerleri daha düşük bulunmuştur. Diyabetik hastalarda hipertansiyon (p=0.024) ve hiperlipidemi (p=0.006) daha fazla görülmüştür. Diyabetik hastaların yaş ortalamaları daha büyük bulunmuştur (p=0.003). Diyabetik hastalarının EF değerleri daha düşük (p=0.014) ve PAB değerleri daha yüksek bulunmuştur (p=0.002). Diyabetes mellitus (DM) hastalarının altta yatan hastalık süresi DM olmayanlara göre daha yüksek bulunmuştur (p=0.001).DM hastalarının potasyum (K) değerleri (p=0.006), sedimantasyon değerleri DM hastası olmayanlara göre daha yüksek bulunmuştur (p=0.011). Bivariate logistik regresyon analizi sonucu incelendiğinde yaşın artması hastanın progresyon riskini azaltmaktadır. KBH’ye sebep olan altta yatan hastalık süresinin artması, ürenin artması ve proteinüri progresyon riskini arttırmaktadır.
Sonuç: Çalışmamızda KBH progresyonunda etkili faktörler değerlendirilmiştir. Progresyon riskini arttıran faktörler altta yatan hastalık süresinin artması, ürenin artması ve proteinüri olarak sonuçlanmıştır. Yaşın artması ise progresyonu azalttığı tespit edilmiştir. Bu nedenle hastalarda KBH progresyonunu yavaşlatmak için bu faktörlere yönelik tedbir ve tedavinin sağlanması önemlidir.Objective: Chronic Kidney Disease (CKD) is typically a progressive condition that, if left untreated, can lead to end-stage renal failure (ESRF). Several factors contribute to the progression of the disease. This study aims to identify the factors responsible for the progression of CKD and raise awareness. Early diagnosis and the implementation of appropriate treatment strategies for CKD may help prevent disease progression and reduce treatment costs.
Method: The study included 100 patients with Stage 3-4 Chronic Kidney Disease (CKD) who presented to the Nephrology outpatient clinic of Necmettin Erbakan University Faculty of Medicine. During the initial examination of the patients, demographic characteristics (age, gender, height, weight) and laboratory values were recorded. The patients' follow-up visits at the clinic, which occurred every 3-6 months over a 10-year period, were documented. The laboratory values from the last examination were also included in the study, and the values from the 10-year period were compared.
Results: In our study conducted with a total of 100 patients diagnosed with Stage 3 or Stage 4 CKD, 55 patients were male and 45 were female. The mean age of the patients was 64.75 ± 13.40 years. The average age of progressive patients was found to be lower than that of stable patients (p=0.001). Over the 10-year period, the number of patients with disease progression was 74, while the number of stable patients was 26. Of the patients, 60 were diagnosed with Stage 3, and 40 were diagnosed with Stage 4 CKD. The intact parathyroid hormone (iPTH) levels (p=0.000), ferritin levels (p=0.042) and proteinuria (p=0.000) in progressive patients were found to be higher compared to stable patients, while bicarbonate (HCO3) levels (p=0.010) were lower. Hypertension (HT) (p=0.024) and dyslipidemia (p=0.006) were more frequently observed in diabetic patients. The mean age of diabetic patients was found to be higher (p=0.003). The ejection fraction (EF) values of diabetic patients were lower (p=0.014), while the pulmonary artery blood pressure (PAB) values were higher (p=0.002). The duration of underlying disease in diabetic patients was longer compared to non-diabetic patients (p=0.001). Potassium (K) levels (p=0.006) and sedimentation values (p=0.011) in diabetic patients were higher than in non-diabetic patients. Bivariate logistic regression analysis revealed that an increase in age reduces the risk of progression, while an increase in the duration of the underlying disease causing CKD, urea levels, and proteinuria increases the risk of progression.
Conclusion: In this study, factors affecting CKD progression were evaluated. Factors increasing the progression risk included the duration of underlying diseases, increased urea levels, and proteinuria. Increased age was found to decrease progression. Therefore, it is important to implement preventive measures and treatments addressing these factors to slow down CKD progression in patients
Köstendilli Süleyman Şeyhi Efendi's divan [contextual index and functional dictionary]
No full textYüksek Lisans TeziEdebî metinlerde yer alan bir sözcüğün ya da sözcüklerin içinde bulundukları metne yani bağlama göre anlamının/anlamlarının belirlenmesi ve kelimenin diğer anlamlarından ayırt edilir hâle gelmesi dil ve edebiyat çalışmaları için önem arz eder. Bağlam kavramı ise, kelimeyi içinde bulunduğu cümleden ve kelimenin cümledeki diğer kelimeler ile ilişkisinden hareketle anlamlandırmak olarak tanımlanabilir. Bu durum–sözcüklerin metin içinde kazandığı anlamlar- hem kelimelerin herkes tarafından bilinmeyen anlamlarını ortaya çıkarmada hem de şairin yaşadığı devrin ve eserin oluşturulduğu dönemin dil özellikleri ile üslup zevkini ortaya koymak noktasında oldukça önemlidir. Bu noktada dikkat çeken bir çalışma olarak Prof. Dr. İsmail Hakkı AKSOYAK tarafından yürütülen TEBDİZ projesi alan çalışanlarının karşısına çıkmaktadır. Bu çalışma da bahse konu olan proje çerçevesinde hazırlanmıştır. Çalışmada Köstendilli Süleyman Şeyhî Efendi’nin Mustafa KUNDAKÇI tarafından yüksek lisans çalışması olarak neşredilen Divan’ında yer alan şiirler söz varlığı açısından incelenmiştir. Bu işlem http://www.tebdiz.com/adresinden elektronik ortamda gerçekleştirilmiş ve kelimelere anlam verilirken Arapça, Farsça kelimelerle kurulan tamlamalar ve yardımcı fiillerle oluşturulan birleşik fiiller gibi kelime grupları bütün olarak anlamlandırılmıştır. Kelimelerin ve kelime gruplarının temel anlamlarının yanı sıra metin içinde kazandıkları bağlam anlamlarına da çalışmada yer verilmiştir. Atasözleri, deyimler, kalıp ifadeler, dua sözleri, argo ifadeler gibi özel ifade şekilleri de çalışmaya dâhil edilmiştir.It is important fort the studies of language and litterature to determine the meaning/meanings of a word or words in literary texts according to the context and to maket hem distinguishable from other meanings of the word. The concept of context, on the other hand, can be defined as making sense of the word in terms of the sentence it is in and the relationship of the word with the other words in the sentence. This situation–the meanings of the words in the text- is very important both in revealing the meanings of the words that are not known to everyone, and in revealing the language characteristics with stylistic taste of the period in which the poet lived and the period in which the work was created. At this point,as a remarkable study, The TEBDİZ Project, carried out by Prof. Dr. İsmail Hakkı AKSOYAK, is presented to its field employees. This study was prepared within the framework of the Project in question. In this study, the poems of Köstendilli Süleyman Şeyhî Efendi in his Divan published by Mustafa KUNDAKÇI were examined in terms of vocabulary as a graduate study. This process was carried out electronically at http://www.tebdiz.com/ and while giving meaning to the words, word groups such as phrases formed with Arabic and Persian words and compound verbs formed with auxiliary verbs were given meaning as a whole. In addition to the basic meanings of words and word groups, the context meanings they acquire in the text are also included in the study. Special exppressions such as proverbs, idioms, stereotypes, prayer words, slang expressions were also included in the study
Aristotles' historiography of philosophy
Get PDFYüksek Lisans TeziAristoteles, MÖ 4. yüzyılda Yunanistan'da yaşamış, her konuyu derinlemesine incelemiş, deney ve gözleme öncelik vermiş bir filozoftur. Çalışmaları sadece yaşadığı dönemi etkilemekle kalmamış, sonraki dönemleri de etkilemiştir. Bu etki yüzyıllar boyunca devam etmiştir. Onun araştırmacı yönünü günümüze kadar ulaşan eserlerinde görebiliyoruz. Aristoteles’in günümüze ulaşan eserlerinde felsefenin problemleri adına her konu üzerinde çalıştığını görmekteyiz. Problemlere çözüm odaklı yaklaşarak, kendi çağı ve kendinden önceki çağlarda yaşamış düşünürleri ve onların çözüm yollarını incelemiştir. Amacı felsefe tarihinin sunmuş olduğu amaç ile aynıdır. Olan bir problem üzerine yapılmış çalışmaları inceleyerek, her bir problem için düşünce tarihi oluşturmaktır. Bu yöntemi sonucunda Aristoteles bir felsefe tarihi araştırması dizini ortaya çıkarmaktadır. Çalışmamız Aristoteles’in günümüze ulaşmış eserleri incelenerek oluşturuldu. Bu eserlerde Aristoteles’in filozoflardan bahsetme yöntemi incelenerek felsefe tarihi kapsamında değerlendirildi. Sonuç olarak çalışmamız, Aristoteles’in, önceki filozofların görüşlerini dikkate alarak, doxografik felsefe tarihi çalışmasının ilk örneğini ortaya koymaktadır.Aristotle was a philosopher who lived in Greece in the 4th century BC, who examined every subject in depth and prioritized experimentation and observation. His studies not only influenced the period he lived in, but also influenced the following periods. This influence had been going on for centuries. We can see his investigative side in his works that have survived to the present day. In Aristotle's works that have survived to the present day, we see that he worked on every subject on behalf of the problems of philosophy. By approaching the problems with a solution-oriented approach, he examined the philosophers who lived in his era and the ages before him and their solutions. His shared the same goal as the history of philosophy. It is to create a history of philosophy for each problem by examining the studies on a problem. As a result of this method, Aristotle creates an index to the study of the history of philosophy. Our study was created by examining Aristotle's extant works. In these works, Aristotle's method of mentioning philosophers was analyzed and evaluated within the scope of the history of philosophy. As a result, our study reveals that Aristotle is the first example of doxographic history of philosophy by taking into account the views of previous philosophers
Spatial and non-spatial extensions of [-DA] morpheme in Turkish: An application within the framework of cognitive linguistics
Get PDFYüksek Lisans TeziBu çalışma, Türkçedeki [-DA] biçimbiriminin çokanlamlı yapısını bilişsel dilbilim kuramı çerçevesinde incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmada, söz konusu biçimbirimin uzamsal ve uzamsal olmayan anlam uzanımlarının nasıl sistematik bir ilişki içerisinde olduğu; imge şemaları, imleyen-sınır organizasyonu ve kavramsal metafor kuramı temelinde ortaya konmuştur. Çözümlemelerde, öntür sınıflandırma modeliyle paralel olarak, bulunma durumunun öntür bir uzanımdan türeyen uzamsal, uzamdışı ve arakesit uzanımlarının aile benzerliği gösterdiği; birbirleriyle ve öntürle ilişkili oldukları sonucuna varılmıştır. Veriseti, 9470 tanık tümceden oluşan bir örneklemden oluşmakta olup her bir tanık tümcenin oluşturduğu sahne, imge şematik yapı, imleyen- sınır ilişkisi ve kavramsal metafor bakımından kodlanarak değerlendirilmiştir. Bu çözümlemelerde, sınırlılık, boyut, gözeneklilik ve öngörülebilirlik gibi bilişsel parametrelere dayanan bir betimleme modeli geliştirilmiştir. Çözümlemeler sonucunda, uzanımlar 3 ana ulamda sınıflandırılmıştır: uzamsal, uzamdışı ve arakesit. Uzamsal ulamda 1832 sahne yer alırken bu sahneler 8 uzanım olarak sınıflandırılmıştır: öntür, alan, tanımsız, destek, yayılgan, etki, kaynaşma, yol. Arakesit olarak belirlenen ulamda içerik, etkinlik, katılım, durum, araç ve sahiplik olmak üzere 6 uzanım bulunmuştur ve 1035 sahne bu grupta yer almaktadır. Uzamdışı uzanımlar toplamda 17 uzanımda değerlendirilmiştir ve 4333 sahne bu grupta yer almaktadır. 2270 tanık tümcedeki yapılanmalar araştırma kapsamı dışında olması nedeniyle araştırmaya dahil edilmemiştir. Elde edilen bulgular, [-DA] biçimbiriminin yalnızca fiziksel konum bildiren bir biçimbirim olmadığını; aynı zamanda birçok soyut kavramın kavramlaştırılmasında etkin rol oynayan kavramsal çok katmanlı bir anlamsal örgütleyici işlevi gördüğünü ortaya koymuştur. Bu yönüyle çalışma, hem bilişsel anlam kuramlarının Türkçe veriler üzerinden sınanmasına hem de çokanlamlılık çözümlemelerinde kullanılabilecek özgün bir şematik modelin geliştirilmesine katkı sunmaktadır.This study aims to examine the polysemic structure of [-DA] morpheme in Turkish within the framework of cognitive linguistics theory. In the study, the systematic relationship between the spatial and non-spatial extensions of the morpheme in question is revealed based on image schemas, trajector- landmark organization and conceptual metaphor theory. In the analyses, parallel to the prototype theory, it was revealed that the spatial, non-spatial and intersection extensions of the locative case derived from a prototype extension showed family resemblance; they were related to each other and to the prototype. The data set consisted of a large sample of 8694 sentences and the scene formed by each sentence was coded and evaluated in terms of image schematic structure, trajector- landmark relationship and conceptual metaphors. In these analyses, a description model based on cognitive parameters such as boundedness, dimension, porosity and predictability was developed. As a result of the analyses, extensions were classified into 3 main categories: spatial, non-spatial and intersection. While there are 1832 scenes in the spatial category, these scenes are classified into 8 extensions: prototype, area, indefinite, support, protensive, effect, merging, path. In the category determined as intersection, 6 extensions were found as content, activity, participation, situation, vehicle and ownership and 1035 scenes are in this group. Non-spatial extensions were evaluated in 17 extensions in total and 4333 scenes are in this group. The structures in 2270 witness sentences were not included in the study because they were not directly related to the research topic. The findings obtained revealed that the locative case in Turkish is not only a morpheme indicating physical location; it also serves as a conceptual multi-layered semantic organizer that plays an active role in the conceptualization of many abstract concepts. In this respect, the study contributes both to the testing of cognitive meaning theories on Turkish data and to the development of an original schematic model that can be used in polysemy analyses
The relationship between nurses' perception of i̇ndividualized care and patients' learning needs: A descriptive study
Get PDFYüksek Lisans TeziBireyselleştirilmiş bakım, evrensel bir yaklaşımdır ve insanı merkeze alır. Bu sayede bireyin her türlü özel durumunu, aile ve çevresini dikkate alarak, hastalık sürecinde karar verme/ tercih etme aşamasına dahil olması sağlanır. Hastanın hastalığını yönetmesi hastaya verilecek eğitimle sağlanabilir. Verilen eğitimin bireyin öğrenim gereksinimlerini karşılayacak içeriğe sahip olması önemlidir. Bu nedenle hemşirelerin bireyselleştirilmiş bakım algısı ile hastaların öğrenim gereksinimleri arasındaki ilişkinin incelenmesi amaçlanmıştır. Tanımlayıcı ve ilişki arayıcı bir çalışmadır. Konya’ da bir üniversite hastanesinde Kasım 2023- Ocak 2024 tarihleri arasında dahili kliniklerde yatarak tedavi alan hastalar ve aynı kliniklerde çalışan hemşirelerle yürütülmüştür. Çalışmanın örneklemini 103 hemşire ve 213 hasta oluşturmuştur. Veriler Hemşirelerden; Sosyodemografik Veri Toplama Formu, Bireyselleştirilmiş Bakım Ölçeği-A-Hemşire Formu, Hastalardan; Sosyodemografik Veri Toplama Formu, Hasta Öğrenim Gereksinimleri Ölçeği kullanılarak toplanmıştır. Tüm veriler klinikte yüz yüze toplanmıştır. Veriler Statistical Package for Social Sciences 29,0 programı ile analiz edilmiştir. Yapılan tüm testlerde istatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Çalışmaya katılan hemşirelerin yaş ortalaması 31,98±7,425 ve katılımcıların çoğu kadın (%82,5)’dır. Hemşirelerin sorumlu olduğu hasta sayısı 12,66±9,950, bireyselleştirilmiş bakım ölçek puanı 4,09(3,63 4,73)’dur. Hastaların yaş ortalaması 59,14±14,188, öğrenim gereksinimleri toplam puanı 186,02±39,604’tür. Hastaların öğrenim gereksinimlerinin önemi beş tam puan üzerinden 3,81±0,685, öğrenim gereksinimlerinin karşılanması durumunun önemi 3,72±0,792’dir. Hemşirelerin bireyselleştirilmiş bakım algısı ortalamanın üstünde ve eğitim düzeyi, gelir düzeyi, haftalık çalışma saati, mesleği isteyerek tercih etme durumundan etkilenmektedir. Hastaların öğrenim gereksinimleri ortalamanın üstündedir ama öğrenim gereksinimleri ihtiyaçlarından daha az karşılanmaktadır. Hastaların öğrenim gereksinimlerini eğitim düzeyi, çalışma durumu ve birlikte yaşadığı kişiler etkilemektedir. Hemşirelerin bireyselleştirilmiş bakım algısı ile dahili kliniklerde yatan bireylerin öğrenim gereksinimleri arasında bir ilişki yoktur. Hastaların öğrenim gereksinimleri ile karşılanma durumları arasında orta düzey, pozitif yönde bir ilişki vardır. Hemşirelerin hastaların öğrenim gereksinimleri ve bunların karşılanması hakkında farkındalığının arttırılması önerilebilir. Hastalara verilen eğitimlerin hastaların beklentilerine uygun olarak planlanması ve bireyselleştirilmiş olarak sunulmasının önemi vurgulanabilir.Individualized care is a universal approach and places individuals at the center. Thus, it is ensured that the individual is involved in the decision-making/ preference stage during the disease process by considering all kinds of special situations, family, and environment. The management of the disease by the patient can be achieved through the training to be provided to the patient. It is important that the training provided includes the content to meet the learning needs of the individual. For this reason, it was aimed in this study to examine the relationship between nurses' perception of individualized care and patients' learning needs. The study had a descriptive and correlational design. It was conducted with patients who received inpatient treatment in internal medicine clinics and nurses working in those clinics between November 2023 and January 2024 at a university hospital in Konya. The sample of the study consisted of 103 nurses and 213 patients. The data were collected from the nurses using the Sociodemographic Data Collection Form and the Individualized Care Scale-A-Nurse Form, and the Sociodemographic Data Collection Form and the Patient Learning Needs Scale were used to collect data from the patients. All data were collected face-to-face in the clinic. The data were analyzed with the Statistical Package for Social Sciences 29.0 program. The statistical significance level in all tests was accepted as p<0.05. The mean age of the nurses participating in the study was 31.98±7.425 and most of the participants were female (82.5%). The number of patients for whom the nurses were responsible was 12.66±9.950 and the individualized care scale score was 4.09 (3.63-4.73). The mean age of the patients was 59.14±14.188 and the total score of learning needs was 186.02±39.604. The importance of the patients' learning needs was 3.81±0.685 over five full points, and the importance of the status of meeting learning needs was 3.72±0.792. Nurses' perception of individualized care is above average and is affected by education level, income level, weekly working hours, and willingness to choose the profession. Patients' educational needs are above average, but their educational needs are met less than their needs. Patients' educational needs are affected by their educational level, employment status and the people they live with. There is no relationship between nurses' perception of individualized care and the learning needs of individuals hospitalized in internal clinics. There is a moderate, positive relationship between patients' learning needs and their fulfillment status. It may be recommended to increase the awareness of nurses about patients' learning needs and their fulfillment. The importance of planning the trainings given to the patients in accordance with the expectations of the patients and presenting them in an individualized manner can be emphasized
Legal responsibility in Islamic law from the perspective of causality
Get PDFDoktora TeziBu çalışma, sorumluluk hukukunun temel unsurlarından biri olan illiyet bağı kavramını özellikle borçlar hukuku bağlamında incelemektedir. Toplumsal düzenin tesisi ve kişisel hakların korunması açısından hukukun üstlendiği rol çerçevesinde bir fiil ile ortaya çıkan zarar arasındaki nedensellik ilişkisinin yani illiyet bağının tespiti hukukî sorumluluğun doğmasında belirleyici bir ölçüt olarak değerlendirilmiştir. Çalışmada akdî ve akit dışı sorumluluk ayrımı temelinde illiyet bağının nasıl kurulduğu, hangi durumlarda kesildiği ve bu bağın hukukî sonuçlara etkisi analiz edilmiştir. Ayrıca illiyet bağının tarihsel gelişimi, kavramsal çerçevesi ve sistematik konumu ortaya konulmuştur. Özellikle birden fazla sebebin aynı zarara neden olduğu durumlarda aslî sebebin tespiti ve sorumluluğun kime ait olduğunun belirlenmesi çalışmanın odak noktalarından biridir. Bunun yanı sıra mücbir sebep, zarar görenin veya üçüncü kişinin fiili gibi illiyet bağını kesen durumlar ayrıntılı şekilde incelenmiş; fiil, kusur ve hukuka aykırılık unsurlarının illiyet bağıyla ilişkisi değerlendirilmiştir.This study examines the concept of causation, one of the fundamental elements of liability law, particularly within the context of the law of obligations. Within the framework of the role that law plays in establishing social order and protecting individual rights, the determination of the causal relationship -that is, the link between an act and the resulting harm- has been considered a decisive criterion for the emergence of legal liability. The study analyzes how the causal link is established based on the distinction between contractual and non-contractual liability, the circumstances under which this link may be interrupted, and the impact of this link on legal consequences. Additionally, the historical development, conceptual framework, and systematic position of causation are presented. A central focus of the study is the identification of the principal cause and the determination of liability, especially in cases where multiple causes contribute to the same harm. Moreover, situations that interrupt the causal link -such as force majeure, acts of the injured party, or actions of third parties- are examined in detail; the relationship between the elements of act, fault, and unlawfulness and the causal link is also evaluated
Evaluation and prevalence of extraintestinal findings in children with celiac disease
Get PDFÇölyak hastalığı (ÇH), genetik olarak duyarlı bireylerde glutene maruziyet sonrası immünolojik mekanizmaların tetiklenmesi ile ince bağırsakta inflamasyona sebep olan, gastrointestinal ve ekstraintestinal bulguların görülebildiği kronik bir rahatsızlıktır. ÇH’de geçmiş yıllara göre hem en sık görüldüğü yaş ileriye kaymış hem de tanı şekli gastrointestinal sistem (GİS) semptomlarından çok ekstraintestinal semptomlara değişmiştir. Bunun en önemli sebeplerinden biri ÇH’de ekstraintestinal bulguların farkındalığının artmasıdır. Öyleki ÇH’de tek başvuru şikayeti ekstraintestinal semptomlar bile olabilmektedir. Çalışmamızda ekstraintestinal bulguların ÇH’deki önemini göstermek için ÇH’de ekstraintestinal bulguların sıklığını tespit edip, hastalarımızdaki ekstraintestinal
bulgularla ÇH’nin klinik ve laboratuvar bulguları arasındaki ilişkiyi ortaya çıkarmayı amaçladık.
Çalışmaya 6 ay ile 18 yıl aralığında, Ocak 2008 ile Ocak 2023 tarihleri arasında biyopsi ile çölyak tanısı almış, en az bir yıl düzenli poliklinik takiplerine gelen 176 hasta dahil edildi. Hastaların başvuru yaşı, cinsiyet, başvuru anındaki boy ve kilo gibi demografik bilgileri, başvuru şikayetleri, tanı anındaki ve takipteki ekstraintestinal
bulguları, laboratuvar bulguları, genetik tahlil sonuçları, biyopsi sonuçları ve diyete uyumları retrospektif ve kesitsel olarak değerlendirildi.
Hastaların %70,5’i (n=124) kız, %29,5’i (n=52) erkekti. Hastaların tanı anında yaş ortancası 109,5 ay, %97,2’si iki yaş üstünde idi. Hastaların tanı anında nütrisyon durumlarına bakıldığında %52,2’si normal, beş yaş altındaki hastaların %26,7’si hafif malnütre, beş yaş üstü hastaların %24’ü hafif malnütre, %11’i orta derece malnütre, %4’ü ağır malnütre idi. Hastaların tanı anında %34,1’i sadece ekstraintestinal semptomlarla, %30,1’i sadece GİS semptomlarıyla başvurdu, %13,1’inde hem ekstraintestinal hem gastrointestinal semptomlar vardı. Hastaların %22,7’si ise herhangi bir şikayeti olmadan tarama ile tanı aldı. Hastaların tanı anındaki ve takipteki ekstraintestinal bulguları
incelendiğinde tanıda %79 hastanın, takipte %60,8 hastanın ekstraintestinalekstraintestinal bulgusu vardı. Tanıda görülen ekstraintestinalekstraintestinal bulgular sırasıyla; hematolojik hastalık (57,6), endokrinolojik hastalık (%43,9), kas-iskelet hastalığı (%29,5), hepatolojik hastalık (%12,9), dermatolojik hastalık (%4,3), nöropsikiyatrik hastalık (%3,6) idi. Takipte görülen ekstraintestinalekstraintestinal bulgular sırasıyla; hematolojik hastalık (%64,5), kas-iskelet hastalığı (%31,8), endokrinolojik hastalık (%15,0), dermatolojik hastalık (%9,3), nöropsikiyatrik hastalık (%9,3) ve hepatolojik hastalık (%0,9) idi.
Sonuç olarak atipik ÇH tipik ÇH’den daha sıktı. ÇH’de ekstraintestinal ve gastrointesinal şikayetlerle başvuru oranları benzerdi. Ekstraintestinal bulgular tanıda ve takipte yüksek sıklıkta görüldü. Glutensiz diyet ile ekstraintestinal bulguların takipte ortaya çıkması arasında anlamlı ilişki mevcuttu. Bu sonuçlara dayanarak ÇH ile ekstraintestinal bulgular arasında güçlü bir ilişki olduğunu gösterdik.Celiac disease (CD) is a chronic disease that causes inflammation in the small intestine due to triggering of immunological mechanisms after gluten exposure in genetically susceptible individuals, and can cause gastrointestinal and extraintestinal findings. Compared to previous years, the most common age at which celiac disease is seen has shifted to older age, and the diagnosis method has changed from gastrointestinal system (GIS) symptoms to extraintestinal symptoms. One of the most important reason for this is the increased awareness of extraintestinal findings in CD. In fact, extraintestinal symptoms can even be the only presenting complaint in CD. In our study, we aimed to determine the frequency of extraintestinal findings in celiac disease and to reveal the relationship between extraintestinal findings in our patients and clinical and laboratory findings of CD.
The study included 176 patients who were diagnosed with celiac disease by biopsy between January 2008 and January 2023, between 6 months and 18 years, and who came to the outpatient clinic for at least one year of regular follow-up. Demographic information of the patients, such as age at presentation, gender, height and weight at presentation, complaints at presentation, extraintestinal findings at diagnosis and during follow-up, laboratory findings, genetic analysis results, biopsy results, and diet compliance were evaluated retrospectively and cross-sectionally.
Of the patients, 70.5% (n=124) were female and 29.5% (n=52) were male. The median age of the patients at the time of diagnosis was 109.5 months, and 97.2% were over two years of age. When the nutritional status of the patients at the time of diagnosis was examined, 62.6% were normal, 26.7% of patients under five years of age were mildly malnourished, 24% of patients over five years of age were mildly malnourished, 11% were moderately malnourished, and 4% were severely malnourished. At the time of diagnosis, 34.1% of the patients presented with only extraintestinal symptoms, 30.1% presented with
only GIS symptoms, and 13.1% had both extraintestinal and GIS symptoms. The percentage of patients diagnosed through screening without any complaints is 22.7%. When the extraintestinal findings of the patients at the time of diagnosis and during follow-up were examined, 79% of the patients had extraintestinal findings at diagnosis and 60.8% of the patients had extraintestinal findings during follow-up. Extraintestinal findings at diagnosis were as follows; hematological disease (57.6%), endocrinological disease (43.9%), musculoskeletal disease (29.5%), hepatological disease (12.9%), dermatological disease (4.3%), neuropsychiatric disease (3.6%). Extraintestinal findings during follow-up were as follows; hematological disease (64.5%), musculoskeletal disease (31.8%), endocrinological disease (15.0%), dermatological disease (9.3%), neuropsychiatric disease (9.3%), hepatological disease (0.9%).
In conclusion, atypical CD was more common than typical CD. The rates of presentation with extraintestinal and gastrointestinal complaints were similar in CD. Extraintestinal findings were seen with high frequency at diagnosis and during follow-up. There was a significant relationship between gluten-free diet and the emergence of extraintestinal findings during follow-up. According to these results, we showed that there is a strong relationship between CD and extraintestinal findings
The levels of physical education and sports teachers' use of alternative assessment and evaluation methods & tools and the problems encountered during the implementation
Get PDFYüksek Lisans TeziAraştırmanın amacı beden eğitimi ve spor öğretmenlerinin alternatif ölçme değerlendirme yöntem ve araçlarını kullanma düzeyleri ve karşılaştıkları problemleri saptamaktır. Çalışmada nicel ve nitel veri toplanarak karma yöntem kullanılmıştır. Nicel bölümün araştırma evrenini 2023-2024 Eğitim-Öğretim Yılında Gaziantep ilinde ortaokul ve liselerde çalışan 937 (263 Kadın, 674 Erkek) beden eğitimi ve spor öğretmeni oluşturmuştur. Örneklemini, evrenden kolayda örneklem yöntemiyle seçilen 554 (212 Kadın, 342 Erkek) beden eğitimi ve spor öğretmeni oluşturmuştur. Nitel bölümün örneklemini 2023-2024 Eğitim Öğretim Yılında Gaziantep ilinde ortaokul ve liselerde görev yapan 20 (7 Kadın, 13 Erkek) beden eğitimi ve spor öğretmeni oluşturmuştur. Araştırmada nicel veriler için “Kişisel Bilgi Formu” ve “Beden Eğitimi ve Spor Öğretmenlerinin Alternatif Ölçme Değerlendirme Yöntem ve Araçlarını Kullanma Düzeyleri Anketi”, nitel veriler için “Kişisel Bilgi Formu” ve “Görüşme Formu” kullanılmıştır. Nicel verilerin analizinde t testi, tek yönlü varyans analizi (Anova) testi, Tukey post hoc testi ve Tamhane’s post hoc testleri uygulanmıştır. Nitel verilerin analizinde içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda: beden eğitimi ve spor öğretmenlerinin alternatif ölçme değerlendirme yöntemlerini kullanma düzeylerinde cinsiyet, sınıf mevcudu ve okul kademesi açısından anlamlı farklılık olmadığı, hizmet süresi ve seminer, hizmet içi eğitim, toplantıya katılma durumu değişkenlerine göre anlamlı farklılık olduğu görülürken, derinlemesine yapılan görüşmelerde eğitim ve seminer eksikliği, kalabalık sınıflar, ders saatlerinin yetersizliği, kaynak ve alt yapı yetersizliği, fiziki alanların yetersizliği nedenleri ile alternatif ölçme değerlendirme yöntemleri yerine daha çok geleneksel ölçme değerlendirme yöntemlerini kullandıkları sonucuna ulaşılmıştır.The aim of the study is to determine the level of physical education and sport teachers' use of alternative assessment and evaluation methods and tools and the problems they face. In study, mixed method has been used by collecting quantitative and qualitative data. The research population of the quantitative part consisted of 937 (263 female, 674 male) physical education and sports teachers working in secondary and high schools in Gaziantep province in 2023-2024 academic year. The sample consisted of 554 (212 female, 342 male) physical education and sports teachers selected from population by convenience sampling method. The sample of the qualitative part consisted of 20 (7 female, 13 male) physical education and sports teachers working in secondary and high schools in Gaziantep province in 2023-2024 academic year. In study, "Personal Information Form" and "Questionnaire on Physical Education and Sports Teachers' Levels of Using Alternative Measurement and Evaluation Methods and Tools" have been used for quantitative data, and "Personal Information Form" and "Interview Form" were used for qualitative data. T test, one-way analysis of variance (Anova) test, Tukey post hoc test and Tamhane's post hoc tests have been implemented in the analysis of quantitative data. Content analysis method has been used to analyse qualitative data. As a result of the research, it was seen that there was no significant difference in the level of physical education and sports teachers' use of alternative assessment and evaluation methods in terms of gender, class size and school level, while there was a significant difference according to the variables of length of service and seminar, in-service training, participation in the meeting. In the in-depth interviews, it was concluded that they mostly used traditional assessment and evaluation methods instead of alternative assessment and evaluation methods due to lack of training and seminars, crowded classes, insufficient class hours, insufficient resources and infrastructure, and insufficient physical areas
The relationship between kinesiophobia associated with dyspnea and physical activity in COPD patients over 65 years of age
Get PDFYüksek Lisans TeziFiziksel aktiviteyi doğrudan etkileyen ve aktiviteye katılımı reddetmeye ya da azaltmaya neden olan dispne ile ilişkili kinezyofobi yaş ilerledikçe sık görülmektedir. Hastalarda dispnenin olması ve sürekli yorgunluk yaşamaları nedeniyle kinezyofobi, özellikle kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) olan yaşlı yetişkinleri olumsuz etkilemektedir. Bu nedenle hastalarda dispneyle ilişkili hareket korkusunun belirlenmesi önemlidir. Bu çalışma 65 yaş üstü KOAH hastalarında dispne ile ilişkili kinezyofobi ve fiziksel aktivite arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla yapılmıştır. Araştırma tanımlayıcı ve ilişki arayıcı olarak yapılmıştır. Konya Numune Hastanesinde Ocak–Mart 2024 tarihleri arasında göğüs hastalıkları poliklinik ve servislerinde yürütülmüştür. Çalışmanın örneklemini 300 hasta oluşturmuştur. Veriler hastalardan "Anket formu", "Nefes darlığı inançları ölçeği" ve "Fiziksel aktivite kısa formu" kullanılarak toplanmıştır. Tüm veriler klinikte yüz yüze toplanmış ve SPSS 25 (IBM Corp. Released 2017.IBM SPSS Statistics for Windows, Versiyon 25.0. Armonk, NY: IBM Corp) programı kullanılarak değerlendirilmiştir. Verilerin dağılımları incelendikten sonra gerekli analizler yapılmıştır. Yapılan tüm testlerde istatistiksel anlamlılık düzeyi p<0,05 olarak kabul edilmiştir. Çalışmaya 65 yaş üstü hastalar dahil edilmiş olup katılan hastaların yaş ortalaması 73,45 ± 7,08 ve katılımcıların %69,3' ü erkektir. Katılımcıların nefes darlığı inanç toplam skor ortalaması 37,26 ± 6,52 puandı. Katılımcıların fiziksel aktivite toplam skor ortalaması 276,15 ± 608,52 MET (metabolik eşdeğer) olarak bulundu. Katılımcıların yaş ortalaması, cinsiyeti, eğitimi, medeni durumu ve KOAH dışında başka bir kronik hastalığa sahip olması, dispne ile ilişkili kinezyofobiyi ve fiziksel aktivite durumunu etkilemektedir. Sürekli veya aralıklı oksijen ihtiyacı olanlar ile KOAH da GOLD (Kronik Obstrüktif Akciğer Hastalığına Karşı Küresel Girişim) evresi ileri olanların nefes darlığı inanç toplam puan ortalaması, olmayanlardan istatistiksel olarak yüksek; fiziksel aktivite ortalaması ise istatistiksel olarak düşük bulunmuştur. Yapılan korelasyon analizine göre hastalarda, dispne ile ilişkili kinezyofobi ile fiziksel aktivite arasında negatif ilişki tespit edilmiştir. Bu sonuçlar dikkate alındığında fiziksel aktivitenin dispne ile ilişkili kinezyofobide etkili olduğu görülmektedir. Bu konu hakkında sınırlı sayıda çalışma olması nedeniyle, çalışmaların arttırılması önerilir.Dyspnea-related kinesiophobia, which directly affects physical activity and causes refusal or reduction of participation in activity, is frequently seen with increasing age. Kinesiophobia negatively affects older adults, especially those with chronic obstructive pulmonary disease (COPD), because patients have dyspnea and experience constant fatigue. Therefore, it is important to determine the fear of movement associated with dyspnea in patients. This study was conducted to determine the relationship between dyspnea-related kinesiophobia and physical activity in COPD patients over the age of 65. The research was conducted in the chest diseases outpatient clinics and services at Konya Numune Hospital between January–March 2024. The sample of the study consisted of 300 patients. Data were collected from the patients using the "Questionnaire form", "Breathlessness beliefs scale" and "physical activity short form". All data were collected face to face in the clinic and evaluated using SPSS 25 (IBM Corp. Released 2017.IBM SPSS Statistics for Windows, Version 25.0. Armonk, NY: IBM Corp). After examining the distribution of the data, the necessary analyzes were made. In all tests performed, the statistical significance level was accepted as p<0.05. The study included patients over the age of 65, the age of the participants was 73.45 ± 7.08 and 69.3% were male. The total score of the participants' shortness of breath belief was 37.26 ± 6.52 points. The total physical activity score of the participants was found to be 276.15 ± 608.52 MET (metabolic equivalent). The age, gender, education, marital status of the participants and having another chronic regularity other than COPD, kinesiophobia and physical activity disorders for the progression of dyspnea. Those with continuous or intermittent oxygen supply and those with advanced GOLD (Global Initiative Against Chronic Obstructive Pulmonary Disease) stage of COPD had a total score of shortness of breath belief that was higher than those without and could be hidden; Physical activity was lower if it was free. According to the change analysis, a negative relationship was found between dyspnea-transmittable kinesiophobia and physical activity. Considering these results, it is seen that physical activity is effective in dyspnea-related kinesiophobia. Since there are limited studies on this subject, it is recommended that more studies be conducted