Uludag University Academic Repository
Not a member yet
50710 research outputs found
Sort by
Deep learning and supervised learning techniques for modeling and prediction of strength of ground granulated blast furnace slag based sustainable mortar
No full textThis paper presents an analysis and synthesis of deep learning and supervised learning techniques for predicting the flexural tensile strength and compressive strength of mortars containing ground granulated blast furnace slag (GGBFS). The goal is to save time and reduce the costs associated with experimental testing. Initially, mechanical tests were conducted experimentally, using GGBFS as a partial replacement for cement in the mortar, with replacement levels ranging from 0 wt% to 80 wt% in 1% intervals. The results indicated a nearly linear decrease in flexural tensile strength and a non-linear change in compressive strength with increasing GGBFS content. To address the limitations of traditional experimental methods and improve processes, deep learning and supervised learning approaches were explored and compared. Evaluation metrics such as Root Mean Squared Error (RMSE), Mean Absolute Error (MAE), Mean Squared Error (MSE), and R-squared demonstrated that the deep learning model achieved higher sensitivity and efficiency for both 7-day and 28-day flexural tensile strength, as well as 7-day and 28-day compressive strength. Quantitatively, the deep learning model outperformed traditional models for 28-day flexural tensile strength, with an RMSE of 0.6779, an R-squared value of 0.90, an MSE of 0.4596, and an MAE of 0.6045, and for 28-day compressive strength, with an RMSE of 0.6808, an R-squared value of 0.99, an MSE of 0.4636, and an MAE of 0.4891. These findings suggest that deep learning is a promising method for accurately modeling and predicting the mechanical properties of GGBFS-based mortars, particularly for the 28-day strengths
Position of knowledge of unlawfulness in the general theory of crime
No full textMistakes of law are regulated in Article 30/4 of the Turkish Penal Code. According to this provision, "Any person who makes an unavoidable mistake about whether his act was lawful or not shall not be subject to penalty". Thus, the effect of the mistake of law on criminal liability has been revealed. However, the issues regarding why and how this effect will occur need a theoretical explanation. At this point, the concept of "knowledge of unlawfulness" plays a key role. The mistake of law consists of the fact that the perpetrator does not know unlawfulness when he commits the act. Therefore, theoretically revealing the knowledge of unlawfulness will clarify the effect of the mistake of law on criminal liability. In this study, first of all, it is revealed what is the meaning of knowledge of unlawfulness. Then, the opinions on the position of knowledge of unlawfulness in the general theory of crime in German criminal law are discussed within a development process extending to the present day. The distinction between error facti and error iuris has been considered as the first opinion on this subject. Then, the Vorsatztheorie and Schuldtheorie are discussed. It was concluded that Schuldtheorie is the most logical view
Investigation of the increase of mixed convection heat transfer in a vertical channel with warmed equilateral triangular obstacle pair on edges
No full textBu çalışmada, birbirine paralel dikey levhalar üzerinde ikişer tane olmak üzere simetrik şekilde toplamda dört tane eşkenar üçgen geometrili sabit ısı akılı elektronik engel bileşenlerinin bulunduğu bir kanalda karışık taşınımla ısı transferi ve engeller etrafındaki akışkan hareketi sayısal olarak araştırılmıştır. Sayısal inceleme, zamandan bağımsız, laminer ve iki boyutlu olarak süreklilik, momentum ve enerji denklemlerinin Ansys-Fluent bilgisayar programı kullanılarak çözülmesiyle yapılmıştır. Akışın kanal içerisindeki ısınmış engel elemanlarına yönlendirilmesi amacıyla kanalın üst giriş yüzeylerine 30o , 45o ve 60o açılarında akış yönlendirici kanatçıklar yerleştirilmiştir. Kanalın engel elemanı hariç diğer yüzeyleri ve akış yönlendiriciler adyabatiktir. Kanalda çalışma akışkanı olarak 293 K giriş sıcaklığında su kullanılmıştır. Çalışmadaki Reynolds sayısı (Re) değerleri 100, 300 ve 500 iken; değiştirilmiş Richardson sayısı (Ri*) aralığı 50-150 ve Akış Geçiş Mesafesi (AGM) oranları 2 ve 4 olarak alınmıştır. Çalışmanın sonuçları, literatürdeki deneysel ve sayısal sonuçlarla karşılaştırıldığında oldukça uyumlu oldukları görülmüştür. Ri*=50, Re=100 ve AGM=4 için 60o açılı kanalda elde edilen Num değerinin AGM=2’deki değerinden %32,88 daha fazla olduğu belirlenmiştir. Ayrıca, AGM=2, Re=500 ve Ri*=150 için kanatçıksız durumla kıyaslandığında 30o , 45o ve 60o açılı kanatçıklı durumlarda ∆p değerlerinin sırasıyla %9,06, %9,04 ve %9,66 daha yüksek oldukları bulunmuştur.In this study, mixed convection heat transfer and fluid movement around the obstacles were numerically investigated in a channel where electronic barrier components have a total of four equilateral triangular geometries with constant heat flux, two symmetrically on parallel vertical plates. Using the Ansys-Fluent computer program, a numerical analysis was carried out by solving steady, laminar and twodimensional continuity, momentum and energy equations. Flow-directing fins were placed on the upper entrance surfaces of the channel at angles of 30o , 45o and 60o to direct the flow to the heated obstacle elements in the channel. Except for the obstacle element, other surfaces of the channel and flow directors are adiabatic. Water with an inlet temperature of 293 K was used as the working fluid in the channel. While the Reynolds number (Re) values in the study were 100, 300 and 500; the modified Richardson number (Ri*) range was taken as 50-150 and the Flow Transition Distance (FTD) ratios were taken as 2 and 4. The study's results were compared with the experimental and numerical results in the literature and found to be quite compatible. For Ri*=50, Re=100 and AGM=4, the Num value obtained in the 60o -angle channel was 32.88% higher than in AGM=2. Additionally, ∆p values were found to be 9.06%, 9.04% and 9.66% higher in cases with 30o , 45o and 60o angle fins, respectively, compared to the case without fins for FTD=2, Re=500 and Ri*=150
Studies on the toxic, repellent and attractive effects of some plant essentıal oils against adults of Dorcadion pseudopreissi Breuning (Coleoptera: Cerambycidae)
No full textDorcadion pseudopreissi Breuning, özellikle çim alanlarında ekonomik düzeyde zarara neden olmaktadır. Bu çalışmada, 4 farklı bitkisel uçucu yağın (okaliptus,sarımsak,nane,biberiye) zararlı böceğin ergin bireylerine karşı toksik etkisi incelenmiştir. Denemede her bir yağın 0,01, 0,1 ve 1ml dozları kullanılmış, yağların uygulanmasından sonra 24., 48., ve 72. saatte ölümleri kaydedilmiş ve çalışma beş tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Deneme sonucuna göre bitkisel yağlardan en fazla etkili olan sırasıyla okaliptus yağı, sarımsak yağı, nane ve biberiye yağı olmuştur. Kullanılan yağlar içerisinde D. pseudopreissi için biberiye yağı orta ve yüksek dozlarda yağa maruz kalma süresi arttıkça ölüm oranlarının arttığı gözlemlenmiştir. Nane yağının ise 0,01 ml dozunda 24. saat ve 48. saatinde ölüm oranında bir artış olmamış, 72. saatte ise %1,7’lik bir artış olmuştur. Diğer dozları ise artarak devam etmiştir ve en fazla ergin ölüm oranı 0,1 ml dozunda olmuştur. Okaliptus yağında ise tüm dozlarında 24., 48., saatte herhangi bir artış olmamıştır. 72. saatte, 1 ml dozda %60’lık artış yaptığı gözlemlenmiştir. Sarımsak yağında tüm dozlarda yağa maruz kalma süresi arttıkça ergin ölümü artmıştır. En fazla ölüm 0,1 ml dozunda gerçeklemiştir. 72. saat sonunda sarımsak yağında 0,1 ml dozu 0,01 ml doza göre etkisi az görülmüştür. Bununla birlikte, yağlara 72 saat süre maruz kaldıktan sonra D. pseudopreissi’nin okaliptüs ve sarımsak yağında %41,7, nane yağında %40 ölüm oranıyla hafif derecede etkili olmuş, biberiye yağında ise etkisiz olduğu saptanmıştır. Y-tüp olfaktometre kullanılarak yapılan araştırmada, 4 farklı uçucu yağın (çimen,limon, karanfil,lavanta) D. pseudopreissi erginlerinin kokuya olan yönelim davranışları üzerine etkisi çalışılmıştır. Denemede her bir yağın 0,01, 0,1 ve 1ml dozları kullanılmıştır. Çalışma üç tekerrürlü olarak yürütülmüştür. Olfaktometre çalışma sonuçlarına göre bitkisel uçucu yağlardan etkili olanlar sırasıyla çimen yağı, limon yağı, karanfil yağı ve lavanta yağı şeklindedir. Kullanılan yağlar içerisinde D. pseudopreissi için karanfil yağında dozlar arttıkça kokuya yönelimlerin arttığı gözlemlenmiştir. Limon yağında ise doz arttıkça kokuya yönelim azalmıştır. Çimen yağında ve lavanta yağında doz arttıkça kokuya yönelim değişmemiştir. Uygulama sonunda ise erginler en fazla çimen yağına % 66,7, limon yağına % 64 oranında yönelmiştir. Karanfil yağı ve lavanta yağlarına % 41,7 yönelmişlerdir. Buna göre, bu yağların D. pseudopreissi’ye karşı entegre mücadele programlarında tavsiye edilebileceği ve tuzaklarda kullanılabileceği düşünülmektedir.Dorcadion pseudopreissi Breuning, particularly causes economic damage in grasslands. In this study, the toxic effects of four different plant essential oils (eucalyptus, garlic, mint, rosemary) on adult stages of the insect pest were investigated. In the experiment, 0.01, 0.1 and 1 ml doses of each oil were used, and deaths were recorded at 24, 48 and 72 hours after the application of the oils, and the study was conducted with five replications. According to the results, the most effective oils were eucalyptus oil, followed by garlic oil, mint, and rosemary oil. Among the oils used, rosemary oil caused increased mortality in D. pseudopreissi at medium and high doses as the exposure time to the oil increased. For mint oil, no increase in mortality was observed at the 24th and 48th hours for the 0.01 ml dose, but a 1.7% increase was recorded at the 72nd hour. Mortality continued to rise with the other doses, and the highest mortality rate occurred at the 0.1 ml dose. For eucalyptus oil, no increase was observed at 24 and 48 hours for all doses, but a 60% increase in mortality was noted at the 72nd hour at the 1 ml dose. In garlic oil, as the exposure time increased for all doses, the adult mortality also increased. The highest mortality occurred at the 0.1 ml dose. At the 72nd hour, the effect of the 0.1 ml garlic oil dose was lower compared to the 0.01 ml dose. However, after 72 hours of exposure, However, after 72 h of exposure to oils, D. pseudopreissi was found to be mildly effective with 41.7% mortality in eucalyptus and garlic oils, 40% in peppermint oil, and ineffective in rosemary oil. In a Y-tube olfactometer study, the effects of four different essential oils (grass, lemon, clove, lavender) on the odor orientation behavior of D. pseudopreissi adults were investigated. In the experiment, 0.01, 0.1, and 1 ml doses of each oil were used. The study was carried out in three replications. According to the results of the olfactometer study, the most effective herbal essential oils were grass oil, lemon oil, clove oil, and lavender oil, respectively. Among the oils used, it was observed that the orientation towards the odor increased as the dose increased in clove oil. In lemon oil, the orientation decreased as the dose increased. In grass and lavender oils, the orientation did not change as the dose increased. At the end of the experiment, the adults were most attracted to grass oil (66.7%) and lemon oil (64%), while 41.7% of them were attracted to clove and lavender oils. Accordingly, it is thought that these oils can be recommended in integrated control programs against D. pseudopreissi and can be used in traps
A study on user preferences and their satisfaction in Tiny House life: The case of Bursa
No full textBireysel yaşam alanlarının ve refah düzeyinin artması, giderek artan konut çeşitliliği, konut tercihi ve memnuniyeti ile ilgili araştırmaların artmasına yol açmıştır. Zamanla kullanıcıların konut tercihleri değişmekte ve bu tercihler sonrası edinilen deneyimlerden duyulan memnuniyet yapılacak olan yeni araştırmalar ile ortaya konmaktadır. Dünyada 2008 yılında ABD’de yaşanan ekonomik kriz sonrası ilgi görmeye başlayan Tiny House’lar, ülkemizde ise Covid-19 pandemisi sonrası görülmeye başlanmıştır. Tiny House’ları tercih eden kullanıcılar ile yapılan görüşmeler ülkemizde henüz emekleme aşamasında olan bu yeni yaşam şeklinin doğasını anlamaya yardımcı olmakta ve bu yaşamı deneyimlemek isteyen kullanıcılara ufuk açmaktadır. Tiny House yaşamını tercih eden kullanıcıların memnuniyet durumları, bu çalışmanın konusunu oluşturmaktadır. Çalışmanın amacı küçük ev kullanıcılarını bu yaşamı tercih etme konusunda güdüleyen en temel sebepleri ortaya çıkararak memnuniyet düzeylerini ölçmek ve bir karşılaştırma yapmak, yeni kullanıcılara ve Tiny House tasarımcılarına ilham sağlamak ve Tiny House yaşamını tercih ve bu yaşamdan duyulan memnuniyet bağlamında literatüre katkı sağlamaktır. Çalışma kapsamında Tiny House ve konut kavramı ile ilgili literatür taraması yapılmış, Dünyada ve Türkiye’de yer alan Tiny House örnekleri incelenmiş ve Bursa kentinde tespit edilen 50 adet Tiny House kullanıcısı ile derinlemesine görüşme yapılmıştır. Memnuniyet araştırması ile doğru sonuçlar elde edebilmek için, alan çalışmasında görüşme yapılan Tiny House kullanıcılarının, bu yaşamı kendi istekleri ile tercih eden ve mülkün sahibi olan kişiler olmasına dikkat edilmiştir. Görüşmeler ile elde edilen veriler betimsel analiz ve içerik analizi yöntemleri ile analiz edilmiştir. Elde edilen bulgulara göre kullanıcıların Tiny House yaşamını tercih etmelerindeki en önemli sebebin pandemi sonrasında doğa ile iç içe vakit geçirebilmek olduğu ortaya konmuştur. Kullanıcıların neredeyse tamamı Tiny House yaşamından memnundur. Beklemedikleri bir takım sıkıntılarla karşılaşan kullanıcılar için ise doğada bir yaşam alanlarının olması, bu durumu tolere edebilmektedir.The increase in individual living spaces and welfare levels, as well as the increasing diversity of housing, has led to an increase in research on housing preference and satisfaction. The housing preferences of users change over time and the satisfaction with the experiences gained after these preferences will be revealed with new research to be conducted. Tiny Houses, which started to attract attention in the world after the economic crisis in the USA in 2008, started to be seen in our country after the Covid-19 pandemic. Interviews with users who prefer Tiny Houses help to understand the nature of this new way of living, which is still in its infancy in our country, and opens the horizon for users who want to experience this life. The satisfaction of the users who prefer Tiny House living is the subject of this study. The purpose of the study is to reveal the main reasons that motivate Tiny House users to prefer this life, to measure their satisfaction levels and to make a comparison, to inspire new users and Tiny House designers, and to contribute to the literature in the context of preference and satisfaction with Tiny House life. Within the scope of the study, a literature review was conducted on the concept of Tiny House and housing, examples of Tiny Houses in the world and in Turkey were examined and in-depth interviews were conducted with 50 Tiny House users identified in the city of Bursa. In order to obtain accurate results with the satisfaction survey, it was ensured that the Tiny House users interviewed in the field study were people who voluntarily preferred this life and owned the property. The data obtained through interviews were analyzed by descriptive analysis and content analysis methods. According to the findings, it was revealed that the most important reason for users to prefer small house life is to spend time in touch with nature after the pandemic. Almost all users are satisfied with Tiny House living. For those who encounter some unexpected difficulties, having a living space in nature can tolerate this situation
Numerical investigation of the behavior of reinforced concrete beams with web openings under cyclic loading effect
No full textBetonarme yapılarda mekanik ve elektrik tesisatı için kullanılan boru ve kabloların projelerinde belirtilen şekilde döşeme ve kiriş alt yüzeyinden geçirilmesi gerekmektedir. Ancak net kat yüksekliğini azalttığı, enerji kaybına sebep olduğu ve birtakım estetik kaygılara yol açtığı gibi gerekçelerle iletim hatlarının kirişlerde imalat esnasında bırakılan veya üretimin tamamlanmasından sonra oluşturulan gövde boşluklarının içinden geçirildiği uygulamalarla sıklıkla karşılaşılır. Ancak gövde boşlukları kirişin yük taşıma kapasitesini, göçme tipini, enerji tüketme kapasitesini, kullanılabilirlik sınır durumlarını olumsuz yönde etkileyebilmektedir. Hâlihazırda imalat süreci tamamlanmış ve kiriş gövdesinde boşluk bulunduran yatay taşıyıcı elemanlara sahip yapıların sayısının azımsanmayacak kadar fazla olduğu unutulmamalıdır. Bu nedenle boşluklu betonarme kirişlerin dayanım ve davranışlarının irdelenmesi oldukça önemlidir. Bu çalışma kapsamında literatürde çevrimsel yükleme etkisinde deneyleri gerçekleştirilmiş boşluksuz referans kolon-kiriş birleşiminin yük-deplasman ilişkisi nümerik analiz ile doğrulanmıştır. Ardından dairesel geometrili gövde boşluklarının betonarme kirişlerin performansı üzerindeki etkisi araştırılmıştır. Bu amaçla altı adet kolon kiriş birleşiminin nümerik modelleri oluşturulmuş ve çevrimsel yükleme etkisindeki davranışları incelenmiştir. Gövde boşluğunun sayısı, boşluğun kiriş yüksekliği boyunca olan konumu ve boşluk boyutu çalışmanın değişkenleri olarak belirlenmiştir. Kirişlerdeki boyuna donatı miktarları sabit tutulmuş ve boşluk çevresine ilave donatı yerleştirilmemiştir. Nümerik modelleri oluşturulan kirişlerin performansları yük taşıma kapasiteleri, deplasman kapasiteleri ve süneklikleri bakımından değerlendirilmiştir. Değişen parametrelerin sonuçlar üzerindeki etkisi kıyaslamalar yapılarak sunulmuştur. Elde edilen sonuçlara göre kirişte etriye kaybına neden olan geniş gövde boşluğuna sahip numunede taşıyabileceği maksimum yükün, yer değiştirme kapasitesinin ve sünekliğinin referans numuneye göre önemli ölçüde azaldığı anlaşılmıştır. Kiriş orta bölgesinde açılan boşlukların sayısı arttıkça kiriş sünekliği ve deplasman kapasitesi azalmaktadır.In reinforced concrete structures, pipes and cables used for mechanical and electrical installations must be installed according to the project specifications, typically passing through the floor slab and the bottom surface of the beams. However, due to reasons such as reducing the floor height, causing energy loss, and raising aesthetic concerns, it is possible to see beamswith web openings that are either left in the beams during manufacturing or created after the completion of production. However, the use of these beams with web openings can negatively affect the load-carrying capacity of the beam, the failure type, ductility and the usability limits. It should not be forgotten that there are a significant number of structures with beams that have openings. Therefore, investigating the strength and behavior of beams with web openings is of considerable importance.
In this study, the load-displacement relationship of a reference beam-column joint without openings, previously tested under cyclic loading in the literature, was validated through numerical analysis. Subsequently, the effect of circular web openings on the performance of reinforced concrete beams was investigated. For this purpose, numerical models of six beam-column joints were developed, and their behavior under cyclic loading was examined. The study variables included the number of web openings, their vertical position along the beam height, and their size. The longitudinal reinforcement ratios in the beams were kept constant, and no additional reinforcement was placed around the openings. The performance of the numerically modeled beams was evaluated in terms of load-bearing capacity, displacement capacity and ductility. The influence of the varying parameters on the results was presented through comparative analyses. The findings indicate that in specimens with large web openings that result in stirrup loss, the maximum load capacity, displacement capacity, and ductility were significantly reduced compared to the reference specimen. Additionally, as the number of openings in the mid-span of the beam increased, the ductility and displacement capacity of the beam decreased
Supraspinatus tendonunun moment kolu uzunluğu ve omuz anatomik özelliklerinin omuz patolojileri ile ilişkisi
No full textThis study aimed to evaluate the relationship between the moment arm length of the supraspinatus tendon and shoulder pathologies. The muscle-tendon moment arm represents the mechanical advantage of a muscle and significantly influences its role as a stabilizer or prime mover. In 83 patients, the presence of biceps tendinitis, rotator cuff tendinosis and tears, acromioclavicular joint degeneration, and footprint cysts were assessed. A perpendicular line was drawn from the center of the humeral head to the center of joint motion, and its length was measured (B). The distance from the rotator cuff footprint to the center of joint motion was also calculated (A). Subsequently, the ratio of these two lengths was determined (A/B). The mean moment arm length ratio (A/B) was 1.53 ± 0.11, the mean subacromial distance was 8.56 ± 1.35 mm, and the mean coracohumeral distance was 8.51 ± 1.51 mm. No significant correlation was identified between moment arm length and shoulder pathologies that could impact diagnosis, characterization, or treatment planning. A reduction in coracohumeral distance was associated with an increased incidence of tendinosis and tears in the subscapular tendon. Similarly, a decrease in subacromial distance correlated with a higher incidence of rotator cuff tears. Although moment arm length is important in surgical planning following tendon rupture, it does not serve as a diagnostic guide. The association between subacromial and coracohumeral distances and rotator cuff tendon tears may reflect a bidirectional relationship, where anatomical narrowing and tendon injury may influence each other.Bu çalışmanın amacı; supraspinatus tendonunun moment kolu uzunluğu ile omuz patolojileri arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir. Kas-tendon moment kolu, bir kasın mekanik avantajını temsil eder ve dengeleyici veya ana taşıyıcı olarak rolünü büyük ölçüde belirler. Bu çalışmada, omuz Manyetik Rezonans görüntüleme kaydı bulunan 83 hastanın biseps ile rotator manşet kaslarının tendinozis ve yırtıkları, akromiyoklavikular eklemde dejenerasyon, kemik kisti gibi patolojiler araştırıldı. Humerus başının en geniş olduğu kesitte başın merkezi işaretlenerek eklem hareket merkezine dik bir çizgi çizilmiş ve bu uzunluk (B) ölçülmüştür. Rotator manşet ayak izinin eklem hareket merkezine uzaklığı (A) hesaplanmış ve ardından bu iki uzunluğun oranı (A/B) belirlenmiştir. Ayrıca, akromiyon sınıflandırılmış ve subakromiyal ile korakohumeral mesafeler ölçülmüştür. Elde edilen sonuçlara göre, moment kolu uzunluğu oranının (A/B) ortalaması 1,53 ± 0,11, subakromiyal mesafe ortalaması 8,56 ± 1,35 mm ve korakohumeral mesafe ortalaması 8,51 ± 1,51 mm olarak hesaplanmıştır. Moment kolu uzunluğu ile omuz çevresi patolojileri arasında tanımlayıcı, tanı ve tedavi sürecini etkileyebilecek anlamlı bir ilişki tespit edilmemiştir. Bununla birlikte, Tip 2 ve Tip 3 akromiyonların, Tip 1'e kıyasla daha dar bir subakromiyal mesafe oluşturduğu görülmüştür.Korakohumeral mesafe azaldıkça subskapular tendonda tendinozis ve yırtık görülme sıklığının arttığı, subakromiyal mesafenin azalması ile rotator manşet yırtıklarının görülme sıklığının arttığı belirlenmiştir. Sonuç olarak moment kolu uzunluğu, rüptür sonrası cerrahi onarımda önemli bir faktör olmasına rağmen, tanı için yol göstericiliği yoktur . Subakromiyal ve korakohumeral mesafeler ile rotator manşet tendon yırtıkları arasındaki ilişki, anatomik daralma ile tendon hasarının birbirini karşılıklı olarak etkileyebileceği çift yönlü bir ilişkiyi yansıtıyor olabilir
Investigation of the relationship between cognitive functions and tryptophan metabolites in patients diagnosed with schizophrenia and bipolar mood disorder
No full textŞizofreni ve Bipolar Duygudurum Bozukluğu (BDB), varsanılar, sanrılar ve duygudurum belirtileri gibi benzer semptomlarla seyreden iki farklı psikiyatrik hastalıktır. Her iki hastalık da kronik seyir gösterir ve işlevsellikte bozulma ile ilişkilendirilmiştir. Ayrıca, bilişsel işlev bozuklukları bu hastalıklara sıklıkla eşlik eder. Bu çalışmanın amacı, Şizofreni ve BDB hastalarında bilişsel etkilenmeyi değerlendirmek ve bu etkilenmenin triptofan metabolitleriyle olan ilişkisini incelemektir. Araştırmaya Şizofreni tanısı almış ve iyileşme sağlanmış 35 birey, iyileşme sağlanamamış 35 birey, BDB tanısı almış 35 birey ve kontrol grubu olarak sağlıklı 35 birey dahil edilmiştir. Katılımcıların bilişsel işlevlerini değerlendirmek amacıyla İz Sürme Testi, Stroop Testi, Sözel Bellek Süreçleri Testi, Sözel Akıcılık Testi ve Sayı Menzili Testi uygulanmıştır. Ayrıca, tüm katılımcıların kan seviyelerinde Kinürenin (KİN), Kinolinik Asit (KA), Kinürenin 3-monooksijenaz (KMO) ve Interlökin-6 (IL-6) düzeyleri ölçülmüş; gruplar arası karşılaştırmalar yapılmıştır. Sonuçlar, bellek, işlem hızı ve yürütücü işlevlerin tüm hasta gruplarında sağlıklı kontrollere göre daha düşük olduğunu göstermiştir. Bilişsel etkilenme düzeyi en fazla Şizofreni iyileşme sağlanamamış grupta, ardından Şizofreni iyileşme sağlanmış grupta ve son olarak BDB grubunda gözlenmiştir. Şizofreni iyileşme sağlanmış grubu ile BDB grubunun bilişsel test performanslarının büyük ölçüde benzer olduğu belirlenmiştir. KİN düzeyleri, hasta gruplarında kontrol grubuna kıyasla yüksek bulunurken, KA düzeyleri hasta gruplarında düşük bulunmuştur. Özellikle KA olmak üzere, KİN ve KMO düzeylerinin bilişsel etkilenmeyle anlamlı ilişkili olduğu belirlenmiştir. Şizofreni ve BDB hastalarında yaygın olarak görülen bilişsel bozukluklar için halen etkili bir tedavi seçeneği bulunmamaktadır. Bu çalışmanın, triptofan metabolitlerinin Şizofreni ve BDB hastalıklarında remisyon dönemlerine göre nasıl farklılık gösterdiğine dair bulgular sunarak literatüre katkı sağlayacağı düşünülmektedir.Schizophrenia and Bipolar Mood Disorder (BMD) are two distinct psychiatric disorders that present with similar symptoms such as hallucinations, delusions, and mood disturbances. Both disorders are chronic and associated with functional impairment. Additionally, cognitive dysfunctions frequently accompany these conditions. This study aims to evaluate cognitive impairment in patients with Schizophrenia and BMD and investigate its relationship with tryptophan metabolites. The study included 35 patients diagnosed with Schizophrenia in remission, 35 patients with non-remission Schizophrenia, 35 patients diagnosed with BMD, and 35 healthy controls. The Trail Making Test, Stroop Test, Verbal Memory Processes Test, Verbal Fluency Test, and Digit Span Test were administered to assess the participants' cognitive functions. Additionally, blood levels of Kynurenine (KİN), Quinolinic Acid (KA), and Kynurenine 3-Monooxygenase (KMO) were measured, and intergroup comparisons were conducted. The results showed that memory, processing speed, and executive functions were lower in all patient groups compared to healthy controls. The highest level of cognitive impairment was observed in the non-remission Schizophrenia group, followed by the remission Schizophrenia group and the BMD group. The cognitive test performances of the remission Schizophrenia group were largely similar to those of the BMD group. KİN levels were found to be higher in the patient groups compared to the control group, while KA levels were lower. KA, KİN, and KMO levels, particularly KA, were significantly associated with cognitive impairment. Currently, there is no effective treatment option for the cognitive impairments commonly observed in Schizophrenia and BMD patients. This study provides findings on the differences in tryptophan metabolites in Schizophrenia and BMD patients during remission periods, contributing to the literature
Real-world experience of ocrelizumab in patients with multiple sclerosis: A single-center study
No full textObjective: We aimed in this study to obtain real-world data in MS patients treated with ocrelizumab at our center and examine the drug's efficacy, safety, and side effects. Methods: We conducted a retrospective study and included MS patients receiving at least one infusion therapy of ocrelizumab at our center. Demographic information, clinical and radiological course of the patients, whether they were infected with the COVID-19 virus, vaccination status, and drug-related safety data were collected and analyzed. Results: Two hundred and forty patients meeting the inclusion criteria were included. Before ocrelizumab treatment, the mean annualized relapse rate (ARR) was 0.816 (CI:0.66-0.99) in the RRMS group fell to 0.10 (CI: 0.06- 0.16) after the ocrelizumab initiation(p<0.001). Similarly, ARR fell from 0.44 (CI:0.28-0.67) to 0.04 (CI:0.001-0.13) in the SPMS group after treatment initiation (p<0.001). The most common reason for the treatment change with ocrelizumab was increased disease activity (n:101, measured either clinically, radiological, or both ), disease progression (n:60), or the adverse effects (n: 23 ) of previous DMT. Infection was seen in 80 of 240 patients. The most frequent condition was COVID-19 infection (n=45) related to a pandemic, followed by urinary tract infection (n=18) and upper respiratory tract infection (n=14). While the cancer screening results of 1 patient were within normal limits at the beginning, breast cancer was detected six months after starting ocrelizumab. Conclusions: Our real-world data with ocrelizumab have shown that it is an effective and well-tolerated disease-modifying therapy supporting the results of pivotal studies
Utilization and importance of timing of therapeutic plasma exchange in kidney transplantation: A single-center experience
No full textIntroduction: Therapeutic plasma exchange (TPE) is a prominent approach for specific conditions among renal transplant candidates and recipients. The indications of TPE, those related to kidney transplantation, are limited, and knowledge and utilization strategies are blurred. Herein, we aimed to review our clinical experience of TPE among renal transplant recipients. Methods: A total of 69 (40.22 +/- 12.29 years, 40 males, 63.8% deceased donor) ABO blood type-compatible kidney transplant recipients who underwent TPE were evaluated between January 2013 and December 2019. Results: A median of 5 (IQR 4-7) TPE sessions was administered at a median duration of 31 (IQR 3-564) days after transplantation. The main indication was a rejection episode. A total of 61 (39.44 +/- 12.22 years, 24 living donor, 10 re-transplant, 37 male) recipients were successfully discharged with a serum creatinine of 1.39 (IQR 1-1.91) mg/dL, and eGFR of 62 (IQR 39-94) ml/min. Comparing the recipients according to TPE timing, early administered 32 (52.5%) recipients with a median of 4 (IQR 4-7) days after transplantation had better graft survival (62.5% vs. 17.2%, p < 0.001), despite higher mortality rates (25% vs.10%, p < 0.001). The rate of graft loss was higher (62.1% vs. 9.4%, p < 0.001) among the recipients who required TPE during the late post-transplant period (756 [IQR 272-1307] days). Conclusion: According to our findings, TPE could provide beneficial effects on graft and patient outcomes, and the timing of TPE could influence its efficiency. Further studies are needed to support our findings