Czasopisma Uniwersytetu Opolskiego (E-Journals)
Not a member yet
4551 research outputs found
Sort by
Postacie świętych Cyryla i Metodego w pryzmacie hymnu Bracia wybrani przez Boga
Get PDFThe Liturgy of the Hours in Polish honours Saints Cyril and Methodius on the fourteenth of February, which is in accordance with the current Roman ecclesiastical calendar. The inclusion, for this day, of its own hymn, Brothers Chosen by God, is what distinguishes Polish piety from other communities of the Universal Church of the Latin rite, which have dispensed with their own hymn in honour of these two saints. The Polish-language hymn has a melody as well as an elaboration in the form of a liturgical song.
According to the hymn in question, the brotherhood of Cyril and Methodius flows from their love for Christ. It is His love that is the source of the two missionaries' unity and the foundation of their apostolic zeal. This truth is in line with the Latin tradition and the pastoral direction set by the Second Vatican Council and the teaching of John Paul II.
Cyril and Methodius were endowed by God with wisdom, zeal, knowledge and fortitude. Bringing the light of the Gospel, they shine like torches on the path of the nations. They are shown in the teaching dynamics of the Slavs. The identity of Cyril and Methodius stems from their response to the gift of calling and showing pagan peoples the way to God. The virtues with which they are endowed include wisdom, evangelising zeal, knowledge and fortitude.
By giving the peoples a language of prayer, the Brothers became a blessing to the Slavic family. As God's messengers, today they enjoy the fame due to them and surround the people so that their sufferings bear a hundredfold fruit for heaven.
Roman tradition praises Saints Cyril and Methodius sparingly and with restraint, compared to the Eastern Rite Churches, which owe a great deal to the Solunski brothers, because the Christian faith, as well as liturgy and culture, grew out of the Gospel language. For Western Rite Catholics, Cyril and Methodius are more like: saints inviting people to sing doxologies to God, protectors of suffering people and apostles inviting people to learn about the Christian traditions of the Eastern European nations.Liturgia godzin w języku polskim oddaje cześć świętym Cyrylowi i Metodemu czternastego lutego, co zgodne jest z aktualnym rzymskim kalendarzem kościelnym. Zamieszczenie na ten dzień, własnego hymnu Bracia wybrani przez Boga jest tym, co wyróżnia polską pobożność od innych społeczności Kościoła powszechnego obrządku łacińskiego, w których zrezygnowano z własnego hymnu na cześć tych dwóch świętych. Polskojęzyczny hymn posiada melodię, a także opracowanie w formie pieśni liturgicznej.
Według omawianego hymnu, braterstwo Cyryla i Metodego wypływa z ich miłości ku Chrystusowi. To Jego miłość jest źródłem jedności obu misjonarzy i fundamentem ich apostolskiego zapału. Ta prawda jest zgodna z łacińską tradycją oraz duszpasterskim kierunkiem wyznaczonym przez Sobór Watykański II i nauczaniem Jana Pawła II.
Cyryl i Metody zostali obdarzeni przez Boga mądrością, zapałem, wiedzą i męstwem. Przynosząc światło Ewangelii świecą jak pochodnie na drodze narodów. Ukazani są w dynamice nauczania Słowian. Tożsamość Cyryla i Metodego wynika z ich odpowiedzi na dar powołania i wskazywania pogańskim ludom drogi do Boga. Do cnót, jakimi są obdarzeni, należą: mądrość, ewangelizacyjny zapał, wiedza i męstwo.
Bracia, dając ludom język modlitwy, stali się błogosławieństwem dla rodziny Słowian. Jako posłańcy Boży dzisiaj cieszą się należną im sławą i otaczają opieką ludzi, aby ich cierpienia wydały stokrotny owoc dla nieba.
Rzymska tradycja oszczędnie i powściągliwie wysławia świętych Cyryla i Metodego, w porównaniu z Kościołami obrządku wschodniego, które bardzo dużo zawdzięczają Braciom Sołuńskim, bo wiarę chrześcijańską oraz liturgię i kulturę wyrosłą z języka ewangelicznego. Dla katolików obrządku zachodniego Cyryl i Metody są raczej: świętymi zapraszającymi do wyśpiewania Bogu doksologii, opiekunami cierpiących ludzi i apostołami zapraszającymi do poznawania tradycji chrześcijańskich narodów wschodniej Europy
Ars celebrandi liturgii w nauczaniu Benedykta XVI / Josepha Ratzingera: Ars celebrandi of the Liturgy in the teaching of Benedict XVI / Joseph Ratzinger
Get PDFThe article shows the teaching of Joseph Ratzinger / Benedict XVI regarding an important part of the liturgical life, which is ars celebrandi (the art of celebration). His teaching, referring to the liturgical reform of the Second Vatican Council, bases on the so called “continuity of tradition”. This allows the liturgical celebration to be seen through the context of history and, most importantly, theology. Studied, chosen documents show, that for Benedict XVI ars celebrandi is a theological category and not just a way of celebrating the liturgy. To be able to speak of ars celebrandi liturgii, one must notice the connection of liturgical norms, expressed in three elements: the standard character of the episcopal liturgy, the beauty and simplicity of the liturgical signs, and the art, which serves the right experience of the Eucharist. Keeping in mind the dynamics of the liturgical celebrations, a particular spot in said arts is preserved for music and singing. The teaching of Cardinal Joseph Ratzinger and the Pope Benedict XVI is consistent, showing the liturgy as a cosmic reality. This authentic dialogue will only be effective if a person discovers in liturgy the presence of God and will be able to respond to it. Properly understood ars celebrandi, both that of the liturgy’s servants (bishops, presbyters, deacons), as well as the whole liturgical assembly, leads towards a true Communion with God, through Jesus Christ and the Holy Spirit. The article uses the method liturgical-contextual method. Artykuł przedstawia nauczanie Josepha Ratzingera / Benedykta XVI dotyczące ważnej przestrzeni życia liturgicznego, jaką jest ars celebrandi (sztuka celebracji). Jego nauczanie, odwołując się do reformy liturgicznej Soboru Watykańskiego II, jest osadzone na tak zwanej „ciągłości tradycji”. To pozwala widzieć celebrację liturgiczną w kontekście historycznym i przede wszystkim teologicznym. Przebadane, wybrane dokumenty, pokazują, że dla Benedykta XVI ars celebrandi jest kategorią teologiczną a nie tylko sposobem celebrowania liturgii. By można było mówić o ars celebrandi liturgii, należy dostrzegać spójność norm liturgicznych, które wyrażają się w trzech elementach: wzorcowym charakterze liturgii biskupiej, pięknie i prostocie znaków liturgicznych i sztuce, która służy właściwemu przeżywaniu Eucharystii. Mając na uwadze dynamikę celebracji liturgicznych, szczególne miejsce w sztuce, zajmują muzyka i śpiew. Nauczanie Kardynała Josepha Ratzingera i papieża Benedykta XVI jest spójne i pokazuje liturgię jako kosmiczną rzeczywistość, w której za pomocą znaków dochodzi do zbawczego dialogu Boga z człowiekiem. Ten autentyczny dialog będzie skuteczny, jeśli człowiek odkryje w liturgii obecność Boga i będzie umiał na nią odpowiedzieć. Właściwie rozumiane ars celebrandi, zarówno sług liturgii (biskupów, prezbiterów i diakonów), jak również całego zgromadzenia liturgicznego, prowadzą do prawdziwej komunii z Bogiem, przez Jezusa Chrystusa i Duchu Świętym. W artykule posłużono się metodą hermeneutyki liturgicznej i metodą liturgiczno-kontekstualną
The insignia of ecclesiastical authority as a subject of the arts and social sciences
Get PDFInsignias of the ecclesiastical authority are a category of objects that in many respects stand out from other artefacts. Their impact on the viewer is (at least potentially) multi-layered, and the social functions performed by individual insignia, as previous research has shown, may vary significantly. This article attempts to answer the question about the appropriateness of drawing on the methodology used in social science, not only the humanities and liturgics, in research on insignias. The argument put forward is that these objects have been undergoing formal and semantic transformations in the last two centuries, thereby highlighting their social function, which can be demonstrated by research taking into account problems in the field of communication sciences, as well as the psychology and sociology of art.Insygnia władzy kościelnej stanowią kategorię przedmiotów wyróżniających się pod wieloma względami spośród innych obiektów sztuki. Oddziaływanie na odbiorcę jest (przynajmniej potencjalnie) wielowarstwowe, a pełnione przez poszczególne insygnia funkcje społeczne, jak wykazały wcześniejsze badania, mogą się znacznie różnić. Artykuł stanowi próbę odpowiedzi na pytanie o celowość odwołania się w badaniach nad insygniami do metodologii nauk społecznych, nie tylko zaś humanistycznych i liturgiki. Postawiona została teza, że przedmioty te w ostatnich dwóch stuleciach ulegają przemianom formalnym i znaczeniowym, eksponującym ich społeczne funkcjonowanie, co ujawnić mogą badania uwzględniające problemy z zakresu nauk o komunikowaniu, psychologii i socjologii sztuki
Ekumeniczne aspekty słowiańskich koncepcji zjednoczeniowych w ujęciu Czesława Głombika
Get PDFProf. Czesław Głombik (1935–2022), a philosophy historian at the University of Silesia in Katowice, dealt in his research with the philosophy of Slavic countries (primarily Czech and Slovak philosophy). Ecumenical issues, including the history of Hussitism and Slavic unification concepts, were also present in his works. He discussed two in detail: (1) Jan Kollár’s concept of Slavic reciprocity and (2) the Cyrillo-Methodian tradition, renewed in the 19th century. Glombik believed there were attitudes in Slavic unification concepts that can be referred to in recent ecumenical and integration activities (getting to know one’s partner, sharing in cultural goods, patience and setting small and realistic goals). This article is the first attempt to synthesise the views of Prof. Głombik on ecumenical issues.Prof. Czesław Głombik (1935–2022), historyk filozofii z Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, zajmował się w swych badaniach filozofią krajów słowiańskich (przede wszystkim filozofią czeską i słowacką). W jego pracach na ten temat obecne były również zagadnienia ekumeniczne, m.in. dzieje husytyzmu oraz słowiańskie koncepcje zjednoczeniowe. Szczegółowo omawiał dwie z nich: (1) koncepcję wzajemności słowiańskiej Jana Kollára oraz (2) odnowioną w XIX w. tradycję cyrylo-metodiańską (Cyrillo-Methodian tradition). Głombik uważał, że w słowiańskich koncepcjach zjednoczeniowych występowały postawy, do których można nawiązywać we współczesnych działaniach ekumenicznych i integracyjnych (poznanie partnera, współudział w dobrach kultury, cierpliwość, stawianie drobnych i realistycznych celów). Niniejszy artykuł jest pierwszą próbą syntezy poglądów prof. Głombika na tematy ekumeniczne
Pierwotne doświadczenie pentekostalne i jego aspekty według Dz 2,1–4,38 w kontekście religijnego doświadczenia
Get PDF
The roots of modern Pentecostalism are to be found in the texts of the New Testament, especially in the Acts of the Apostles. They describe how the Holy Spirit worked in the early church and how it was experienced by the first Christians.
The author analyzes the issue of the original Pentecostal experience in light of Acts 2:1-4.38. He discusses the essence of religious experience as the “experience of the Spirit”. The Pentecostal experience is both an individual and a communal one. It is not a finite, one-time experience but a repeatable one. Moreover, the essence of the Pentecostal experience of God is its missionary aspect. The “experience of the Holy Spirit” opens a new type of relationship between man and God, but also between man and another man.
Korzeni współczesnego pentekostalizmu należy szukać w tekstach Nowego Testamentu, szczególnie w Dziejach Apostolskich. Opisują one, w jaki sposób Duch Święty działał w pierwotnym Kościele i jak był doświadczany przez pierwszych chrześcijan.Autor analizuje zagadnienie pierwotnego doświadczenia pentekostalnego w świetle tekstu Dz 2,1–4,38. Omawia istotę doświadczenia religijnego jako doświadczenia Ducha. Pentekostalne doświadczenie jest doświadczeniem zarówno indywidualnym, ale i wspólnotowym. Nie posiada ono charakteru skończonego, jednorazowego, ale jest doświadczeniem powtarzalnym. Ponadto istotę pentekostalnego doświadczenia Boga stanowi jego aspekt misyjny. Doświadczenie Ducha Świętego otwiera nowy rodzaj relacji człowiek – Bóg, ale także człowiek – drugi człowiek
Liturgia Apokalipsy jako wyraz wiary Kościoła w Jezusa Chrystusa na podstawie Ap 4–5: Analiza lingwistyczno-teologiczna
Get PDFThe subject of the research is the analysis of the passage of the Book of Revelation of St. John 4:1–5:14. It is about the role of the liturgical narrative of the pericope, attempting to show the specificity of Christian worship, which is the presence of the person of Jesus Christ and his paschal mystery. The research was carried out using synchronic methods.For an in-depth analysis, the historical and liturgical context of the book of Revelation of St. John was presented in Section 1. It was examined how the apocalyptic-prophetic character of the writing is related to its liturgical specificity. Next, the historical Sitz im leben of the Book was shown in order to analyse its liturgical sources. Finally, the issue of liturgy as one of the main theological ideas of the Book was addressed.In section 2, using the linguistic method, a detailed analysis of the passage of Rev. 4:1–5:14 was performed. The text was subjected to syntactic analysis to determine the structure of the unit. Then, through semantic analysis, the meaning of words and motifs was examined. Finally, using pragmatic analysis, the intention of the inspired author and the purpose of the motifs used in the pericope were presented.In section 3, the theological message of the text in the context of the liturgical nature of the scripture was taken up in a systematic way. A synthesis of the results achieved in the 1st and 2nd research points was used.The conclusion to be drawn is that the studied text shows the essence of Christian worship presented by Revelation, which is the Christocentrism and paschalism of the liturgy.Przedmiotem badań jest analiza fragmentu Księgi Apokalipsy św. Jana 4,1–5,14. Chodzi o rolę liturgicznej narracji perykopy, próbującej ukazać specyfikę kultu chrześcijańskiego, jaką jest obecność osoby Jezusa Chrystusa i Jego paschalnego misterium. Badania zostały przeprowadzone metodami synchronicznymi.W celu dogłębnej analizy w punkcie 1 przedstawiony został kontekst historyczny i liturgiczny Apokalipsy św. Jana. Zbadano, jak apokaliptyczno-prorocki charakter pisma wiąże się z jego liturgiczną specyfiką. Następnie ukazano historyczne Sitz im Leben Księgi, aby przeanalizować jej liturgiczne źródła. W końcu podjęto zagadnienie liturgii jako jednej z głównych idei teologicznych Księgi.W punkcie 2., stosując metodę lingwistyczną, wykonano szczegółową analizą fragmentu Ap 4,1–5,14. Tekst poddano analizie syntaktycznej, celem ustalenia struktury jednostki. Następnie dzięki analizie semantycznej zbadano znaczenie słów i motywów. Ostatecznie stosując analizę pragmatyczną, przedstawiono intencje autora natchnionego i celowość użytych w perykopie motywów.W punkcie 3. w sposób systematyczny zostało podjęte przesłanie teologiczne tekstu w kontekście liturgicznego charakteru pisma. Wykorzystano syntezę wyników osiągniętych w 1. i 2. punkcie badań.Wniosek, jaki należy wyciągnąć jest taki, że badany tekst ukazuje istotę kultu chrześcijańskiego prezentowanego przez Apokalipsę, jakim jest chrystocentryzm i paschalność liturgii
Museum communication: the current state of research and challenges for linguistics
Get PDFThis paper deals with communication processes taking place in the museum, collectively referred to as museum communication, from the point of view of contemporary linguistics. Based on previous research, museum communication is defined as a kind of interplay of multiple communicative practices multimodally organised within a museum and activated in communication with the museum’s external partners. Linguistics has so far looked at museum communication mainly in terms of language use, including other semiotic systems, with particular attention to the related communicative strategies and practices, genres of texts, and their functions, both in internal and external communication. However, the paper argues that the scope of tools used to study museum communication should be broadened. The key determinants of museum communication include multimodality, multisensoriality, hybridity, and digitality. The paper provides a review of linguistic models of analysis with a variety of tools and solutions that have been developed for the study of multimodal texts with similar attributes in different communicative fields. The review is thenused to develop a catalogue of linguistic analytical categories that can be applied to detailed analyses of particular aspects of museum communication
Wyznaczniki tabloidyzacji popularnonaukowego dyskursu historycznego w kanale serwisu YouTube „Historia bez Cenzury”
Get PDFAlthough many studies have been carried out regarding the tabloidisation of opinion forming media, it has not yet been examined whether the tabloidisation process applies to popular scientific discourse on historical topics on YouTube and, if so, whichdeterminants of this process can be identified. This article pursues this objective by reviewing the content and style of the Historia bez Cenzury [History without Censorship] channel. The main analytical categories used were personalisation and sensationalism.The analysis of the content made it possible to see to what extent personalisation and sensationalism are present within the subject matter of, Historia bez Cenzury [History without Censorship], while the analysis of the style identified the stylistic determinants of the two identified mechanisms of tabloidisation. The results allow us to conclude that, in terms of the subject matter, the potential for personalisation and sensationalism is exploited equally on the channel. In terms of stylistic solutions, personalisation is achieved by depicting the privacy of historical figures using lexis typical of this human sphere. In addition, politics is portrayed through the prism of human relationships, which is served by saturating the text with names, surnames, and names of professions or positions. Simplifications are also applied (narrative, colloquialisms, dialogicality in the youtuber-viewer relationship). Sensationalism ismainly materialised at the level of content, whereas within the style, it is executed by means of an emotionally charged and highly evaluative lexis. Comparison of the determinants of tabloidisation with the characteristics of historical discourse on YouTube and with those of popular science discourse indicates mutual influences, evident at the level of content and style. The means specific to tabloidisation and atypical of the other discourses discussed emerge as the exposure of the privacy of historical figures and the dialogicality used in their description. The process of tabloidisation is thus evident in, Historia bez Cenzury [History without Censorship]
