Czasopisma Uniwersytetu Opolskiego (E-Journals)
Not a member yet
4551 research outputs found
Sort by
Mszalne Wyznanie wiary: Credo. Jego geneza i wymowa teologiczna
Get PDFFor centuries, the Church has known the phrase lex orandi, lex credendi (the law of prayer is the law of faith). This phrase encapsulates the issue of the mutual and bidirectional dependence between liturgy and faith. Liturgy serves as the source for the faith that is studied and explained by theology. Simultaneously, the norms of faith, continuously examined and studied, influence the shape of the liturgy and our participation in it. The Church indeed prays as it believes, but it also believes as it prays. It is important that this dependence is experienced by the faithful during the liturgy and affirmed in their daily lives after the liturgy. This will happen if the contents of the faith are appropriately internalized by us, the participants in the liturgy, and translated into the language of life. This is what we should be mindful of when we recite or sing the Creed during Mass—originally formulated at Nicaea in 325, and later modified in Constantinople in 381. We recite it every Sunday, on solemnities, and other significant occasions to keep the fundamental truths of our faith in the Triune God, in the one, holy, catholic, and apostolic Church, as well as in the forgiveness of sins and eternal life, fresh in our minds. Through the weekly, and sometimes more frequent, recitation of the Nicene-Constantinopolitan Creed during Mass, we feel increasingly anchored in the mysteries we believe in and more at peace when confronting the adversities and errors that assail us in various circumstances of life. It is worth reflecting on this as we approach the celebration of the 1700th anniversary of the Council of Nicaea in 2025. This council, in a time of threat from the then-spreading heresy of Arianism, provided the Church with a tool to defend the faith, which had been planted and sown in the soil of human hearts by the Apostles.Od wieków znana jest w Kościele sentencja: lex orandi, lex credendi (prawo modlitwy prawem wiary). Ujmuje ona zagadnienie wzajemnej i dwukierunkowej zależności liturgii od wiary i wiary od liturgii. Liturgia bowiem stanowi źródło dla wiary studiowanej i objaśnianej przez teologię, jednocześnie jednak normy wiary, nieustannie badane i studiowane, wpływają na kształt liturgii i na nasze w niej uczestnictwo[1].
Kościół faktycznie tak się modli, jak wierzy, ale też wierzy tak, jak się modli. Ważną rzeczą jest to, aby zależność ta była doświadczana przez wiernych podczas liturgii, a po jej zakończeniu poświadczana codziennym życiem. Będzie tak, jeżeli treści wiary będą przez nas ‒ uczestników liturgii ‒ odpowiednio interioryzowane i przekładane na język życia. To właśnie mamy sobie uświadamiać, kiedy recytujemy lub śpiewamy podczas Mszy św. Credo ‒ w 325 r. zredagowane Nicei, a nieco później, bo w 381 r. zmodyfikowane w Konstantynopolu. Recytujemy je w każdą niedzielę, w uroczystości i inne znaczące okoliczności, by mieć na świeżo w świadomości podstawowe prawdy naszej wiary w Boga Trójjedynego, w Kościół, który jest jeden, święty, powszechny i apostolski, a także w odpuszczenie grzechów i żywot wieczny. Dzięki cotygodniowej, a nawet niekiedy częstszej recytacji mszalnego Credo w nicejsko-konstantynopolitańskiej wersji czujemy się coraz mocniej osadzani w misteriach, w które wierzymy, jak też spokojniejsi w konfrontowaniu się z przeciwnościami, błędami nacierającymi na nas w różnych okolicznościach życia. Warto sobie to uświadomić w przededniu świętowania w przyszłym roku 1700. rocznicy Soboru Nicejskiego, który w sytuacji zagrożenia szerzącą się wówczas herezją arianizmu dał Kościołowi narzędzie służące obronie wiary, zaszczepionej i posianej w glebę ludzkich serc przez apostołów
Zagrożenia w obszarze bezpieczeństwa informacji i ochrony danych osobowych, a rola Inspektora Ochrony Danych w tym zakresie
Get PDFAbstract: The article presents issues related to current threats in the area of security information and personal data protection as well as preventive measures in this area. With the above in mind, the article discusses the current system and legal solutions as well as the advisory and monitoring role of Data Protection Officer in the institution in this respect.Abstrakt: W artykule przedstawiono zagadnienia dotyczące aktualnych zagrożeń w obszarze bezpieczeństwa informacji i ochrony danych osobowych oraz działań zapobiegawczych w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze w artykule omówione zostały aktualne rozwiązania systemowe i prawne oraz rola doradcza i monitorująca Inspektora ochrony danych w instytucji w przedmiotowym zakresie
Rights of nature as an alternative or a complement to existing environmental protection
Get PDFOne of the most refined expressions of rights-based approaches to environmental protection, rights of nature have come a long way since the early 2000s. They have developed into full-fledged governance structures that could either improve or potentially replace duty-based existing environmental protection within domestic jurisdictions. However, even though they advance sustainable development values, both eco-theological and local participative governance strands of rights of nature have encountered shortcomings; several of them particularly related with the scope of protection derived from their explicit content. From a legal analysis perspective, a predominantly doctrinal and comparative approach can contribute to shedding light on rights of nature legal potency. Preliminary conclusions wouldshow that from a legal analysis under this approach comprising four European domestic rights of nature legal frameworks, a bundle of indicators can be extracted to determine whether a certain rights of nature provision could be discarded as capable of enhancing or even substituting existing environmental protectionJedno z najbardziej wyrafinowanych wyrażeń podejścia do ochrony środowiska, opartego na prawach, tj. prawa do przyrody, przebyło długą drogę od wczesnych lat 2000.
Zdążyło się w tym okresie przekształcić w pełnowymiarowe struktury rządowe, które mogąalbo poprawić, albo potencjalnie zastąpić ochronę środowiska, polegającą na obowiązku, jakijest nakładany w ramach narodowych systemów prawnych. Jednakże pomimo postępu, jakidokonuje się za sprawą wartości zrównoważonego rozwoju, zarówno ekoteologiczność, jaki aspekt praw do przyrody posiadają pewne niedoskonałości; niektóre z nich są szczególniepowiązane ze swoją jednoznacznie określoną zawartością oraz zakresem ochrony. Z perspek-tywy prawnej dominujące podejście doktrynalne oraz porównawcze w analizie prawnej możeprzyczynić się do rzucenia światła na skuteczność prawa do przyrody. Wstępne wnioski mająza cel wykazanie, że z punktu widzenia analizy prawnej odnoszącej się do tego podejścia, które skupia cztery europejskie krajowe prawnicze ujęcia praw do przyrody, można wyodrębnić pakiet wskaźników, które określają, czy jest zasadne porzucenie idei zapewnienia praw do przyrody jako zdolnej polepszyć, a nawet zastąpić istniejącą ochronę przyrody
From ‘Forbidden Death’ to ‘Spectacular Death’ – on the transformation of death in the West (and maybe elsewhere)
Get PDFThis article aspires to capture the contemporary ‘death mentality’ in the Western world by proposing a transition from the time of ‘Forbidden Death’ to the age of ‘Spectacular Death’. Whereas ‘Forbidden Death’ – which according to the originator of the concept, French historian Philippe Ariès – was characterized by a modern tabooing, denial and seques- tration of death, towards the end of the 20th century we began to witness the contours of a postmodern ‘revival of death’ tendency. In the wake of this, it is suggested that we now no longer live in a time of ‘Forbidden Death’, but rather live and die in an era of ‘Spec- tacular Death’ in which death has become a spectacle – something mostly to be observed from afar, but with an intense force of attraction. ‘Spectacular Death’ indicates that our collective experience of, attitude towards, relationship with and management of death is increasingly characterized by the following five main features: mediation/mediatization, commercialization, re-ritualization and palliative care humanization of death and dying and finally also an academic specialization in the study of death. The article ends with a brief critical discussion of the range, scope and analytical applicability of the notion of ‘Spectacular Death’ also outside a Western context
Rola współczesnego marketingu w branży logistycznej
Get PDFW artykule przedstawiona została rola jaką spełnia współczesny marketing w branży logistycznej. W pracy przedstawiono w jaki sposób odbywa się współpraca między nimi oraz jakie powiązania występują. Pomysł na powstanie artykułu powstał poprzez chęć zrozumieniajak ważny jest współczesny marketing w działaniach, które wykonują przedsiębiorstwa logistyczne. Celem pracy jest zbadanie w jak dużym stopniu marketing oddziałuje na firmy oraz sprawdzenie w jakich dziedzinach wspomaga pracę przedsiębiorstw w sposób najbardziej intensywny. Artykuł skupia się na grupie przedsiębiorstw zajmujących się działalnością w szeroko pojętej logistyce. W części pierwszej scharakteryzowano istotę marketingu i logistyki. Wskazano kluczowe obszary współpracy tych dwóch przenikających się pojęć. Następnie wskazano istotę branży logistycznej. W następnej części opracowania zidentyfikowano zależności i role marketingu w branży logistycznej co jest kluczowym tematem artykułu. W celu praktycznego sprawdzenia zależności między marketingiem a branżą logistyczną na ostatnim etapie opracowania zostały wskazane te zależności na przykładzie, jednej z największych firm zajmującej się produkcją naczep. Praca powstała na podstawie zebranych informacji pochodzących z wielu opracować zarówno literatury polskiej, jak izagranicznej. Dodatkowym źródłem pracy jest samodzielnie przygotowana i przeanalizowana ankieta, która powstała we współpracy z firmą Wielton S.
La sensibilité œcuménique de Jerzy Klinger
Get PDFThis text was the warp of a speech at an international conference: “Jerzy Klinger - the Genius of Orthodoxy” - dedicated to one of the most active and versatile Orthodox theologians and ecumenists of the second half of the 20th century. The analysis of Jerzy Klinger's writings and ecumenical activity confirms that with the passage of time, many ideas and problems remain relevant and inspire further research. In his speeches, Klinger often revealed how, in relation to ecumenism, the Orthodox consciousness is, as it were, split (simultaneously enthusiasts and staunch opponents of the movement). He noted, that the two phases, which in the Catholic consciousness in relation to ecumenism were realized sequentially, in the Orthodox reality are realized simultaneously, overlapping. As an active participant in the ecumenical movement, he stressed that the Orthodox consciousness values most the very pursuit of unity, which can be nothing other than the voice of the Holy Spirit. He proposed that instead of the “catholicity” of the Church, there should be a new concept of “catholicity of the world.” Construed in this way, the term would become synonymous with Christian universalism
The Church in the Czech Religiously Indifferent Society: An Ecclesiological Perspective
Get PDFThe paper presents the situation of Churches in the Czech Republic and analyses the changes in the self-conception of the Czechoslovak Hussite Church in the context of a secularised society characterised by a high degree of religious indifference. The changes of this Church in the past century faithfully reflect the spiritual climate of the Czech religious scene. The aim of the paper is to show and concretise, using the example of three ecclesiologies of this Church (the ecclesiology of associations and their activities, the ecclesiology of fellowship, and the postmodern ecclesiology of the spiritual centre), how Christian communities can adapt to a religiously indifferent society, what obstacles they may face, and what one-sidedness they resort to.Artykuł przedstawia sytuację Kościołów w Republice Czeskiej i analizuje zmiany w samoświadomości Czechosłowackiego Kościoła Husyckiego w kontekście zsekularyzowanego społeczeństwa charakteryzującego się wysokim stopniem indyferentyzmu religijnego. Przemiany tego Kościoła w minionym stuleciu wiernie odzwierciedlają duchowy klimat czeskiej sceny religijnej. Celem artykułu jest pokazanie i skonkretyzowanie, na przykładzie trzech eklezjologii tego Kościoła (eklezjologii stowarzyszeń i ich działalności, eklezjologii wspólnoty i postmodernistycznej eklezjologii centrum duchowego), w jaki sposób wspólnoty chrześcijańskie mogą dostosować się do obojętnego religijnie społeczeństwa, jakie przeszkody mogą napotkać i do jakiej jednostronności się uciekają
Historyczność i “ponadhistoryczność” krzyża i zmartwychwstania w refleksji ks. Jerzego Klingera: od Maksyma Wyznawcy do Rudolfa Bultmanna i z powrotem
Get PDFThe aim of the paper is, first of all, to recall the inspiring work Doktryna krzyża i zmartwychwstania według Rudolfa Bultmanna w konfrontacji z teologią Kościoła prawosławnego (The Doctrine of the Cross and Resurrection according to Rudolf Bultmann in Confrontation with the Theology of the Orthodox Church) by Fr. Jerzy Klinger and to analyze the way in which this outstanding Polish Orthodox theologian made one of his non-obvious revelations of the "essence of Orthodoxy". Bultmann, a famous German Lutheran theologian, under Klinger’s pen, turns out to intuitively understand something that was perhaps not emphasized enough in the Orthodox tradition, even though it was constantly present in it. This thing, according to father Jerzy, is the existential perspective of faith as primarily an individual experience, at least to some extent independent of the historically accepted image of the world (including its metaphysical description). Apart from this reconstruction, this paper supplements these considerations with inspirations from reading of Maximus the Confessor in the approach of Dumitru Stăniloae, a Romanian theologian, congenial to Klinger. The comparison of the two models of soteriology – existential (as in Bultmann) and cosmic (as in Maximus) – allows for a critical assessment of Bultmann's and, to some extent, also Klinger's position.Celem artykułu jest po pierwsze, przypomnienie inspirującej pracy Doktryna krzyża i zmartwychwstania według Rudolfa Bultmanna w konfrontacji z teologią Kościoła prawosławnego ks. Jerzego Klingera oraz analiza sposobu, w jaki ten wybitny prawosławny teolog dokonał w nim jednej z nieoczywistych odsłon „istoty prawosławia”. Bultmann, teolog luterański, pod piórem Klingera okazuje się intuicyjnie rozumieć coś, co być może zostało w tradycji prawosławnej nie dość uwypuklone, mimo że było w niej stale obecne. Tą rzeczą, zdaniem ks. Jerzego, jest egzystencjalna perspektywa wiary jako przede wszystkim indywidualnego doświadczenia, przynajmniej do pewnego stopnia niezależnego od historycznie przyjętego obrazu świata (w tym jego opisu metafizycznego). Poza tą rekonstrukcją, praca niniejsza uzupełnia te rozważania o inspiracje płynące z lektury Maksyma Wyznawcy w ujęciu Dumitru Stăniloae, rumuńskiego teologa, kongenialnego względem Klingera. Zestawienie dwóch modeli soteriologii – egzystencjalnego (Bultmannowskiego) oraz kosmicznego (Maksymowego) – pozwala na krytyczną ocenę stanowiska Bultmanna, a także, w pewnej mierze, stanowiska Klingera
Znaczenie autoempatii (self-compassion) w cierpieniu związanym z terminalną fazą choroby przeżywanej w rodzinie – ujęcie tanatopedagogiczne
No full textThe purpose of this theoretical study was to better understand the thanatopedagogical aspects of self-compassion experienced and developed in the context of the terminal phase of illness experienced among loved ones. An additional goal was to draw the attention of formal and informal witnesses of suffering to the fact that their care and self-directed kindness is the foundation for competent accompaniment of loved ones experiencing the final stage of life. The relevance of the issue taken up proved to be no less important than its dichotomous potential - benefiting both those experiencing illness and the loved ones caring for them, co-creating with the sick the environment of living and dying - which is still too poorly explored by researchers developing contemporary collective consciousness. In order to achieve the intended goal, a targeted analysis of the available literature was carried out, especially current studies related to self-compassion prepared by Kristin Neff - the doyenne of research related to self-compassion. The analysis controlling the current state of knowledge regarding self-compassion does not allow the conclusion that this phenomenon is a fully discovered, understood and used for the benefit of the individual and the public. Such a conclusion can be drawn only on the basis of fragmentary analyses. Therefore, one of the most significant conclusions turned out to be the one revealing the necessity of further reflection on the intersubjectively important subjective space that is self-compassion.Celem niniejszego opracowania teoretycznego było lepsze zrozumienie tanatopedagogicznych aspektów autoempatii doświadczanej i rozwijanej w kontekście terminalnej fazy choroby przeżywanej wśród bliskich. Dodatkowym celem było zwrócenie uwagi formalnych i nieformalnych świadków cierpienia na fakt, że ich troska oraz życzliwość ukierunkowana na samych siebie jest fundamentem kompetentnego towarzyszenia bliskim przeżywającym ostatni etap życia. Istotność podjętej problematyki okazała się ważna nie mniej niż jej dychotomiczny potencjał – przynoszący korzyść zarówno osobom doświadczającym choroby, jak i troszczącym się o nich bliskim, współtworzącym wraz z chorymi środowisko życia i umierania – który wciąż zbyt słabo jest eksplorowany przez badaczy rozwijających współczesną świadomość kolektywną. Aby zamierzony cel osiągnąć dokonano ukierunkowanej analizy dostępnej literatury, w szczególności aktualnych opracowań związanych z samowspółczuciem przygotowanych przez Kristin Neff – nestorkę badań związanych z autoempatią. Analiza kontrolująca obecny stan wiedzy dotyczącej autoempatii nie pozwala na stwierdzenie, że zjawisko to jest w pełni odkrytą, zrozumianą i wykorzystaną dla dobra jednostki i ogółu możliwością. Wniosek taki można wyciągnąć tylko na podstawie analiz fragmentarycznych. Dlatego też jednym z najistotniejszych wniosków okazał się ten odsłaniający konieczność dalszej refleksji nad intersubiektywnie ważną przestrzenią subiektywną, jaką jest autoempatia.