Ege University Institutional Repository
Not a member yet
116239 research outputs found
Sort by
Tarımsal kooperatiflerin inovasyon kapasitelerinin performansları üzerindeki etkisi: Kamerun orta bölgesi örneği
No full textKamerun'daki tarımsal üretim, geçimlik tarımın yoğun olduğu, düşük verimlilik seviyeleri, sınırlı teknoloji ve girdi kullanımı ve çiftçilerin yoksulluğuna sebep veren yetersiz altyapı ve piyasa kurumlarının varlığı ile kendisini karakterize etmektedir. Yoksulluğu ve açlığı azaltmak için tarımsal kooperatifler önerilmekte olup, bu kooperatiflerin başarısı farklı inovasyon kapasitelerine bağlı olarak değişmektedir. İnovasyon, bir kuruluşun performansındaki en kritik faktördür ve rekabet avantajı ve hayatta kalmak için gereklidir. Bu nedenle, tarımsal kooperatiflerde inovasyon kapasitelerinin geliştirilmesi, performanslarının iyileştirilmesi ve tarımsal kooperatiflerin sürdürülebilir kalkınmasına katkıda bulunması açısından önemlidir. Bu tezde, Kamerun'un Orta Bölgesi'ndeki tarımsal kooperatiflerin performansı üzerinde inovasyon kapasitelerinin etkisini analiz etmek için kapsamlı ve bir karma yöntem yaklaşımı kullanılmıştır. Veriler; kakao, manyok ve mısıra dayalı kooperatiflere odaklanılarak 100 kooperatiften rastgele seçilen 300 kooperatif yönetim kurulu üyesinden toplanmıştır. Bu tezin amaçlarını karşılamak üzere, farklı kooperatiflerde inovasyonların benimsenme düzeylerini değerlendirmek için bir inovasyon matrisi ve inovasyon endeksi kullanılmıştır. Varyans Enflasyon Faktörü (VIF) kullanılarak yapılan Çoklu Doğrusallık Değerlendirmesi, çoklu doğrusallık sorunlarının olmadığını doğrulamıştır. İnovasyon kapasitelerine dayalı performans seviyelerindeki farklılıkları incelemek için ANOVA uygulanmış ve başta pazarlama, örgütsel, üretim ve süreç inovasyonu kapasiteleri olmak üzere inovasyon kapasitelerinin tarımsal kooperatif performansını nasıl etkilediğini belirlemek için ise Çok değişkenli Lojistik Regresyon kullanılmıştır. Ayrıca, tarımsal kooperatiflerde inovasyonun yaygınlaştırılmasının başarısını etkileyen faktörleri belirlemek için İkili Lojistik Regresyon kullanılmıştır. Keşfedici Faktör Analizi, inovasyon faaliyetlerinin altında yatan yapıya ilişkin iç görü sağlarken, Korelasyon Analizi ile inovasyon kapasitesi ile performans arasındaki ilişkiler araştırılmıştır. Çalışmanın bulguları, kakao kooperatiflerinin özellikle üretim ve süreç inovasyonlarında en yüksek inovasyonu benimseme düzeylerini sergilediğini, buna karşılık manyok ve mısır kooperatiflerinin sırasıyla geliştirilmiş ürün çeşitlerine ve katma değerli işlemeye odaklanarak orta düzeyde katılım gösterdiğini ortaya koymaktadır. Çoklu doğrusallık değerlendirmeleri çoklu doğrusallığın olmadığını doğrulamış ve regresyon modelindeki tahmin değişkenlerinin güvenilirliğini sağlamıştır. ANOVA sonuçları, kooperatif performansında pazarlama ve süreç kapasitelerine bağlı olarak önemli farklılıklar olduğunu göstermiştir. Özellikle, çok değikenli lojistik regresyon, pazar kapasitesinin hem orta hem de yüksek düzeyde performans seviyelerini olumlu yönde etkileyen en güçlü tahmin değişkeni olarak tanımlarken, örgütsel kapasite performansı ile negatif bir korelasyon sergilemiş, bu da katı örgütsel yapıların inovasyonun ilerlemesini engelleyebileceğini düşündürmüştür. Daha büyük kooperatiflerin kaynak çeşitliliği nedeniyle inovasyonları yaygınlaştırmada daha başarılı olduğu görülmüş, ancak güvene aşırı bağımlılığın inovasyon çabalarını potansiyel olarak engellediğini ortaya koymuştur. Korelasyon analizi ayrıca Örgütsel İnovasyon Kapasitesi ile sosyal performans (r = 0.470) arasında orta düzeyde pozitif bir ilişki ve inovasyon kapasitesi ile pazarlama performansı (r = 0.489) arasında önemli bir pozitif korelasyon olduğunu ortaya koymuştur. Bu bulgular, tarımsal kooperatiflerde hem sosyal hem de pazar sonuçlarının geliştirilmesinde inovasyonun stratejik önemini vurgulamaktadır. Çalışmanın bulgularına dayanarak, tarımsal kooperatiflerin inovasyon odaklı bir kültür geliştirmeleri, ileri teknolojilere yatırım yapmaları, iş birliğine dayalı inovasyonu teşvik etmeleri, pazarlama kapasitelerini geliştirmeleri, sosyal etki sağlayan inovasyon yatırımlarına öncelik vermeleri gerektiği söylenebilir.Cameroon's agricultural production is characterized by low productivity, subsistence-oriented farming practices, limited utilization of inputs and technology, and inadequate infrastructure and market systems, all of which contribute to rural poverty. The efficacy of agricultural cooperatives, which have been proposed as a mechanism for alleviating hunger and poverty, is contingent upon their innovative capabilities. Innovation represents an important component of an organization's performance, being essential for its survival and competitive advantage. To enhance their performance and facilitate the sustainable growth of agricultural cooperatives, it is imperative to develop their capacity for innovation. The effect of innovative capacities on the performance of agricultural cooperatives in Cameroon's Central Region was examined using a mixed method approach. With an emphasis on cooperatives based on cocoa, cassava, and maize, data were collected from 300 randomly chosen agricultural cooperative board members from 100 cooperatives. To accomplish the goal of this research, the extent of innovation adoption in diverse agricultural cooperatives was assessed utilizing an innovation matrix and innovation index. The absence of multicollinearity issues was verified by multicollinearity assessment utilizing the Variance Inflation Factor (VIF). Multivariate logistic regression was used to ascertain the impact of innovation capacities, specifically marketing, organizational, production, and process innovation capacities, on agricultural cooperative performance. ANOVA was utilized to analyze variations in performance levels according to innovation capacities. Additionally, determinants affecting the success of innovation dissemination in agricultural cooperatives were identified using Binary Logistic Regression. While Correlation Analysis investigated the relation between performance and innovation capacity, Exploratory Factor Analysis offered insights into the fundamental structure of innovation activities. The results indicate that while cassava and maize cooperatives exhibit moderate levels of engagement, focusing on improved product varieties and value-added processing, respectively, cocoa cooperatives demonstrate the highest levels of innovation adoption, particularly in production and process innovations. The reliability of the predictor variables in the regression model was ensured through multicollinearity assessments, which also confirmed that variables are not collinear. ANOVA results show that there were notable variations in cooperative performance based on marketing and process capabilities. Specifically, market innovation capacity was revealed as the most powerful predictor variable that positively impacted both medium and high levels of performance using multivariate logistic regression, whereas organizational innovation capacity was found to correlate inversely with performance. It implies that rigid organizational structures may impede the advancement of innovation. Due to resource diversity, larger cooperatives were found to be more effective in disseminating innovations. However, an excessive reliance on trust may have impeded innovation efforts. Furthermore, analysis of correlations showed a strong positive association (r = 0.489) between innovation capacity and marketing performance and a moderately positive correlation (r = 0.470) between organizational innovation capacity and social performance. These findings underscore the strategic significance of innovation in enhancing both social and market outcomes in agricultural cooperatives. In view of the findings from the study, agricultural cooperatives should develop an innovation oriented organizational culture, invest in advanced technologies, foster collaborative innovation, enhance marketing capabilities, and prioritize innovation investments that yield social impact
Paschim Medinipur (Batı Bengal, Hindistan)’da Puntius chola (Hamilton, 1822)’nın mevsimsel değişime bağlı olarak boy-ağırlık ilişkisi ve kondisyon faktörleri
No full textMajor research Project DST CURIE [DST/CURIE-PG/2023/45], Department of Science & Technology, Government of IndiaThis study aims to examine the relationship between Puntius chola (Hamilton, 1822) length, weight, condition factor, and relative condition factor, with an emphasis on seasonal variation. The result shows that the species did not strictly follow the anticipated cube law and had negative allometric growth trends in all seasons. The relative condition factor for P. chola ranged from 0.93 to 1.64, the length-weight relationship value “b” varied from 2.57 to 2.91, and the condition factor varied from 0.70 to 2.58. While the condition factor (K) peaked during the winter, the average values of "b" peaked during the monsoon season. The Post Hoc test indicates that the seasonal relationship between length, weight, condition factor, and relative condition factor is significant (P<0.05). The present study will assist fishery managers in creating sustainable management plans for P. chola in its natural habitats.Bu çalışma, Puntius chola (Hamilton, 1822) boyu, ağırlığı, kondisyon faktörü ve bağıl kondisyon faktörü arasındaki ilişkiyi, özellikle mevsimsel değişime vurgu yaparak incelemeyi amaçlamaktadır. Sonuçlar, türün öngörülen küp yasasını tam olarak takip etmediğini ve tüm mevsimlerde negatif allometrik büyüme eğilimlerine sahip olduğunu göstermektedir. P. chola için bağıl kondisyon faktörü 0,93 ila 1,64 arasında değişmekte olup, boy-ağırlık ilişki değeri “b” 2,57 ila 2,91 arasında değişmekte olup, kondisyon faktörü 0,70 ila 2,58 arasında değişmektedir. Kondisyon faktörü (K) kışın zirveye ulaşırken, "b"nin ortalama değerleri muson mevsiminde zirveye ulaşmıştır. Post Hoc testi, boy, ağırlık, kondisyon faktörü ve bağıl kondisyon faktörü arasındaki mevsimsel ilişkinin anlamlı olduğunu göstermektedir (P<0,05). Mevcut çalışma, balıkçılık yöneticilerinin P. chola için doğal yaşam alanlarında sürdürülebilir yönetim planları oluşturmalarına yardımcı olacaktır.The Department of Science & Technology, Government of Indi
Exploring the Genetic Basis of Ketosis: Preliminary GWAS Findings on Beta-Hydroxybutyrate Levels in Holstein Cattle
No full textKetosis is a metabolic condition characterized by a shift in energy metabolism, occurring when glucose availability is depleted and fat becomes the alternative primary energy source, resulting in the accumulation of ketone bodies. In dairy cattle, ketosis represents a significant challenge, adversely affecting both animal health and farm productivity. The genetic basis of ketosis in cattle has attracted increasing attention, with genome-wide association studies (GWAS) emerging as a crucial method for identifying relevant genetic factors. This study was aimed at investigating genome-wide regions associated with beta-hydroxybutyrate (BHB) concentrations in Holstein–Friesian cows’ blood before calving in the United Kingdom. BHB measurement data from 253 previously genotyped cows were used in the analyses. The results revealed five significant SNPs on Chromosome 15 (BTA15) and one significant SNP on BTA5 (p < 1.60e ? 6). Notably, the SNPs on BTA15 clustered within a genomic region enriched with genes implicated in lipid metabolism and energy balance, highlighting its potential role in ketosis susceptibility. These preliminary findings refine the genetic architecture of ketosis and offer new avenues for improving dairy cattle health and welfare through targeted genetic selection programs while highlighting the need for validation in larger and independent populations. © 2025 Elsevier B.V., All rights reserved
Second Primary Neoplasms in Pediatric Cancer Survivors With Single Institution Experience From Turkey
No full textBackground:This study aims to establish the characteristics of second primary neoplasms (SPNs) and the long-term follow-up status of a tertiary pediatric oncology center.Methods:Records of 1799 patients followed up in the pediatric oncology division between January 1981 and December 2022 were evaluated retrospectively.Results:Thirty-four (1.9%) cases of secondary neoplasms were identified throughout 42 years. The 5-year and 10-year cumulative incidence was 1% and 4%, respectively. The 3 most common SPNs were thyroid carcinomas (TC), central nervous system (CNS) tumors, and leukemias. The shortest median latent period of SPN detection was 15.5 (2 to 35) months in secondary leukemias, whereas 8 (0 to 17) years in all SPNs. Secondary solid tumors that occurred within the radiation field were TC and meningiomas with a 5.5 (3 to 12) and 16 (6 to 22) years latency period, respectively. Ten patients died; the median death time from the diagnosis of SPN was 10 months in all secondary leukemias and 3.5 months in CNS tumors. The 5-year overall survival was 91%, with a median follow-up time of 13.1 years in all patients with SPN.Conclusions:Considering the SPN-inducing effects of radiotherapy and chemotherapy, patient-protective improvements in treatment protocols are required. Multidisciplinary and long-term follow-up is essential even in adulthood because of the long latency period of some SPN occurring in pediatric cancer survivors
İŞLETME ALANINDA KARİYERİZM ARAŞTIRMALARINDABİLİMSEL GELİŞMELER: BİBLİYOMETRİK BİR İNCELEME
No full textThis study presents the findings obtained from the examination of 36 articles published in the field of business between 1983-2023, representing the first known bibliometric analysis in the field of careerism. The analyses not only shed light on the history of the field but also make a significant contribution to identifying trends that will guide future researchers. According to the findings, the most productive period in careerism studies was determined to be 2020-2021, with A. De Vos being identified as the most prolific author. Additionally, the contributions of leading institutions like the Texas University and prestigious journals such as the Journal of Business and Psychology underscore the academic significance of research in the field of careerism. Examining the relationships between keywords also provides valuable insights into the topics researchers focus on and the future directions of the field. This study contributes to the literature by offering a broad perspective on research conducted in the field of careerism.Bu çalışma, kariyerizm alanında yapılan bilinen ilk bibliyometrik analiz olup, 1983-2023 yılları arasında işletme alanında yayınlanan 36 makalenin incelenmesinden elde edilen bulguları sunmaktadır. Analizler, alanın tarihine ışık tutmanın yanı sıra gelecekteki araştırmacılara yön verecek eğilimlerin belirlenmesinde önemli bir katkı sağlamaktadır. Elde edilen bulgulara göre kariyerizm çalışmalarında en verimli dönemin 2020-2021 olduğu ve en üretken yazarın ise A. De Vos olduğu belirlendi. Ayrıca, Texas Üniversitesi gibi önde gelen kurumların ve İşletme ve Psikoloji Dergisi gibi prestijli dergilerin katkısı, kariyerizm alanındaki araştırmaların akademik öneminin altını çizmektedir. Anahtar kelimeler arasındaki ilişkilerin incelenmesi aynı zamanda araştırmacıların odaklandığı konular ve alanın gelecekteki yönelimleri hakkında da değerli bilgiler sunmaktadır. Bu çalışma, kariyerizm alanında yapılan araştırmalara geniş bir bakış açısı sunarak literatüre katkı sağlamaktadır
Alüminyum konsantrasyonunun Al:NiO/PSi fotodedektörlerin yapısal, optiksel ve elektriksel özellikleri üzerine etkisinin incelenmesi
No full textBu çalışma, fotodedektör teknolojilerinde önemli bir yarıiletken olan nikel oksit (NiO) yapısının, alüminyum (Al) katkısıyla iyileştirilerek gözenekli silisyum (PSi) yüzeyler üzerinde fotodedektör performansının nasıl etkilendiğini incelemeyi amaçlamaktadır. NiO, geniş bant aralığı (yaklaşık 3,6–4,0 eV), kimyasal kararlılığı ve p-tipi iletkenlik özelliği sayesinde özellikle UV bölgesine duyarlı optoelektronik aygıtlarda sıkça tercih edilmektedir. Ancak saf NiO’nun düşük taşıyıcı yoğunluğu ve iletkenliği gibi sınırlayıcı yönlerinin giderilmesi amacıyla farklı elementlerle katkılandırılması gerekmektedir. Bu bağlamda, Al katkısı ile kristal yapıdaki düzenliliğin artırılması ve boşluk taşıyıcı yoğunluğunun iyileştirilmesi hedeflenmiştir. Çalışma kapsamında, gözenekli silisyum yüzeyler üzerine elektrokimyasal biriktirme yöntemiyle çeşitli Al konsantrasyonlarında (0,05 mM, 0,1mM, 0,5mM, 1mM, 3 mM, 5mM ve 7,5 mM) katkılanmış NiO ince filmleri sentezlenmiş, bu filmler için yapısal, optiksel ve elektriksel karakterizasyon testleri yapılmıştır. Elektrokimyasal biriktirme yöntemi, düşük sıcaklık gereksinimi ve yüzeye doğrudan kontrollü film biriktirme kabiliyeti sayesinde, özellikle gözenekli yüzeylerde yüksek homojenlikte kaplamaların elde edilmesine olanak tanımaktadır. Gözenekli silisyum, ışık emilimini artıran geniş yüzey alanı sağlaması ve taşıyıcı üretimini artırma potansiyelleri nedeniyle tercih edilmektedir. Yapısal analizler X-ışını Kırınımı (XRD) ve Taramalı Elektron Mikroskobu (SEM) kullanılarak gerçekleştirilmiş, Al katkı oranlarının artmasıyla birlikte kristal yapıda belirgin iyileşmeler ve tane boyutlarında küçülmeler gözlemlenmiştir. Al iyonlarının NiO örgüsüne entegre olmasıyla birlikte kristal kusurların azaldığı yüzey morfolojisinin daha homojen hale geldiği ve film kalitesinin iyileştiği tespit edilmiştir ancak Al katkısının belirli bir eşik değerinin üzerine çıkması durumunda, film yapısında yenien bozulmalar meydana gelmiş ve bu da performansta düşüşe neden olmuştur. Ayrıca, X-Işını Fotoelektron Spektroskopisi (XPS) analizleri ile Al katkısının, Ni²⁺/Ni³⁺ oranını etkileyerek boşluk taşıyıcı yoğunluğunu artırdığı ve ptipi iletkenliği olumlu yönde geliştirdiği belirlenmiştir. Optik karakterizasyon sonuçlarına göre, Al katkılı NiO filmlerde bant aralığında hafif bir genişleme (~3,75 eV’den ~3,82 eV’ye) meydana gelmiş, bu durum UV ışığa karşı seçiciliğin arttığını göstermiştir. Optik geçirgenliğin özellikle görünür bölgedeki yüksekliği, Al katkısının NiO’nun saydamlık özelliklerini güçlendirdiğini ortaya koymuştur. Bu bağlamda, Al katkısı ile geliştirilen NiO filmlerin filtre gerektirmeyen UV fotodedektör uygulamalarına uygunluğu vurgulanmaktadır. Elektriksel karakterizasyonlar kapsamında, I–V (akım-gerilim) ve I–t (akımzaman) ölçümleri gerçekleştirilmiştir. Bu ölçümler farklı ışık dalga boylarında (365 nm, 450 nm, 535 nm, 650 nm, 850 nm) ve çeşitli gerilim değerlerinde (1 V, 3 V, 5 V, 7 V, 9 V) yapılmıştır. Elde edilen sonuçlar, Al katkı oranı arttıkça cihazın ışık altında verdiği yanıtın güçlendiğini; özellikle 3 mM Al katkısında en yüksek duyarlılık (responsivity, R), dış kuantum verimi (quantum efficiency, QE) ve algılama yeteneği (detectivity, D) değerlerinin elde edildiğini göstermiştir. 0,05 mM gibi düşük katkılarda performans sınırlı kalırken, 7,5 mM oranında ise taşıyıcı yoğunluğunun aşırı artışı nedeniyle yeniden birleşme olaylarının hızlanarak verimi düşürdüğü tespit edilmiştir. Bu bağlamda 3 mM’lik Al katkısı, optimum katkı oranı olarak değerlendirilmiştir. Bu tez çalışması, Al katkısının NiO/PSi tabanlı fotodedektörlerin performansını yapısal, optiksel ve elektriksel açılardan belirgin biçimde iyileştirdiğini ortaya koymuştur. Gözenekli silisyum yüzey üzerinde elektrokimyasal biriktirme yöntemiyle sentezlenen Al:NiO yapılar, yüksek duyarlılık, geniş spektral yanıt aralığı ve düşük karanlık akım değerleriyle fotodedeksiyon uygulamaları için oldukça uygun ve verimli alternatifler sunmaktadır. Özellikle düşük maliyetli, çevresel açıdan sürdürülebilir ve kontrollü üretim teknikleri arayışında olan yeni nesil optoelektronik cihazlar için bu yaklaşım önemli bir katkı sağlamaktadır.This study aims to investigate how the performance of photodetectors is affected when the structure of nickel oxide (NiO), a significant semiconductor in photodetector technologies, is improved by aluminum (Al) doping and deposited onto porous silicon (PSi) substrates. NiO is frequently preferred in optoelectronic devices sensitive to the UV region due to its wide band gap (~3.6–4.0 eV), chemical stability, and p-type conductivity. However, to overcome the limitations such as low carrier concentration and electrical conductivity in pure NiO, it must be doped with various elements. In this context, it was aimed to improve the regularity of the crystal structure and to enhance the hole carrier concentration through Al doping. In the scope of this study, NiO thin films doped with various Al concentrations (0,05 mM, 0,1 mM, 0,5 mM, 1 mM, 3 mM, 5 mM, and 7,5 mM) were synthesized on porous silicon substrates using the electrodeposition method. This electrochemical deposition technique allows for the direct and controlled deposition of films at low temperatures and is especially effective in achieving high homogeneity on porous surfaces. The porous silicon surface is preferred because it provides a large surface area that increases light absorption and are favored for their potential to increase transporter production. Structural analyses were conducted using XRD (X-ray Diffraction) and SEM (Scanning Electron Microscopy), revealing that increased Al doping resulted in clear improvements in crystal structure and a reduction in grain sizes. The doping of Al ions into the NiO lattice decreased crystal defects, provided a more homogeneous surface morphology, and improved the overall film quality. Furthermore, XPS (X-ray Photoelectron Spectroscopy) analysis showed that Al doping affected the Ni²⁺/Ni³⁺ ratio, increasing hole carrier concentration and enhancing p-type conductivity. According to the optical characterization results, a slight bandgap widening (~from 3,75 eV to ~3,82 eV) was observed in Al-doped NiO films, indicating increased selectivity towards UV light. The high optical transmittance in the visible region also confirmed that Al doping enhanced the transparency of NiO films. Thus, Al-doped NiO films were deemed suitable for UV photodetector applications without requiring additional filters. Electrical characterizations included I–V (current-voltage) and I–t (currentt ime) measurements, which were carried out under various light wavelengths (365 nm, 450 nm, 535 nm, 650 nm, 850 nm) and voltage values (1 V, 3 V, 5 V, 7 V, 9 V). The results showed that as the Al doping ratio increased, the device’s photoresponse improved under illumination. The best performance was obtained with 3 mM Al doping, where the highest responsivity, quantum efficiency (QE), and detectivity values were recorded. While performance was limited at low doping levels such as 0,05 mM, excessive doping at 7,5 mM led to increased recombination events due to overly high carrier concentrations, thereby reducing efficiency. Accordingly, 3 mM was identified as the optimum Al doping concentration. This thesis demonstrates that Al doping significantly improves the structural, optical, and electrical performance of NiO/PSi-based photodetectors. Al:NiO structures synthesized via electrodeposition on porous silicon substrates offer high responsivity, broad spectral response range, and low dark current, making them highly suitable and efficient alternatives for photodetection applications. Especially for next-generation optoelectronic devies seeking low-cost, envionmentally sustainable, and controllable production techniques, this approach offers notable potential
The role of immunotherapy in targeting tumor microenvironment in genitourinary cancers
No full textGenitourinary (GU) cancers, including renal cell carcinoma, prostate cancer, bladder cancer, and testicular cancer, represent a significant health burden and are among the leading causes of cancer-related mortality worldwide. Despite advancements in traditional treatment modalities such as chemotherapy, radiotherapy, and surgery, the complex interplay within the tumor microenvironment (TME) poses substantial hurdles to achieving durable remission and cure. The TME, characterized by its dynamic and multifaceted nature, comprises various cell types, signaling molecules, and the extracellular matrix, all of which are instrumental in cancer progression, metastasis, and therapy resistance. Recent breakthroughs in immunotherapy (IO) have opened a new era in the management of GU cancers, offering renewed hope by leveraging the body’s immune system to combat cancer more selectively and effectively. This approach, distinct from conventional therapies, aims to disrupt cancer’s ability to evade immune detection through mechanisms such as checkpoint inhibition, therapeutic vaccines, and adoptive cell transfer therapies. These strategies highlight the shift towards personalized medicine, emphasizing the importance of understanding the intricate dynamics within the TME for the development of targeted treatments. This article provides an in-depth overview of the current landscape of treatment strategies for GU cancers, with a focus on IO targeting the specific cell types of TME. By exploring the roles of various cell types within the TME and their impact on cancer progression, this review aims to underscore the transformative potential of IO strategies in TME targeting, offering more effective and personalized treatment options for patients with GU cancers, thereby improving outcomes and quality of life. © 2025 Elsevier B.V., All rights reserved
The Contradiction of Innovation: Oral Biosensors for Everything but Oral Diseases
No full text[No abstract available
An investigation of the effectiveness of two different methods in teaching surgical aseptic skills: a quasi-experimental study
No full textBackgroundIt is of the utmost importance in the prevention of infections in surgery that nursing students should learn surgical aseptic skills fully and in the correct order. There is a need for innovative teaching strategies to ensure that the contents of students' skills education are the same and that instruction is similar. Therefore, this study was conducted to investigate the effectiveness of two different methods in teaching surgical aseptic skills.MethodsA quasi-experimental research design was used. A total of 67 students were included in the study, 35 in an intervention group (video-assisted teaching), and 32 in a control group (skill demonstration) were recruited in the nursing faculty of a university in T & uuml;rkiye. In both groups, the level of aseptic skill knowledge, the level of psychomotor skill, and the satisfaction score were assessed.ResultsAlthough the students' surgical aseptic technique pre-test knowledge scores were higher in the control group, the post-test knowledge scores of both groups were high, and no significant difference was found between the groups. It was found that the gown and glove-wearing post-test scores of the students in the intervention group were higher than those of the control group. The students' sterile technique and surgical hand-washing skill levels were higher in the intervention group, and satisfaction with the teaching method was higher in the control group.ConclusionsThe conclusions of this study show that the results of interactive video teaching in teaching nursing skills are as good as the traditional face to face demonstration method. This is a positive indicator, suggesting that interactive videos can suitably be integrated into basic nursing skills training.Ege University Scientific Research Projects Coordination Unit [TGA-2019-20513]; Ege University Scientific Research ProjectsThe authors would like to thank the Ege University Scientific Research Projects for their support (Grant Number: TGA-2019-20513). In addition, we would like to thank the nursing students who participated in this study
Gabapentinoidlerin meme kanser hücre ve kök hücreleri üzerine etkisi
Get PDFDünyada kanser görülme sıklığı giderek artmaktadır ve kanser hastalarına nöropatik ağrıları nedeniyle, ağrılarını hafifletmek için sıklıkla gabapentin ilaç grubundan pregabalin verilmektedir. Kanser kök hücreleri (KKH)'nin tümör oluşumu, invazyon, metastaz, ilaç direnci ve tümörün nüksetmesinden sorumlu olduğu bilinmektedir. Bu nedenle, kanser hastasının ağrısını azaltmak amacı ile kullanılacak ilaçlara KKH'nin hücresel yanıtlarının bilinmesi kritik önem taşımaktadır. Tez projemizin amacı, pregabalinin kanser hücreleri (KH) ve KKH üzerine sitotoksik/proliferatif etkisinin olup olmadığı konusunu araştırmaktır. Bu amaçla, meme KH'nin iki farklı hücre hattından (MCF-7 ve MDA-MB-231) FACS ile CD44+/CD24- meme KKH izole edilmiştir. 1.35x107 MDA-MB-231 KH'den, 4.73x105 (%3.5); 1.8x107 MCF-7 KH'den, 1.3x104 (%0.07) CD44+/CD24- meme KKH elde edilmiştir. CD133+ KKH %0.0-0.2 olduğundan, elde edilen meme KKH, CD44+/CD24-/CD133- MDA-MB-231 KKH ve CD44+/CD24-/CD133- MCF-7 KKH olarak tanımlanmıştır. Meme KH ve KKH'lerine farklı konsantrasyonlarda (0.3, 1, 3, 10 ve 30 µM) pregabalin uygulanırken, ilaç verilmeyen kontrol grupları yanısıra, sitotoksik etkili siklofosfamid ilacı uygulanan pozitif kontrol grupları da oluşturulmuştur. EC50 değeri ve sitotoksik/proliferatif etkilerin belirlenmesi için MTT, migrasyon/motilite özelliğinin değerlendirmesi için WH (Wound Healing) testleri, canlılık/apoptoz durumunu gözlemlemek için ANNEXİN-V/PI testi yapılarak pregabalinin MCF-7 ve MDA-MB 231 KH ve KKH üzerindeki etkileri belirlenmiştir. MTT deneylerinde, MDA-MB-231 KH'de 3 µM, 10 µM ve 30 µM Pregabalin verilen hücrelerde 48.saatte maksimum olmak üzere Optik Dansite (OD) ölçümlerinde artış saptanmıştır. Kontrol hücrelerinin OD=0.397 olarak bulunurken, 48.saatte 3 µM, 10 µM ve 30 µM pregabalin uygulanan MDA-MB-231 KH'nin OD değerleri sırasıyla 0.921, 1.068, 1.016 (p<0.0001) olarak bulunmuştur. 72. saatte de kontrol grubuna göre (OD=0.461); 3 µM ve 10 µM konsantrasyonlarda istatistiksel olarak anlamlı derecede OD artışı olmuştur (sırasıyla; OD=0.869; p<0,0001 ve OD=0.706; p<0,05). MDA-MB-231 meme KKH'lerinde, 3 µM Pregabalin uygulanan hücrelerde, OD değerlerinin 48. ve 72. saatlerde kontrol grubuna kıyasla önemli ölçüde yüksek olması (kontrol ve 3 µM pregabalin uygulanan hücrelerin OD değerleri sırasıyla 48. saatte 1.425'e karşı 2.035; p<0.05; 72. saatte 1.555'e karşı 2.382; p<0.005) Pregabalinin bu meme KKH'ni prolifere ettiğini göstermektedir. MCF-7 meme KKK'lerinde, 30 µM pregabalin uygulamasıyla 48. saatte kontrol grubuna kıyasla OD'de artış gözlenirken (OD=0.401'e karşı OD=0.638; p<0.05), 30 µM siklofosfamid uygulamasıyla ise 72. saatte kontrol grubuna kıyasla OD değerlerinde anlamlı bir azalma gözlenmesi (OD=0.564'e karşı OD=0.232; p<0.0001); Pregabalinin meme KKK'lerinin proliferasyonunu artırırken, siklofosfamidin meme KKK'lerinin proliferasyonunu sitotoksik etkisiyle inhibe ettiğini göstermektedir. MDA-MB-231 KH'nin pregabalin uygulamasına verdiği proliferasyon yanıtı MCF-7 KH'ne göre ~2 kat daha fazladır (48. saatte, MDA-MB-231 KH'de kontrol OD=0.397'e karşı 3 µM'da OD=0.920, 30 µM'da OD=1.016) iken; MCF-7 KH'de (kontrol OD=0.378'e karşı, 3 µM'da OD=0.417; 30 µM'da OD=0.520). WH testinde, pregabalinin ≥ 3 µM konsantrasyonlarda meme KH ve KKH'nin motilitesini/migrasyonunu arttırdığı gözlemlenmiştir. Annexin-V/PI testinde, 30 µM pregabalinin özellikle MDA-MB-231 KKH'nde en yüksek olmak üzere (% 82 canlılık) tüm gruplarda hücre canlılığını kontrol/siklofosfamid gruplarına göre arttırdığı belirlenmiştir. MTT 48 saat test sonuçları ile WH ve Annexin V/PI test sonuçları birbiri ile uyumlu bulunmuştur. Sonuç olarak, pregabalinin meme KH'leri ve KKH'leri üzerindeki etkisinin ilk kez incelendiği bu çalışmada, hücre proliferasyonunun artan ilaç konsantrasyonuyla arttığının gözlenmesi; KH yanı sıra KKH üzerinde de in vitro koşullarda ilaç etkisinin test edilmesi gerektiğini ve bu alanda daha fazla çalışmaya gereksinim duyulduğunu göstermektedir.The incidence of cancer is increasing worldwide and since cancer patients experience neuropathic pain, pregabalin from the gabapentin drug group is frequently given to relieve their pain. Cancer stem cells (CSCs) are known to be responsible for tumor formation, invasion, metastasis, drug resistance and tumor recurrence. Therefore, it is of critical importance to know the cellular responses of CSCs to the drugs that will be used to reduce the pain of cancer patients. The aim of our thesis project is to investigate whether pregabalin has a cytotoxic/proliferative effect on cancer cells (CCs) and cancer stem cells (CSCs). For this purpose, CD44+/CD24-breast CSCs were isolated from two different cell lines of breast CCs (MCF-7 and MDA-MB-231) by FACS. From 1.35x107 MDA-MB-231 CCs, 4.73 x105 (%3.5); from 1.8x107 MCF-7 CCs, 1.3x104 (%0.07) CD44+/CD24-breast CSCs were obtained. Since CD133+CSCs were 0.0-0.2%, our breast CSCs were defined as CD44+/CD24-/CD133-MDA-MB-231 CSCs and CD44+/CD24-/CD133-MCF-7 CSCs. While pregabalin was applied to breast CCs and CSCs at different concentrations (0.3, 1, 3, 10 and 30 µM), drug-free control groups, and cytotoxic cyclophosphamide applied positive control groups were also created. In order to determine the effects of pregabalin on MCF-7 and MDA-MB-231 CCs and CSCs, we used MTT to find EC50 and observe cytotoxic/proliferative effects, WH (Wound Healing) test for migration/motility properties, and ANNEXIN-V/PI test for the viability/apoptosis status. In MTT experiments, cell proliferation was detected due to increase in Optical Density (OD) measurements, being maximum at 48th hour, when 3 µM, 10 µM and 30 µM Pregabalin applied to MDA-MB-231 CCs.While the OD of control cells was 0.397, the OD values of MDA-MB-231 CCs treated with 3 µM, 10 µM and 30 µM pregabalin at 48th hour were 0.921, 1.068, 1.016 (p<0.0001), respectively. Also, at the 72nd hour, a statistically significant increase in OD were determined with pregabalin doses of 3 µM (OD=0.869; p<0.0001) and 10 µM (OD=0.706; p<0.05) in comparison to the control group (OD=0.461) of MDA-MB-231 CCs. In MDA-MB-231 breast CSCs, it was determined that 3 µM dose of Pregabalin significantly increased the OD values compared to the drug-free control group at 48th and 72nd hours indicating proliferation of the breast CSC (OD values of control and 3 µM pregabalin-applied cells were 1.425 vs. 2.035; p<0.05 at 48th hour; 1.555 vs. 2.382; p<0.005 at 72nd hour, respectively). On MCF-7 breast CSCs, an increase in OD was observed at the 48th hour with the application of 30 µM pregabalin compared to the control group (0.401 vs. 0.638, p<0.05), while a significant decrease in OD values was observed at the 72nd hour with the application of 30 µM cyclophosphamide compared to the control group (0.564 vs. 0.232 p<0.0001); showing that while pregabalin increased the proliferation of breast CSCs, cyclophosphamide inhibited proliferation of breast CSCs via cytotoxicity. The proliferation response of MDA-MB-231-CCs to Pregabalin application is ~2-fold higher than MCF-7-CCs at 48th hour (control OD=0.397 vs. OD=0.920 at 3 µM, OD=1.016 at 30 µM in MDA-MB-231-CCs; in comparison to control OD=0.378 vs. OD=0.417 at 3 µM; OD=0.520 at 30 µM in MCF-7-CCs). In the WH test, it was observed that pregabalin increased the motility/migration of breast CCs and CSCs at concentrations of ≥ 3 µM. In the Annexin-V/PI test, it was determined that 30 µM Pregabalin increased cell viability in all groups, especially the highest viability rate (82%) in MDA-MB-231 CSCs compared to the control/cyclophosphamide groups. The MTT 48th hour test , the WH test and Annexin-V/PI test results were found to be consistent with each other. In conclusion, in this study, in which the effect of pregabalin on breast CCs and CSCs was examined for the first time, it was observed that cell proliferation increased with increasing drug concentration. Therefore, this situation indicates that the reliability of drugs such as pregabalin used in the treatment of cancer-related neuropathıc pain should be tested in vitro on CCs as well as CSCs, and further studies are needed in this area