Selçuk Üniversitesi Kütüphanesi
Not a member yet
53909 research outputs found
Sort by
The investigation of the antidiabetic effect of Rhaponticoides iconiensis (Tülüşah) extract in Type 2 diabetic rats
No full textDiabetes Mellitus (DM), insülin salınımı, insülin etkisi veya bu faktörlerin her ikisinde de bozukluk nedeniyle ortaya çıkan hiperglisemi ile karakterize kronik metabolik bir hastalıktır. Yaşlanan nüfus, kentleşme ve değişen yaşam tarzları diğer kronik hastalıklarla birlikte diyabet epidemisini de hızla artırmaktadır. Hızla artan diyabet insidansı ile birlikte, hayati organların diyabetik hasardan korunması, tedavi edilmesi ve özellikle Tip 2 diyabetin toplam diyabet vakalarının yaklaşık %90'ını oluşturduğu göz önüne alındığında, bu konu ciddi önem taşımaktadır. Oksidatif bir stres hastalığı olan diyabet tedavisinde antioksidan aktiviteye sahip bileşiklerin olumlu etkileri olabilmektedir. Bu çalışmada, yan etkisi olabileceği düşünülen ilaçlara destek olarak Rhaponticoides iconiensis'in antioksidan etki ve içerdiği fenolik bileşenlerinden dolayı antidiyabetik etki potansiyeline sahip olması açısından yüksek yağlı diyet ve STZ ile Tip 2 Diyabet oluşturulan ratların tedavisine ek olarak kullanılabilirliği araştırıldı. Rhaponticoides iconiensis (Rİ) kök, yaprak ve çiçeklerinden elde edilen çeşitli ekstrelerin içerdiği fitokimyasal bileşiklerin antidiyabetik içerikleri yapılan çalışmalarla ortaya konmuş ancak antidiyabetik etkisi değerlendirilmemiştir. Bu nedenle ön görülen tez çalışmasında Rİ yaprak ekstresinin, önceden ortaya konmuş antioksidan, α-amilaz ve α-glukozidaz aktivitelerine etkisinin ratlar üzerinde in vivo şartlarda değerlendirilmesi planlandı. Rİ ekstresinin ratlarda oral uygulanmasından elde edilen sonuçlarla hiperglisemi, dislipidemi, kronik inflamasyon ve oksidatif stresi azaltarak Tip 2 Diyabetes Mellitus (T2DM) tedavisi ve diyabetin yol açtığı komplikasyonların önlenmesinde takviye olarak etkinliğini TAS, TOS, TNFα, IL-1β, IL-6, WNT5A, SFRP5 biyokimyasal belirteçler üzerinden ve Anti- İnsülin, Anti-Kaspaz 3, Anti-TGFβ1 antikor işaretleme, Hematoksilen & Eozin (H&E) boyama ile histopatolojik olarak araştırıldı. Rİ ekstresinin antidiyabetik etkinliği tedavide kullanılan Akarboz (Glukobay®) ile kıyaslamalı olarak araştırıldı. 46 rat; Kontrol, DM, DM + 30 mg/kg Akarboz, DM + 100 mg/kg Rİ ekstresi (Rİ1), DM + 200 mg/kg Rİ ekstresi (Rİ2), DM + 300 mg/kg Rİ ekstresi (Rİ3) olmak üzere 6 gruba ayrıldı. Deneysel diyabet, yüksek yağlı diyet (YYD) ve bir hafta ara ile iki doz streptozotosinin intraperitoneal (i.p.) olarak enjeksiyonu ile T2DM oluşturuldu. Rİ ektresinin tüm dozları ve Akarboz 28 gün boyunca gastrik gavaj yolu ile verildi. Sonuç olarak; Rİ'nin metanol ile elde edilen biyoaktif bileşenlerce zengin ekstresinin T2DM oluşturulmuş ratlar üzerinde akarboz benzeri antidiyabetik etki yaparak mevcut tedavilere takviye olabileceği sunulan bu çalışma ile gösterilmiştir.Diabetes Mellitus (DM) is a chronic metabolic disease characterized by hyperglycemia resulting from impaired insulin secretion, insulin action, or both. The aging population, urbanization, and changing lifestyles are rapidly increasing the diabetes epidemic along with other chronic diseases. With the rapidly increasing incidence of diabetes, the need to protect vital organs from diabetic damage and treat it, especially considering that Type 2 diabetes accounts for approximately 90% of total diabetes cases, is of great importance. Compounds with antioxidant activity can have positive effects in the treatment of diabetes, which is a disease characterized by oxidative stress. In this study, the usability of Rhaponticoides iconiensis as a supplement to drugs that are thought to have side effects, in terms of its antioxidant effect and antidiabetic effect potential due to the phenolic components it contains, was investigated in the treatment of rats with Type 2 Diabetes caused by high-fat diet and STZ. Antidiabetic contents of phytochemical compounds contained in various extracts obtained from Rhaponticoides iconiensis (RI) roots, leaves and flowers have been demonstrated in studies, but their antidiabetic effects have not been evaluated. Therefore, it was planned to evaluate the effect of RI leaf extract on previously established antioxidant, α-amylase, and α-glucosidase activities under in vivo conditions using rats in a proposed thesis project. The results obtained from oral administration of RI extract in rats showed that its efficacy as a supplement in the treatment of Type 2 Diabetes Mellitus (T2DM) and in the prevention of complications caused by diabetes by reducing hyperglycemia, dyslipidemia, chronic inflammation and oxidative stress was investigated histopathologically using biochemical markers TAS, TOS, TNFα, IL-1β, IL-6, WNT5A, SFRP5 and Anti-Insulin, Anti-Caspase 3, Anti-TGFβ1 antibody labeling and Hematoxylin & Eosin (H&E) staining. The antidiabetic activity of RI extract was investigated in comparison with Acarbose (Glukobay®) used in the treatment. 46 rats were divided into 6 groups as Control, DM, DM + 30 mg/kg Acarbose, DM + 100 mg/kg RI extract (RI1), DM + 200 mg/kg RI extract (RI2), DM + 300 mg/kg RI extract (RI3). Experimental diabetes, high fat diet (HFD) and T2DM were induced by intraperitoneal (i.p.) injection of two doses of streptozotocin one week apart. All doses of RI extract and Acarbose were administered via gastric gavage for 28 days. As a result, demonstrated in this study that the extract of RI, rich in bioactive components obtained with methanol can supplement existing treatments by having an acarbose-like antidiabetic effect on rats with T2DM.Bu araştırma Selçuk Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Koordinatörlüğü tarafından 2212039 Tez ve 23401023 Araştırma Proje numaraları ile desteklenmiştir
Evaluation of body fit in different men's trouser patterns and development of a new pattern
No full textHazır giyim sektöründe giysinin vücuda uyum göstermesi, kalıp sistemlerinin doğruluğu ve uygulama yöntemleriyle doğrudan ilişkilidir. Giysi kalıbı yalnızca giysinin üretilebilirliğini değil, aynı zamanda fonksiyonelliğini, estetik görünümünü ve kullanıcı konforunu etkileyen belirleyici bir unsurdur. Bu bağlamda her ülkenin, firmanın ya da uygulayıcının kendine özgü kalıp çıkarma sistemleri geliştirmesi, standart bir uyum kriterinin oluşmasını zorlaştırmakta, özellikle pantolon gibi alt beden giysilerinde bireysel anatomik farklılıklar nedeniyle vücuda uyumlu kalıpların oluşturulmasını güçleştirmektedir. Bu çalışmada, pantolon kalıbı üretiminde yaygın olarak kullanılan Alman kökenli Müller Sistemi, Türk kökenli Mercan Sistemi, geleneksel Terzi Sistemi ve özel bir Firma Sistemi olmak üzere dört farklı sistem karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Araştırmada tüm sistemlerde aynı ölçü birimi olan 50 beden 6 drop ölçü seti sabit tutulmuş ve böylece farklı sistemlerin kalıp yapıları arasındaki teknik ve biçimsel farkların objektif biçimde değerlendirilmesi sağlanmıştır. Temel amaç, bu sistemlerin pantolon uyumu üzerindeki etkilerini karşılaştırmalı olarak analiz ederek, en yüksek uyum sağlayan değişkenleri kapsayan yeni bir kalıp modelinin oluşturulmasıdır. Araştırmada karma yöntem yaklaşımı benimsenmiş, hem nitel hem de nicel veri türlerinden yararlanılmıştır. Her bir sistem için aynı ölçüdeki pantolon kalıpları, aynı kumaştan ve aynı üretici tarafından dikilmiş, böylece üretimden kaynaklanabilecek dışsal değişkenler en aza indirgenmiştir. Üretilen pantolonlar, 50 beden ölçü aralığında bir erkek manken üzerinde değerlendirilmek üzere, akademisyen, terzi ve sektör temsilcilerinden oluşan üç uzmanlık grubunda toplam 15 uzmana sunulmuştur. Geliştirilen pantolon uyum ölçeği doğrultusunda uzmanlardan her bir pantolonun uyum düzeyini değerlendirmeleri istenmiştir. Uzman değerlendirmeleri sonucunda elde edilen veriler istatistiksel olarak analiz edilmiş, sonuçlar doğrultusunda yeni pantolon kalıbı geliştirilmiştir. Verilerin analizinde Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi, Kruskal-Wallis testi, Eta Kare Etki Analizi ve Tek Örneklem t Testi yöntemleri kullanılmıştır. Geliştirilen kalıp ile üretilen pantolon için tekrar uzman değerlendirmeleri ve analizleri yapılmıştır. Elde edilen sonuçlar doğrultusunda geliştirilen kalıp ve diğer sistemlerdeki kalıpların sonuçları karşılaştırılmıştır. Kalıplar ön test ve son test olarak değerlendirilmiştir. Araştırma sonucunda, geliştirilen kalıp ile üretilen pantolonun uzmanlar tarafından yapılan uyum değerlendirmeleri sonucunda, bel, uyluk, paça çevresi, ön bel yeri, arka bel yeri, arka ütü hattı, cep uzunluğu, cep genişliği, arka pens boyu, arka pens yeri değişkenlerinin %100 oranında "Uygun" olarak değerlendirdiği ve tüm uzmanların görüş birliği içinde bulunduğu görülmüştür. Uzman gruplarının diz çevresi, ön ağ, ön ütü hattı ve yan dikiş değişkenlerini % 93.3, kalça ve arka ağ değişkenlerini ise %86.7 oranlarında "Uygun" olarak değerlendirdiği ve uzmanların arasında yüksek oranda görüş birliği bulunduğu sonucuna ulaşılmıştır. Pantolon boyu değişkeni ile ilgili geliştirilen kalıpta önemli ölçüde iyileşme oranı tespit edilmiştir ve uzmanların %53'ünün "Uygun" şeklinde değerlendirme yaptığı sonucu ortaya çıkmıştır. Çıkan sonuç nedeniyle pantolon boyunda kısaltma işlemi yapılmasına rağmen, düşük düzeyde olsa da yeniden iyileştirme yapılmasının uygun olacağı düşünülmektedir. Sonuç olarak, bu çalışma farklı kalıp sistemlerinin analitik karşılaştırılması yoluyla, mevcut sistemlerin sınırlılıklarını ortadan kaldıran ve vücuda uyum düzeyi yüksek bir pantolon kalıbı tasarımına ulaşılabileceğini göstermektedir. Geliştirilen bu model, hem akademik kalıp araştırmalarına hem de sektör uygulamalarına doğrudan katkı sunabilecek nitelikte bir örnek teşkil etmektedir.In the ready-to-wear clothing sector, garment fit is directly related to the accuracy of pattern-making systems and application methods. Garment patterns determine not only the producibility of clothing but also significantly influence functionality, aesthetic appearance, and user comfort. In this context, each country's, company's, or practitioner's development of their unique pattern-making systems complicates establishing standardized fitting criteria. This complexity is particularly evident in lower body garments like trousers, where individual anatomical differences make creating well-fitting patterns challenging. In this study, four different trouser pattern-making systems widely used in practice were comparatively analyzed: the German-origin Müller System, the Turkish-origin Mercan System, the traditional Tailoring System, and a specialized Company System. The research maintained a consistent measurement standard across all systems, specifically the size 50 with a 6 drop measurement set, allowing for an objective assessment of technical and structural differences among patterns. The primary aim was to comparatively analyze these systems' effects on trouser fit and develop a new pattern model that includes the variables yielding the highest fit. A mixed-method approach was adopted in the research, utilizing both qualitative and quantitative data. Trousers from each pattern system were produced with identical fabric by the same manufacturer to minimize external variables stemming from production processes. The manufactured trousers were evaluated by a total of 15 experts divided into three groups: academics, tailors, and industry representatives, on a male mannequin within the size 50 measurement range. Experts assessed the fit levels using a developed trouser fit scale. Statistical analyses, including the Wilcoxon Signed-Rank Test, Kruskal-Wallis Test, Eta Squared Effect Analysis, and One-Sample t-Test, were applied to expert evaluations. A new trouser pattern was developed based on the analysis results, and this newly developed pattern underwent further expert evaluation and analysis. Results from the developed pattern were compared with existing system patterns through pre-test and post-test evaluations. The study findings revealed that trousers produced from the developed pattern achieved a 100% "appropriate" rating by experts for waist, thigh, hem circumference, front waist position, back waist position, back crease line, pocket length, pocket width, back dart length, and back dart position variables, reflecting complete consensus among experts. Additionally, the knee circumference, front rise, front crease line, and side seam variables were rated "appropriate" at 93.3%, while hip and back rise variables received an 86.7% "appropriate" rating, indicating strong expert agreement. Significant improvements were noted for the trouser length variable, with 53% of experts assessing it as "appropriate." Despite shortening the trouser length based on initial feedback, further refinement was suggested, albeit to a lesser extent. In conclusion, this research demonstrates that through analytical comparison of different pattern systems, it is possible to overcome existing limitations and achieve a trouser pattern design with superior body fit. The developed model serves as a practical example contributing directly to both academic research on pattern making and industry practices
Effects of different product load applications on yield and fruit quality in peaches grown in çivril conditions
No full textBu araştırma 2023- 2024 yılları arasında, Denizli İli Çivril İlçesinde Garnem anacına aşılı Red Haven şeftali çeşidinde farklı derecedeki ürün yükü uygulamalarının verim ve meyve kalite özelliklerine etkilerini saptamak amacıyla yapılmıştır. Şeftalinin büyümesi ve gelişimi sırasında tam çiçeklenmeden yaklaşık 40 gün sonra, gövde kesit alanına farklı meyve yükü uygulamaları ile bitki materyalleri dört uygulamaya ayrılmıştır. Uygulamalar sonucunda; meyve büyümesi ve gelişimi sırasında ağaçtaki meyve yükü azaldıkça meyvenin boyutunun, ağırlığının, renk kalitesinin artarken, suda çözünen kuru madde içeriğinin (SÇKM), meyve eti sertliğinin ve toplam asit içeriğinin kısmen değişiklik gösterdiği belirlenmiştir. Meyvelerin seyreltilmediği kontrol uygulamasıyla karşılaştırıldığında meyve ağırlıkları 3 meyve/cm² de yaklaşık % 91, 5 meyve/cm² de % 62, 7 meyve/cm² de ise % 37 artış gösterirken; dekardan alınan verim miktarlarında sırasıyla 3 meyve/cm² de % 37 ve 5 meyve/cm² de % 27 azalma olurken, 7 meyve/cm² de % 17 artış tespit edilmiştir. Sonuç olarak GKA (Gövde Kesit Alanı) farklı ürün yükü uygulamalarında meyve yükünün azalmasıyla meyve olgunlaşmasının ilerlediği, bazı uygulamalarda verim miktarlarında azalma olsa da meyve ağırlığının, meyve kalitesinin ve aromasının ürün yükünün azalmasına paralel olarak artış göstererek büyük ölçüde iyileştiği tespit edilmiştir.This research was carriedout between 2023-2024 in Çivril District of denizli Province to determine the yield and fruit quality characteristics of different product cost applications in Red Haven peach variety grafted on Garnem rootstock. During the growth and development of peach, approximately 40 days after full bloom, plant materials were divided into four applications with different fruit load applications to the trunk cross-section area. As a result of the applications; It was observed that as the fruit load on the tree decreased during fruit growth and develpopment, the size, weight and color quality of the fruit increased, while the water-soluble solids content (WSC), fruit flesh firmness and total acid content partially changed. Compared to the control application where fruits were not thinned, fruit weights increased by approximately % 91 at 3 friut/cm², % 62 at 5 fruits/cm²; while yields per decare decreased by % 37 at 3 fruits/cm² and % 27 at 5 fruits/cm², and increased by % 17 at 7 fruits/cm² respectively. As a resul, it was observed that fruit ripeningprogressed with the decrease in fruit load in BCA different product load applications, and although a decrease in yield was observed, fruit weight, fruit quality and aroma improved greatly by increasing in parallel with the decrease in product load
The determination of agronomic characteristics of pea lines in F4 generation
No full textDünyada en çok üretilen dördüncü baklagil olan bezelyede hastalıklar verim kaybına neden olan faktörlerdendir. Hastalıklara toleranslı çeşit geliştirilmesi suretiyle bezelye protein ihtiyacının karşılanmasında sürdürülebilir tarıma imkan sunmaktadır. Bu sebeple, melezlenmiş ve teksel seleksiyonla F4 generasyonuna getirilmiş olan 24 bezelye hattı ve 6 kontrol varyetesi 2016 yılında Konya'da tarla şartlarında Augmented deneme desenine göre 3 tekerrürlü olup, her tekerrürde 6 kontrol olacak şekilde planlanması yapılmıştır. Genotipler içerisinde ise bitki başına en fazla bakla sayısı 11.35 adet ile G1 kodlu 10-1 hattından elde edilmiştir. G11 kodlu 12-1 hat ise tohum verimi (229,93 kg da-1) açısından en yüksek değerlere sahip olduğu ifade edilebilir. Ayrıca çalışmamızda, tarla şartlarında doğal olarak gelişen virüs ve külleme semptom varlığı gösterenler skor 1 hasta olarak, göstermeyenler ise skor 3 sağlıklı olarak belirlenmiş ve bu etmenlerin varlığında genotiplerin gösterdikleri toleransı belirlemek amacıyla path analizi yapılmıştır. Path analizi sonucunda bitki boyu, bakla genişliği ve bakla yüksekliğinin virüs ve külleme etmeni varlığı ile ilişkili olduğu ifade edilebilir. Ayrıca bu beş özellik kullanılarak yapılan kümeleme analizi sonucunda 24 hat ve 6 kontrol varyete dört gruba ayrılmıştır. Birinci grup olan hassas içindeki en toleranslı genotipler G11 (12-1) ve G9(4) hatları ön plana çıkmıştır. İkinci grup olan iki patojen etmenine karşı toleranslı olan ise G10 (208) genotipidir. Üçüncü grupta külleme hastalığına toleranslı tipler yer almakta olup G1 (10-1), G2 (15) ve G18 (10-1 Özel S) genotipleri ön plana çıkmaktadır. En toleranslı genotiplerden oluşan son grupta ise G12 kodlu 10-1 Özel genotipi en verimli tip olarak belirlenmiştir. Çalışmamızın sonucunda ön plana çıkan bu yedi genotip ile hastalıklara yüksek tolerans gösteren ve tane verimi yüksek olan çeşitlerin geliştirilmesinde gen kaynağı olarak kullanabileceği kanaatindeyiz.Peas, the fourth most produced legume globally, suffer from yield losses due to diseases. Developing disease-tolerant varieties can contribute to sustainable agriculture by meeting the protein needs through pea cultivation. For this reason, 24 pea lines, advanced to the F4 generation through hybridization and single-seed descent selection, along with 6 control varieties, were evaluated in 2016 under field conditions in Konya using an Augmented Experimental Design with three replications. Among the genotypes, the highest number of pods per plant (11.35 pods) was observed in the line coded as G1 (10-1). The line coded as G11 (12-1) demonstrated the highest seed yield (229.93 kg da⁻¹). Additionally, plants exhibiting natural symptoms of viral infection and powdery mildew under field conditions were scored as 1 (diseased), while those without symptoms were scored as 3 (healthy). To evaluate the tolerance of genotypes under these biotic stress conditions, a path analysis was conducted. The path model revealed that plant height, pod width, and pod height were associated with the presence of viral and powdery mildew pathogens. Furthermore, a cluster analysis based on these five traits grouped the 24 lines and 6 control varieties into four clusters. In the first group, comprising susceptible genotypes, G11 (12-1) and G9 (4) emerged as the most tolerant lines. The second group included genotypes tolerant to both pathogens, with G10 (208) standing out. The third group consisted of genotypes tolerant to powdery mildew, with G1 (10-1), G2 (15), and G18 (10-1 Ozel S) being prominent. The fourth and final group, composed of the most tolerant genotypes, identified G12 (10-1 Ozel) as the most productive type. Based on the findings, we conclude that these seven genotypes, characterized by high tolerance to diseases and superior seed yield, hold potential as genetic resources for developing high-yielding, disease-resistant pea varieties
Design of a recording device for temporomandibular joint sounds
No full textTemporomandibular eklemler (TME) günlük yaşamda çok önemli bir rol oynar. Çiğneme ve konuşmadan sorumlu, vücuttaki en karmaşık eklemlerden biridir. Temporomandibular eklem hastalıkları çene eklemi ve çiğneme kaslarının ilgili yapılarındaki bozukluklar olarak kendini gösterir. Temporomandibular eklem morfolojik olarak kişiden kişiye farklılık gösterir. Teşhis ve tedavideki ilerlemeler, TME anatomisi ve fonksiyonunun daha iyi anlaşılmasına yol açmıştır. TME bozukluklarının teşhisinde en önemli yöntemlerden biri de ağzı açıp kapatırken çene ekleminden çıkan seslerdir. Bu seslerin teşhisi doktorun dinlemesi ile konur. Bu sesler elektronik olarak kaydedilerek, bir bilgisayar tarafından sınıflandırılabilir. Bu anlamda spektrum analizine dayalı sınıflandırma son yıllarda özellikle önem kazanmıştır. Spektrum analizine dayalı derin öğrenme sınıflandırmaları da literatürde yer almaya başlamıştır. Bu çalışmalar, çene eklemi işlevindeki değişiklikleri belirlemek için sese dayalı bir teşhis yöntemi kullanır. Stetoskop ve mikrofon yardımıyla alınıp kaydedilen çene eklemi seslerinin frekans spektrum analizi yapılır ve derin öğrenme algoritmaları ile kaydedilen seslerin sağlıklı veya sağlıksız kişilere ait olup olmadığını belirler. Bu çalışmanın amacı daha çok veriye ulaşabilmek için kullanışlı bir cihaz tasarımı yapabilmek, alınacak olan seslerin harici ses ve parazitlerden izole olabilmesi için birbiri ile uyumlu ve kararlı çalışabilen bir cihaz tasarlamaktır.Temporomandibular joints (TMJ) play a very significant role in daily life. It is one of the most complicated joints in the body, responsible for chewing and speaking. Temporomandibular joint diseases are manifested as disorders in the related structures of the jaw joint and masticatory muscles. The temporomandibular joint differs morphologically from person to person. Advances in diagnosis and treatment have led to a better understanding of TMJ anatomy and function. One of the most important methods in the diagnosis of TMJ disorders is the sounds that come out of the jaw joint when opening and closing the mouth. The diagnosis of these sounds is made by listening to the doctor. By recording these sounds electronically, these sounds can be classified by a computer. In this sense, classification based on spectrum analysis has gained particular importance in recent years. Deep learning classifications based on spectrum analysis have also started to take place in literature. These studies use a sound-based diagnostic method to identify changes in jaw joint function. Frequency spectrum analysis of the recorded jaw joint sounds with the help of a stethoscope and microphone is performed and it determines whether the sounds recorded with deep learning algorithms belong to healthy or unhealthy people. In this study, to access more data is to design a useful device which can work harmoniously and stably so that the sounds to be received can be isolated from external noise and interference
Evaluation of the fit of different men's shirt patterns to the body and development of new patterns
No full textBeden ve giysinin bedene uyumu birbiriyle ilişkilidir, çünkü uyumun kabul edilebilirliği giysinin boyutundan büyük ölçüde etkilenir. Giysi seçiminde uyum en önemli hususlardan biridir. Giysilerin vücuda uyum ve kalıp problemleri giysinin estetik ve fonksiyonel özelliklerini doğrudan etkilemektedir. İnsan vücudu çok çeşitli boyut ve şekillerde olduğundan, halihazırda kullanılmakta olan kalıp çizim sistemlerinin herkese aynı oranda uygun olması mümkün değildir. Ancak var olan sistemlerin incelenerek değerlendirilmesi ve daha fazla uyum sağlayan kalıpların geliştirilmesi önemlidir. Bu çalışmada, erkek gömlek kalıbı üretiminde yaygın olarak kullanılan Alman kökenli Müller ve yerli İTKİB sistemleri ile geleneksel Terzi kalıbı ve bir Firmanın kullandığı kalıp olmak üzere dört farklı erkek gömlek kalıpları karşılaştırmalı olarak ele alınmıştır. Araştırmada tüm kalıplar için firmanın kullanmış olduğu 50 beden ölçüleri sabit tutulmuş ve farklı sistemlerin kalıp çizim teknikleri sonucunda oluşan biçimsel farkları objektif biçimde, vücuda uyumu ise uzmanlar tarafından öznel olarak değerlendirilmiştir. Çalışmada elde edilen kalıpların kullanılması ile üretilen gömleklerin vücuda uyumunun uzmanlar tarafından değerlendirilmesi, sonuçlar içerisinde en yüksek uyum sağlayan değişkenlerin kullanılarak, daha yüksek uyum sağlaması beklenen yeni bir kalıp modelinin geliştirilmesi amaçlanmıştır. Araştırmada karma yöntem yaklaşımı benimsenmiş hem nitel hem de nicel veri türlerinden yararlanılmıştır. Her bir gömlek kalıbı, aynı kumaştan ve aynı üretici tarafından, aynı süreç izlenerek dikilmiş, böylece üretimden kaynaklanabilecek sorunlar en aza indirgenmiştir. Gömlekler, 50 beden ölçü aralığında bir erkek mankene giydirilmiş, akademisyen, terzi ve sektör uzmanları tarafından Erkek Gömlek Uyum Değerlendirme Uyum Ölçeği vasıtasıyla değerlendirilmiştir. Uzman değerlendirmeleri sonucunda elde edilen veriler istatistiksel olarak analiz edilmiş, sonuçlar doğrultusunda yeni gömlek kalıbı geliştirilmiştir. Verilerin analizinde Wilcoxon İşaretli Sıralar Testi, Kruskal-Wallis testi, Eta Kare Etki Analizi ve Tek Örneklem t Testi olmak üzere dört test yöntemi kullanılmıştır. Geliştirilen gömlek kalıbı da uzmanlar tarafından değerlendirilmiş, elde edilen verilerin analizi yapılmıştır. Araştırma sonucunda Firma kalıbından, Omuz dikliği, Ön roba yeri, Ön göğüs çevresi, Kol dönmesi, Arka bel çevresi ve Gömlek boyu olmak üzere 6 adet; Terzi kalıbından Ön roba kayması, Ön genişlik, Pazu genişliği ve Bilek genişliği olmak üzere 4 adet; Müller kalıbından Yaka düşüşü, Omuz, Ön kalça çevresi, Kol oyuntusu ve Yan dikiş olmak üzere 5 adet, İTKİB kalıbından ise Yaka çevresi, Ön bel çevresi, Kol boyu, Sırt genişliği, Arka genişlik, Arka kalça çevresi ve Roba yüksekliği 7 adet olmak üzere toplam 22 değişken geliştirilen erkek gömlek kalıbının çiziminde kullanılmıştır. Geliştirilen erkek gömleğinin uzmanlar tarafından uyum değerlendirmesi sonucunda, Yaka çevresi, Omuz Genişliği, Ön genişlik, Kol Oyuntusu, Pazu Genişliği ve Arka Kalça Çevresi değişkenlerinin tam uyuma yakın olduğu, bu değişkenler dışındaki tüm değişkenlerin ise tam uyum sağladığı sonucuna ulaşılmıştır. Sonuç olarak bu çalışma, farklı kalıp sistemleri ile hazırlanan erkek gömleklerinin karşılaştırılması ve vücuda uyumu konusunda uzman değerlendirme sonuçları neticesinde, geliştirilen kalıbın vücuda en iyi uyumu sağlayan kalıp olduğunu ortaya koymuştur. Geliştirilen bu kalıp hem akademik kalıp araştırmalarına hem de sektör uygulamalarına doğrudan katkı sunabilecek nitelikte bir örnek teşkil etmektedir.The size and the fit of the garment are interrelated, because the acceptability of the fit is greatly influenced by the size of the garment. Fit is one of the most important issues in clothing selection. The fit and mould problems of garments directly affect the aesthetic and functional properties of the garment. Since the human body has a wide variety of sizes and shapes, it is not possible for the mould drawing systems currently in use to be equally suitable for everyone. However, it is important to examine and evaluate the existing systems and to develop more adaptable moulds. In this study, four different men's shirt moulds, namely the German Müller system, which is widely used in the production of men's shirt moulds, and the local İTKİB system, the traditional tailor's mould and the mould used by a company, were examined comparatively. In the research, the size 50 measurements used by the company were kept constant for all the patterns and the formal differences resulting from the pattern drawing techniques of different systems were evaluated objectively and the fit to the body was evaluated subjectively by the experts. It is aimed to evaluate the fit of the shirts produced by using the patterns obtained in the study by the experts and to develop a new pattern model that is expected to provide a higher fit by using the variables that provide the highest fit within the results. In the research, a mixed method approach was adopted and both qualitative and quantitative data types were utilised. Each shirt pattern was sewn from the same fabric and by the same manufacturer following the same process, thus minimising the problems that may arise from production. The shirts were put on a male mannequin in a size range of 50 and evaluated by academicians, tailors and industry experts using the Men's Shirt Fit Evaluation Fit Scale. The data obtained as a result of the expert evaluations were statistically analysed and a new shirt pattern was developed in line with the results. Four test methods, Wilcoxon Signed Rank Test, Kruskal-Wallis test, Eta Square Effect Analysis and One Sample t Test, were used to analyse the data. The developed shirt pattern was also evaluated by the experts and the data obtained were analysed. As a result of the research, there are 6 items from the Company's pattern as shoulder steepness, front yoke location, front chest circumference, arm rotation, back waist circumference and shirt length; 4 items from the Tailor's pattern as front yoke shift, front width, biceps width and wrist width; A total of 22 variables including collar drop, shoulder, front hip circumference, armhole and side seam from Müller pattern, and 7 variables including collar circumference, front waist circumference, sleeve length, back width, back width, back hip circumference and robe height from İTKİB pattern were used in the drawing of the developed men's shirt pattern. As a result of the fit evaluation of the developed men's shirt by the experts, it was concluded that the variables of Collar circumference, Shoulder Width, Front width, Armhole, Biceps Width and Rear Hip Circumference were close to full fit, and all variables except these variables were found to be full fit. In conclusion, as a result of the comparison of men's shirts prepared with different pattern systems and expert evaluation results on the fit of the body, this study has revealed that the developed pattern is the one that provides the best fit to the body. This developed pattern constitutes an example that can directly contribute to both academic pattern researches and sectoral applications
Photocatalytic hydrogen production using boron-dipyrromethene (BODIPY) dyes
No full textGünümüzde enerji ihtiyacının büyük ölçüde fosil yakıtlardan karşılanması; hava kirliliği, sera gazı emisyonları, su ve toprak kirlenmesi, ekosistem tahribatı ve asit yağmurları gibi çevresel sorunlara yol açmakta, aynı zamanda insan sağlığını da tehdit etmektedir. Bu nedenle, sürdürülebilir enerji kaynaklarına yönelmek ve enerji verimliliğini artırmak, çevresel etkileri azaltma açısından kritik bir gereklilik haline gelmiştir. Hidrojen enerjisi, geleceğin temiz enerji taşıyıcısı olarak öne çıkmaktadır. Yenilikçi yöntemlerden biri olan fotokatalitik hidrojen üretimi, güneş enerjisini kullanarak suyun ayrıştırılması yoluyla hidrojen elde edilmesini mümkün kılan sürdürülebilir bir yaklaşımdır. Bu süreçte yaygın olarak kullanılan titanyum dioksit (TiO2) gibi yarı iletken fotokatalizörler, bant aralıklarının genişliği nedeniyle yalnızca UV bölgesinde aktif olabilmekte, bu da görünür ışık altında verimliliği sınırlandırmaktadır. Bu sorunu aşmak için, görünür bölge ışığı altında uyarılabilen boyar madde katkılı sistemler geliştirilmekte ve bu sistemler fotokatalizörlere entegre edilmektedir. Bu tez çalışması kapsamında, görünür ışık altında yüksek etkinlik gösterebilen Boron-dipirometen (BODIPY) tabanlı boyar maddelerin fotokatalitik hidrojen üretiminde ışığa duyarlılaştırıcı olarak kullanımı araştırılmıştır. BODIPY boyar maddeleri, yüksek mol absorbsiyon katsayısı, ayarlanabilir emisyon/absorpsiyon enerjileri ve yüksek floresans kuantum verimi gibi üstün optoelektronik özellikleri sayesinde etkili elektron transferi sağlayarak fotokatalitik reaksiyonlarda yüksek verimlilik sunmaktadır. Çalışma kapsamında, hidrofilikliği artırmak amacıyla -OH grubuyla fonksiyonlandırılmış BODIPY-tiyofen bazlı kovalent organik polimer (COP) yapıları sentezlenmiş ve fotokatalizör olarak kullanılmıştır. COP yapıları, ışık soğurma yeteneklerinin artırılması için BODIPY ile birleştirilmiş ve TiO2 nanoparçacıkları ile desteklenerek fotokatalitik sistemler oluşturulmuştur. Geliştirilen BODIPY-Th-COP-OH_TiO2 fotokatalizörü, hidroksil gruplarının kazandırdığı hidrofilik karakter sayesinde, BODIPY-Th-COP-CH3_TiO2 sistemine kıyasla daha yüksek hidrojen üretim performansı göstermiştir. Görünür ışık altında metanolün fedakâr reaktif olarak kullanıldığı sistemde, BODIPY-Th-COP-OH_TiO2 fotokatalizörü 0.197 mmol g-1 s-1, BODIPY-Th-COP-CH3_TiO2 ise 0.132 mmol g-1 s-1 hidrojen üretim kapasitesine ulaşmıştır. Tez çalışması kapsamında elde edilen sonuçlar, BODIPY tabanlı boyar maddelerin uygun fonksiyonel gruplarla modifiye edilerek fotokatalitik performanslarının optimize edilebileceğini ve sürdürülebilir hidrojen üretiminde etkili bir yaklaşım sunabileceğini ortaya koymuştur. Bu çalışma, çevre dostu enerji üretiminde yenilikçi malzeme tasarımlarının önemini vurgulamakta ve görünür ışık altında çalışan yeni nesil fotokatalizörlerin geliştirilmesine katkı sağlamaktadır.Today, the growing global reliance on fossil fuels to meet energy demands has led to a wide range of environmental problems, including air pollution, greenhouse gas emissions, water and soil contamination, ecosystem degradation, and acid rain, all of which also pose significant threats to human health. Therefore, transitioning to sustainable energy sources and enhancing energy efficiency have become critical requirements for reducing environmental impacts. Hydrogen energy has emerged as a promising clean energy carrier for the future. Among innovative methods, photocatalytic hydrogen production represents a sustainable approach that enables hydrogen generation through the decomposition of water using solar energy. In this process, semiconductor photocatalysts such as titanium dioxide (TiO2) are commonly employed; however, due to their wide band gap, they can only be activated under ultraviolet (UV) light, limiting their efficiency under visible light irradiation. To overcome this limitation, dye-sensitized systems capable of being excited by visible light have been developed and integrated into photocatalytic platforms. In this thesis, the use of boron-dipyrromethene (BODIPY)-based dyes, which exhibit high activity under visible light, was investigated as sensitizers for photocatalytic hydrogen production. BODIPY dyes possess superior optoelectronic properties such as high molar absorptivity, tunable absorption/emission wavelengths, and high fluorescence quantum yields, which enable efficient electron transfer and enhanced photocatalytic performance. In this study, BODIPY-thiophene-based covalent organic polymer (COP) structures were synthesized and functionalized with hydroxyl (-OH) groups to increase hydrophilicity, and were subsequently used as photocatalysts. These COP structures were combined with BODIPY units to enhance light absorption and supported with TiO2 nanoparticles to form composite photocatalytic systems. The resulting BODIPY-Th-COP-OH_TiO2 photocatalyst demonstrated superior hydrogen evolution performance compared to BODIPY-Th-COP-CH3_TiO2, attributed to the hydrophilic nature imparted by hydroxyl groups. Under visible light irradiation with methanol as the sacrificial agent, hydrogen production rates of 0.197 mmol g-1 h-1 and 0.132 mmol g-1 h-1 were achieved for BODIPY-Th-COP-OH_TiO2 and BODIPY-Th-COP-CH3_TiO2, respectively. The findings of this study demonstrate that the photocatalytic performance of BODIPY-based dyes can be optimized through functional modification, offering an effective strategy for sustainable hydrogen production. This work emphasizes the importance of innovative material design in environmentally friendly energy generation and contributes to the development of next-generation photocatalysts operable under visible light.Bu tez çalışması TÜBİTAK tarafından (2210-C öncelikli alanlar) ve Selçuk Üniversitesi BAP (24201063 nolu proje) tarafından desteklenmiştir
A research on household consumption of bee products: The case of konya province
No full textBu çalışma, Konya ili merkez ilçelerinde (Karatay, Meram, Selçuklu) yaşayan hane halklarının arı ürünlerine yönelik tüketim yaklaşımları ve tüketim alışkanlıklarını etkileyen sosyo-ekonomik faktörleri incelemek amacıyla yapılmıştır. Araştırmanın ana materyalini, %90 güven düzeyi ve %5 hata payı ile Ana Kitle Oranlarına Dayalı Kümelendirilmemiş Tek Aşamalı Basit Tesadüfi Olasılık Örnekleme yöntemine göre belirlenen 273 örnek hacmi ve olası farklı eğilimleri ortaya koymak amacıyla 300'e tamamlanmış hane halkı temsilcileri ile yapılan anketlerden elde edilen veriler oluşturmuştur. Anketler deneklerle yüz yüze görüşülerek uygulanmıştır. Veriler betimsel istatistikler ve ki-kare testleriyle analiz edilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre incelenen hane halkları temsilcilerinin %53,66'sını erkek, %46,34'ünü kadın oluşturmuştur. Deneklerin ağırlıklı olarak 36-45 yaş aralığında olup %38,33, evli oranı %84,66 ve bekâr oranı %15,34'tür. Eğitim durumu ağırlıklı olarak ortaöğretim %46,00'dır. Meslek durumları %32,30 oranında esnaftan oluşmaktadır. Hane halkı nüfus sayısı ağırlıklı olarak 4-6 kişi olup, %47,33, çalışan kişi sayısı ise en yüksek iki kişi olup oranı %43,33'tür. İncelenen hana halklarının en çok tercih ettiği bal türü kara kovan olup, en yaygın tüketilen bal formu ise petek-çiçek balı olduğu tespit edilmiştir. Bal satın alma yeri olarak Pazar ön plandadır. Hane halklarının aylık gıda harcaması arttıkça bal harcaması da artmaktadır. Bal ve arı ürünlerinin tüketiminde yaygın olarak kalite ve güvenirliği önemsediği görülmektedir. İncelen hane halklarının yıllık bal tüketim miktarının ağırlıklı olarak 11–15 kg düzeyinde ve oranın %39,96 olduğu saptanmıştır.This study was conducted to examine the consumption approaches of households living in the central districts of Konya province (Karatay, Meram, Selçuklu) towards bee products and the socio-economic factors affecting their consumption habits. The main material of the study consisted of a sample volume of 273, which was determined according to the Non-Clustered One-Stage Simple Random Probability Sampling method based on Main Population Proportions with a confidence level of 90% and a margin of error of 5%, and the data obtained from the questionnaires conducted with 300 household representatives in order to reveal possible different trends. The questionnaires were administered by face-to-face interviews with the subjects. The data were analysed using descriptive statistics and chi-square tests. According to the results of the research, 53.66% of the household representatives were male and 46.34% were female. The subjects were predominantly in the 36-45 age range with 38.33%, 84.66% married and 15.34% single. The educational status is mainly secondary education 46,00%. The occupational status consists of 32.30% of tradesmen. The number of household population is predominantly 4-6 people, 47.33%, and the highest number of working people is two people, 43.33%. The most preferred honey type of the households is black hive and the most commonly consumed honey form is honeycomb-flower honey. The market is at the forefront as the place of honey purchase. As the monthly food expenditure of households increases, honey expenditure also increases. Honey and bee products are widely consumed
On the change of seidel energy of complete r−partite graphs due to edge deletion and normalized Seidel laplacian
No full textGraflar, nokta ve kenarlardan oluşan yapılardır. Kenarlar grafların noktalarını birleştirecek şekilde modellenir. Graf modellemesine en iyi örnek, moleküldeki atomların nokta ve atomlar arasındaki bağların kenar olarak gösterilmesidir. Böylece moleküllerin özellikleri graflar kullanılarak incelenmektedir. Graflardaki nokta ve kenar ilişkisine bağlı olarak komşuluk matrisi, Laplacian matris, uzaklık mat- risi, Seidel matrisi gibi birçok matris tanımlanmıştır. Bu tanımlanan matrislerin özdeğerleri, literatürde yer alan ve hâlâ çalışılmaya devam eden graf enerjisini bulmak için kullanılmaktadır. Bir grafın enerjisi ilk olarak Gutman (1978) tarafından tanımlanmıştır. Bir G grafının komşuluk matrisinin özdeğerlerinin mutlak değerce toplamları grafın enerjisini vermektedir. Moleküler graf enerjisi olarak da bilinir. Moleküllerin π−elektron enerjisini modellemek için geliştirilmiştir. Graflarda bir çok matris tanımlandığı gibi enerji çeşidi de tanımlanmıştır. Tezde çalışılan enerji çeşidi, ilk olarak Haemers (2012) tarafından tanımlanmış olan Seidel enerjisidir. Literatürde yoğun bir şekilde çalışılan konulardan biri de graftan bir kenar (veya nokta) silindiğinde grafın enerji değişimidir. Tezimizin ana konusu da Seidel enerji için bu konu etrafında şekillendirilmiştir. İlk bölümde graf teori hakkında genel bilgi ve grafların kullanım alanları hakkında bilgi verilmiştir. Ayrıca bu bölümde kullanılan temel tanımlara da yer verilmiştir. İkinci bölümde kaynak araştırması yapılarak literatür bilgilerine yer verilmiştir. Üçüncü bölümde r−parçalı Kp,··· ,p, Kp,p,··· ,p,p+1 ve Kp,p,··· ,p,p−1 tam grafları için bir kenar silindiğinde Seidel enerji değişimi incelenmiştir. Dördüncü bölümde, normalize edilmiş Seidel Laplacian matrisi tanımlanarak bu matrisin özdeğer incelemesi yapılmıştır. Ayrıca normalize edilmiş Seidel Laplacian enerji tanımlanmış olup, bu enerji için alt ve üst sınırlar elde edilmiştir. Son bölüm olan beşinci bölümde ise bu tez çalışmasındaki, sonuç ve önerilere yer verilmiştir.Graphs are structures consisting of vertices and edges. Edges are modelled to connect the vertices of graphs. The best example of graph modelling is the representation of atoms in a molecule as vertices and bonds between atoms as edges. Thus, the properties of molecules are analysed using graphs. Depending on the vertex and edge relationship in graphs, many matrices such as adjacency matrix, Laplacian matrix, distance matrix, Seidel matrix have been defined. The eigenvalues of these matrices are used to find the graph energy, which is still being studied in the literature. The energy of a graph was first defined by Gutman in 1978. The sum of absolute values of the eigenvalues of the adjacency matrix of a graph G gives the energy of the graph. It is also known as molecular graph energy. It was developed to model the π−electron energy of molecules. As many matrices are defined in graphs, energy types are also defined. The type of energy studied in the thesis is the Seidel energy, which was first defined by Haemers in 2012. One of topics that has been studied intensively in the literature is the energy change of the graph when an edge (or vertex) is deleted from the graph. The main subject of our thesis is also shaped around this subject for Seidel energy. In the first chapter, general information about graph theory and its applications are given. In addition, in this chapter, basic definitions are also included. In the second chapter, a literature search is conducted and literature information is given. In the third chapter, the Seidel energy change for r−partite complete graphs Kp,··· ,p, Kp,p,··· ,p,p+1 and Kp,p,··· ,p,p−1, when an edge is deleted is analysed. In the fourth chapter, we define the normalized Seidel Laplacian matrix. Then the eigenvalue analysis of this matrix is carried out. Like other energy types, the normalized Seidel Laplacian energy is defined and lower and upper bounds are obtained. The last chapter, chapter five, contains the conclusions and recommendations of this thesis
The effect of catalpol supplementation during in vitro culture medium on bovine embryo development
No full textSığırlarda in vitro embriyo üretimi giderek yaygınlaşan biyoteknolojik bir yöntemdir. Bu yöntemin başarısını etkileyen birçok faktör bulunması nedeniyle embriyo gelişimi ve kalitesini artırmak amacıyla yeni araştırmalar yapılmaktadır. Sunulan bu çalışmanın amacı, sığırlarda in vitro embriyo üretimi sırasında kültür medyumuna farklı dozlarda ilave edilen catalpolün embriyo gelişimine etkisinin araştırılmasıdır. Sunulan tez çalışmasında; Holstein ırkı sığırlara ait ovaryumlardan elde edilen oositler kullanıldı. Elde edilen kumulus oosit kompleksleri değerlendirilerek maturasyon medyumuna aktarıldı. Maturasyon medyumuna aktarılan oositler, 38,5°C ve %5,5 CO2 21-24 saat inkübasyona bırakıldı. Maturasyon sonrası oositlerin kumulus ekspansiyon dereceleri (Grade-I, Grade-II ve Grade-III) olarak belirlendi. Daha sonra oositler fertilizasyon için hazırlanan sperma ile in vitro fertilizasyon medyumuna aktarıldı ve 38,5°C ve %5,5 CO2'li ortamda 22 saat inkübasyona bırakıldı. İn vitro kültür aşamasından önce muhtemel zigotlar dört gruba ayrıldı. Birinci gruba (Cat-5 grubu, n=180) in vitro kültüre alınmadan önce 5 µmol/L catalpol, ikinci gruba (Cat-25 grubu, n=193) 25 µmol/L catalpol ve üçüncü gruba (Cat-50 grubu, n=173) 50 µmol/L catalpol ilave edildi. Dördüncü grubun (Kontrol, n=183) kültür medyumuna ise herhangi bir ilave yapılmadı. Kültür sonrası elde edilen embriyolar IETS kriterlerine göre değerlendirildi. İn vitro kültür sonrası embriyoların gelişim dönemleri belirlendikten sonra sadece blastosist aşamasındaki embriyolar diferansiyel boyama yöntemi ile boyanarak hücre sayıları belirlendi. Hücre ölümlerinin ve apoptotik indeksin belirlenmesi amacıyla da TUNEL yöntemiyle boyandı. Ayrıca embriyolarda ROS ve GSH düzeyleri floresan boyama tekniği ile tespit edildi. Grupların blastosist oranları değerlendirildiğinde sırasıyla %34,83, %29,63, %22,29 ve %27,17 olduğu belirlendi. Bu veriler doğrultusunda gruplar arasında istatistiksel olarak anlamlı bir farklılık olduğu (P<0,048) gözlendi. Ayrıca doz değişimine bağlı olarak Cat-5 ve Cat-25 gruplarında ROS düzeyinin ve apoptotik indeksin düşük, GSH düzeylerinin ise yüksek olduğu belirlendi. Sonuç olarak sığırlarda in vitro embriyo üretiminde kültür medyumuna catalpol ilavesinin Cat-5 ve Cat-25 gruplarında blastosiste ulaşma oranının artırdığı ancak Cat-50 grubunda ise blastosiste ulaşma oranının kontrol grubu ve diğerlerinden daha düşük olduğu belirlendi. Bu nedenle in vitro kültür medyumuna farklı dozlarda catalpol ilavesinin blastosiste ulaşma oranını artırdığı, ROS düzeyini ve apoptotik indeksi azalttığı, GSH düzeyini ise artırdığı düşünülmektedir.In this thesis, oocytes obtained from ovaries of Holstein cattle were used. The obtained kumulus oocyte complexes were evaluated and transferred to maturation medium. Oocytes transferred to maturation medium were incubated at 38.5°C and 5.5% CO2 for 21-24 hours. After maturation, the oocytes were determined for the degree of cumulus expansion (Grade-I, Grade-II and Grade-III). The oocytes were then transferred to in vitro fertilization medium with semen prepared for fertilization and incubated for 22 hours at 38.5°C and 5.5% CO2. Before the in vitro culture stage, the possible zygotes were divided into four groups. The first group (Cat-5 group, n=180) received 5 µmol/L catalpol, the second group (Cat-25 group, n=193) received 25 µmol/L catalpol and the third group (Cat-50 group, n=173) received 50 µmol/L catalpol before in vitro culture. No supplementation was made to the culture medium of the fourth group (Control, n=183). Embryos obtained after culture were evaluated according to IETS criteria. After determining the developmental stages of the embryos after in vitro culture, only the embryos in the blastocyst stage were stained with differential staining method and cell numbers were determined. TUNEL method was used to determine cell death and apoptotic index. In addition, ROS and GSH levels in embryos were determined by fluorescent staining technique. The blastocyst rates of the groups were 34.83%, 29.63%, 22.29% and 27.17%, respectively. Consistent with these data a statistically significant difference (P<0.048) was observed between the groups. In addition, it was determined that ROS level and apoptotic index were low and GSH levels were high in the Cat-5 ve Cat-25 groups depending on the dose change. As a result, it was determined that catalpol addition to the culture medium in in vitro embryo production in cattle increased the rate of reaching blastocyst in the Cat-5 and Cat-25 groups, but the rate of reaching blastocyst in the Cat-50 group was lower than the control group and others. Therefore, it is thought that addition of different doses of catalpol to in vitro culture medium increases the rate of reaching blastocyst, decreases ROS level and apoptotic index and increases GSH level.Bu araştırma Selçuk Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Koordinatörlüğü tarafından 24202024 proje numarası ile desteklenmiştir