Lublin University of Technology Journals
Not a member yet
4285 research outputs found
Sort by
Realizacja zrównoważonego rozwoju: analiza spójności polityki rolno-leśnej w Indonezji w sektorach leśnictwa, rolnictwa i środowiska
No full textIndonesia, which has the third most tropical forests in the world, is at the forefront of finding and fighting for a balance between climate change and food security. Agroforestry is a land use practice that has great potential to carry out this nature-based role, but its maximum benefits can be limited by uncoordinated policies in the forestry, agriculture, and environmental sectors. This paper examines policy inconsistencies and suggests structural improvements for sustainable governance. Analyzing nine key regulations (1999-2021) using the Policy Coherence for Sustainable Development (PCSD) framework, content analysis, and coherence matrix, complemented by empirical deforestation trend analysis, reveals significant vertical, horizontal, and internal misalignments. Critical findings include the absence of a clear agroforestry definition in regulations and lack of cooperation between forestry and agricultural sectors, particularly between Forestry Law No. 41/1999 and Agriculture Law No. 22/2019. This authority overlap complicates bureaucracy, obscures law, and perpetuates deforestation, hindering agroforestry's contribution to Sustainable Development Goals (SDGs) 1, 2, 13, and 15. The study contributes to literature by applying a policy coherence approach to agroforestry governance, shifting focus from previously emphasized technical and economic aspects to governance integration, while linking policy incoherence directly to tangible deforestation outcomes. This research has significance not only for Indonesia, but also for other countries facing similar governance challenges, as it offers a methodological framework for policy coherence analysis that can be applied to other contexts. The report emphasizes that regulatory harmonization and inter-ministerial institutional cooperation are essential to enhance agroforestry's contribution to sustainable development. The study proposes the implementation of integrated strategies to strengthen environmental sustainability, food security, and resilience to climate change by ensuring policy alignment and institutional reforms.Indonezja, która ma trzecie co do wielkości lasy tropikalne na świecie, przoduje w poszukiwaniu i walce o równowagę między zmianami klimatycznymi a bezpieczeństwem żywnościowym. Agroleśnictwo to praktyka użytkowania gruntów, która ma ogromny potencjał do pełnienia tej roli opartej na zasobach przyrody, ale jej maksymalne korzyści mogą być ograniczone przez nieskoordynowane polityki w sektorach leśnictwa, rolnictwa i środowiska. W niniejszym dokumencie przeanalizowano niespójności polityczne i zaproponowano ulepszenia strukturalne na rzecz zrównoważonego zarządzania. Badanie dziewięciu głównych regulacji wydanych w latach 1999–2021 z wykorzystaniem ram Spójności Polityki na rzecz Zrównoważonego Rozwoju (PCSD), analizy treści i macierzy spójności wyposażonej w dane empiryczne dotyczące trendów wylesiania pokazuje niespójności polityczne na poziomie pionowym, poziomym i wewnętrznym. Jednym z ważnych ustaleń jest brak jasnej definicji agroleśnictwa w przepisach, a także brak koordynacji między sektorem leśnym a rolnym – zwłaszcza między ustawą o leśnictwie nr 41/1999 a ustawą o rolnictwie nr 22/2019. To nakładanie się uprawnień komplikuje biurokrację, powoduje niepewność prawną i zwiększa tempo wylesiania, ostatecznie ograniczając rolę agroleśnictwa we wspieraniu Celów zrównoważonego rozwoju nr 1, 2, 13 i 15. Badania te wzbogacają literaturę poprzez przyjęcie podejścia opartego na spójności polityki w zarządzaniu agroleśnictwem, przenosząc punkt ciężkości z kwestii technicznych i ekonomicznych na integrację zarządzania. W związku z tym badanie to pokazuje, w jaki sposób niespójność polityki może bezpośrednio przyczyniać się do wylesiania. Podejście to jest również istotne do zastosowania w innych krajach, w których występują podobne wyzwania związane z zarządzaniem międzysektorowym, ponieważ zapewnia ono adaptacyjne i skalowalne ramy analizy polityki.. W sprawozdaniu podkreślono, że harmonizacja przepisów i międzyresortowa współpraca instytucjonalna mają zasadnicze znaczenie dla zwiększenia wkładu agroleśnictwa w zrównoważony rozwój. Badania te opowiadają się za holistycznym podejściem, które wspiera zrównoważenie środowiskowe, bezpieczeństwo żywnościowe i odporność na zmianę klimatu poprzez spójność między politykami i usuwanie barier instytucjonalnych
Perspektywy rozwoju globalnego przemysłu motoryzacyjnego w kontekście cyfryzacji i realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju
No full textSince 2007, the global economy has been in a state of instability. National governments are searching for methods to stimulate the development of their economies and individual industries that can become drivers pulling their countries forward. An increasing number of researchers agree that the automotive industry can become such a locomotive. The purpose of this article is to provide theoretical justification and identify prospects for the development of the global automotive industry in the context of digitalization, taking into account the priorities of achieving the Sustainable Development Goals (SDGs). Transformational processes in the global automotive industry are examined through the prism of achieving the UN Sustainable Development Goals. Based on the analysis of statistical data for 2014–2024, it has been established that the share of the automotive industry in global GDP averages 3-5%, and taking into account related industries – up to 7-8%. The study shows that China maintains its leadership, accounting for over 33% of global car production, while South Korea has one of the highest shares of the industry in GDP – 10-12%, and the United States and Germany demonstrate stable growth due to investments in electric vehicles. The use of the exponential smoothing method for forecasting the profitability of leading companies revealed that by 2028, Tesla’s profit may increase from 14 to 29.5 billion USD, Apple’s – from 93.7 to 125.8 billion USD, and Xiaomi’s – from 9.1 to 8.9 billion USD with a tendency toward gradual recovery. The results confirm that digitalization, electrification of transport, the implementation of artificial intelligence, and environmentally friendly technologies form a new paradigm of automotive industry development focused on energy efficiency, safety, and climate neutrality. It is shown that digitalization acts as a catalyst for sustainable transformation in the global automotive industry, enhancing competitiveness, environmental safety, and the socio-economic resilience of society. The integration of the automotive and technology sectors contributes to the achievement of SDGs 7, 9, 11, 12, and 13, ensuring the transition to a green economy and a sustainable urban environment. The automotive industry is identified as a strategic factor of global economic stability and innovative growth, capable of ensuring a balanced combination of economic, environmental, and social priorities of sustainable development.Od 2007 roku globalna gospodarka znajduje się w stanie niestabilności. Rządy państw poszukują metod stymulowania rozwoju swoich gospodarek i poszczególnych branż, które mogą stać się motorami napędowymi dla rozwoju ich krajów. Coraz więcej badaczy zgadza się, że przemysł motoryzacyjny może stać się taką lokomotywą. Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie uzasadnienia teoretycznego i wskazanie perspektyw rozwoju globalnego przemysłu motoryzacyjnego w kontekście cyfryzacji, z uwzględnieniem priorytetów realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs). Procesy transformacyjne w globalnym przemyśle motoryzacyjnym analizowane są przez pryzmat realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju ONZ. Na podstawie analizy danych statystycznych za lata 2014–2024 ustalono, że udział przemysłu motoryzacyjnego w globalnym PKB wynosi średnio 3–5%, a z uwzględnieniem branż pokrewnych – nawet 7–8%. Badanie pokazuje, że Chiny utrzymują pozycję lidera, odpowiadając za ponad 33% światowej produkcji samochodów, Korea Południowa ma jeden z najwyższych udziałów branży w PKB – 10-12%, a Stany Zjednoczone i Niemcy wykazują stabilny wzrost dzięki inwestycjom w pojazdy elektryczne. Zastosowanie metody wygładzania wykładniczego do prognozowania rentowności wiodących firm wykazało, że do 2028 roku zysk Tesli może wzrosnąć z 14 do 29,5 mld USD, Apple – z 93,7 do 125,8 mld USD, a Xiaomi – z 9,1 do 8,9 mld USD, z tendencją do stopniowego wzrostu. Wyniki potwierdzają, że digitalizacja, elektryfikacja transportu, wdrażanie sztucznej inteligencji i technologie przyjazne dla środowiska tworzą nowy paradygmat rozwoju przemysłu motoryzacyjnego skoncentrowany na efektywności energetycznej, bezpieczeństwie i neutralności klimatycznej. Wykazano, że digitalizacja działa jako katalizator zrównoważonej transformacji w globalnym przemyśle motoryzacyjnym, zwiększając konkurencyjność, bezpieczeństwo środowiskowe i odporność społeczno-ekonomiczną społeczeństwa. Integracja sektora motoryzacyjnego i technologicznego przyczynia się do osiągnięcia Celów Zrównoważonego Rozwoju nr 7, 9, 11, 12 i 13, zapewniając przejście na zieloną gospodarkę i zrównoważone środowisko miejskie. Przemysł motoryzacyjny jest uznawany za strategiczny czynnik globalnej stabilności gospodarczej i innowacyjnego wzrostu, zdolny do zapewnienia zrównoważonego połączenia ekonomicznych, środowiskowych i społecznych priorytetów zrównoważonego rozwoju
Zarządzanie równoważonym marketingiem cyfrowym w kontekście Celów Zrównoważonego Rozwoju: implikacje finansowy, środowiskowy, etyczny i bezpieczeństwa
No full textThe article presents a comprehensive theoretical and methodological analysis and conceptualization of the notion of sustainable digital marketing (SDM) as an integrated management system that combines economic performance with adherence to the principles of sustainable development – ecological responsibility, ethical conduct, social justice, and cybersecurity. The relevance of the study is driven by the growing role of digital technologies in business operations, alongside increasing societal and regulatory demands for responsible brand behavior in the context of global digital transformation.
The purpose of the study is to formulate the theoretical and methodological foundations of sustainable digital marketing, identify its structural components, and define performance assessment criteria in the context of ESG-oriented business strategies. Within an interdisciplinary framework, the research employs content analysis, expert evaluation, and economic-mathematical modeling methods (including ROI, ROAS, CLV, CAC, and Payback Period), and introduces an ethical matrix to assess digital communications according to transparency, accountability, safety, and environmental sustainability.
The empirical part of the research is based on the analysis of strategies of five leading global companies – Google, Amazon, Meta, Apple, and Microsoft – regarding their implementation of sustainable marketing approaches, investments in ecological initiatives, and compliance with digital ethics standards. The feasibility of integrating the SDM concept into strategic planning across various sectors and scales is substantiated, and a system of indicators is developed to evaluate marketing performance from the perspective of long-term social responsibility.
The findings of this study have both theoretical and practical value, offering a new paradigm of marketing management aligned with the challenges of the digital era and the principles of sustainable development.Artykuł przedstawia kompleksową teoretyczną i metodologiczną analizę oraz konceptualizację pojęcia zrównoważonego marketingu cyfrowego (SDM) jako zintegrowanego systemu zarządzania, który łączy efektywność ekonomiczną z przestrzeganiem zasad zrównoważonego rozwoju – odpowiedzialności ekologicznej, etycznego postępowania, sprawiedliwości społecznej i cyberbezpieczeństwa. Znaczenie badania wynika z rosnącej roli technologii cyfrowych w działalności biznesowej, a także rosnących wymagań społecznych i regulacyjnych dotyczących odpowiedzialnego zachowania marek w kontekście globalnej transformacji cyfrowej.
Celem badania jest sformułowanie teoretycznych i metodologicznych podstaw zrównoważonego marketingu cyfrowego, identyfikacja jego elementów strukturalnych oraz zdefiniowanie kryteriów oceny efektywności w kontekście strategii biznesowych zorientowanych na ESG. W ramach interdyscyplinarnych badań wykorzystano analizę treści, ocenę ekspercką oraz metody modelowania ekonomiczno-matematycznego (w tym ROI, ROAS, CLV, CAC i okres zwrotu z inwestycji), a także wprowadzono matrycę etyczną do oceny komunikacji cyfrowej pod kątem przejrzystości, odpowiedzialności, bezpieczeństwa i zrównoważonego rozwoju środowiskowego.
Część empiryczna badania opiera się na analizie strategii pięciu wiodących globalnych firm – Google, Amazon, Meta, Apple i Microsoft – w zakresie wdrażania przez nie zrównoważonych strategii marketingowych, inwestycji w inicjatywy ekologiczne oraz przestrzegania standardów etyki cyfrowej. Uzasadniono wykonalność integracji koncepcji SDM z planowaniem strategicznym w różnych sektorach i skalach, a także opracowano system wskaźników do oceny efektywności marketingu z perspektywy długoterminowej odpowiedzialności społecznej. Wyniki niniejszego badania mają wartość zarówno teoretyczną, jak i praktyczną, oferując nowy paradygmat zarządzania marketingiem, dostosowany do wyzwań ery cyfrowej i zasad zrównoważonego rozwoju
Trwała mądrość: Tradycyjne zrównoważone naturalne praktyki plemion w Indiach
No full textThis research paper investigates the environmental and cultural knowledge contained within the Traditional Ecological Knowledge (TEK), and Indian Knowledge Systems (IKS) of the Indian tribal communities. The TEK, and IKS of tribes such as the Khasi, Gond, Korku, Apatani, Adi, and Santhal communities, are motivated by Vedic environmental philosophy that embraces coexistence as part of a greater ecosystem through adherence to Rta and Dharma. Both concepts have been software to embed sustainability into local practices with regards to preservation, agriculture, resource management and biodiversity conservation. Direct illustrations of modern sustainability in past practices are evident through sacred grove care, rotational farming practices, and the continued use of ethnomedicinal plants. To support these relationships to sustainability, the TEK, and IKS align with Indo-German Bilateral Cooperation that recognizes twelve of the seventeen UN Sustainable Development Goals (SDGs). It is noted that the TEK, and IKS enshrined in indigenous tribal culture, thought, and relationships are at risk due to factors such as modernization, land alienation, initiation to carve individual property ownership, and gaps in legislated policies and tools to sustain local practice. The commentary from this article is that the TEK, and IKS should shape environmental policy, recognize the ecological and cultural significance of the knowledge systems, and include concepts of documentation to protect intellectual property. This commentary does not acknowledge the community-driven and initiated ways forward to ensure ecological balance, cultural sustainabilities, and sustainability development goals in India.
Tradycyjna Wiedza Ekologiczna (TEK) i Indyjskie Systemy Wiedzy (IKS) rdzennych plemion w Indiach stanowią cenne źródła edukacyjne, które prowadzą do zrównoważonych praktyk utrzymania, obejmujących aspekty ekologiczne, kulturowe i duchowe. TEK i IKS opierają się na pamięci i obserwacjach związanych z miejscem, gromadzonych przez wieki. Systemy te obejmują ochronę świętych gajów, rolnictwo rotacyjne oraz zorientowane na społeczność metody zarządzania zasobami. Przykłady z plemion Khasi, Gond, Korku, Apatani i Santhal przedstawiają praktyki pomagające zachować bioróżnorodność, bezpieczeństwo żywnościowe i odporność na zmiany klimatu, a także mają wiele podobnych praktyk do Celów Zrównoważonego Rozwoju ONZ, w szczególności: Zero Głodu; Dobre Zdrowie i Dobrobyt; oraz Życie na Lądzie. Pomimo korzyści, TEK i IKS są podatne na modernizację, alienację ziemi i marginalizację, które zagrażają ich dalszemu istnieniu. Niniejsze badanie podkreśla znaczenie wsparcia politycznego, dokumentacji i integracji wiedzy rdzennej z nowoczesnymi rozwiązaniami naukowymi dla osiągnięcia zrównoważonego rozwoju. Uznanie i umożliwienie społecznościom plemiennym w Indiach rozliczenia się z ich tradycyjnej wiedzy na temat ich relacji ze środowiskiem jest kluczowe dla rozwiązania globalnych problemów środowiskowych, a także dla zapewnienia ochrony dziedzictwa kulturowego i równowagi ekologicznej dla przyszłych pokoleń
SDG-2: Bezpieczeństwo żywnościowe w krajach BRICS: Czy udział w globalnym łańcuchu wartości i ślad węglowy mają znaczenie? : SDG2- Food and nutrition Security, Carbon footprints and GVC Participation
No full textThis study explores the complex interplay between global value chain (GVC) participation, environmental sustainability, proxied by carbon footprints and food and nutrition security (FNS) across BRICS economies (Brazil, Russia, India, China, and South Africa) from 2000 to 2023. Anchored in the sustainable development theoretical framework, the analysis incorporates structural variables such as agricultural productivity, GDP per capita, government expenditure on agriculture, and access to clean energy and electricity. Employing a balanced panel dataset, we estimated both pooled and country-specific Ordinary Least Squares (OLS) regressions to assess aggregate effects and country-level heterogeneity. A temporal decomposition contrasts pre-pandemic (2000–2018) and pandemic-era (2019–2023) dynamics. Findings reveal that agricultural productivity and GDP per capita are consistently significant and positive drivers of FNS, reinforcing their foundational roles. However, GVC participation demonstrates a negative association with FNS in the pooled sample, particularly significant in India, suggesting trade-induced vulnerabilities. Carbon footprints show no effect in the aggregate model but are positively associated with FNS in India and South Africa, possibly reflecting industrialisation-driven improvements in food systems. The COVID-19 pandemic altered several relationships, dampening the impact of GVC participation and agricultural productivity while reinforcing the role of GDP per capita. Notably, an interaction effect indicates that the positive marginal impact of GVC participation on FNS increases with higher carbon intensity, raising concerns about potential trade-offs between nutrition gains and environmental degradation. These results underscore the need for differentiated policy strategies in BRICS countries that enhance domestic resilience, balance trade integration with ecological priorities, and promote inclusive food systems. Future research should investigate non-linearities in the trade–environment–nutrition nexus to inform sustainable development planning.Niniejsze badanie analizuje złożoną interakcję między udziałem w globalnym łańcuchu wartości (GVC), zrównoważonym rozwojem środowiska, reprezentowanym przez ślad węglowy, oraz bezpieczeństwem żywnościowym i żywieniowym (FNS) w gospodarkach BRICS (Brazylia, Rosja, Indie, Chiny i RPA) w latach 2000–2023. Oparta na teoretycznych ramach zrównoważonego rozwoju analiza uwzględnia zmienne strukturalne, takie jak produktywność rolnictwa, PKB per capita, wydatki rządowe na rolnictwo oraz dostęp do czystej energii i energii elektrycznej. Wykorzystując zbilansowany zestaw danych panelowych, oszacowaliśmy zarówno zbiorcze, jak i krajowe regresje metodą najmniejszych kwadratów zwyczajnych (OLS), aby ocenić efekty zagregowane i heterogeniczność na poziomie kraju. Dekompozycja czasowa kontrastuje dynamikę sprzed pandemii (2000–2018) i w okresie pandemii (2019–2023). Wyniki wskazują, że produktywność rolnictwa i PKB per capita są konsekwentnie istotnymi i pozytywnymi czynnikami napędzającymi FNS, wzmacniając ich fundamentalną rolę. Jednakże udział w globalnych łańcuchach wartości (GVC) wykazuje negatywny związek z FNS w próbie zbiorczej, szczególnie istotny w Indiach, co sugeruje podatność na zagrożenia wywołaną handlem. Ślad węglowy nie wykazuje wpływu w modelu zagregowanym, ale jest pozytywnie powiązany z FNS w Indiach i Republice Południowej Afryki, co może odzwierciedlać usprawnienia systemów żywnościowych spowodowane industrializacją. Pandemia COVID-19 zmieniła kilka relacji, osłabiając wpływ udziału w globalnych łańcuchach wartości (GVC) i produktywności rolnictwa, jednocześnie wzmacniając rolę PKB na mieszkańca. Co istotne, efekt interakcji wskazuje, że pozytywny marginalny wpływ udziału w globalnych łańcuchach wartości (GVC) na FNS rośnie wraz ze wzrostem intensywności emisji dwutlenku węgla, co budzi obawy dotyczące potencjalnych kompromisów między korzyściami żywieniowymi a degradacją środowiska. Wyniki te podkreślają potrzebę zróżnicowanych strategii politycznych w krajach BRICS, które wzmocnią odporność wewnętrzną, zrównoważą integrację handlu z priorytetami ekologicznymi i będą promować inkluzywne systemy żywnościowe. Przyszłe badania powinny zbadać nieliniowości w powiązaniach handel-środowisko-żywienie, aby wspomóc planowanie zrównoważonego rozwoju
Globalna resilencja w obliczu agresji: analiza presji sankcji na gospodarkę Rosji
No full textThis study examines the unprecedented scale of international sanctions imposed on the Russian Federation, highlighting their critical role as a tool for economic pressure amid intense geopolitical instability. The primary objective was to quantify the intensity and assess the effectiveness of the international community's sanction policy toward Russia from 2022 to 2025. Employing a multi-faceted methodology, including comparative and statistical analysis, the research utilizes data from the Russia Sanctions Dashboard, Statista Research Department, and the United Nations Human Rights Monitoring Mission in Ukraine.
Core findings reveal that after the full-scale invasion of Ukraine, the number of sanctions grew almost tenfold, an unprecedented event in international practice. These measures target a wide array of economic sectors – from finance to technology – and key individuals, driven by Russia's violations of international law and territorial annexations. Unprecedented military aggression constitutes a profound global crisis multiplier, precipitating a systemic regression across the entire matrix of the UN SDGs. Consequently, the trajectory for realizing the SDGs necessitates an immediate cessation of hostilities, given that the protracted duration of the conflict directly correlates with the deepening of the global economic crisis; this inevitably intensifies global poverty and food insecurity, substantially widening the critical gap between current progress and the requisite outcomes for fulfilling the 2030 Agenda for Sustainable Development. The observed dynamics show a clear strategic shift, solidifying Russia's position as the primary target of economic isolation, with 2024 focusing on limiting critical technology imports and disrupting sanction hubs. However, their effectiveness was partially hampered by Russia's adaptive resilience and ability to find alternative export markets.
The practical value of this research lies in providing a framework to optimize international sanction policy, enhancing mechanisms to prevent evasion, strengthening global coordination, and implementing new restrictions to diminish Russia's economic capacity and reinforce international security. Future research should concentrate on refining enforcement control systems and developing new strategies for capping the price and limiting the volume of Russian energy resources.Niniejszy artykuł analizuje bezprecedensową skalę międzynarodowych sankcji nałożonych na Federację Rosyjską, podkreślając ich kluczową rolę jako narzędzia presji gospodarczej w obliczu intensywnej niestabilności geopolitycznej. Głównym celem było ilościowe określenie intensywności i ocena skuteczności polityki sankcji społeczności międzynarodowej wobec Rosji w latach 2022–2025. Wykorzystując wieloaspektową metodologię, obejmującą analizę porównawczą i statystyczną, badanie wykorzystuje dane z Russia Sanctions Dashboard, Departamentu Badań Statista oraz Misji Monitorującej Prawa Człowieka ONZ na Ukrainie.
Główne ustalenia wskazują, że po pełnej inwazji na Ukrainę liczba sankcji wzrosła prawie dziesięciokrotnie, co jest wydarzeniem bezprecedensowym w praktyce międzynarodowej. Środki te są wymierzone w szeroki wachlarz sektorów gospodarki – od finansów po technologię – oraz w kluczowe osoby, a ich przyczyną są naruszenia prawa międzynarodowego i aneksje terytorialne Rosji. Ta agresja bezpośrednio zagraża globalnej resilencji i podważa Cele Zrównoważonego Rozwoju ONZ nr 8, 16 i 17. Sankcje sektorowe, zwłaszcza dotyczące energii i technologii, okazały się najbardziej skuteczne. Obserwowana dynamika wskazuje na wyraźną zmianę strategiczną, umacniającą pozycję Rosji jako głównego celu izolacji gospodarczej. Rosja będzie koncentrować się na ograniczeniu importu kluczowych technologii i dezorganizacji centrów sankcji. Jednak ich skuteczność została częściowo ograniczona przez zdolność adaptacyjną Rosji do znajdowania alternatywnych rynków eksportowych.
Praktyczna wartość tych badań polega na stworzeniu ram do optymalizacji międzynarodowej polityki sankcji, wzmocnieniu mechanizmów zapobiegających ich unikaniu, wzmocnieniu globalnej koordynacji oraz wprowadzeniu nowych ograniczeń w celu zmniejszenia potencjału gospodarczego Rosji i wzmocnienia bezpieczeństwa międzynarodowego. Przyszłe badania powinny koncentrować się na udoskonaleniu systemów kontroli egzekwowania przepisów oraz opracowaniu nowych strategii ograniczania cen i wolumenu rosyjskich zasobów energetycznych
Od antagonizmu do pokoju z naturą: zmiany paradygmatów w relacji człowiek–natura
No full textThis article explores both historical and contemporary understandings of the human–nature relationship, tracing the evolution of paradigms from perceptions of nature as an adversary, through its instrumental treatment as a resource, to contemporary efforts aimed at establishing a partnership model. It examines key turning points in this evolution, including the Scientific and Industrial Revolutions, the ecological awakening of the twentieth century, and the emergence of new philosophical currents such as deep ecology, ecofeminism, posthumanism, sustainable development, and environmental justice. Particular attention is given to Michael Meyer-Abich’s concept of peace with nature, which proposes an ethical and political framework for coexistence between humanity and the natural world as the foundation of a new civilization. The article argues that only a transformation in how we conceptualize the environment – one that incorporates philosophical, religious, educational, institutional, and social dimensions – can offer an adequate response to the global environmental crisis. Peace with nature emerges here not merely as an ethical choice, but as a fundamental condition for the survival of humankind.Niniejszy artykuł analizuje zarówno historyczne, jak i współczesne rozumienie relacji człowiek–natura, śledząc ewolucję paradygmatów od postrzegania natury jako przeciwnika, poprzez instrumentalne traktowanie jej jako zasobu, aż po współczesne wysiłki zmierzające do ustanowienia modelu partnerstwa. Analizuje kluczowe punkty zwrotne w tej ewolucji, w tym rewolucję naukową i przemysłową, ekologiczne przebudzenie XX wieku oraz pojawienie się nowych nurtów filozoficznych, takich jak głęboka ekologia, ekofeminizm, posthumanizm, zrównoważony rozwój i sprawiedliwość ekologiczna. Szczególną uwagę poświęcono koncepcji pokoju z naturą Michaela Meyera-Abicha, która proponuje etyczne i polityczne ramy współistnienia ludzkości ze światem przyrody jako fundament nowej cywilizacji. Artykuł dowodzi, że jedynie transformacja sposobu, w jaki pojmujemy środowisko – obejmująca wymiar filozoficzny, religijny, edukacyjny, instytucjonalny i społeczny – może stanowić adekwatną odpowiedź na globalny kryzys ekologiczny. Pokój z naturą jawi się tutaj nie tylko jako wybór etyczny, ale jako podstawowy warunek przetrwania rodzaju ludzkiego
Publiczne zarządzanie wdrażaniem inteligentnych sieci w miejskiej infrastrukturze energetycznej
No full textThe relevance of the study is determined by the urgent need to develop institutionally sustainable and governance-effective models for Smart Grid implementation and operation in the context of the digital transformation of energy systems, taking into account regulatory stratification, cognitive adaptability, and regulatory interoperability as vectors of sustainable energy governance. The aim is to formalize and metrically verify an optimized Smart Grid governance model grounded in global best practices, regulatory resilience, and sustainability-oriented performance indicators. The research methodology encompassed critical analysis of international experience, hypothesis formation, typological classification of governance architectures, metric-based performance assessment, SWOT analysis, UML formalization, and comparative metric validation. The study empirically confirmed the hypothesis on the predictive impact of institutional modular optimization on the sustainability and operational effectiveness of Smart Grid digitalization in the public sector. The validated governance model contributed to an increase in the Institutional Performance Index (+18.7%), Compliance Ratio (0.97), Resilience Compliance Rate (0.92), and a reduction in Time-to-Policy-Adoption (−22.5%), substantiating the systemic advantage of integrative governance redesign over fragmented strategies. The academic novelty of the research lies in the first metric assessment of governance model influence on Smart Grid performance in the public sector, as well as in the application of stratified IDI, RSR, and CIC metrics for normative-cognitive validation of sustainability-aligned governance adaptability.
The proposed model aligns with and promotes the achievement of SDG 7 (Affordable and Clean Energy) and SDG 11 (Sustainable Cities and Communities) by enhancing energy efficiency, resilience of energy infrastructure, and digital inclusivity within the sustainable governance of urban energy systems. The model contributes to ecological sustainability by reducing transformation losses and supporting innovation-driven energy optimization; to economic sustainability by increasing institutional efficiency and scalability; and to social sustainability by advancing inclusiveness and equitable access to digital energy services. Further research directions include the design of a normatively guided pilot project aimed at empirical validation of the sustainable institutional architecture, focusing on cognitive adaptability, metric resilience, and long-term alignment with the principles of sustainable development.Znaczenie badania wynika z pilnej potrzeby opracowania instytucjonalnie zrównoważonych i efektywnych modeli zarządzania dla wdrażania i eksploatacji Smart Grid w kontekście cyfrowej transformacji systemów energetycznych, z uwzględnieniem stratyfikacji regulacyjnej, adaptacyjności poznawczej i interoperacyjności normatywnej jako wektorów zrównoważonego zarządzania energią.
Celem badania było sformalizowanie i metryczna weryfikacja zoptymalizowanego modelu zarządzania Smart Grid, opartego na globalnych doświadczeniach, odporności regulacyjnej oraz wskaźnikach ukierunkowanych na zrównoważony rozwój. Metodologia badawcza obejmowała krytyczną analizę doświadczeń międzynarodowych, formułowanie hipotez, typologizację architektur zarządzania, ocenę efektywności na podstawie wskaźników metrycznych, analizę SWOT, formalizację UML oraz porównawczą walidację metryczną.
Badanie empirycznie potwierdziło hipotezę dotyczącą predykcyjnego wpływu modularnej optymalizacji instytucjonalnej na zrównoważoność i efektywność operacyjną cyfryzacji Smart Grid w sektorze publicznym.
Zatwierdzony model zarządzania przyczynił się do wzrostu Wskaźnika Efektywności Instytucjonalnej (+18,7%), Wskaźnika Zgodności (0,97), Wskaźnika Odporności na Regulacje (0,92) oraz skrócenia czasu przyjęcia polityk (−22,5%), potwierdzając przewagę systemową integracyjnego podejścia do zarządzania nad strategiami fragmentarycznymi. Nowość naukowa badania polega na pierwszej metrycznej ocenie wpływu modeli zarządzania na efektywność Smart Grid w sektorze publicznym, a także na zastosowaniu stratyfikowanych wskaźników IDI, RSR i CIC do normatywno-poznawczej walidacji adaptacyjności zarządzania zgodnego z zasadami zrównoważonego rozwoju.
Proponowany model jest zgodny z celami SDG 7 (Czysta i Dostępna Energia) oraz SDG 11 (Zrównoważone Miasta i Społeczności), poprzez zwiększenie efektywności energetycznej, odporności infrastruktury oraz cyfrowej inkluzywności w kontekście zrównoważonego zarządzania miejskimi systemami energetycznymi. Model wspiera ekologiczną zrównoważoność poprzez redukcję strat transformacyjnych i promowanie innowacyjnej optymalizacji energetycznej; zrównoważoność ekonomiczną przez wzrost efektywności instytucjonalnej i skalowalności; oraz zrównoważoność społeczną dzięki zwiększeniu inkluzywności i równego dostępu do cyfrowych usług energetycznych. Dalsze kierunki badań obejmują opracowanie pilotażowego projektu normatywnego, mającego na celu empiryczną walidację zrównoważonej architektury instytucjonalnej, z koncentracją na adaptacyjności poznawczej, odporności metrycznej i długoterminowym dostosowaniu do zasad zrównoważonego rozwoju
Transformacja energetyczna, zrównoważoność środowiskowa i koszty opieki zdrowotnej w rozwijających się gospodarkach Afryki Subsaharyjskiej: dowody z okresu przed pandemią i pandemii COVID-19 – implikacje dla Celów Zrównoważonego Rozwoju 3, 7 i 13
No full textThis study investigates the interconnections between energy transition, environmental sustainability, and healthcare costs in emerging Sub-Saharan African (SSA) economies, with a specific focus on their implications for Sustainable Development Goals (SDGs) 3 (Good Health and Well-being), 7 (Affordable and Clean Energy), and 13 (Climate Action). Employing a strongly balanced panel dataset of 40 SSA countries spanning 2005 to 2020, the analysis integrates Energy Transition Theory and Grossman’s Health Production Model to evaluate how shifts in energy systems, environmental conditions, and healthcare financing affect sustainable development outcomes. Using panel estimation techniques, four interrelated econometric models examine the determinants of environmental sustainability, the impact of environmental quality and energy use on healthcare costs, the influence of health financing on outcomes, and the drivers of clean energy access. The results reveal significant regional disparities. Renewable energy consumption positively influences environmental sustainability in Central and East Africa but exhibits a negative effect in Southern Africa. GDP per capita is negatively associated with environmental quality across all regions, consistent with early-stage environmental Kuznets curve dynamics. Clean energy consumption is associated with lower healthcare expenditure, while public health spending has a more consistent positive effect on health outcomes than private spending. COVID-19 dynamics significantly altered these relationships. The pandemic weakened the previously strong link between renewable energy and environmental sustainability and intensified the negative association between GDP and environmental outcomes, particularly in West Africa. For healthcare outcomes, pre-pandemic patterns of effective public investment and economic growth were disrupted, as emergency responses and resource reallocation diluted long-term structural relationships. The contribution of GDP per capita to SDG 7 remained robust, even during the pandemic, reaffirming the foundational role of economic strength in driving energy transitions. However, the synergies between SDG 7 and SDG 13 weakened in most regions, with Southern Africa standing out for maintaining and even strengthening these interlinkages under crisis conditions. Demographic factors, such as population age, also exhibited regionally specific effects, particularly in Southern Africa, where they remained significant throughout the pandemic. These findings demonstrate the importance of regionally tailored and resilient policy strategies. Governments should prioritise clean energy investments, not only for environmental benefits but also to reduce healthcare burdens. Post-pandemic recovery plans must integrate green fiscal reforms and re-anchor health systems on principles of equity, resilience, and efficiency. The Southern African experience offers a potential blueprint for policy continuity and SDG alignment during future crises. Overall, the research points to the need for coordinated, cross-sectoral interventions to accelerate sustainable development in Sub-Saharan Africa, particularly in the face of global shocks.W niniejszym badaniu analizowane są powiązania między transformacją energetyczną, zrównoważonym rozwojem środowiska i kosztami opieki zdrowotnej w rozwijających się gospodarkach Afryki Subsaharyjskiej (SSA), ze szczególnym uwzględnieniem ich wpływu na Cele Zrównoważonego Rozwoju (SDGs) nr 3 (Dobre zdrowie i dobrostan), 7 (Przystępna i czysta energia) oraz 13 (Działania na rzecz klimatu). Wykorzystując silnie zbilansowany zestaw danych panelowych 40 krajów Afryki Subsaharyjskiej z lat 2005–2020, analiza integruje teorię transformacji energetycznej i model produkcji w ochronie zdrowia Grossmana, aby ocenić, jak zmiany w systemach energetycznych, warunkach środowiskowych i finansowaniu opieki zdrowotnej wpływają na wyniki zrównoważonego rozwoju. Wykorzystując techniki estymacji panelowej, cztery powiązane ze sobą modele ekonometryczne badają czynniki determinujące zrównoważony rozwój środowiska, wpływ jakości środowiska i zużycia energii na koszty opieki zdrowotnej, wpływ finansowania opieki zdrowotnej na wyniki oraz czynniki napędzające dostęp do czystej energii. Wyniki ujawniają znaczne różnice regionalne. Zużycie energii odnawialnej pozytywnie wpływa na zrównoważoność środowiskową w Afryce Środkowej i Wschodniej, ale negatywnie w Afryce Południowej. PKB na mieszkańca jest negatywnie skorelowany z jakością środowiska we wszystkich regionach, co jest zgodne z dynamiką krzywej Kuznetsa na wczesnym etapie rozwoju środowiska. Zużycie czystej energii wiąże się z niższymi wydatkami na opiekę zdrowotną, podczas gdy wydatki na zdrowie publiczne mają bardziej spójny pozytywny wpływ na wyniki zdrowotne niż wydatki prywatne. Dynamika COVID-19 znacząco zmieniła te zależności. Pandemia osłabiła wcześniej silny związek między energią odnawialną a zrównoważonością środowiska i nasiliła negatywny związek między PKB a wynikami środowiskowymi, szczególnie w Afryce Zachodniej. W przypadku wyników opieki zdrowotnej, wzorce efektywnych inwestycji publicznych i wzrostu gospodarczego sprzed pandemii zostały zakłócone, ponieważ reakcje kryzysowe i realokacja zasobów osłabiły długoterminowe zależności strukturalne. Wkład PKB na mieszkańca w realizację Celu Zrównoważonego Rozwoju nr 7 pozostał silny, nawet w czasie pandemii, potwierdzając fundamentalną rolę siły gospodarczej w napędzaniu transformacji energetycznej. Jednak synergia między Celami Zrównoważonego Rozwoju nr 7 a 13 osłabła w większości regionów, przy czym Afryka Południowa wyróżniała się utrzymaniem, a nawet wzmocnieniem tych powiązań w warunkach kryzysu. Czynniki demograficzne, takie jak wiek populacji, również wywierały wpływ specyficzny dla danego regionu, szczególnie w Afryce Południowej, gdzie utrzymywały się na wysokim poziomie przez cały okres pandemii. Odkrycia te dowodzą znaczenia strategii politycznych dostosowanych do specyfiki regionu i zapewniających odporność na zmiany. Rządy powinny priorytetowo traktować inwestycje w czystą energię, nie tylko ze względu na korzyści środowiskowe, ale także w celu zmniejszenia obciążeń systemu opieki zdrowotnej. Plany odbudowy po pandemii muszą uwzględniać zielone reformy fiskalne i ponownie zakotwiczyć systemy opieki zdrowotnej w oparciu o zasady równości, odporności i efektywności. Doświadczenia Afryki Południowej stanowią potencjalny wzór dla ciągłości polityki i dostosowania do Celów Zrównoważonego Rozwoju (SDGs) w przypadku przyszłych kryzysów. Podsumowując, badania wskazują na potrzebę skoordynowanych, międzysektorowych interwencji w celu przyspieszenia zrównoważonego rozwoju w Afryce Subsaharyjskiej, szczególnie w obliczu globalnych wstrząsów
Potrzeby w zakresie przepustowości sieci elektroenergetycznej w kontekście dekarbonizacji przemysłu w Chinach: drogi do zerowej emisji netto przy ograniczeniach sieci
No full textChina’s commitment to peak carbon emissions by 2030 and achieve carbon neutrality by 2060 requires deep decarbonization of its industrial sector, responsible for over 60% of national energy-related CO₂ emissions. This paper assesses the electricity network capacity needed to support industrial electrification under three scenarios: Business-as-Usual, Balanced Decarbonization and Max Electrification. Using a spatially disaggregated, province-level modeling approach, we project industrial electricity demand through 2050 and compare it to grid headroom to identify infrastructure constraints. Results show that while eastern coastal provinces can accommodate demand growth through 2030, central and western regions face significant capacity shortfalls by 2040–2050. Without targeted investments in transmission and distribution networks, over 55% of large point-source industrial sites could face grid constraints – threatening national decarbonization goals. Policy recommendations include region-specific grid reinforcement, alignment of electrification with infrastructure planning, and integration of network constraints into national energy models. This study provides the first spatially explicit assessment of electricity grid limitations for industrial decarbonization in China, offering key insights for policymakers and planners navigating the net-zero transition. The findings also support progress toward the Sustainable Development Goals – specifically SDG 7 (Affordable and Clean Energy), SDG 9 (Industry, Innovation and Infrastructure), and SDG 13 (Climate Action) – while aligning with China’s ecological civilization strategy for green and inclusive industrial transformation.Zobowiązanie Chin do osiągnięcia szczytowej emisji dwutlenku węgla do 2030 roku i osiągnięcia neutralności węglowej do 2060 roku wymaga głębokiej dekarbonizacji sektora przemysłowego, odpowiedzialnego za ponad 60% krajowych emisji CO₂ związanych z energią. W niniejszym opracowaniu dokonano oceny przepustowości sieci elektroenergetycznej niezbędnej do wsparcia elektryfikacji przemysłu w trzech scenariuszach: Business-as-Usual, Zrównoważona Dekarbonizacja i Max Elektryfikacja. Wykorzystując modelowanie przestrzenne na poziomie prowincji, prognozujemy zapotrzebowanie przemysłu na energię elektryczną do 2050 roku i porównujemy je z rezerwą mocy sieci, aby zidentyfikować ograniczenia infrastrukturalne. Wyniki pokazują, że o ile prowincje wschodniego wybrzeża mogą sprostać wzrostowi zapotrzebowania do 2030 roku, o tyle regiony centralne i zachodnie stoją w obliczu znacznych niedoborów mocy do 2040–2050 r. Bez ukierunkowanych inwestycji w sieci przesyłowe i dystrybucyjne, ponad 55% dużych zakładów przemysłowych z punktowym źródłem energii może napotkać ograniczenia sieciowe, co zagraża realizacji krajowych celów dekarbonizacji. Zalecenia polityczne obejmują wzmocnienie sieci energetycznej w poszczególnych regionach, dostosowanie elektryfikacji do planowania infrastruktury oraz integrację ograniczeń sieciowych z krajowymi modelami energetycznymi. Niniejsze badanie stanowi pierwszą, uwzględniającą wszystkie aspekty przestrzenne, ocenę ograniczeń sieci elektroenergetycznej w kontekście dekarbonizacji przemysłu w Chinach, oferując kluczowe informacje dla decydentów i planistów wdrażających transformację do zerowej emisji netto.
Badania te wspierają również postęp w realizacji Celów Zrównoważonego Rozwoju – w szczególności Celu 7 (Przystępna i Czysta Energia), Celu 9 (Przemysł, Innowacje i Infrastruktura) oraz Celu 13 (Działania na rzecz Klimatu) – jednocześnie wpisując się w chińską strategię cywilizacji ekologicznej na rzecz zielonej i inkluzywnej transformacji przemysłowej