Uniwersytet Medyczny im.Karola Marcinkowskiego w Poznaniu: Wydawnictwo Naukowe UMP / Poznan University of Medical Sciences: Open Journal Systems
Not a member yet
285 research outputs found
Sort by
Poczucie optymizmu oraz własnej skuteczności małopolskich pielęgniarek korzystających z kształcenia podyplomowego
No full textStreszczenieWstęp: Praca pielęgniarki wymaga zaangażowania własnych potencjałów oraz ciągłej interakcji z osobami potrzebującymi opieki, pomocy i wsparcia. Obciążenie fizyczne i psychiczne osób należących do tej grupy zawodowej może negatywnie oddziaływać na stan ich zdrowia. W tej sytuacji, szczególnego znaczenia nabierają zasoby, które są znaczące dla optymalnego przystosowania do trudnych warunków pracy.Cel pracy: Celem pracy była ocena poczucia dyspozycyjnego optymizmu oraz własnej skuteczności w grupie małopolskich pielęgniarek korzystających z kształcenia podyplomowego. Materiał i metody: Grupa badaną stanowiło 211 pielęgniarek i 5 pielęgniarzy, będących w trakcie szkolenia specjalizacyjnego. W pracy została wykorzystana Skala Uogólnionej Własnej Skuteczności (GSES) oraz Test Orientacji Życiowej (LOT-R). Dodatkowo podczas badania użyto autorski kwestionariusz, który prezentował czynniki motywujące do podjęcia kształcenia podyplomowego przez pielęgniarki.Wyniki: Największą grupę spośród badanych pielęgniarek stanowiły osoby o neutralnej orientacji w zakresie optymizmu (39,8%) oraz wysokim wskaźniku poczucia własnej skuteczności (60,6%). Nie wykazano związku pomiędzy zasobami osobistymi pielęgniarek, a wiekiem i stażem ich pracy. Skłonność do optymizmu wpływała istotnie na chęć podniesienia swojego prestiżu oraz uzyskania awansu zawodowego.Wnioski: Pielęgniarki uczestnicząc w kształceniu podyplomowym dążą do zapewnienia pacjentom odpowiedniego standardu opieki, ale także wzmocnienia swojej pewności siebie. Wysoki poziom wiedzy teoretycznej i praktycznej, można traktować jako jeden z zasobów osobistych istotnych w profilaktyce stresu zawodowego
Jak zabieg mastektomii wpływa na kobiecą psychikę?
Get PDFRak piersi jest wiodącą przyczyną zgonów wśród kobiet na całym świecie. Jednym z ważniejszych sposobów w terapii raka piersi jest leczenie chirurgiczne, które w ostatnim stuleciu stało się coraz mniej okaleczające. Wyróżniamy operacje oszczędzające i amputacje (mastektomie). Integralną częścią nowoczesnego postępowania w raku piersi jest również chirurgiczne leczenie odtwórcze. Choroba nowotworowa wiąże się z wieloma sytuacjami stresowymi. Niepewność odnosząca się do wyników leczenia, trudne do rozwiązania problemy zarówno w sferze osobistej i zawodowej mają wpływ na psychikę kobiet, u których często dominują takie myśli jak: lęk przed kalectwem, strach przed nieznanym rokowaniem, pogorszenie relacji w rodzinie i społeczeństwie. Każda pacjentka po operacji usunięcia piersi powinna mieć możliwość rozmowy z lekarzem i psychologiem. Dlatego szczególną rolę po wykonaniu zabiegu mastektomii odgrywa rehabilitacja psychiczna, która prowadzona jest w szpitalu przed i po zabiegu chirurgicznym. Szczególną rolę po operacji zajmuje rehabilitacja, która umożliwia powrót do normalnego funkcjonowania w życiu codziennym. Głównym celem pracy jest zwrócenie uwagi na problemy z jakimi muszą zmierzyć się kobiety po zabiegu mastektomii, które wpływają na psychikę kobiet. Terapia przeprowadzona przed i po operacji może pomóc powrócić pacjentkom do normalnego życia, które prowadziły przed zabiegiem
Utrzymanie założeń Inicjatywy „Szpital Przyjazny Dziecku” na przykładzie Specjalistycznego Szpitala Wojewódzkiego w Ciechanowie
No full textStreszczenieInicjatywa „Szpital Przyjazny Dziecku (SzPD)” ma na celu stworzenie odpowiednich warunków do karmienia naturalnego. Implementacja i kontynuowanie założeń tej idei wymaga wprowadzenia licznych zmian na poziomie organizacji opieki oraz edukacji personelu. Utrzymanie tytułu SzPD wiąże się z nakładem pracy całego personelu medycznego placówki. Cel. Celem pracy była ocena przez personel Szpitala Specjalistycznego w Ciechanowie, działań związanych z utrzymaniem tytułu „Szpitala Przyjaznego Dziecku”.Materiał i metody: Przeprowadzono sondaż diagnostyczny za pomocą autorskiej ankiety wśród 38 pracowników szpitala zaangażowanych w działania związane z wdrożeniem i kontynuowaniem inicjatywy (położnych, pielęgniarek, lekarzy ginekologów-położników, lekarzy neonatologów). Wyniki: Wśród badanych większość przyznała, że nie odczuła różnicy w ilości pracy w opiece nad matką i dzieckiem po uzyskaniu tytułu SzPD (55%). Prawie co piąty badany jako najbardziej istotną zmianę po wdrożeniu inicjatywy, wskazał wprowadzenie system rooming-in oraz przestrzeganie zasad „10 kroków do udanego karmienia piersią”. Nieco mniej badanych zwróciło uwagę na umożliwienie rodzącym obecności najbliższych osób podczas porodu (16%). Wyłączne karmienie piersią zostało uznane przez położne, lekarzy ginekologów-położników i pielęgniarki za najtrudniejszą do utrzymania praktykę wymaganą w realizacji idei SzPD.Wnioski: Stała realizacja praktyk związanych z wprowadzeniem Inicjatywy Szpital Przyjazny Dziecku do placówki, wiąże się z różnym stopniem trudności, oraz z różnym nakładem pracy określanym przez odmienne grupy zawodowe.Słowa kluczowe: Szpital Przyjazny Dziecku, Promocja Karmienia piersią, opieka okołoporodow
Opieka rodzicielska oraz oddziaływanie wspomagające rozwój dzieci w wieku wczesnym szkolnym – wstępne wyniki badań.
No full textDziecko we wczesnym okresie rozwoju podlega wpływom środowiska wewnętrznego jak i zewnętrznego, stąd istotne jest wielopłaszczyznowe wspieranie dziecka w jego rozwoju. Badanie ankietowe miało na celu przedstawienie poglądu rodziców na temat ich wpływu na rozwój psychofizyczny swoich dzieci. W pracy umieszczono wyniki tego badania przeprowadzonego na rodzicach pacjentów Katedry i Kliniki Ortopedii Szczękowej i Ortodoncji Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu. Należy podkreślić, że dzieci spędzają wiele czasu na zajęciach, z których część nie wpływa korzystnie na ich rozwój psychofizyczny
OPIEKA NAD KOBIETĄ W CIĄŻY OBUMARŁEJ
No full textCiąża obumarła jest jednym z najtragiczniejszych i najbardziej traumatycznych przeżyć jakie mogą doświadczyć rodzice. Można ją zdefiniować jako zgon płodu w organizmie matki bez względu na czas trwania ciąży, a przyczyny tego niepowodzenia mają podłoże wieloczynnikowe.Rolą personelu medycznego jest wdrożenie właściwego postępowania diagnostyczno-leczniczego oraz udzielenie kobiecie wsparcia na najwcześniejszym etapie żałoby. Oprócz powikłań medycznych, ciąża obumarła pozostawia również trwałe ślady w psychice osieroconej matki. Bardzo łatwo jest zranić niedoszłych rodziców, dlatego niezwykle istotną rolę odgrywa właściwe dobieranie słów i zindywidualizowanie podejście do pacjentki po stracie dziecka w oparciu o jej potrzeby i stan emocjonalny. Traktowanie niedoszłej matki i jej zmarłego dziecka z szacunkiem, wyrażenie chęci rozmowy, zapewnienie jej kontaktu z psychologiem oraz umożliwienie kontaktu ze zmarłym dzieckiem zapewniają kobiecie poczucie bezpieczeństwa, a także zmniejszają lęk i poczucie żalu po stracie dzieck
Ocena poziomu stresu i lęku rodziców dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną
No full textWstęp: Schorzenia nowotworowe wśród zachorowań u dzieci stanowią grupę ponad 200 różnych jednostek nowotworowych. Najliczniejszą grupę stanowią białaczki, wśród których ostra białaczka limfoblastyczna występuję najczęściej. Towarzyszenie na co dzień choremu dziecku jest dla rodziców bardzo ciężkim przeżyciem, wykazują się przy tym ogromnym zrozumieniem, wrażliwością i empatią, pomimo że do samego końca nie można przewidzieć rezultatów leczenia. Poczucie stresu i lęk rodziców dotkniętych chorobą ich dziecka towarzyszy przez cały etap leczenia oraz zwykle do końca życia.Cel pracy: Celem pracy było określenie poziomu stresu i lęku rodziców dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną.Metody i materiały: Metodą badawczą był sondaż diagnostyczny. Narzędziem badawczym był anonimowy kwestionariusz ankiety oraz Kwestionariusz Oceny Sytuacji. Badaniem objęto 100 rodziców (75 matek i 25 ojców) dzieci z ostrą białaczką limfoblastyczną leczących się w Wojewódzkim Specjalistycznym Szpitalu Dziecięcym im. Władysława Buszkowskiego w Kielcach w oddziale Onkologii i Hematologii dziecięcej.Wyniki: Poczucie zagrożenia było nieznacznie wyższe wśród mężczyzn niż wśród kobiet oraz wśród rodziców młodszych. Z powodu choroby dziecka z pracy rezygnowały częściej kobiety niż mężczyźni. Z porady psychologa podczas choroby dziecka korzystało 22% rodziców. Najbardziej na pogłębienie się lęku o dziecko wpłynęła chemioterapia (60%). Z pracy z powodu choroby dziecka rezygnowali częściej rodzice, którzy odczuwali silny lęk o życie dziecka (61,1%).Wnioski: Rodzice postrzegają zachorowanie ich dziecka najczęściej jako wyzwanie oraz jako zagrożenie. Zachorowanie dziecka na nowotwór wywołuje wśród rodziców ogromne poczucie lęku. Rodzice dzieci onkologicznych w różny sposób próbują radzić sobie ze stresem.
Tytuł: Czynniki wpływające na odczucia bólowe pacjentów po zabiegu hemikolektomii.
No full textTytuł: Czynniki wpływające na odczucia bólowe pacjentów po zabiegu hemikolektomii.StreszczenieWstęp: Ból pooperacyjny spowodowany jest chirurgicznym, śródoperacyjnym uszkodzeniem tkanek. Istnieje szereg metod oceny bólu pooperacyjnego np. skala wzrokowo-analogowa, skala słowna, skala oceny liczbowej, skala bólu na podstawie rysunków twarzy, Prince Henry Pain Scale i Skala Klinicznych Wskaźników Jakości Postępowania z Bólem Pooperacyjnym. Znieczulenie jest odwracalnym obniżeniem czucia bólu, przy użyciu metod farmakologicznych i fizycznych. Znieczulenie ogólne to farmakologiczne, kontrolowane i w pełni odwracalne zniesienie świadomości, wywołanie niepamięci następczej, zniwelowanie odczuwania bólu i zmniejszenie napięcia lub całkowite zwiotczenie mięśniCel pracy: Celem badań była ocena wpływu różnych czynników na odczucia bólowe u pacjentów po zabiegu hemikolektomii, w pierwszej dobie po zabiegu operacyjnym. Materiał i metody: W badaniu wykorzystano: Skalę Klinicznych Wskaźników Jakości Postępowania z Bólem Pooperacyjnym, Kwestionariusz Zadowolenia Pacjenta z Jakości Opieki Pielęgniarskiej oraz kwestionariusz własnej konstrukcji do zebrania danych społeczno-demograficznych. Badanie zostało przeprowadzone wśród 80 pacjentów po zabiegu hemikolektomii oddziału chirurgicznego Miejskiego Szpitala – Beskidzkie Centrum Onkologii im. Jana Pawła II w Bielsku Białej, w pierwszej dobie po zabiegu. Wyniki: Stwierdzono mniejszy stopień odczuwania bólu po zabiegu hemikolektomii lewostronnej, najsilniejszy ból w okresie pooperacyjnym odczuwali pacjenci po hemikolektomii prawostronnej poszerzonej. Stwierdzono brak związku między metodą zabiegu operacyjnego, rodzajami znieczulenia, a bólem występującym w pierwszej dobie po zabiegu. Zaobserwowano najlepszą skuteczność leczenia przeciwbólowego u pacjentów znieczulonych ogólnie dotchawiczo w połączeniu ze znieczuleniem zewnątrzoponowym. Najdogodniejszym znieczuleniem pod względem niskiej ilości spożywanych leków analgetycznych po zabiegu operacyjnym było znieczulenie dotchawicze połączone ze znieczuleniem metodą Tap Block. Stwierdzono średni poziom ogólnej oceny jakości opieki pielęgniarskiej w zakresie niwelowania bólu w badanej grupie chorych. Wnioski:Ogólna ocena jakości opieki pielęgniarskiej w zakresie niwelowania bólu pooperacyjnego w opinii pacjentów była na poziomie średnim, co wskazuje na potrzebę monitorowania jej i stałego udoskonalania.Na stopień odczuwania bólu po zabiegu operacyjnym miała wpływ przeszłość chorobowa pacjenta oraz kategoria kwalifikacji do zabiegu w skali ASA.Najmniej leków przeciwbólowych po zabiegu hemikolektomii przyjmowali pacjenci znieczuleni dotchawiczo w połączeniu z metodą Tap Block.Pacjenci znieczuleni dotchawiczo z dodatkowym znieczuleniem zewnątrzoponowym ocenili najwyżej skuteczność leczenia przeciwbólowego. Słowa klucze: znieczulenie, ból, hemikolektomia
Health behaviours of the inhabitants of villages in prevention of colorectal cancer
No full textSTRESZCZENIEWstęp. Rak jelita grubego jest jednym z najczęściej występujących nowotworów na całym świecie. Do czynników ryzyka można zaliczyć predyspozycję genetyczną, choroby zapalne jelit oraz styl życia. Rak jelita grubego jest wciąż zbyt późno rozpoznawany. Mieszkańcy wsi mają utrudniony dostęp do działań profilaktycznych, co może rzutować na ich zachowania zdrowotne.Cel. Analiza zachowań zdrowotnych mieszkańców wsi w zakresie profilaktyki raka jelita grubego.Materiał i metody. Badaniem objęto 160 mieszkańców wsi. Kryteriami włączenia do badania był wiek >40 r.ż. oraz brak zdiagnozowanego nowotworu jelita grubego. Za narzędzie badawcze posłużył autorski kwestionariusz ankiety składający się z metryczki oraz skali zachowań zdrowotnych sklasyfikowanych w 5 obszarów.Wyniki. Badani najczęściej podejmowali zachowania zdrowotne w zakresie unikania używek (M=1,79), najrzadziej w zakresie aktywności fizycznej (M=2,86) i żywieniowe (M=2,68). Osoby, u których wykazano więcej czynników ryzyka, aktywne zawodowo, a także osoby bardziej wykształcone częściej wykonywały badania profilaktyczne (p<0.05). Im starsi byli ankietowani tym rzadziej korzystali z używek (p=0,0001). Kobiety wykazują częstsze zachowania zdrowotne w kategoriach: żywienie, używki (p=0,0008) oraz badania profilaktyczne (p<0,0001). Wnioski. Mieszkańcy wsi z większą liczbą czynników ryzyka istotnie rzadziej realizują zachowania zdrowotne w profilaktyce raka jelita grubego. Ankietowani rzadko podejmują aktywność fizyczną i rzadko wykonują badania profilaktyczne. Niezbędne jest tworzenie infrastruktury dla aktywności fizycznej oraz tworzenie kampanii informacyjnych przeznaczonych dla społeczności wiejskiej. Należy szczególnie kierować je do niepracujących mieszkańców wsi, mężczyzn oraz starszych osób.SŁOWA KLUCZOWE: rak jelita grubego, profilaktyka, zachowania zdrowotne. ABSTRACTIntroduction. Colorectal cancer is one of the most common cancers in the world. Risk factors include genetic predisposition, inflammatory bowel diseases and lifestyle. Colorectal cancer is still late diagnosed. The inhabitants of villages have a more difficult access to preventive activities, which may have an impact on their health behaviours.The aim. Analysis of villagers' behaviours in prevention of colorectal cancer.Material and methods: 160 inhabitants participated in the study. The criteria for participation in the study were the age below 40 and the lack of diagnosed colorectal cancer. The research tool was an original questionnaire consisting of a metric and a scale of health behaviours classified in five areas.Results. Participants of the study undertook health behaviours most frequently in the area of drug avoidance (M=1.79), and the least frequently in the area of physical activity (M=2.86) and nutrition (M=2.68). People with more risk factors, professionally active people, as well as better educated people were more likely to have prophylactic examinations (p<0.05). The older the participants were, the less frequently they used stimulants (p=0.0001). Women show more frequent health behaviours in the following categories: nutrition, stimulants (p=0.0008) and prophylactic tests (p<0.0001).Conclusions: The inhabitants of villages with a higher number of risk factors implement significantly less frequently health behaviours in the prevention of colorectal cancer. Participants take up physical activity rarely as well as undergo preventive examinations. It is necessary to create infrastructure for physical activity and information campaigns for the rural community. They should be particularly targeted at unemployed residents of rural areas, men and elderly people.Key words: colorectal cancer, prophylaxis, health behaviours
Uwarunkowania występowania zaburzeń funkcji poznawczych u pacjentów w wieku geriatrycznym hospitalizowanych w oddziale chorób wewnętrznych
Get PDFWstęp: Zaburzenia funkcji poznawczych są częstym problemem osób starszych. Poznanie uwarunkowań występowania zaburzeń poznawczych u osób starszych może mieć istotne znaczenie w zapewnieniu im optymalnej opieki podczas hospitalizacji.Cel: Celem badań była ocena wpływu hospitalizacji na funkcje poznawcze pacjentów w starszym wieku oraz poznanie uwarunkowań występowania zaburzeń funkcji poznawczych u pacjentów w wieku geriatrycznych hospitalizowanych w oddziale chorób wewnętrznych.Materiał i metody: Badaniem objęto 60 pacjentów w wieku powyżej 65 lat. Do zebrania danych zastosowano Test Upośledzenia Funkcji Poznawczych (MMSE), Skalę Aktywności Dnia Codziennego (ADL), Skalę Czynności Złożonych (IADL), Geriatryczną Skalę Oceny Depresji (GDS), Skalę Wsparcia Społecznego SSL12-I oraz kwestionariusz autorski.Wyniki: Badania wykazały występowanie zaburzeń funkcji poznawczych o różnym nasileniu zarówno przy przyjęciu (53%) jak i przy wypisie (48%) z oddziału. Analiza statystyczna nie wykazała zmian funkcji poznawczych w czasie pobytu w szpitalu (p=0,482). Zaburzenia funkcji poznawczych występowały u badanych częściej wraz z obniżoną sprawnością funkcjonalną (p<0,001), dłuższym czasem hospitalizacji (p<0,05), obniżonym wsparciem społecznym (wsparcie w życiu codziennym p=0,03; wymiar dawania wsparcia p=0,012) i nasileniem objawów depresji (przy przyjęciu p=0,03; przy wypisie p<0,01). Wykazano, że poziom funkcjonowania poznawczego obniża się wraz z wiekiem badanego (p<0,001) i jest istotnie niższy u badanych z wykształceniem zawodowym (p=0,022), owdowiałych (p=0,003) i zamieszkujących wieś (przy przyjęciu p=0,011; przy wypisie p=0,002). Wnioski: Występowanie zaburzeń poznawczych u osób starszych jest uwarunkowane zmiennymi socjodemograficznymi, poziomem sprawności funkcjonalnej, czasem hospitalizacji, poziomem wsparcia społecznego i występowaniem depresji. Całościowa ocena geriatryczna jest ważna dla zapewnienia jakości opieki nad pacjentem w wieku podeszłym.Słowa kluczowe: zaburzenia funkcji poznawczych, pacjent geriatryczny, hospitalizacj
Physical activity among young students and its influence on human body
No full text Physical activity is a minimum of exercise necessary for the developement of the human body and to maintain relatively good health. A lack of exercise or it’s minimum might cause a metabolism disorder. It is the main factor of behavior, it strenghtens and developes health at every stage of life and keeps fitness and performance of the body at a high level. The number of youths exercising the minimum recommended 60 minutes of physical activity every day for 5 to 7 days a week is on decline.Aim: the aim of this thesis is to get to know and assess physical activity among youths in secondary school in Czechowice-Dziedzice and analysing its impact on the human body.Material and methods: A tool in the form of a questionnaire was used to analyse physical activity among student classess 1 to 3 in secondary school. 276 students were questioned, 142 boys and 134 girls.Results: 19% of girls and 14% of boys exercise everyday. 21% of girls and 11%of boys do not exercise at all during their free time. Most girls do areobic(31%) and jogging exercises(16%) while boys choose football (17%) and workout at the gym (16%). Almost 24% of girls and 4% of boys admit to exercising less than one hour per week.Conclusions:Physical activity among youths is inadequateTime spent on exercising is inadequte especially among girls.It is necessary to educate youths about the importance of physical activity and its imoportance for healh and well being