Via Medica Journals
Not a member yet
55128 research outputs found
Sort by
Atrial fibrillation in patients with heart failure with reduced, mildly reduced, and preserved ejection fraction: Where do we stand?
No full textZero-exchange workflow for cryoballoon ablation in pulmonary vein isolation using a direct over-the-needle transseptal access with the FlexCath sheath: A multicenter observational study
No full textBackground: Transseptal puncture (TSP) is a crucial step during cryoballoon ablation (CBA) allowing for left atrium access. During the procedure an over-the-wire sheath exchange is required, which brings concerns about exchange-related complications. An alternative option is to perform the TSP through a steerable sheath and thus avoid the exchange.Aims: We aimed to evaluate the feasibility, efficacy, and safety of a simplified zero-exchange workflow for the CBA procedure.Material and methods: Patients undergoing CBA (with Arctic Front Advance Pro, Medtronic) at 3 centers in Poland were prospectively enrolled and assigned to a standard-approach (n = 62) or a no-exchange group (n = 62). The TSP in the standard-approach group was performed through a fixed-curve sheath that was exchanged for a 15 F steerable sheath (FlexCath Advance, Medtronic). In the no-exchange group the puncture was performed through the steerable sheath.Results: TSP was successfully performed in all patients. In the no-exchange group compared to the standard-approach group, the median (interquartile range) procedure time and left atrium dwell time were significantly shorter (75.0 [60.0–90.0] min vs. 80.5 [70.0–100.0] min; P = 0.02 and 47 [40.0–56.0] min vs. 51.5 [43.25–64.5] min; P = 0.04, respectively) with comparable median (interquartile range) fluoroscopy time (14.0 [8.5–20.4] min vs. 12.25 [10.0–17.6] min; P = 0.74). Only one potentially TSP-related complication occurred in each group.Conclusion: A direct TSP with a FlexCath Advance sheath is a feasible, safe, and efficient alternative to the standard approach
Predictors of long-term survival in patients with a first episode of acute heart failure
No full textIntroduction: Acute heart failure (AHF) represents a critical event in heart failure progression, but data on long-term outcomes after first hospitalization remain scarce. The aim is to describe long-term survival and evaluate its predictors after the first episode of AHF.Material and methods: Patients from five Spanish hospitals with a confirmed first diagnosis of AHF were categorized based on survival (≥5 or <5 years). Thirteen independent variables were identified. Mortality was assessed using Kaplan–Meier curves after up to 10 years of follow-up. Adjusted odds ratios (OR) with 95% confidence intervals (CI) for mortality were calculated. Additionally, adjusted survival probabilities according to patient age and left ventricular ejection fraction (LVEF) were obtained using restricted cubic splines.Results: A total of 1986 patients were included, with a median age 76 years (range: 68–82), 50% women, and 57% with preserved LVEF. Five-year mortality was 52%. Adjusted analysis showed that age (OR, 0.470 per 10-year increment; 95% CI, 0.421–0.525), New York Heart Association class III–IV vs. I (OR, 0.476; 95% CI, 0.341–0.666) and II vs. I (OR, 0.780; 95% CI, 0.627–0.969), chronic kidney disease (OR, 0.609; 95% CI, 0.452–0.820), coronary artery disease (OR, 0.657; 95% CI, 0.523–0.824), diabetes mellitus (OR, 0.658; 95% CI, 0.534–0.811), and male sex (OR, 0.774; 95% CI, 0.625–0.958) were associated with death within 5 years. LVEF at inclusion was not related to 5-year survival.Conclusions: Survival after a first AHF episode is poor, with age, New York Heart Association class, kidney function, coronary artery disease, diabetes, and sex being key predictors of long-term mortality
Długotrwała odpowiedź na leczenie dabrafenibem i trametynibem u chorej na przerzutowego czerniaka o nieznanym punkcie wyjścia
No full textNowe terapie, takie jak inhibitory punktów kontrolnych układu immunologicznego czy inhibitory BRAF i MEK, poprawiły wyniki leczenia chorych na czerniaka w IV stopniu zaawansowania. W niniejszej pracy omówiono przypadek kobiety, u której rozpoznano czerniaka o nieznanym punkcie wyjścia i stwierdzono przerzuty do węzłów chłonnych pachwinowych, biodrowych oraz płuc. Chora rozpoczęła leczenie dabrafenibem z trametynibem w 2016 roku i nadal je kontynuuje. Uzyskano częściową regresję zmian przerzutowych. W momencie ostatniej obserwacji (październik 2024 roku) odpowiedź na leczenie utrzymywała się.
Zastosowanie terapii dabrafenibem z trametynibem w kolejnej linii leczenia u chorego z zaawansowanym czerniakiem
No full textLeczenie chorych na zaawansowanego czerniaka z obecną mutacją w genie BRAF uwzględnia sekwencyjne zastosowanie immunoterapii oraz inhibitorów kinaz tyrozynowych. Wykorzystanie nowych metod terapeutycznych daje szansę na wydłużenie czasu przeżycia wolnego od progresji oraz czasu przeżycia całkowitego chorych. W pracy zaprezentowano przypadek 54-letniego mężczyzny z przerzutowym czerniakiem skóry, u którego kolejno zastosowano terapię inhibitorem BRAF, immunoterapię oraz ponowne leczenie inhibitorami BRAF oraz MEK. Chory uzyskał wieloletnią odpowiedź na terapię rechallange dabrafenibem oraz trametynibem.
Immuochemioterapia z niwolumabem i ipilimumabem u chorego na uogólnionego niedrobnokomórkowego raka płuca z bardzo niską ekspresją PD-L1
No full textLeczenie systemowe chorych na uogólnionego niedrobnokomórkowego raka płuca uzależnione jest od typu histologicznego oraz obecności określonych czynników predykcyjnych oznaczonych z tkanki/komórek guza. Kluczowe znaczenie ma także stan ogólny chorego, wydolność narządowa i obecność chorób współistniejących, a wybór leczenia powinien uwzględniać możliwe powikłania terapii. W przypadku braku zaburzeń molekularnych umożliwiających włączenie terapii celowanej w pierwszej linii leczenie uzależnione jest od stopnia ekspresji PD-L1. Najwięcej kontrowersji wzbudza wybór terapii u chorych z bardzo niską (TPS ≤ 1%) ekspresją tego białka. Podczas leczenia należy zwracać uwagę na jego działania niepożądane, a ich prawidłowa kwalifikacja umożliwia podjęcie odpowiednich decyzji terapeutycznych.
W artykule przedstawiono przypadek chorego z bardzo niską ekspresją PD-L1 leczonego immunochemioterapią z wykorzystaniem pemetreksedu i cisplatyny w skojarzeniu z niwolumabem i ipilimumabem.
Immunoterapia skojarzona w raku płuca — przypadek kliniczny ukazujący dynamikę odpowiedzi immunologicznej i skuteczność kliniczną
No full textImmunotherapy with the use of immune checkpoint inhibitors (ICIs) is one of the key therapeutic options in cancer, especially in advanced non-small cell lung cancer (NSCLC). The combination of chemotherapy and immunotherapy — nivolumab (anti-programmed death-1, anti-0PD-1) and ipilimumab (anti-cytotoxic T-lymphocyte-associated protein 4, anti-CTLA-4) — has been found beneficial in clinical trials addressing advanced NSCLC. Here, we present a case of a female patient with PD-1 ligand (PD-L1)-negative, advanced squamous-cell carcinoma with a long response to chemoimmunotherapy. The patient had several episodes of adverse events and exacerbation of autoimmune disease. An analysis of immunological background was performed, and it revealed changes in the percentages of certain immune cell subpopulations in the patient’s blood during immunotherapy.Immunoterapia z wykorzystaniem inhibitorów immunologicznych punktów kontrolnych (IPK) jest jedną z kluczowych opcji terapeutycznych w chorobach nowotworowych, z właszcza w zaawansowanym niedrobnokomórkowym raku płuca (NDRP). Połączenie chemioterapii i immunoterapii — niwolumabem [przeciwciało przeciwko cząsteczce programowanej śmierci komórki 1 (PD-1, programmed death-1)] i ipilimumabem [przeciwciało przeciwko cytotoksycznemu białku związanemu z limfocytami T 4 (CTLA-4, cytotoxic T-lymphocyte-associated protein 4)] — zostało uznane za korzystne w badaniach klinicznych dotyczących zaawansowanego NDRP. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek chorej na zaawansowanego raka płaskonabłonkowego płuca bez ekspresji ligandu PD-1 (PD-L1, programmed death ligand-1) i z długą odpowiedzią na chemioimmunoterapię. U chorej wystąpiło kilka epizodów zdarzeń niepożądanych i zaostrzenie choroby autoimmunologicznej. Przeprowadzono również analizę tła immunologicznego, która wykazała zmiany w odsetkach niektórych subpopulacji komórek odpornościowych we krwi podczas immunoterapii.
Leczenie rybocyklibem chorej na raka piersi z wywiadem raka jajnika
No full textWprowadzenie do leczenia chorych na hormonozależnego HER2-ujemnego, uogólnionego raka piersi nowej grupy leków — inhibitorów CDK4/6 — stało się przełomem.
W niniejszym artykule przedstawiono przypadek kliniczny chorej na raka piersi z wywiadem raka jajnika, która wymagała starannej personalizacji leczenia. Po stwierdzeniu rozsiewu z raka piersi była leczona skojarzeniem rybocyklibu z fulwestrantem. U chorej potwierdzono skuteczność tej terapii pomimo redukcji dawki. Kontynuuje leczenie siedemnasty miesiąc z częściową regresją zmian przerzutowych.
Melanoma in children and adolescents — a literature review of the last 5 years
No full textMelanoma in the pediatric population is a rare entity, accounting for about 3% of all childhood cancers, and is particularly infrequent in children under the age of 5. Its rarity, coupled with clinical features that mimic other dermatological conditions, often leads to delayed diagnosis and poorer outcomes. This review aims to synthesize recent literature (2020–2024) on pediatric melanoma to highlight advancements in diagnosis, prognosis, treatment, and prevention strategies. A PubMed search yielded 28 articles, with topics spanning epidemiology, risk factors, ultraviolet (UV) radiation exposure, genetic mutations, clinical guidelines, and prevention. Recent studies confirm that the mitotic rate in primary melanoma is a stronger prognostic indicator than tumor thickness, independently correlating with recurrence-free survival in children and adolescents. Emerging research underscores distinct biological patterns in subtypes such as nodular and spitzoid melanoma, necessitating updated surgical and treatment protocols tailored to pediatric cases. Sun protection education for parents, particularly for children with familial melanoma risk, remains a critical prevention strategy. Moreover, studies emphasize the importance of close monitoring for malignancy in children with congenital melanocytic nevi and the utility of regular skin examinations to enhance early detection. Pediatric treatment guidelines largely extrapolate from adult trials, yet mounting evidence indicates significant clinical and biological differences between these populations. In conclusion, pediatric melanoma, while rare, necessitates early detection and vigilant clinical assessment for improved prognosis. Promoting sun protection behaviors and addressing familial risk factors are essential components of prevention. Enhanced understanding of pediatric melanoma’s unique clinical and biological characteristics can improve treatment protocols and optimize outcomes