Via Medica Journals
Not a member yet
55128 research outputs found
Sort by
Lipemia poposiłkowa — patofizjologia, powikłania i postępowanie niefarmakologiczne
No full textPostprandial lipemia (PPL) refers to the presence of chylomicrons in the bloodstream after a meal. Chylomicrons, composed of triglycerides, cholesterol, and apolipoprotein B-48, are synthesized in enterocytes and enter the circulation via the lymphatic system. Their metabolism involves triglyceride hydrolysis by lipoprotein lipase, leading to the formation of remnant particles, which exhibit strong atherogenic properties. Prolonged or exaggerated PPL is associated with endothelial dysfunction, oxidative stress, inflammation, increased thrombogenicity, and contributes to the development of atherosclerosis and cardiovascular disease. Additionally, fasting chylomicronemia poses risk of acute pancreatitis. Epidemiological studies have shown that elevated non-fasting triglyceride and remnant cholesterol levels significantly increase the risk of cardiovascular events. Strategies to mitigate PPL include weight reduction, limiting dietary fat (especially saturated fats and cholesterol), avoiding simple sugars and alcohol, increasing intake of n-3 fatty acids and soluble fiber, adopting a Mediterranean diet, and engaging in regular physical activity, particularly moderate-to-high intensity exercise.Lipemia poposiłkowa (PPL, postprandial lipemia) to zmiany w składzie lipidów krwi, które pojawiają się w krótkim czasie po spożyciu posiłku. Chylomikrony — zawierające triglicerydy (TG), cholesterol i apolipoproteinę B-48 — powstają w enterocytach, a następnie przedostają się do krwi przez układ chłonny. Proces ich metabolizmu obejmuje hydrolizę TG przez lipazę lipoproteinową, co prowadzi do powstania cząsteczek resztkowych (remnantów) o właściwościach aterogennych. Przedłużona lub nasilona PPL wiąże się z dysfunkcją śródbłonka, stresem oksydacyjnym, nasileniem stanu zapalnego i zwiększonym ryzykiem zakrzepicy. Jest również istotnym czynnikiem ryzyka rozwoju miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych (CVD, cardiovascular diseases), a także zapalenia trzustki w przypadku chylomikronemii na czczo. Wykazano, że podwyższone stężenia TG i cholesterolu w remnantach w próbkach krwi pobranej nie na czczo korelują z wyraźnym wzrostem ryzyka incydentów sercowo-naczyniowych. Do niefarmakologicznych metod łagodzenia PPL należą: redukcja masy ciała, ograniczenie spożycia tłuszczów (zwłaszcza nasyconych i cholesterolu), unikanie cukrów prostych i alkoholu, zwiększenie podaży kwasów tłuszczowych n-3 i błonnika rozpuszczalnego, stosowanie diety śródziemnomorskiej oraz regularna aktywność fizyczna, szczególnie wysiłek o umiarkowanej lub wysokiej intensywności
Fantomowe napady nieświadomości — opis przypadku
No full textPhantom absence epilepsy (AE) poses a significant diagnostic challenge. Due to their very short duration (< 5 s) and their small impact on the patient’s functioning, they remain unrecognized for many years. Below, we present a case report of a 17-year-old patient admitted to our department due to generalized paroxysmal discharges with the morphology of sharp wave-slow wave complexes, spikes, and polyspike clusters with a frequency of 3–4 Hz, which had been present in electroencephalography (EEG) tests for many years, and despite no clinically observed seizures. Phantom absence seizures may precede the onset of tonic-clonic seizures and status epilepticus or absence seizures. The patient and caregivers should be informed about the increased risk of these seizures before deciding to initiate anti-seizure treatment.Fantomowe napady nieświadomości (AE, absence epilepsy) stanowią duże wyzwanie diagnostyczne. Z uwagi na bardzo krótki (< 5 s) czas trwania oraz niewielki wpływ na funkcjonowanie pacjenta pozostają nierozpoznane przez wiele lat. W niniejszej pracy przedstawiono opis przypadku 17-letniego pacjenta, przyjętego na oddział z powodu utrzymujących się od wielu lat uogólnionych zmian napadowych w badaniach elektroencefalograficznych (EEG) — o morfologii zespołów fali ostrej z falą wolną, iglic oraz wieloiglic o częstotliwości 3–4 Hz — przy braku obserwowanych klinicznie napadów. Fantomowe AE mogą poprzedzać wystąpienie napadu toniczno-klonicznego i/lub stanu padaczkowego napadów nieświadomości. Pacjent oraz opiekunowie powinni zostać poinformowani o podwyższonym ryzyku wystąpienia tych napadów przed podjęciem decyzji o włączeniu leczenia przeciwnapadowego
Tectochrysin alleviates high-glucose-induced retinal pigment epithelial cell injury through Nrf2/HO-1 activation
No full textIntroduction. Diabetic retinopathy involves retinal pigment epithelium (RPE) dysfunction. Tectochrysin is a natural flavonoid and antioxidant. However, its effects on retinal pigment epithelial cells remain unveiled. In this study, the investigation undertook the question of whether tectochrysin could protect human adult RPE cells ARPE-19 from high-glucose (HG) damage. Also the potential regulatory mechanism was explored.
Material and methods. Cell counting assay 8 (CCK8) was used to measure cell viability in ARPE-19 cells with tectochrysin treatment for 72 h to confirm the potential cytotoxicity. Furthermore, cells were treated by HG (40 mM glucose) for 48 h with or without tectochrysin treatment (5 or 10 μg/mL). Then cell viability, apoptosis and Reactive Oxygen Species (ROS) levels were evaluated using CCK8, flow cytometry and DCFH-DA fluorescence methods. Migration capacity was evaluatedusing wound healing and Transwel assays. In addition, malondialdehyde (MDA) content, glutathione (GSH), and Fe2+ levels were also examined with kits. Protein expression of ferroptosis markers (ACSL4, GPX4), EMT-related proteins (E-cadherin, vimentin, Snail), and Nrf2/HO-1 were determined using western blotting.
Results. In ARPE-19 cells tectochrysin (5 or 10 μg/mL) significantly reversed HG-induced cytotoxicity, reducing apoptosis, ROS, MDA and Fe2+ levels, and increasing GSH. Tectochrysin reversed HG-induced ferroptosis-related protein ACSL4 and restored HG-inhibited GPX4 expression. In addition, tectochrysin inhibited HG-induced cell migration and vimentin and Snail levels and restored expression of HG-inhibited mesenchymal marker E-cadherin. Moreover, tectochrysin activated the Nrf2/HO-1 pathway.
Conclusions. The findings demonstrate that tectochrysin protects ARPE-19 cells from HG-induced injury by inhibiting apoptosis, ferroptosis and EMT while activating Nrf2/HO-1 signaling, suggesting its potential as a therapeutic agent for diabetic retinopathy
Current clinical expectations and technical possibilities of myocardial perfusion scintigraphy: quantitative emission tomography
No full textZewnątrzkomórkowe pułapki neutrofilowe i ich rola w nadciśnieniu tętniczym — zwięzły przegląd literatury i badań
No full textNeutrophil extracellular traps (NETs) are a crucial component of the innate immune response, and their role extends far beyond pathogen elimination. Accumulating evidence indicates that NETs play a key role in the pathogenesis of hypertension. NETosis, the process of NET release by neutrophils, depends on the activation of NADPH oxidase, the production of reactive oxygen species, and the action of enzymes such as neutrophil elastase and peptidyl arginine deiminase type 4 (PAD4). NETs, composed of DNA, histones, and antimicrobial proteins, affect endothelial cells, exacerbating oxidative stress, inflammation, endothelial dysfunction, and vascular remodeling. Studies demonstrate elevated levels of NET biomarkers (MPO-DNA, cit-H3) in patients with hypertension, and their levels correlate with blood pressure and arterial stiffness. NETs promote a prothrombotic vascular phenotype and contribute to smooth muscle cell proliferation and renal damage. Angiotensin II is a significant factor in NET development, and blockade of the renin-angiotensin-aldosterone system (RAAS), particularly with sartans, reduces NET production. NETs represent a potential biomarker and therapeutic target in hypertension, and their role may explain the links between hypertension, atherosclerosis, chronic kidney disease, and periodontitis. This review summarizes the current knowledge regarding the mechanisms of action of NETs and their clinical implications in hypertension.Zewnątrzkomórkowe pułapki neutrofilowe (NET-y, neutrophil extracellular traps) stanowią istotny element wrodzonej odpowiedzi immunologicznej, a ich rola wykracza daleko poza eliminację patogenów. Coraz więcej danych wskazuje, że NET-y odgrywają kluczową rolę w patogenezie nadciśnienia tętniczego. Proces uwalniania NET-ów przez neutrofile, zwany NET-ozą, zależy od aktywacji oksydazy NADPH, wytwarzania reaktywnych form tlenu oraz działania enzymów, takich jak elastaza neutrofilowa i deiminaza peptydyloargininowa typu 4 (PAD4, peptidylarginine deiminase type 4). Pułapki neutrofilowe, złożone z DNA, histonów i białek przeciwdrobnoustrojowych, oddziałują na komórki śródbłonka, nasilają stres oksydacyjny, stan zapalny, dysfunkcję śródbłonka oraz remodeling naczyniowy. Badania wykazują podwyższone stężenia biomarkerów NET-ozy [mieloperoksydaza-DNA (MPO-DNA, myeloperoxidase-DNA), cytrulinowany histon H3 (cit-H3, citrullinated histone H3)] u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, których wartości dodatkowo korelują z poziomami ciśnienia tętniczego i sztywnością tętnic. Pułapki neutrofilowe sprzyjają prozakrzepowemu fenotypowi naczyń, przyczyniają się do proliferacji komórek mięśni gładkich oraz uszkodzenia nerek. Istotnym czynnikiem pobudzającym NET-ozę jest angiotensyna II (Ang II, angiotensin II), a blokada układu renina–angiotensyna–aldosteron (RAA), zwłaszcza za pomocą sartanów, zmniejsza wytwarzanie NET-ów. Pułapki neutrofilowe stanowią potencjalny biomarker oraz cel terapeutyczny w nadciśnieniu tętniczym, a ich rola może tłumaczyć powiązania między nadciśnieniem tętniczym, miażdżycą, przewlekłą chorobą nerek i zapaleniem przyzębia. Przedstawiony przegląd podsumowuje aktualną wiedzę dotyczącą mechanizmów działania NET-ów oraz ich klinicznych implikacji w nadciśnieniu tętniczym
Extracellular vesicles to predict diastolic dysfunction after acute myocardial infarction — AFFECT EV echocardiography substudy
No full textWstęp. Dysfunkcja rozkurczowa (DD, diastolic dysfunction) jest rozpoznawana u ~35% pacjentów po ostrym zawale serca (AMI, acute myocardial infarction). U osób z DD ryzyko śmiertelności oraz wystąpienia zdarzeń sercowo-naczyniowych jest trzykrotnie wyższe w porównaniu z pacjentami bez DD. Mechanizmy komórkowe odpowiadające za rozwój DD nie są jeszcze w pełni poznane, co utrudnia opracowanie skutecznych strategii zapobiegawczych dla pacjentów obciążonych tym ryzykiem. W przebiegu AMI komórki krwi i śródbłonka naczyniowego uwalniają pęcherzyki zewnątrzkomórkowe (EVs, extracellular vesicles). W niniejszej pracy postawiono hipotezę, że EVs można wykorzystać jako biomarkery do przewidywania DD po AMI. Celem badania było porównanie stężenia EVs w osoczu w ostrej fazie AMI u pacjentów, którzy rozwinęli DD w 6-miesięcznej obserwacji, i u pacjentów, u których nie stwierdzono DD, oraz ocena wartości predykcyjnej EVs dla rozwoju DD po AMI.
Materiał i metody. Do badania włączono 52 pacjentów (średni wiek 64,6 ± 9,9 lat; 73% mężczyzn) po pierwszym AMI, z uniesieniem i bez uniesienia odcinka ST, leczonych przezskórną interwencją wieńcową z implantacją stentu. Stężenia EVs w osoczu z komórek śródbłonka (CD146+), erytrocytów (CD235a+), leukocytów (CD45+), płytek krwi (CD61+), aktywowanych płytek krwi (CD62p+) oraz EVs eksponujących fosfatydyloserynę (PS+, phosphatidylserine) zmierzono metodą cytometrii przepływowej. Dysfunkcję rozkurczową zdefiniowano zgodnie z kryteriami Europejskiej Asocjacji Obrazowania Sercowo-Naczyniowego.
Wyniki. Stężenia EVs eksponujących PS były niższe (p = 0,049), a stężenia EVs pochodzenia leukocytowego wyższe (p = 0,03) u pacjentów z DD po 6 miesiącach obserwacji (w porównaniu z pacjentami bez DD). Zarówno EVs eksponujące PS, jak i EVs pochodzenia leukocytowego wykazywały wartość predykcyjną dla DD (odpowiednio: AUC = 0,72 i p = 0,046; AUC = 0,738 i p = 0,03). Połączenie tych podtypów EVs z indeksem masy ciała pozwalało przewidzieć DD z 83-procentową czułością i 88-procentową specyficznością (AUC 0,91 i p < 0,001).
Wnioski. Obniżone stężenie EVs eksponujących PS oraz zwiększone stężenie EVs pochodzenia leukocytowego przewidują rozwój DD po AMI, stanowiąc nowe, potencjalne biomarkery rozwoju w predykcji DD po AMI.Introduction. Diastolic dysfunction (DD) is diagnosed in about 35% of patients after acute myocardial infarction (AMI). Patients with DD have a 3-fold higher risk of mortality and cardiovascular events, compared to those without DD. The cellular mechanisms behind DD have not been completely characterized, which hampers the development of preventive strategies in patients at risk of DD. During AMI, circulating blood cells together with vascular endothelial cells shed extracellular vesicles (EVs). Accordingly, we proposed that EVs could be used as biomarkers to predict DD after AMI. The goal of our study was to compare plasma EV concentrations in the acute phase of AMI in patients with and without DD after six months and to assess the predictive value of EVs for DD.
Materials and methods. Fifty-two patients (mean age 64.6 ± 9.9 years, 73% men) after first AMI, with or without ST-elevation, treated by percutaneous coronary intervention with stent implantation, were included in the study. Using flow cytometry, we determined the plasma concentrations of extracellular vesicles originating from endothelial cells (CD146+), red blood cells (CD235a+), white blood cells (CD45+), standard platelets (CD61+), activated platelets (CD62p+), and vesicles that expose phosphatidylserine (PS+). DD was defined according to European Association of Cardiovascular Imaging criteria.
Results. Plasma concentrations of EVs exposing PS+ were lower (p = 0.049) and concentrations of EVs from leucocytes were higher (p = 0.03) in patients with DD at six-month follow-up than in patients without DD. Both PS+ and leucocyte EVs predicted DD [area under the receiver operating characteristic curve (AUC) = 0.72, p = 0.046; AUC = 0.738, p = 0.03, respectively]. Combining these EV subtypes with body mass index predicted DD with 83% sensitivity and 88% specificity (AUC 0.91, p < 0.001).
Conclusions. Decreased concentration of EVs exposing PS and increased concentration of EVs from leucocytes predicted DD development after AMI and might be novel biomarkers in patients at risk of post-AMI DD
A Review of artificial intelligence methods as a diagnostic tool in the analysis of 2D images from transthoracic echocardiography, including point-of-care-ultrasonography in adult patients.
No full textCel. Celem niniejszego przeglądu systematycznego była ocena, czy narzędzia sztucznej inteligencji (AI, artificial intelligence), w tym metody uczenia maszynowego (ML, machine learning) i głębokiego (DL, deep learning), mogą skutecznie wspomagać interpretację dwuwymiarowych obrazów echokardiografii przezklatkowej (2D TTE, two-dimensional transthoracic echocardiography) u dorosłych pacjentów w ostrych stanach kardiologicznych.
Kryteria włączenia i wyłączenia. Włączano oryginalne badania, w których zastosowano metody AI do analizy obrazów 2D TTE u dorosłych wymagających pilnej oceny kardiologicznej. Badania musiały porównywać wyniki uzyskane z wykorzystaniem AI z oceną ekspertów lub z innymi metodami referencyjnymi. Wykluczono badania dotyczące populacji pediatrycznych, zwierząt, wyłącznie przezprzełykowej echokardiografii (TEE, transesophageal echocardiography), obrazowania trójwymiarowego (3D, three-dimensional) oraz prace pozbawione ilościowych danych oceniających skuteczność AI.
Źródła informacji. Przeszukano bazy PubMed i Web of Science (ostatnie wyszukiwanie: grudzień 2023), stosując operatory mlogiczne łączące słowa kluczowe („AI” lub „machine learning” oraz „echocardiography” oraz „shocks”). Po usunięciuduplikatów przeprowadzono selekcję tytułów i streszczeń, a następnie analizę pełnych tekstów.
Metody analizy danych. Ze względu na zróżnicowanie algorytmów AI, populacji chorych i punktów końcowych przeprowadzono syntezę jakościową. Tam, gdzie co najmniej dwa badania raportowały porównywalne miary [np. frakcja wyrzutowa lewej komory (LVEF, left ventricular ejection fraction)], wykonano opisowe porównanie wartości diagnostycznych(czułość, swoistość, współczynniki korelacji).
Główne wyniki. W 15 włączonych badaniach AI istotnie usprawniła diagnostykę echokardiograficzną w stanach nagłych, osiągając dokładność i powtarzalność porównywalną z oceną ekspertów. Algorytmy skutecznie wspierały ocenę LVEF (korelacja z ekspertami około 0,8–0,9), wykrywanie wysięku osierdziowego (czułość do 89%, swoistość do 92%) oraz automatyczną klasyfikację projekcji echokardiograficznych (dokładność do 96%). Do ograniczeń zaliczono gorszą jakość obrazów uzyskiwanych w warunkach ratunkowych oraz ograniczone, często jednoośrodkowe zbiory danych.
Wnioski. Przegląd potwierdza wysoki potencjał AI w ultrasonografii POCUS (point-of-care echocardiography), szczególnie przydatny dla mniej doświadczonych operatorów pracujących pod presją czasu. Konieczne są dalsze badania wielo-ośrodkowe obejmujące zróżnicowane populacje, aby w pełni ocenić wpływ kliniczny tych rozwiązań.Objective. The aim of this systematic review was to evaluate whether artificial intelligence (AI) tools, including machine learning (ML) and deep learning (DL) methods, could effectively assist in the interpretation of two-dimensional transthoracic echocardiography (2D TTE) images in acute cardiac conditions among adult patients.
Inclusion and exclusion criteria. Original studies were included if they applied AI methods to the analysis of 2D TTE images in adult patients requiring urgent cardiological assessment. Studies had to compare AI-derived results with expert assessments or other reference methods. Excluded studies involved pediatric populations, animal studies, exclusively transesophageal echocardiography (TEE), three-dimensional (3D) imaging, or lacking quantitative data on AI effectiveness.
Information sources. The PubMed and Web of Science databases were searched (last search: December 2023) using logical operators to combine keywords (“AI” or “machine learning” and “echocardiography” and “shock”). After removing duplicates, titles and abstracts were screened, followed by full-text analysis.
Data analysis methods. Given the diversity of AI algorithms, patient populations, and outcomes, qualitative synthesis was performed. Where at least two studies reported consistent measures (LVEF, left ventricular ejection fraction), a descriptive comparison of diagnostic values (sensitivity, specificity, correlation coefficients) was conducted.
Main results. Across 15 included studies, AI significantly enhanced emergency echocardiographic diagnostics, achieving accuracy and reproducibility comparable to expert assessments. Algorithms effectively supported the assessment of LVEF (correlation approximately 0.80–0.90 with experts), pericardial effusion detection (sensitivity up to 89%, specificity up to 92%), and automatic echocardiographic projection classification (accuracy up to 96%). Limitations included poorer image quality in emergency conditions and limited, often single-center datasets.
Conclusions. This review confirms the high potential of AI in point-of-care echocardiography (POCUS), being particularly beneficial for less experienced operators under time constraints. Further multicenter studies with diverse populations are necessary to fully evaluate the generalizability and clinical impact of such solutions (time to treatment initiation, mortality)
Glomerular filtration rate estimation by gamma camera technique using various methods of kidney depth measurement: A comparative study
No full textBackground: Renal scintigraphy using the 99m technetium-diethylene triamine pentaacetic acid [99mTc]Tc-DTPA Gates’ protocol is widely employed for glomerular filtration rate (GFR) estimation. However, its accuracy is significantly influenced by the method used for renal depth estimation. This study systematically compared GFR estimation by Gates’ protocol using three different depth correction techniques with the gold standard plasma sample analysis method.
Material and methods: [99mTc]Tc-DTPA renal scintigraphy was done as per standard protocol in 40 voluntary renal donors. Renal depth obtained by Tonnesen formula, lateral depth and computed tomography (CT) scan methods. Double plasma sample analysis was done simultaneously. GFR was calculated by Gates’ protocol using the three methods of kidney depth measurement separately.
Results: The mean total GFR, when measured using the gold standard plasma sample analysis, lateral depth, Tonnesen formula and CT scan, were 83.3 ± 22.34 mL/min, 90.7 ± 21.00 mL/min, 72.1 ± 19.85 mL/min and 89.8 ± 22.55 mL/min, respectively. The Pearson correlation coefficient demonstrated a positive correlation between plasma sample analysis and the 3 depth correction methods — lateral depth method (r = 0.524), Tonnesen formula (r = 0.697), and CT scan (r = 0.597). The intraclass correlation coefficient (ICC) — lateral depth method (ICC = 0.667), Tonnesen formula (ICC = 0.759), and CT method (ICC = 0.733) indicated varying levels of reliability. The Bland–Altman plot analysis revealed poor agreement — lateral depth technique (p = 0.033), Tonnesen formula (p < 0.001), and CT method (p = 0.049). Tonnesen formula exhibited a narrower distribution compared to the other two methods, with a spread of agreement of 64.97.
Conclusions: The findings indicate that, while all three methods exhibited statistically significant variations from plasma sample-derived GFR, the Tonnesen formula showed the closest agreement, albeit with a tendency to underestimate GFR. In contrast, the lateral depth method and CT-derived renal depth consistently overestimated GFR, emphasising the variability introduced by different depth estimation techniques