Via Medica Journals
Not a member yet
55128 research outputs found
Sort by
Advances in diagnosis and treatment of chronic myeloid leukemia
No full textChronic myeloid leukemia (CML) is a myeloproliferative neoplasm characterized by the presence of the BCR::ABL1 fusion gene, resulting from the t(9;22) translocation, known as the Philadelphia chromosome. Diagnosis requires confirmation of this abnormality using cytogenetic techniques (CBA, FISH) and molecular methods (RT-PCR). Additional studies include peripheral blood counts with microscopic evaluation, conventional karyotyping, and identification of the BCR::ABL1 transcript type, which has both prognostic and therapeutic relevance. Disease monitoring is primarily based on quantitative RT-qPCR, which allows assessment of molecular response kinetics and the efficacy of tyrosine kinase inhibitors (TKIs). The most important prognostic factor remains the disease phase. In 2022, the WHO classification eliminated the definition of the accelerated phase, recognizing CML as a biphasic disease: chronic phase and blast crisis. The ELTS score has replaced traditional prognostic models (Sokal, Euro). Prognosis is also influenced by additional chromosomal abnormalities (ACA), somatic mutations (e.g., ASXL1), and BCR::ABL1 transcript type. First-line therapy consists of imatinib or second-generation TKIs (nilotinib, dasatinib, bosutinib). In 2024, asciminib — a fourth-generation inhibitor — was introduced, demonstrating superior efficacy and tolerability compared with earlier agents. In cases of intolerance or resistance, switching to another TKI is necessary, while ponatinib or asciminib are options in later treatment lines. In advanced phases, intensive chemotherapy and allogeneic hematopoietic stem cell transplantation are considered. In selected patients, treatment-free remission (TFR) may be attempted, provided that a deep and sustained molecular response is maintained under close monitoring. The development of novel therapies and treatment individualization have markedly improved the prognosis, with the majority of patients with CML now achieving long-term favorable outcomes
Assessment of thyroid dysfunction as a late complication after hematopoietic stem cell transplantation in pediatric patients
No full textIntroduction: Hematopoietic stem cell transplantation (HSCT) has become a standard treatment for various malignant and non-malignant diseases in children. Despite this, HSCT may frequently induce multiple complications. We focused on thyroid dysfunction following HSCT in the pediatric population. Material and methods: The total of HSCT patients hospitalized between 2010-2020 in the Department of Pediatric Hematology, Oncology and Transplantology, Children’s University Hospital in Lublin was 189. Our retrospective observational study included 76 children, based on thyroid parameters available in at least 2 of 3 testings: before HSCT, 1-year follow-up, and 5-year follow-up. The study group consisted of 37 children below and 39 equal to or over the median age of 7 years (p = 0.14). Patients were compared in groups based on age, gender, HSCT indication, irradiation in conditioning, and stem cell source, allowing us to determine their impact on thyroid function. The correlation between thyroid dysfunction and HSCT-related factors was analyzed after data collection. Results: Out of 76 children, 36 required thyroxine substitution approximately 5 years after HSCT. We observed lower levels of fT4 in groups who underwent total body irradiation (TBI) and busulfan or treosulfan conditioning (p = 0.015 and p = 0.0005, respectively).
Conclusiuons: Due to the likelihood of hypothyroidism following HSCT conditioning, thyroid function tests should remain the standard of care
Clinical governance in radiation oncology
No full textClinical governance (CG) is an emerging framework that ensures accountability for delivering safe, effective, and continuously improving healthcare services. Originally introduced in the United Kingdom in the late 1990s as part of reforms in the National Health Service, CG draws upon principles of corporate governance to establish system-wide oversight of clinical quality, safety, and accountability. CG provides an overarching organisational framework encompassing leadership structures, clinical effectiveness, risk management, audits, professional development, and patient engagement. In radiation oncology, CG plays a critical role in enhancing treatment safety and quality by standardising protocols, conducting regular audits and peer reviews, implementing risk management strategies, and supporting continuous education for multidisciplinary teams. It also ensures accountability through transparent reporting to regulators, collaboration with patient groups, and commitment to evidence-based practice. Ethical principles — beneficence, non-maleficence, autonomy, and justice — are central to CG and provide the foundation for maintaining professional standards of care. Despite the increasing use of the term clinical governance, it is often only poorly understood. In the present review, we define the concept of clinical governance and discuss its role in healthcare, with a particular focus on the field of radiation oncology
A comparison of upper versus lower extremity rhabdomyosarcoma survival: A SEER database analysis
No full textBackground: Rhabdomyosarcoma (RMS) of the extremities has a particularly poor prognosis compared to other primary sites due to an increased rate of alveolar histology, higher rate of metastasis, and the extent of regional lymph node involvement. To date there are few assessments comparing upper extremity (UE) to lower extremity (LE) RMS of the extremities using population-based registry, so we sought to compare survival between UE and LE RMS.
Materials and methods: Using the Surveillance, Epidemiology, and End Results (SEER) database, cases of RMS of the UE and LE diagnosed between 2000-2020 were collected. Descriptive statistics and chi-square analyses were completed for one- and five-year survival. Log-rank and Cox regression analyses were completed to compare UE versus LE survival.
Results: A total of 641 cases were included, of which 221 (34.5%) were UE and 420 (65.5%) were LE. On log-rank tests, UE survival was longer than LE survival (p = 0.021). The one-year survival rate was greater for the UE (88.7%) compared to the LE (81.4%) (p = 0.020) but similar at five-years. Cox regression analysis showed no difference in survival between UE and LE primary site (hazard ratio = 1.172, p = 0.322).
Conclusions: In comparing UE and LE RMS survival, UE survival was greater at one-year, but not on adjusted analyses. These findings contribute to the few prior assessments of outcomes between UE and LE RMS, though direct comparisons between UE and LE should be included in future prospective studies.
Zastosowanie kanakinumabu w leczeniu nawracających napadów dny moczanowej u pacjentów z wielochorobowością — dwa opisy przypadków klinicznych
No full textDna moczanowa to przewlekła, autozapalna choroba stawów dotykająca coraz większą część populacji. W leczeniu zaostrzeń zapalenia stawów można zastosować tradycyjne leki przeciwzapalne [niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), kolchicynę i glikokorty-kosteroidy] oraz, jako terapię biologiczną drugiego rzutu, kanakinumab, który jest selektywnym antagonistą interleukiny-1β (IL-1β). W artykule przedstawiono dwa przypadki kliniczne pacjentów leczonych kanakinumabem z powodu braku skuteczności i przeciwwskazań do stosowania leków pierwszego rzutu
Czy COVID-19 był korzystny dla pacjenta z mikroskopowym zapaleniem naczyń?
No full textMikroskopowe zapalenie naczyń (MZN) to martwicze zapalenie, które dotyczy prawie wyłącznie małych naczyń, to jest naczyń włosowatych, tętniczek i żyłek. Objawia najczęściej u osób w wieku 50–60 lat. Jest to choroba ogólnoustrojowa, która najczęściej obejmuje nerki i płuca. Najważniejszym objawem klinicznym choroby jest szybko postępujące kłębuszkowe zapalenie nerek. Występuje ono u 80–100% pacjentów i najczęściej prowadzi do niewydolności nerek. Rozpoznanie MZN opiera się na kryteriach klasyfikacji Amerykańskiego Kolegium Reumatologicznego (ACR, American College of Rheumatology) i Europejskiej Ligi do Walki z Chorobami Reumatycznymi (EULAR, European League Against Rheumatism) — ACR/EULAR z 2022. Zajęcie nosa w postaci krwawego wycieku z nosa, stru-pów w nosie lub zatkania nosa i zatok, niedrożność, uszkodzenie lub perforacja przegrody nosowej to kryteria kliniczne podważające diagnozę MZN (–3 pkt). Kryteria laboratoryjne to dodatni wynik przeciwciał przeciw cytoplazmie neutrofilów (pANCA) lub prze-ciwciał przeciw mieloperoksydazie ANCA (MPO-ANCA) (6 pkt), dodatni wynik przeciwciał przeciw-granulocytarnych ANCA (cANCA) lub przeciwciał przeciw proteinazie 3 ANCA (PR3– ANCA) (–1 pkt), liczba eozynofilów ≥1000/μl (–4 pkt); kryteria obrazowe to zwłóknienie płuc lub śródmiąższowa choroba płuc (3 pkt), natomiast ubogoimmunologiczne kłębuszkowe zapalenie nerek stanowi kryterium histologiczne (3 pkt). Wynik ≥ 5 w sześciu kategoriach jest wymagany do spełnienia kryteriów klasyfikacji
Zwężenie podgłośniowe krtani w ziarniniakowatości z zapaleniem naczyń. Opis przypadku i przegląd dostępnego piśmiennictwa
No full textZiarniniakowatość z zapaleniem naczyń (GPA, granulomatosis with polyangiitis) to rzadka układowa choroba tkanki łącznej, charakteryzująca się martwiczym zapaleniem ziarniniakowym oraz zapaleniem naczyń małego i średniego kalibru. Ze względu na zróżnicowany obraz kliniczny GPA stanowi poważne wyzwanie zarówno dla klinicystów, jak i chorych. Zwężenie podgłośniowe (SGS, subglottic stenosis) jest rzadką manifestacją GPA, występującą u 16–23% chorych. Jego etiopatogeneza nie została dotąd w pełni wyjaśniona. Nie wykazano korelacji pomiędzy obecnością stenozy dróg oddechowych a aktywnością choroby ani jej przebiegiem. Zwężenie podgłośniowe krtani może stanowić stan zagrożenia życia, wymagający pilnego wykonania tracheotomii. Podstawą leczenia jest immunosupresja, po której zwykle wdraża się leczenie chirurgiczne, najczęściej z zastosowaniem metod endoskopowych. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 46-letniej pacjentki z SGS towarzyszącym GPA. Chora zgłaszała nasilającą się duszność, ograniczenie tolerancji wysiłku oraz zaburzenia mowy. W trybie pilnym zastosowano dożylne dawki glikokortykosteroidów oraz zintensyfikowano dotychczasowe leczenie immunosupresyjne, uzyskując znaczną poprawę stanu ogólnego
Stosowanie emolientu „plus” z lizatem Vitreoscilla filiformis u dorosłych pacjentów ze schorzeniami związanymi z suchością skóry
No full textWprowadzenie: Nadmierna suchość skóry (xerosis cutis) jest bardzo rozpowszechnionym problemem dermatologicznym, który może wynikać z różnych schorzeń, w tym atopowego zapalenia skóry (AZS). Oprócz przyjmowania leków przepisanych przez lekarza, leczenie xerosis cutis powinno obejmować stosowanie odpowiednich środków nawilżających skórę i łagodnych środków czyszczących. Celem niniejszego badania było porównanie skuteczności terapii z wykorzystaniem balsamu emolientowego „plus” z lizatem Vitreoscilla filiformis, balsamu i syndetu oraz balsamu w skojarzeniu z farmakoterapią w leczeniu xerosis cutis u dorosłych pacjentów.
Materiał i metody: Badanie, w którym wzięło udział 677 dorosłych uczestników, prowadzono przez okres czterech tygodni. Realizowane było w gabinetach dermatologicznych i obejmowało dwie oddzielne wizyty każdego z badanych. Podczas każdej z wizyt poddawano uczestników klinicznej ocenie stanu skóry.
Wyniki: Po miesiącu stosowania syndetu i balsamu oraz leczenia skojarzonego z farmakoterapią, poprawę lub znaczną poprawę w zakresie nasilenia schorzenia zaobserwowano odpowiednio u 73% i 85,8% pacjentów, poprawę lub znaczną poprawę w zakresie suchości skóry — u 88,8% i 88,5% osób, zaś poprawę lub znaczną poprawę w zakresie stanów zapalnych skóry — u 49% i 71,1%. Pozostałe wskaźniki poprawy lub znacznej poprawy w obu wyżej wymienionych grupach leczenia wyniosły odpowiednio 85,1% i 88,8% dla nasilenia świądu, 60,1% i 79,4% dla jakości snu oraz 83,4% i 87,4% dla nasilenia codziennego dyskomfortu.
Wnioski: Wyniki badania dostarczają dowodów na znaczne zmniejszenie objawów przedmiotowych i podmiotowych po miesięcznym leczeniu z użyciem emolientu „plus” z lizatem Vitreoscilla filiformis, zarówno w terapii nieskojarzonej, jak i w połączeniu z terapiami farmakologicznymi
Niedożywienie u chorych z rakiem żołądka — występowanie i wpływ na postępowanie terapeutyczne
No full textPatients with gastric cancer are particularly susceptible to malnutrition which results from gastrointestinal dysfunctions caused by both the presence of the tumor and the treatment process. Nutritional assessment is essential at every stage of the disease and the implementation of appropriate nutritional intervention influences general condition, quality of life, and therapeutic options. The perioperative period is especially challenging and critical for patients undergoing radical treatment. Nutritional support is essential at every stage of gastric cancer management.Chorzy z rakiem żołądka są szczególnie często narażeni na niedożywienie wynikające z zaburzeń funkcji przewodu pokarmowego, które są związane zarówno z obecnością nowotworu, jak i z procesem leczenia. Ocena stanu odżywienia jest ważna na każdym etapie choroby, a wdrożenie odpowiedniej interwencji żywieniowej wpływa na stan ogólny i jakość życia pacjenta oraz na możliwości terapeutyczne. U chorych kwalifikowanych do leczenia radykalnego szczególnie trudny i ważny jest okres okołooperacyjny. Wsparcie żywieniowe w przypadku pacjentów z rakiem żołądka ma znaczenie na każdym etapie choroby
Interwencja żywieniowa u pacjenta z zaawansowanym rakiem żołądka — studium przypadku
No full textGastric cancer is strongly associated with the development of malnutrition, which is identified in 60–75% of patients and, in advanced disease, in as many as 80–90%. Patients with gastric cancer should be under the continuous care of a clinical dietitian from the time of diagnosis throughout the entire course of treatment — during the active treatment phase, at least once monthly. Nutritional status and reported symptoms may change dynamically, requiring an adequate response from the nutrition specialist.
This paper presents the case of a 68-year-old patient diagnosed with advanced gastric cancer. The decision-making pathway regarding nutritional management is described, including the initiation of parenteral nutrition, the placement of an artificial gastrointestinal access, and follow-up visits with a dietitian during oncological treatment.
Nutritional therapy may play a significant role in the course of advanced gastric cancer and, in certain cases, enables the initiation of anticancer treatment. Even in the advanced stages of the disease, it is possible to achieve a satisfactory response and improve the patient’s quality of life. The key to effective nutritional intervention is an individualized and multidisciplinary approach to patient care.Rak żołądka wykazuje silny związek z rozwojem niedożywienia, które rozpoznaje się u 60–75% pac-jentów, a w chorobie zaawansowanej — nawet u 80–90%. Pacjenci z rakiem żołądka powinni być pod stałą opieką dietetyka klinicznego od momentu diagnozy przez cały okres leczenia — w akty-wnej fazie leczenia minimum raz w miesiącu. Stan odżywiania oraz zgłaszane dolegliwości mogą dynamicznie się zmieniać, co wymaga adekwatnej reakcji ze strony żywieniowca.
W pracy przedstawiono przypadek 68-letniego pacjenta z rozpoznaniem zaawansowanego raka żołądka. Opisano ścieżkę decyzyjną dotyczącą postępowania żywieniowego — wdrożenie żywienia pozajelitowego, założenie sztucznego dostępu do przewodu pokarmowego oraz wizyty kontrolne u dietetyka w trakcie leczenia onkologicznego.
Leczenie żywieniowe może mieć istotne znaczenie w przebiegu zaawansowanego raka żołądka, a w niektórych przypadkach umożliwia rozpoczęcie leczenia przeciwnowotworowego. Nawet w zaawansowanym stadium choroby udaje się uzyskać zadowalającą odpowiedź i poprawić jakość życia chorego. Kluczem do skutecznej interwencji żywieniowej jest indywidualne i wielodyscyplinarne podejście do pacjenta.