Via Medica Journals
Not a member yet
55128 research outputs found
Sort by
Charakterystyka Procleix®UltrioPlex E® Assay — testu multiplex przeznaczonego do automatycznego badania dawców krwi w kierunku HCV, HIV, HBV, HEV oraz zalecenia postępowania w przypadku wykrycia HEV u dawcy
No full textBackground: The Procleix UltrioPlex E assay for use with the Procleix Panther is a qualitative test applying the TMA method, for the detection of HCV RNA, HBV DNA, HEV RNA and HIV-1 RNA in human plasma and serum. The assay simultaneously identifies HIV, HCV, HEV and HBV (multiplex). Optional component to the system is the Procleix Xpress instrument that creates pools from individual samples.
Aim: To evaluate the Procleix UltrioPlex E assay in individual donations and in plasma pools using the Procleix Xpress instrument.
Material and Methods: Analytical sensitivity was assessed with serial dilutions of the WHO International Standards (IS): HCV, HIV-1, HIV-2, HBV (NIBSC) and International Standard for Hepatitis E Virus (PEI).
Correct identification of reactive donations, clinical sensitivity and the risk of contamination were tested in two formats: individually (IDT) and in pools of 4 donations (MP4). In each format 193 negative and 7 reactive donations - 4 with HCV, HIV, HBV or HEV and 3 samples with co-infection (HEV+HCV, HEV+HIV or HEV+HBV) were tested. Additionally, 20 plasma samples from organ and tissue donors (Hematopoietic stem-cell transplantation donors, HSCT) were examined.
Results: 95% Limits of detection (with 95% confidence interval) for Procleix UltrioPlex E assay were 4,0 IU/mL (2,8-12,0), 2,9 IU/mL (1,9-8,7), 66,8 IU/mL (40,8-159,3) and 5,5 IU/mL (4,0-11,2) for HCV, HBV, HIV-1 and HEV respectively. Due to the lower sensitivity for HIV-1 RNA obtained in the assay evaluation compared to the manufacturer's instruction (4th IS WHO 16/194 was used in both laboratories), additional tests of the BioQControl P0290 HIV-1 RNA subtype B panel, which was calibrated to 2nd IS WHO 97/650, were performed. Probit analysis of the tested BioQControl panel demonstrated an analytical sensitivity of 17.9 IU/mL (95% LOD) for HIV-1 RNA. During the simulation of screening in individual donations, correct identification of HIV/HCV/HBV and HEV infections and co-infections was found. In the tested mini-pools created with the Procleix Xpress System, infected donations were also correctly detected. There were no false negative or false reactive results during the evaluation.
Conclusions: The Procleix UltrioPlex E assay on the Procleix Panther System, including the Procleix Xpress instrument demonstrated high sensitivity and satisfactory specificity required by the Polish blood donation system. The Procleix UltrioPlex E assay correctly identified infected donations without false results. Differences in ability to detect HIV-1 RNA in sample dilutions when using the 4th WHO HIV-1 Standard (16/194) and BioQControl P0290 HIV-1 RNA subtype B (calibrated to 97/650) may be caused by heat-inactivation of the first reference material applied during manufacturing. In case of assay implementation, since international guidelines are not available we proposed a country recommendation on HEV screening, management of infected donors and donations and HEV infection reporting should be introduced.Wstęp: Test Procleix UltrioPlex E przeznaczony jest do badań przeglądowych krwiodawców na obecność kwasów nukleinowych wirusa zapalenia wątroby typu C (HCV), B (HBV), E (HEV) oraz ludzkiego wirusa niedoboru odporności (HIV) w analizatorze Procleix Panther System. Jest to test jakościowy typu multiplex, wykorzystujący metodę TMA. Opcjonalnym elementem systemu jest urządzenie pipetujące Procleix Xpress System do pulowania próbek.
Cel pracy: Celem pracy była ocena przydatności testu Procleix UltrioPlex E do badań przeglądowych krwiodawców.
Materiał i metody: Czułość analityczną określano, badając w powtórzeniach rozcieńczenia międzynarodowych standardów (IS) WHO: HCV, HIV-1, HBV (NIBSC), hepatitis E virus (PEI) oraz panel BioQControl P0290 HIV-1 RNA subtyp B. Poprawność identyfikacji wirusów oraz ryzyko kontaminacji oceniano, badając 200 próbek w dwóch formatach: pojedynczo (IDT) i w 50 pulach osocza (każda pula zawierała równe objętości osocza z 4 próbek, MP4).Przebadano 193 próbki ujemne, 4 próbki zakażonego osocza z wysoką lub średnią wiremią (po jednej HCV, HIV, HBV i HEV) oraz 3 próbki z koinfekcją (HEV + HCV, HEV + HIV i HEV + HBV). Dodatkowo zbadano 20 próbek osocza od żywych dawców komórek, tkanek i narządów (allo HSCT).
Wyniki: Czułość analityczna testu Procleix UltrioPlex E na poziomie 95% progu wykrywalności (LOD, limit of detection) (95% przedział ufności) z badania IS WHO wynosiła odpowiednio dla HCV — 4,0 IU/ml (2,8–12,0), HBV — 2,9 IU/ml (1,9–8,7), HIV — 66,8 IU/ml (40,8–159,3) i dla HEV — 5,5 IU/ml (4,0–11,2). Z uwagi na otrzymaną w ewaluacji testu niższą czułość dla RNA HIV-1 w porównaniu z ulotką producenta testu (w obu laboratoriach używano czwartego IS WHO 16/194) wykonano dodatkowe badania panelu BioQControl P0290 HIV-1 RNA subtyp B, skalibrowanego względem drugiego IS WHO 97/650. Analiza Probit wyników badania panelu BioQControl wykazała czułość analityczną 17,9 IU/ml (95% LOD) dla RNA HIV-1. W trakcie symulacji badań przeglądowych w pojedynczych donacjach stwierdzono prawidłową identyfikację zakażeń i współzakażeń wirusami HIV/HCV/HBV i HEV. W badaniu minipul utworzonych w aparacie Procleix Xpress System prawidłowo zidentyfikowano zakażone donacje. Podczas prowadzenia badań nie stwierdzono wyników fałszywie ujemnych i fałszywie reaktywnych.
Wnioski: Test Procleix UltrioPlex E w Systemie Procleix Panther wraz z urządzeniem Procleix Xpress System (MP4) wykazuje czułość i swoistość wymaganą dla testów przeglądowych NAT stosowanych w polskim krwiodawstwie oraz umożliwia prawidłową identyfikację donacji zakażonej wirusem HBV, HCV, HIV i HEV. Różnice wykrywalności RNA HIV-1 w badaniach rozcieńczeń czwartego IS WHO HIV-1 (16/194) oraz BioQControl P0290 HIV-1 RNA subtyp B (kalibrowanego do drugiego IS WHO 97/650) mogą wynikać z inaktywacji termicznej zastosowanej podczas produkcji pierwszego wyżej wymienionego materiału referencyjnego. W przypadku wdrożenia testu, przy obecnym braku zaleceń międzynarodowych należy stosować się do krajowych zaleceń dotyczących prowadzenia badań przesiewowych w kierunku HEV, postępowania z zakażonymi dawcami i donacjami oraz raportowania zakażeń
Hemochromatoza — podstępna choroba uwarunkowana genetycznie
No full textHemochromatosis is a genetic disorder inherited in an autosomal recessive pattern. The most frequent forms of hereditary hemochromatosis include hemochromatosis with a mutation in both alleles of the HFE gene - homozygotes with the C282Y mutation and C282Y/H63D heterozygotes. The mutation results in iron overload due to a deficiency of the protein - hepcidin. The symptoms of the disease manifest quite late, i.e. in the 40s or 50s. Hemochromatosis is a multifactorial and multi-organ disease, affecting the liver, heart, pancreas and joints, among others. The key to the diagnosis of hereditary hemochromatosis is a serum ferritin level >1000 ng/ml, TSAT >45% and genetic test result confirming a mutation in the HFE gene. The most common method of treatment is phlebotomy, or so-called blood-letting. With early diagnosis and treatment, serious complications can be prevented and, consequently, with appropriate treatment, the life expectancy of people with hereditary hemochromatosis does not differ from that of the general population.Hemochromatoza jest chorobą uwarunkowaną genetycznie, którą dziedziczy się w sposób autosomalny recesywny. Do najczęstszych postaci hemochromatozy dziedzicznej (HH) zalicza się hemochromatozę z mutacją w obu allelach genu HFE — homozygoty z mutacją C282Y oraz heterozygoty C282Y/H63D. W wyniku mutacji dochodzi do przeciążenia organizmu żelazem z powodu niedoboru białka — hepcydyny. Objawy choroby ujawniają się dość późno, czyli w 4. lub 5. dekadzie życia. Hemochromatoza jest chorobą wieloczynnikową oraz wielonarządową, w tym obciąża między innymi wątrobę, serce, trzustkę i stawy. Kluczowym rozpoznaniem hemochromatozy dziedzicznej jest stężenie ferrytyny w surowicy > 1000 ng/ml, TSAT > 45% oraz wynik badania genetycznego potwierdzający mutację w genie HFE. Najpopularniejszą metodą terapii jest flebotomia, czyli tak zwane krwioupusty. Odpowiednio wcześnie wprowadzona diagnostyka oraz leczenie pozwalają przeciwdziałać poważnym powikłaniom, a w konsekwencji, przy właściwym leczeniu, długość życia osób chorych na hemochromatozę dziedziczną nie różni się od długości życia populacji ogólnej
Pharmacotherapy of postpartum depression during lactation in primary care practice: sertraline as the first-line drug
No full textDepresja poporodowa (PPD, postpartum depression) to częste zaburzenie nastroju u kobiet pojawiające się w pier wszych miesiącach po porodzie, istotnie obciążające zdrowie matki, rozwój dziecka i funkcjonowanie rodziny. W realiach podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) gabinet lekarza rodzinnego jest często pierwszym miejscem rozpoznania i wdrożenia pomocy. Kluczowe jest wczesne rozpoznanie, w czym pomocne są proste, zwalidowane narzędzia przesiewowe oraz wdrożenie skutecznego i bezpiecznego w okresie laktacji leczenia, możliwego do prowadzenia w gabinecie lekar za rodzinnego. Niniejszy pr zegląd porządkuje praktyczne zasady farmakoterapii PPD u kobiet karmiących piersią, ze szczególnym uwzględnieniem selektywnych inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRIs, selective serotonin reuptake inhibitors) — jako leczenia pier wszej — linii oraz ser traliny — jako najczęściej preferowanego leku ze względu na bardzo niską ekspozycję niemowlęcia i korzystny profil bezpieczeństwa. Artykuł przedstawia praktyczny schemat postępowania dla lekarza rodzinnego zawierający takie elementy, jak: kwalifikacja, rozpoczęcie leczenia od małych dawek z titracją do dawki skutecznej, plan kontroli o raz monitorowanie matki i dziecka. Zwrócono również uwagę na objawy alarmowe wymagające pilnego skierowania do psychiatry, co porządkuje granice między leczeniem w POZ a natychmiastową opieką specjalistyczną. W artykule zaprezentowano również zasady doboru alternatywnych leków przeciwdepresyjnych, gdy przemawiają za tym powody kliniczne. Celem pracy jest dostarczenie lekarzowi rodzinnemu zwięzłego, opartego na aktualnym piśmiennictwie przewodnika, który ułatwia bezpieczne i skuteczne leczenie PPD w laktacji, bez rezygnacji z korzyści karmienia piersią i z jasno określonymi kryteriami kierowania do opieki specjalistycznej.Postpartum depression (PPD) is a common mood disorder in women that occurs in the first months after childbirth, significantly impacting the mother's health, child development, and family functioning. In primary healthcare (PHC) settings, the family physician's office is often the first point of diagnosis and implementation of care. Early diagnosis is crucial, aided by simple, validated screening tools, as well as the implementation of effective and safe treatment for lactation, which can be administered in the family physician's office. This review organizes the practical principles of pharmacotherapy for PPD in breastfeeding women, with particular emphasis on selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) as first-line treatment and sertraline as the most frequently preferred medication due to its very low infant exposure and favorable safety profile. The article presents a practical procedure for the family physician: qualification, initiation of treatment with low doses and titration to an effective dose, a follow-up plan, and monitoring of the mother and child. Attention is also drawn to alarm symptoms requiring urgent referral to a psychiatrist, which helps clarify the boundaries between primary care treatment and immediate specialist care. The article also presents principles for selecting alternative antidepressants when clinical reasons. The aim of this paper is to provide family physicians with a concise guide, based on current literature, that facilitates the safe and effective treatment of PPD during lactation, without sacrificing the benefits of breastfeeding and with clearly defined criteria for referral to specialist care
Ostre uszkodzenie nerek w przebiegu krwotoku śródmózgowego: epidemiologia, mechanizmy patofizjologiczne i czynniki ryzyka
No full textKrwotok śródmózgowy (ICH, intracerebral hemorrhage) stanowi od 6,5 do 19,6% wszystkich udarów mózgu i charakteryzuje się wyższą śmiertelnością oraz większym ryzykiem niesprawności w porównaniu z udarem niedokrwiennym. Czynnikami prognostycznymi złego rokowania w ICH są niska punktacja w skali Glasgow, objętość krwiaka ≥ 30 cm3, lokalizacja podnamiotowa, obecność krwawienia wewnątrzkomorowego, starszy wiek i mała masa ciała, a także powikłania internistyczne, w tym ostre uszkodzenie nerek (AKI, acute kidney injury).Ostre uszkodzenie nerek występuje u 15–40% pacjentów z ICH, zwiększając ryzyko zgonu o około 45%, wydłużając hospitalizację oraz podwajając koszty leczenia. Patofizjologia AKI w przebiegu ICH obejmuje zaburzenia hemodynamiczne, aktywację układu neurohormonalnego, procesy zapalne oraz udział czynników jatrogennych. Zrozumienie mechanizmów patofizjologicznych oraz identyfikacja czynników ryzyka rozwoju AKI w ICH mają kluczowe znaczenie dla poprawy rokowania, optymalizacji terapii i ograniczenia powikłań nefrologicznych u pacjentów. Celem niniejszego przeglądu literatury jest przedstawienie aktualnych danych dotyczących epidemiologii, patofizjologii oraz czynników ryzyka wystąpienia AKI u pacjentów z ICH
Long-term outcomes of intravascular lithotripsy use for in-stent restenosis and stent underexpansion
No full textBackground: In-stent restenosis (ISR) continues to be the leading cause of stent failure following an initially successful percutaneous coronary intervention (PCI). Intravascular lithotripsy (IVL) is approved for de novo calcified lesions but remains off-label for ISR.Aims: This aimed to evaluate the safety, efficacy, and long-term follow-up of IVL in managing ISR and stent underexpansion.Material and methods: This analysis included 201 patients who underwent PCI with the Shockwave C2 or C2+ IVL system at our center since April 2020. Group 1 comprised 94 patients with de novo lesions, group 2 included 85 with ISR, and group 3 involved 41 with stent underexpansion. Nineteen patients with stent underexpansion were also classified in the ISR group.Results: The cohort’s median age was 70.0 (interquartile range 66.0–75.0) years, with 73.6% males. Major cardiovascular risk factors were similar across groups. IVL procedural success was high across all groups (97.5%), with an overall PCI success rate of 99.5%. An increase in lumen area and in the percentage of lumen area after PCI was observed in the ISR group and in the de novo lesion group (mean increase: 5.5 ± 3.2 mm2 and 3.8 ± 2.0 mm2; P = 0.14, respectively). Long-term outcomes showed no significant differences in all-cause mortality (ISR 7.3% vs. de novo 8.3% vs. underexpansion 16.0%; P = 0.43) or major adverse cardiovascular events (cardiac death, myocardial infarction, stroke) events (ISR 16.8% vs. de novo 6.6% vs. underexpansion 12.5%; P = 0.47).Conclusions: IVL for ISR and stent underexpansion appears safe and effective, with high angiographic success, low periprocedural complication rate, and low major adverse cardiovascular events rate in long-term follow-up
Principles of primary prevention of cardiovascular diseases in patients with cancer. Expert Opinion of the Working Group on Prevention and Epidemiology (Cardio-oncology Task Force) and the Working Group on Cardio-oncology of the Polish Cardiac Society
No full textDespite spectacular progress in the treatment of patients diagnosed with cancer, cardiovascular diseases are the second leading cause of death in cancer patients, after cancer itself. According to the CONNECT-POL registry, cardiovascular risk factors are very often detected in cancer patients even before starting oncological treatment. The rapidly expanding range of new life-saving cancer therapies is unfortunately characterized by a wide range of both early and late cardiovascular complications. These include not only the classic complications long described as heart failure, but also hypertension, dyslipidemia, diabetes, and accelerated atherosclerosis. Preventive strategies aimed at their prevention and optimal treatment are crucial for improving both oncological and cardiological prognosis. Unfortunately, as is widely known, the presence of cancer negatively impacts the quality and intensity of preventive measures. In our expert opinion, after a cancer diagnosis, in addition to promptly initiating oncological therapy, prevention or addressing existing cardiovascular risk factors is also of great importance for the patient’s further treatment and prognosis. This should generally be done in accordance with the principles adopted for the general population, but with certain differences for cancer patients, especially if this is a group of patients with advanced cancer. It is crucial that these activities are not conducted solely by cardiologists, but also with the support of primary care physicians and other specialties, including oncologists, with the full cooperation and acceptance of the patient. According to the authors of this document, there is a need to emphasize the role of primary prevention of cardiovascular disease in cancer patients, which has been neglected until now, and our expert opinion summarizes these recommendations
Ocena skuteczności durwalumabu w połączeniu z karboplatyną/paklitakselem oraz leczenia podtrzymującego durwalumabem z olaparybem lub bez niego jako terapii pierwszej linii zaawansowanego raka endometrium: badanie fazy III DUO-E
No full textWprowadzenie. Skojarzenie immunoterapii z chemioterapią wykazuje aktywność w raku endometrium, przy czym korzyści są większe w chorobie z deficytem naprawy niedopasowań (dMMR, mismatch repair–deficient) niż w chorobie z prawidłową naprawą niedopasowań (pMMR, mismatch repair-proficient). Dodanie inhibitora poli(ADP-rybozy) polimerazy może dodatkowo poprawić wyniki leczenia, szczególnie u chorych z pMMR.
Materiał i metody. W tym globalnym, podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu III fazy z grupą kontrolną placebo chore na nowo rozpoznanego, zaawansowanego lub nawrotowego raka endometrium przydzielano w stosunku 1:1:1 do jednego z trzech ramion terapeutycznych: karboplatyna/paklitaksel w połączeniu z placebo durwalumabu, a następnie leczenie podtrzymujące placebo (ramię kontrolne); karboplatyna/paklitaksel z durwalumabem, a następnie leczenie podtrzymujące durwalumabem z placebo olaparybu (ramię z durwalumabem); lub karboplatyna/paklitaksel z durwalumabem, po czym leczenie podtrzymujące durwalumabem z olaparybem (ramię durwalumab + olaparyb). Pierwszorzędowymi punktami końcowymi były przeżycie wolne od progresji (PFS, progression-free survival) w ramieniu z durwalumabem w porównaniu z ramieniem kontrolnym oraz w ramieniu durwalumab plus olaparyb w porównaniu z ramieniem kontrolnym.
Wyniki. Do badania włączono 718 chorych, które przydzielono losowo. W populacji analizowanej zgodnie z zamiarem leczenia odnotowano istotne statystycznie wydłużenie PFS zarówno w ramieniu z durwalumabem [współczynnik ryzyka (HR, hazard ratio) = 0,71; 95-proc. przedział ufności (CI, confidence interval) 0,57–0,89; p = 0,003], jak i w ramieniu durwalumab plus olaparyb (HR = 0,55; 95% CI 0,43–0,69; p < 0,0001) względem ramienia kontrolnego. Z góry określone eksploracyjne analizy podgrup wykazały korzyść w zakresie PFS zarówno w podgrupie dMMR [HR (grupa z durwalumabem vs. grupa kontrolna) = 0,42; 95% CI 0,22–0,80; HR (grupa durwalumab + olaparyb vs. grupa kontrolna) = 0,41; 95% CI 0,21–0,75] jak i pMMR [HR (grupa z durwalumabem vs. grupa kontrolna) = 0,77; 95% CI 0,60–0,97; HR (grupa durwalumab + olaparyb vs. grupa kontrolna) = 0,57; 95% CI 0,44–0,73]. Korzyści odnotowano także w podgrupach PD-L1-dodatnich [HR (grupa z durwalumabem vs. grupa kontrolna) = 0,63; 95% CI 0,48–0,83; HR (grupa durwalumab + olaparyb vs. grupa kontrolna) = 0,42; 95% CI 0,31–0,57]. Wstępne wyniki dotyczące całkowitego przeżycia (dojrzałość danych ok. 28%) wspierały główne wyniki badania (grupa z durwalumabem vs. grupa kontrolna: HR = 0,77; 95% CI 0,56–1,07; p = 0,120; grupa durwalumab + olaparyb vs. grupa kontrolna: HR = 0,59; 95% CI 0,42–0,83; p = 0,003). Profile bezpieczeństwa ramion eksperymentalnych były generalnie zgodne z charakterystyką poszczególnych leków.
Wnioski. Połączenie karboplatyny/paklitakselu z durwalumabem, a następnie leczenie podtrzymujące durwalumabem z olaparybem bądź bez niego, wykazało statystycznie istotną i klinicznie znaczącą poprawę PFS u chorych na zaawansowanego lub nawrotowego raka endometrium
Stanowisko ekspertów w zakresie diagnostyki szlaku sygnałowego PI3K–AKT–mTOR w hormonozależnym raku piersi
No full textSzlak PI3K–AKT–mTOR reguluje wzrost, przeżycie i metabolizm komórek. Jego nadmierna aktywacja jest jednym z kluczowych mechanizmów rozwoju i progresji raka piersi, zwłaszcza podtypu HR+/HER2–, oraz istotnym czynnikiem powstawania hormonooporności podczas leczenia hormonalnego. Najważniejsze istotne klinicznie zmiany obejmują zaburzenia w genach PIK3CA, AKT1 i PTEN, które pełnią funkcję biomarkerów predykcyjnych.
Leki ukierunkowane na ten szlak obejmują inhibitory PI3K, AKT i mTOR. Udowodnioną skuteczność wykazały ewerolimus (inhibitor mTOR), alpelisyb (inhibitor PI3Kα) oraz — najnowszy — kapiwasertyb (inhibitor AKT), który w badaniu CAPItello-291 istotnie wydłużał czas do progresji, szczególnie u chorych z zaburzeniami w genach PIK3CA, AKT1 lub PTEN.
Diagnostyka wspomnianych zaburzeń molekularnych powinna opierać się głównie na metodzie NGS, która umożliwia kompleksową i jednoczesną ocenę sekwencji genów PIK3CA, AKT1 i PTEN. Materiałem z wyboru jest tkanka FFPE, najlepiej z przerzutów. Alternatywą, szczególnie przy braku materiału tkankowego, jest biopsja płynna, która dostarcza aktualnego obrazu molekularnego nowotworu.
W Polsce badania zaburzeń genów PIK3CA, AKT1 i PTEN mogą być refundowane w ramach NFZ zarówno w trybie ambulatoryjnym, jak i szpitalnym
Diagnostyka molekularna nowotworów — podejście praktyczne
No full textWprowadzenie terapii celowanych opartych na przeciwciałach monoklonalnych lub drobnocząsteczkowych inhibitorach kinaz do leczenia chorób nowotworowych doprowadziło do istotnej poprawy wyników leczenia wybranych chorych. Wydłużenie czasu przeżycia bez progresji choroby czy przeżycia całkowitego wiąże się jednak z koniecznością wykonania na etapie diagnostyki szeregu oznaczeń molekularnych. Ich mnogość — narzucana zapisami programów lekowych — stwarza ogromne problemy we właściwym doborze poszczególnych oznaczeń oraz stanowi istotne wyzwanie w procesie rozliczania wykonanych badań. W tym opracowaniu podsumowano najważniejsze aspekty diagnostyki molekularnej nowotworów zalecanej i dostępnej w praktyce klinicznej w Polsce
Ocena stresu związanego z cukrzycą i jego związku z przestrzeganiem zaleceń terapeutycznych u pacjentów z cukrzycą typu 2 — prospektywne badanie przekrojowe
No full textCel: Stres związany z cukrzycą to pojęcie coraz bardziej rozpowszechnione. Opisuje ono wyzwania emocjonalne i psychologiczne, z którymi mierzą się osoby chorujące na cukrzycę. Celem niniejszego badania była ocena przestrzegania zaleceń terapeutycznych i jego powiązań ze stresem związanym z cukrzycą u pacjentów chorujących na cukrzycę typu 2 w wybranych obszarach dystryktu Nilgiris oraz podniesienie świadomości w zakresie tych zagadnień poprzez działania edukacyjne.
Materiały i metody: Przeprowadziliśmy przekrojowe badanie ankietowe wśród członków badanej populacji przy użyciu skali DDS-17 służącej ocenie stresu związanego z cukrzycą oraz kwestionariusza przestrzegania zaleceń terapeutycznych służącego ocenie zachowań pacjentów związanych z przyjmowaniem leków. Przed zastosowaniem skali i kwestionariusza uzyskano świadomą zgodę pacjentów. Każdy pacjent zgłaszający się do oddziału i poradni chorób wewnętrznych w Rządowym Szpitalu Klinicznym Uniwersytetu Medycznego (GMCH, Government Medical College and Hospital) w Ooty uczestniczył w jednej wizycie służącej prospektywnemu gromadzeniu danych.
Wyniki: Zebrano dane od 406 uczestników spełniających kryteria włączenia do badania. Spośród badanych osób u 18 (4%) stwierdzono łagodny poziom stresu, u 122 (30%) — umiarkowany, a u 266 (66%) — nasilony stres. Przestrzeganie zaleceń terapeutycznych było na zbliżonym poziomie: 204 (50,2%) osoby przestrzegały zaleceń lekarskich, a 202 (49,8%) — nie. Przy zastosowaniu testu χ2 stwierdzono występowanie istotnego związku pomiędzy stresem związanym z cukrzycą, a przestrzeganiem zaleceń terapeutycznych (p < 0,001, χ2 (2) = 42,729). Metoda binarnej regresji logistycznej umożliwiła wykazanie istotnego wpływu jakości snu, chorób współistniejących, częstości konsultacji medycznych, stosowanej diety, aktywności fizycznej, wsparcia rodziny i stanu cywilnego na domeny stresu (p < 0,05).
Wnioski: Wyniki przeprowadzonych przez nas badań podkreślają potrzebę wdrożenia przez pracowników ochrony zdrowia holistycznego podejścia do opieki nad pacjentami z cukrzycą, uwzględniającego czynniki biologiczne, psychologiczne i społeczne. Ma ono na celu poprawę wyników w zakresie zdrowia i promowanie korzystniejszych zachowań związanych z dbaniem o siebie i strategiami radzenia sobie, szczególnie w kontekście stresu