Via Medica Journals
Not a member yet
55128 research outputs found
Sort by
Efficacy and safety of hybrid cardiac telerehabilitation in patients with hypertrophic cardiomyopathy without left ventricular outflow tract obstruction and preserved ejection fraction: A randomized clinical trial
No full textBackground: Exercise capacity is frequently reduced in patients with hypertrophic cardiomyopathy (HCM), but structured training has historically been limited due to concerns about arrhythmias and sudden cardiac death. Recent data suggest that supervised, individualized exercise may be safe in selected patients; however, evidence for hybrid cardiac telerehabilitation (HCT) in non-obstructive HCM remains lacking. Aims: To evaluate the efficacy and safety of a 12-week HCT program in patients with non-obstructive HCM and preserved left ventricular ejection fraction. Methods: In this single-center randomized controlled trial, 60 patients were allocated (1:1) to HCT or usual care. The HCT program consisted of supervised center-based exercise sessions combined with remotely monitored home training. The primary endpoint was the change in peak oxygen uptake (pVO2) after 3 months. Secondary endpoints included changes in 6-minute walk distance, perceived health status, and safety parameters. Follow-up continued for 12 months after program completion. Results: Fifty-eight patients completed the 3-month assessment (HCT n = 28; control n = 30). HCT resulted in a significantly greater improvement in pVO2 compared with usual care (between-group difference: +1.35 ml/kg/min; P <0.01). Additional significant improvements were observed in 6-minute walk test distance. Perceived health status improved in both groups, with a greater increase in the HCT group. No serious adverse events occurred, and adherence to the training program was high. Conclusions: HCT is feasible, safe, and effective in improving functional capacity and perceived health status in carefully selected patients with non-obstructive HCM. These findings support the use of structured, telemonitored exercise training in low-risk HCM populations, although larger multicenter trials are needed to confirm generalizability
How we do it in Gdansk — practical approach to fertility preservation in pediatric female cancer patients
No full textThe high survival rate of pediatric cancer patients has prompted a growing research focus on the long-term sequelae of cancer treatment. Premature ovarian insufficiency (POI) and infertility, which are the consequences of the gonadotoxic effects of anticancer therapy, have a profound impact on the quality of life of the affected individuals. A rapidly evolving field of oncofertility has emerged in an attempt to establish a structured approach to fertility preservation in oncologic patients. This study presents the practical aspects of fertility preservation strategies, in accordance with the latest guidelines for young female patients undergoing cancer treatment during childhood and adolescence, as well as the experience of the Gdansk Center in harvesting ovarian tissue for cryopreservation
Miażdżycowo-zatorowa choroba nerek z rzadkimi objawami ze strony przewodu pokarmowego — opis przypadku
No full textMiażdżycowe zwężenie tętnicy nerkowej (ARAS, atherosclerotic renal artery stenosis) może być przyczyną nadciśnienia naczyniowo-nerkowego i nefropatii niedokrwiennej prowadzącą do schyłkowej niewydolności nerek (ESKD, end-stage kidney disease). Schorzenie to można leczyć zachowawczo za pomocą leków przeciwnadciśnieniowych, przeciwpłytkowych, kortykosteroidów i leków obniżających poziom lipidów. W niektórych przypadkach cenną niefarmakologiczną opcją leczenia jest angioplastyka tętnicy nerkowej z założeniem stentu.
Podobnie jak inne interwencje wewnątrznaczyniowe, angioplastyka może prowadzić do zespołu zatoru cholesterolowego (CES, cholesterol embolization syndrome), przejawiającego się szeregiem objawów klinicznych. W niniejszej pracy przedstawiono przypadek 54-letniej kobiety z miażdżycowo-zatorową chorobą nerek (AERD, atheroembolic renal disease) i rzadkimi objawami ze strony przewodu pokarmowego. Omówiono i rozważono czynniki ryzyka, podejście diagnostyczne i leczenie AERD
Prof. Willem Kolff — człowiek, który zmienił oblicze nefrologii
No full textW Kampen w Holandii 80 lat temu pewien lekarz nefrolog w warunkach wojennych stworzył pierwszą maszynę do hemodializy, która ratowała życie chorym. Był nim doktor Willem Kolff, którego 100-lecie urodzin obchodziliśmy w roku 2011. Jest on uważany za jednego z najważniejszych wynalazców XX wieku w zakresie medycyny. Bez jego pomysłów, charakteru i często bezinteresownego zaangażowania w ratowanie pacjentów z niewydolnymi nerkami nie dokonałby się tak duży postęp w nefrologii, choć jego działalność nie ograniczała się tylko do tej dziedziny. Pierwsza część artykułu została poświęcona krótkiemu wspomnieniu działalności Willema Kolffa i jego wpływu na rozwój nefrologii oraz sztucznych narządów. Druga część pracy dotyczy uroczystości 80-lecia pierwszej hemodializy, która miała miejsce w Kampen w Holandii 24 czerwca 2025 roku z udziałem przedstawicieli Ogólnopolskiego Stowarzyszenia Moje Nerki (OSMN)
Individualized antithrombotic therapy in acute coronary syndrome: The role of thrombin pathway inhibition and aspirin
No full textPlatelet-fibrin clot generation at the site of vascular injury in coronary arteries is a primary pathophysiologic event that leads to vascular occlusion and the subsequent clinical manifestations of acute coronary syndrome (ACS). Therefore, a strategy to optimally inhibit both platelet and coagulation pathways simultaneously — known as dual pathway inhibition (DPI) — has been proposed. In this strategy, when bleeding risk is acceptable, patients suffering from ACS are often treated with potent parenteral antiplatelet and anticoagulant therapies to facilitate efficient reperfusion and prevent reocclusion of coronary arteries. With the development of safer direct oral anticoagulants in recent years, a DPI strategy has been explored for the long-term management of patients with a history of ACS. It has been hypothesized that FXIa and FXIIa are essential for the amplification of thrombin generation beyond the initial burst of thrombin generated by tissue factor, and for the growth and stabilization of pathological clot, but not for normal hemostasis. In this scenario, potential oral agents include FXa (rivaroxaban, apixaban, edoxaban), FXIa (asundexian and milvexian), and FXIIa inhibitors. However, trials of full-dose FXa inhibitors added to an antiplatelet agent were associated with an unacceptable risk of bleeding. In patients with recent ACS, very low dose (2.5 mg bid) was associated with a significant reduction in efficacy endpoints compared to dual antiplatelet therapy and lower bleeding compared to 5 mg bid rivaroxaban dose. In patients with chronic atherosclerotic vascular disease, very low dose rivaroxaban plus aspirin compared to aspirin alone was associated with favorable net clinical benefits. Understanding the relative contributions of platelet and coagulation pathways to clot formation in an individual patient is likely critical to achieve a balance between anti-ischemic effects and bleeding risk. In this line, we discuss the importance of objectively measuring thrombogenicity and its potential role in personalizing DPI strategies in patients with ACS
Stanowisko ekspertów dotyczące leczenia durwalumabem chorych na raka dróg żółciowych
No full textIn the Polish population, biliary tract cancers account for about 1% of the incidence and 2.5% of deaths due to all cancers, with 85% of all cases diagnosed in patients over the age of 60. Biliary tract cancer is a neoplasm that originates from intrahepatic or extrahepatic biliary epithelial cells and shows features of cholangiocyte differentiation. It can also develop from perihilar glands and hepatocytes. It is characterized by a poor prognosis, while the use of exclusive chemotherapy in the treatment leads to a slight improvement in the treatment effect.
The paper presents current guidelines for imaging and endoscopic diagnosis in patients with biliary tract cancer and summarizes data on the efficacy and safety of durvalumab from clinical trials as well as everyday clinical practice.W polskiej populacji nowotwory dróg żółciowych stanowią około 1% zachorowań i 2,5% zgonów z powodów onkologicznych, przy czym 85% wszystkich przypadków diagnozuje się u chorych w wieku powyżej 60 lat. Rak dróg żółciowych to nowotwór wywodzący się z wewnątrz- lub zewnątrzwątrobowych komórek nabłonka dróg żółciowych i wykazujący cechy różnicowania cholangiocytów. Może również rozwijać się z gruczołów okołowrotnych i hepatocytów. Charakteryzuje się złym rokowaniem, natomiast zastosowanie w leczeniu wyłącznej chemioterapii prowadzi do niewielkiej poprawy efektu terapeutycznego.
W artykule przedstawiono aktualne wytyczne dotyczące diagnostyki obrazowej i endoskopowej u chorych na raka dróg żółciowych oraz podsumowano dane dotyczące skuteczności i bezpieczeństwa durwalumabu pochodzące z badań klinicznych oraz codziennej praktyki klinicznej
Wrodzone zaburzenia krzepnięcia u kobiet — kliniczne wyzwania, luki systemowe i postulaty równości w opiece medycznej
No full textInherited bleeding disorders (IBD) in women, including such conditions as hemophilia A and B, von Willebrand disease (VWD), and rare coagulation factor deficiencies, have remained underrecognized and undertreated for decades. Although women represent a significant proportion of patients with IBD, the stereotypical perception of these conditions as “male diseases” has led to diagnostic delays, inequities in access to therapy, and the absence of precised care pathways. The typical clinical presentation in women includes heavy menstrual bleeding (HMB), peripartum hemorrhage, recurrent miscarriages, and intermenstrual bleeding, all of which significantly affect quality of life and reproductive health. Insufficient awareness of these symptoms among healthcare professionals results in an average diagnostic delay of 8-16 years. At the same time, women with IBD remain underrepresented in clinical trials and national registries. Therapeutic progress is still limited, particularly in the treatment of rare IBDs and more severe forms of VWD. The article highlights the need for a fundamental change-from perceiving women as “carriers” to recognizing them as full-fledged patients with symptomatic bleeding disorders. The authors call for the implementation of integrated, multidisciplinary medical care adapted to the needs of female patients at every stage of life, education of healthcare providers, the inclusion of women in research programs, and the standardization of diagnostic and therapeutic algorithms. The year 2025, declared by the World Federation of Hemophilia as “Women and Girls Bleed Too,” offers a unique opportunity for systemic changes in favor of gender equality in the care of individuals with hemostatic disorders.Wrodzone zaburzenia krzepnięcia (WZK) u kobiet, obejmujące między innymi takie jednostki chorobowe, jak hemofilia typu A i B, choroba von Willebranda (vWD, von Willebrand disease) oraz rzadkie defekty czynników krzepnięcia, przez dekady pozostawały niedostatecznie rozpoznawane i leczone. Mimo iż kobiety stanowią istotny odsetek pacjentów z WZK, stereotypowe postrzeganie tych schorzeń jako „męskich” skutkowało opóźnieniami w diagnostyce, nierównościami w dostępie do terapii oraz brakiem dostosowanych ścieżek opieki medycznej. Typowy obraz kliniczny u kobiet obejmuje między innymi obfite miesiączki (HMB, heavy menstrual bleeding), krwawienia okołoporodowe, poronienia nawracające oraz krwawienia śródcykliczne, istotnie wpływające na jakość życia i zdrowie reprodukcyjne. Niewystarczająca świadomość tych objawów wśród personelu medycznego skutkuje średnio 8–16-letnim opóźnieniem w rozpoznaniu. Równocześnie kobiety z WZK są nadal niedostatecznie reprezentowane w badaniach klinicznych i krajowych rejestrach. Postęp terapeutyczny pozostaje ograniczony, szczególnie w zakresie leczenia rzadkich WZK i cięższych postaci vWD. Artykuł wskazuje na konieczność zmiany paradygmatu — od postrzegania kobiet jako „nosicielek” hemofilii do uznania ich za pełnoprawne pacjentki z objawowymi zaburzeniami krzepnięcia. Autorzy postulują wdrożenie zintegrowanej, interdyscyplinarnej opieki medycznej dostosowanej do potrzeb pacjentek na każdym etapie życia, edukację środowisk medycznych, włączenie kobiet do programów badań oraz standaryzację algorytmów diagnostyczno-terapeutycznych. Rok 2025, ogłoszony przez Światową Federację Hemofilii (WFH, World Federation of Hemophilia) jako „Kobiety i dziewczynki też krwawią”, stwarza unikalną szansę na systemowe zmiany na rzecz równości płci w opiece nad osobami z zaburzeniami hemostazy
Current state of knowledge about toripalimab in the treatment of esophageal squamous cell carcinoma — a systematic review
No full textIntroduction. Esophageal squamous cell carcinoma (ESCC) remains a major oncological challenge due to its aggressive clinical course, late diagnosis, and limited effectiveness of standard chemotherapy. With poor long-term survival rates, new treatment strategies are urgently needed. Immunotherapy, especially immune checkpoint inhibitors (ICI) targeting the programmed death 1 (PD-1)/programmed death ligand 1 (PD-L1) pathway, has emerged as a promising option. Toripalimab, an anti-PD-1 monoclonal antibody, shows potential in improving treatment outcomes for ESCC patients.
Material and methods. This paper reviews current knowledge on the mechanism of action, clinical application, and therapeutic potential of toripalimab in the treatment of ESCC. Three randomized controlled trials (RCTs) were selected, examining a total of 668 patients. Inclusion criteria were RCTs, toripalimab as an intervention, diagnosis of esophageal squamous cell carcinoma, studies conducted in English, and study period 2020–2025.
Results. Toripalimab enhances T-cell activity by blocking the PD-1/PD-L1 interaction, reversing tumor-induced immune suppression. Clinical data demonstrate improved overall survival and higher pathological response rates in patients receiving toripalimab with chemotherapy compared to chemotherapy alone. The treatment is generally well tolerated, with immune-related adverse events being manageable and not significantly increasing perioperative risk in resectable cases.
Conclusions. Toripalimab represents a promising addition to the therapeutic landscape of ESCC. Its ability to improve survival and pathological outcomes, combined with an acceptable safety profile, supports further investigation and potential inclusion in standard treatment protocols. Immunotherapy may shift the treatment paradigm for this aggressive cancer in patients with limited options