11894 research outputs found
Sort by
Two experimental studies on control and exceptional case marking in Greek
No full textΗ εργασία εξετάζει πειραματικά τον έλεγχο και την απόδοση πτώσης κατ’ εξαίρεση στα ελληνικά. Μέσω της πλατφόρμας PCIbex πραγματοποιήθηκαν δύο πειράματα κρίσης αποδεκτότητας σε φυσικούς/-ές ομιλητές/-τριες (18–67 ετών), οι οποίοι/-ες αξιολόγησαν προτάσεις σε κλίμακα 1–5.
Το πρώτο πείραμα διερεύνησε αν ο συμπληρωματικός δείκτης και μπορεί να ενισχύσει δομές ετεροπροσωπίας σε σύγκριση με το να, ιδίως με την παρουσία ουδέτερου κλιτικού στην κύρια πρόταση, στο πλαίσιο προσεγγίσεων που υποστηρίζουν την ύπαρξη ελέγχου και σε οριστική (π.χ. Spyropoulos, 2007). Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η αποδοχή δομών μη ελέγχου εξαρτάται από την αλληλεπίδραση του συμπληρωματικού δείκτη και της παρουσίας ουδέτερου κλιτικού, το οποίο αναδείχθηκε ως κρίσιμος μορφοσυντακτικός και σημασιολογικός παράγοντας.
Το δεύτερο πείραμα εστίασε στα ρήματα θέλω και περιμένω στη δομή της πρόληψης, η οποία έχει αναλυθεί συντακτικά είτε ως έλεγχος αντικειμένου (Kotzoglou, 2002) είτε ως απόδοση πτώσης κατ’ εξαίρεση (Φιλιππάκη-Warburton & Σπυρόπουλος, 1996). Έγινε σημασιολογική διάκριση μεταξύ του βουλητικού θέλω και του θέλω ως απαιτώ, καθώς και μεταξύ του περιμένω με χρονική σημασία και με σημασία προσδοκίας. Διερευνήθηκε αν οι ομιλητές/-τριες προτιμούν θέλω/περιμένω με ΦΠΔαιτ. ή ΦΠΔονομ. ανάλογα με τη σημασιολογική τους απόχρωση. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι η δομή πρόληψης δεν είναι εύκολα αποδεκτή: το θέλω επιλέγει σταθερά μη έλεγχο, ενώ το περιμένω σχηματίζει έλεγχο αντικειμένου με ΦΠΔαιτ. και χρονική σημασία, και μη έλεγχο με ΦΠΔονομ. και σημασία προσδοκίας.
Συνολικά, τα ευρήματα αναδεικνύουν τον καθοριστικό ρόλο της διεπαφής σύνταξης–μορφολογίας–σημασιολογίας, σε συνδυασμό ενίοτε με το πραγματολογικό περικείμενο, στη διαμόρφωση δομών ελέγχου και μη ελέγχου.This thesis experimentally investigates Control and Exceptional Case Marking (ECM) in Greek. Two acceptability judgment tasks were conducted via the PCIbex platform (Zehr & Schwarz, 2018), in which native speakers of Greek aged 18–67 rated sentences on a 5-point Likert scale.
The first experiment examined whether the complementizer ke (‘and’) semantically strengthens disjoint reference structures compared to na, particularly in the presence of a neutral clitic in the matrix clause. This question was explored within approaches that argue that control is also available in indicative clauses (e.g. Spyropoulos, 2007). The results showed that the acceptability of non-control structures depends on an interaction between complementizer choice (na vs. ke) and the presence of a neutral clitic, which emerged as a crucial morphosyntactic and semantic factor.
The second experiment focused on the verbs thelo and perimeno in the configuration known as prolepsis, which has been analyzed either as object control (Kotzoglou, 2002) or as ECM (Philippaki-Warburton & Spyropoulos, 1996). A semantic distinction was drawn between volitional thelo and thelo meaning ‘require’, as well as between perimeno under a temporal (‘wait’) versus an expectation (‘expect’) interpretation. The experiment investigated whether speakers prefer the embedded subject DP to surface with accusative or nominative case depending on the relevant semantic reading. The results suggest that prolepsis is not uniformly acceptable: thelo consistently yields non-control structures, whereas perimeno exhibits object control with an accusative matrix DP under the temporal reading, and non-control with a nominative embedded DP under the expectation reading.
Overall, the findings highlight the decisive role of the syntax–morphology–semantics interface, sometimes in interaction with pragmatic context, in shaping the distribution of control and non-control structures in Greek
Επισκόπηση των πρωτοκόλλων διαστημικών οπτικών επικοινωνιών
No full textNowadays space communication systems are a rapidly evolving field enabling high-speed and
reliable data transmission across long-distance space links. This thesis analyzes various techniques
recommended in different protocols, focusing in their role in achieving efficient information
transmission. The study explores laser-based communication systems, which are becoming superior
due to their higher bandwidth and lower cost compared to traditional radio frequency methods.
Initially, the thesis introduces communication systems and examines the main factors that influence
data transmission in optical communication links. It then provides an analysis of the main
modulation techniques used in Free Space Optical systems and the advantages each technique may
offer in different applications.
Finally, the research examines the primary protocols used in various link scenarios, emphasizing
their role in interoperability and cross-support between space agencies. The study also investigates
the recommended techniques within each protocol and their contribution to reliable signaling.Σήμερα, οι διαστημικές επικοινωνίες αποτελούν έναν ταχέως εξελισσόμενο τομέα που επιτρέπει
την ταχύτατη και αξιόπιστη μετάδοση δεδομένων σε συνδέσεις μεγάλων αποστάσεων. Η παρούσα
εργασία αναλύει τις διάφορες τεχνικές που προτείνονται σε διαφορετικά πρωτόκολλα
επικοινωνίας, εστιάζοντας στο ρόλο τους στην επίτευξη αποδοτικής μετάδοσης πληροφορίας. Η
μελέτη διερευνά τα οπτικά συστήματα εποικοινωνιών, τα οποία καθίστανται ανώτερα λόγω του
υψηλότερου εύρους ζώνης και του χαμηλότερου κόστους τους σε σύγκριση με τις παραδοσιακές
μεθόδους ραδιοσυχνοτήτων.
Αρχικά, γίνεται μια εισαγωγή στα συστήματα επικοινωνίας και εξετάζονται οι κύριοι παράγοντες
που επηρεάζουν τη μετάδοση δεδομένων στις οπτικές ζεύξεις επικοινωνίας. Έπειτα, ακολουθεί
ανάλυση των κύριων τεχνικών διαμόρφωσης που χρησιμοποιούνται στις οπτικές διαστημικές
επικοινωνίες και των πλεονεκτημάτων που κάθε τεχνική προσφέρει σε κάθε εφαρμογή.
Τέλος, η έρευνα εξετάζει τα κύρια πρωτόκολλα που χρησιμοποιούνται σε διάφορα σενάρια
συνδέσεων, δίνοντας έμφαση στο ρόλο τους στη διαλειτουργικότητα και τη διασταυρούμενη
υποστήριξη μεταξύ διαστημικών οργανισμών. Η μελέτη διερευνά επίσης τις συνιστώμενες
τεχνικές στο πλαίσιο κάθε πρωτοκόλλου και τη συμβολή τους στην αξιόπιστη μετάδοση
πληροφορίας
Application of Pseudomonas sp.phDV1 strains in the biodegradation of phenol
No full textΈνα μείζονος σημασίας ζήτημα το οποίο η σύγχρονη κοινωνία καλείται να αντιμετωπίσει
είναι η διαχείριση τοξικών ενώσεων ανθρωπογενούς προελεύσεως αλλά και η
συσσώρευση πλαστικών στο οικοσύστημα τα οποία έχουν εξαιρετικά επιβλαβείς
συνέπειες τόσο για τον άνθρωπο όσο και για το περιβάλλον. Σε σχέση με τα πλαστικά
έχει δοθεί έμφαση στην αντικατάστασή τους από εναλλακτικές λύσεις, όπως τα
βιοπλαστικά μικροβιακής προέλευσης. Αυτά εμφανίζουν ποικίλες ιδιότητες που τα
διακρίνουν από τα συνήθη συνθετικά πολυμερή με σημαντικότερο την
βιοαποικοδομησιμότητα τους
και το γεγονός ότι χαρακτηρίζονται ως ιδιαίτερα φιλικά προς το περιβάλλον. Ενδιαφέρον
έχει εντοπιστεί στην δυνατότητα κάποιων μικροοργανισμών να παράγουν μια κατηγορία
βιοπλαστικών, τα πολύ-υδρόξυαλκανοϊκά οξέα, με ένα από αυτά να είναι στελέχη του
βακτηρίου Pseudomonas sp. phDV1. Ειδικότερα, το συγκεκριμένο βακτήριο είναι κατά
Gram αρνητικό και έχει παρατηρηθεί ότι έχει τη δυνατότητα παραγωγής
πολύ-υδροξυβουτυρικού οξέος (PHB) σε συνθήκες καταπόνησης με ταυτόχρονη
παρουσία περίσσειας πηγής άνθρακα. Επιπρόσθετα, έχει παρατηρηθεί η δυνατότητά
του να καταναλώνει τον τοξικό ρύπο φαινόλη ως πηγή άνθρακα, προς παραγωγή
σφαιριδίων PHB τα οποία οργανώνονται σε σφαιρικές δομές που ονομάζονται
καρβονοσώματα. Στην παρούσα εργασία μελετήθηκε η δυνατότητα ανάπτυξης
στελεχών του βακτηρίου Pseudomonas sp. phDV1 σε παρουσία διαφορετικών
συγκεντρώσεων φαινόλης καθώς και η δυνατότητα τους να παράγουν PHB.A critical challenge that contemporary society is called upon to address the
management of toxic compounds of anthropogenic origin and the accumulation of
plastics in the ecosystem, which have extremely harmful consequences for both
humans and the environment. When it comes to plastics, emphasis has been placed on
replacing them with alternative solutions, such as bioplastics of microbial origin. These
exhibit various properties that distinguish them from common synthetic polymers, most
importantly biodegradability and environmental compatibility.Interest has been identified
in the ability of some microorganisms to produce a class of bioplastics,
polyhydroxyalkanoic acids, with one of these being strains of the bacterium
Pseudomonas sp. phDV1. Specifically, this bacterium is Gram-negative and has been
observed to accumulate polyhydroxybutyric acid (PHB) under stress conditions, notably
in environments enriched with excess carbon sources. Moreover, it exhibits the ability to
utilize the toxic pollutant phenol as a carbon source, to produce PHB beads that
organize into spherical structures called carbonosomes. In this study, the ability of
strains of the bacterium Pseudomonas sp. phDV1 to grow in the presence of different
concentrations of phenol was studied, as well as their ability to produce PHB
Ανάπτυξη πλατφόρμας ανθρώπινου εγκεφάλου-Chip για την μελέτη της φυσιολογίας και παθοφυσιολογίας των νευροεκφυλιστικών νόσων
No full textΟι διαφορές μεταξύ ειδών στη βιολογία του εγκεφάλου και του αιματοεγκεφαλικού φραγμού (ΑΕΦ)
εμποδίζουν τη μεταφορά ευρημάτων από ζωικά μοντέλα στον άνθρωπο, παρεμποδίζοντας την
ανάπτυξη θεραπευτικών προσεγγίσεων για ασθένειες του εγκεφάλου. Εδώ παρουσιάζουμε ένα
ανθρώπινο οργανοτυπικό μικροφυσιολογικό σύστημα (MPS) που περιλαμβάνει ενδοθηλιοειδή
κύτταρα, περικύτταρα, γλοία και φλοιώδεις νευρώνες και διατηρεί τη διαπερατότητα του ΑΕΦ σε
επίπεδα που σχετίζονται με την in vivo φυσιολογία. Το ανθρώπινο αυτό "Brain-Chip" έχει σχεδιαστεί
ώστε να αναπαράγει κρίσιμες πτυχές των πολύπλοκων αλληλεπιδράσεων που μεσολαβούν στη
νευροφλεγμονή και παρουσιάζει σημαντικές βελτιώσεις στην κλινική μίμηση σε σύγκριση με
παρόμοια συστήματα που έχουν αναφερθεί προηγουμένως. Σε σύγκριση με την καλλιέργεια σε
Transwell, το μεταγραφικό προφίλ του Brain-Chip εμφάνισε σημαντικά αυξημένη ομοιότητα με τον
ενήλικο ανθρώπινο φλοιό και εμπλουτισμό σε βασικές νευροβιολογικές οδούς. Η έκθεση σε TNF-α
αναπαρήγαγε το αναμενόμενο φλεγμονώδες περιβάλλον, όπως αποδεικνύεται από την
ενεργοποίηση της γλοίας, την αυξημένη απελευθέρωση προφλεγμονωδών κυτοκινών και τη
διατάραξη της διαπερατότητας του φραγμού. Αναφέρουμε την ανάπτυξη ενός αξιόπιστου
εγκεφαλικού MPS για τη μηχανιστική κατανόηση των αλληλεπιδράσεων μεταξύ κυττάρων και της
λειτουργίας του ΑΕΦ κατά τη διάρκεια της νευροφλεγμονής. Το μοντέλο αυτό ενδέχεται να επιτρέψει
την έρευνα στη δυναμική των αλληλεπιδράσεων μεταξύ κυττάρων σε ανθρώπινες νευροεκφυλιστικές
ασθένειες και να χρησιμεύσει ως πλατφόρμα δοκιμών για την ταυτοποίηση στόχων και την
επικύρωση νέων θεραπευτικών προσεγγίσεων.14
Thesis overview
Species differences in brain and blood–brain barrier (BBB) biology hamper the translation of findings from
animal models to humans, impeding the development of therapeutics for brain diseases. Here, we present
a human organotypic micro physiological system (MPS) that includes endothelial-like cells, pericytes, glia,
and cortical neurons and maintains BBB permeability at in vivo relevant levels. This human Brain-Chip
engineered to recapitulate critical aspects of the complex interactions that mediate neuroinflammation and
demonstrates significant improvements in clinical mimicry compared to previously reported similar MPS.
In comparison to Transwell culture, the transcriptomic profiling of the Brain-Chip displayed significantly
advanced similarity to the human adult cortex and enrichment in key neurobiological pathways. Exposure
to TNF-a recreated the anticipated inflammatory environment shown by glia activation, increased release
of proinflammatory cytokines, and compromised barrier permeability. We report the development of a
robust brain MPS for mechanistic understanding of cell-cell interactions and BBB function during
neuroinflammation. This model may enable research into the dynamics of cell-cell interactions in
neurodegenerative diseases and serve as a testing platform for target identification and validation of novel
therapeutics
Συνδυάζοντας δομημένη γνώση και αναπαραστάσεις οδηγούμενες από δεδομένα για την αναγνώριση των καταστάσεων αντικειμένων
No full textThis dissertation investigates the task of Object State Classification (OSC), addressing the
challenges of recognizing object states in images. We integrate symbolic knowledge from
Knowledge Graphs (KGs) with data-driven Graph Neural Networks (GNNs) to enhance
OSC performance and generalization capabilities, particularly in zero-shot learning scenarios.
Our core contribution is a novel approach to Object-agnostic Zero-Shot State Classification that leverages KGs to encode commonsense knowledge and employs GNNs to learn
expressive embeddings capturing rich semantic information. Crucially, our method operates without relying on explicit object recognition, increasing robustness to appearance
variations and applicability in scenarios where object recognition may be unreliable.
Through extensive experiments on four benchmark datasets, we demonstrate our
method’s effectiveness in recognizing unseen state classes, achieving significant improvements over baseline approaches and state-of-the-art zero-shot learning techniques. We
further investigate the use of Large Language Models (LLMs) to enhance KG construction
and utilization for OSC, exploring their capacity to generate semantically rich corpora for
training visual models and to construct more informative knowledge representations. Additionally, we explore metapath learning to capture complex semantic relationships in
KGs, enhancing both performance and interpretability of the proposed method.
In conclusion, this dissertation advances OSC through the development of novel
methodologies that synergistically combine KGs, GNNs, and LLMs, the creation of new
datasets, and the introduction of innovative research objectives. Our findings underscore
the potential of neurosymbolic AI integration for achieving more robust, interpretable,
and accurate OSC methods, laying the groundwork for future research in this domain.Η παρούσα διατριβή εξετάζει το προβλημα της Ταξινόμησης Καταστάσεων Αντικειμένων (ΤΚΑ), εστιάζοντας στις προκλήσεις της αναγνώρισης καταστάσεων αντικειμένων σε εικόνες. Εξετάζουμε την ενσωμάτωση συμβολικής γνώσης από Γράφους
Γνώσης (ΓΓ) με μάθηση βασισμένη σε δεδομένα από Γράφους Νευρωνικών ∆ικτύων (ΓΝ∆) για την ενίσχυση της απόδοσης και των δυνατοτήτων γενίκευσης των
μοντέλων ΤΚΑ, ιδιαίτερα σε περιπτώσεις μάθησης χωρίς δείγματα.
Η βασική μας συνεισφορά έγκειται στην ανάπτυξη μια καινοτόμου προσέγγισης
για Ταξινόμηση Καταστάσεων Μηδενικού ∆είγματος Ανεξάρτητης από την Αναγνώριση Αντικειμένων που αξιοποιεί τους ΓΓ για την κωδικοποίηση γνώσης κοινής
λογικής και χρησιμοποιεί ΓΝ∆ για την εκμάθηση εκφραστικών ενσωματώσεων που
αποτυπώνουν πλούσιες σημασιολογικές πληροφορίες. Καθοριστικό χαρακτηριστικό
της μεθόδου είναι ότι λειτουργεί χωρίς να βασίζεται σε ρητή αναγνώριση αντικειμένων, γνώρισμα που την καθιστά την ανθεκτική σε διακυμάνσεις εμφάνισης και
εφαρμόσιμη σε σενάρια όπου η αναγνώριση αντικειμένων είναι αναξιόπιστη.
Μέσω εκτεταμένων πειραμάτων σε τέσσερα σύνολα δεδομένων αναφοράς, αποδεικνύουμε την αποτελεσματικότητα της μεθόδου μας στην αναγνώριση οπτικώς
άγνωστων κατηγοριών καταστάσεων, επιτυγχάνοντας σημαντικές βελτιώσεις σε σύγκριση με βασικές προσεγγίσεις και σύγχρονες τεχνικές μάθησης χωρίς δείγματα.
Επιπλέον, διερευνούμε την χρήση Μεγάλων Γλωσσικών Μοντέλων (ΜΓΜ) για την
ενίσχυση της κατασκευής και αξιοποίησης ΓΓ για την ΤΚΑ. Συγκεκριμένα, εξερευνούμε την ικανότητά των ΜΓΜ να παράγουν σημασιολογικώς πλούσια σώματα δεδομένων τα οποία μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την εκπαίδευση μοντέλων υπολογιστικής όρασης και για την κατασκευή πιο ενημερωμένων αναπαραστάσεων γνώσης.
Επιπρόσθετα, εξερευνούμε την εκμάθηση μεταμονοπατιών για την αποτύπωση σύνϑετων σημασιολογικών σχέσεων σε ΓΓ, βελτιώνοντας τόσο την απόδοση όσο και την
ερμηνευσιμότητα της προτεινόμενης μεθόδου.
Συμπερασματικά, η παρούσα διατριβή συνεισφέρει στην μελέτη του προβλήματος της ΤΚΑ μέσω της ανάπτυξης καινοτόμων μεθοδολογιών που συνδυάζουν ΓΓ,
ΓΝ∆ και ΜΓΜ, της δημιουργίας νέων συνόλων δεδομένων και της ανάδειξης νέων
ερευνητικών αντικειμένων. Τα ευρήματά μας αναδεικνύουν τις δυνατότητες της ενσωμάτωσης συμβολικής και δεδομενοκεντρικής τεχνητής νοημοσύνης για την επίτευξη
της ανάπτυξης πιο εύρωστων, ερμηνεύσιμων και ακριβών μεθόδων ΤΚΑ, ϑέτοντας τα
ϑεμέλια για μελλοντική έρευνα σε αυτόν τον τομέα
The effect of metformin on the intestinal microbiome in humans and rodents with diabetes mellitus -II
No full textINTRODUCTION: Diabetes mellitus is a group of metabolic diseases characterized by hyperglycemia caused by direct or indirect insulin deficiency. Type 2 diabetes (T2D) is triggered by insulin resistance (Insulin Resistance-IR), which leads to increased insulin requirements from peripheral tissues and consequently, induces functional failure of pancreatic beta cells. Inadequate metabolic management of diabetes can lead to serious long-term complications, including retinopathy, chronic kidney disease, neuropathy and cardiovascular disease, as well as increased mortality. In 2019, the International Diabetes Federation reported that the number of people with diabetes is estimated at 463 million and will increase to 700 million by 2045. This large number of people at risk of developing diabetes suggests the need to seek further interpretations of the pathogenesis of diabetes, which may consequently lead to the development of new strategies aimed at preventing the disease or halting its course.
The gut microbiome is a dynamic ecosystem that is structurally shaped by internal and external factors and contributes indirectly to the proper functioning of the organism. Increasing evidence from studies supports the involvement of the gut microbiota in the pathophysiology of type-II diabetes mellitus.
In the present review, changes in the bacterial taxonomies of the gut microbiome after metformin treatment in experimental models of diabetic subjects and rodents are presented. In addition, the search yielded observational studies in humans with corresponding microbiome changes which are listed in the Discussion section.
OBJECTIVE: The aim of the present review is to investigate the induced changes in the gut microbiome after metformin administration in humans and rodents with type-II diabetes mellitus. In addition, existing knowledge regarding the role of bacterial taxa in the pathophysiology of type-II diabetes mellitus is presented. At the same time, an attempt is made to draw conclusions regarding the ability to inhibit the dysbiosis observed as a consequence of type-II diabetes mellitus after metformin treatment.
METHODS: The study was conducted by 2 independent investigators according to the guidelines for customized reporting systems for systematic reviews (PRISMA). For the purpose of the study, a systematic search of the databases: PUB-MED, SCOPUS & WEB OF SCINECE was conducted to search for randomized controlled clinical trials (RCTs) evaluating the effects of metformin on the gut microbiome in humans and rodents with type-2 diabetes mellitus.
RESULTS: This systematic review identified a total of 5 randomized controlled clinical trials within the last 5 years (2020-2024), of which one was conducted in humans and the others were implemented in experimental rodent models. In addition, the search yielded 5 observational studies for the same time period, the results of which are listed in the Discussion section.
The results of the present review are heterogeneous and not comparable between studies which is attributed to the multiple confounding factors that hold a modulating role in the microbial signatures of the subjects, however they provide the current knowledge of clinical studies conducted in the last 5 years. The majority of the results confirm the beneficial effect of metformin on the gut microbiome with an increase or decrease in the respective microbial taxonomic grades depending on their role in the mechanism of diabetes induction.
However, there remains a need to clarify the causal relationships between type-II diabetes mellitus and the gut microbiota in order to elucidate microbial targets that will contribute to more effective prevention and treatment of type-II diabetes mellitus. CONCLUSIONS:
The results from the present systematic review on the one hand confirm the beneficial effect of metformin through the induction of appropriate microbiota alterations by enhancing or suppressing their role in the pathophysiological pathway of DM-II. On the other hand, due to the multiple confounding factors that characterize the studies, results of alterations that oppose the interception of the mechanisms that induce DM-II were obtained.
Overall, the results are characterized as heterogeneous and not comparable which is attributed to the multiple confounding factors that have a modulatory effect on the microbial signatures of the studied microbiomes
Descriptive Study on the Use of Antibiotics for Urinary Tract Infections in Long-Term Care Facilities
No full textΕισαγωγή: Τα τελευταία χρόνια, η συνεχής αύξηση του πληθυσμού τρίτης ηλικίας στην Ευρώπη έχει ενισχύσει τη ζήτηση για δομές μακροχρόνιας φροντίδας. Οι ηλικιωμένοι που φιλοξενούνται σε αυτές τις δομές αποτελούν μια ιδιαίτερα ευπαθή ομάδα, λόγω της πολυνοσηρότητας και της εξασθενημένης λειτουργίας του ανοσοποιητικού τους συστήματος, γεγονός που τους καθιστά ευάλωτους σε λοιμώξεις. Ανάμεσα στις πιο συχνές λοιμώξεις είναι οι ουρολοιμώξεις, οι οποίες συνδέονται με υψηλά ποσοστά χορήγησης αντιβιοτικών. Η μη ορθολογική χρήση των αντιβιοτικών οδηγεί σε υπερθεραπεία και συμβάλλει στην ανάπτυξη μικροβιακής αντοχής, μια αυξανόμενη απειλή για τη δημόσια υγεία.
Σκοπός: Η παρούσα μελέτη διενεργήθηκε στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος IMAGINE και σκοπός της ήταν να διερευνήσει τις πρακτικές συνταγογράφησης και χρήσης αντιβιοτικών σε δομές μακροχρόνιας φροντίδας στην Κρήτη.
Μεθοδολογία: Πρόκειται για συγχρονική μελέτη παρατήρησης που βασίστηκε στη μεθοδολογία Audit Project Odense (APO), η οποία εφαρμόζεται στο Ευρωπαϊκό πρόγραμμα IMAGINE (https://imagineproject.eu/what-we-do/) και στοχεύει στην αξιολόγηση της πρακτικής των επαγγελματιών υγείας σε σχέση με τη διάγνωση και διαχείριση λοιμώξεων και κυρίως ουρολοιμώξεων, καθώς και τη συνταγογράφηση αντιβιοτικών σε δομές μακροχρόνιας φροντίδας. Στη μελέτη συμμετείχαν επαγγελματίες υγείας από 9 δομές μακροχρόνιας φροντίδας στους νομούς Ηρακλείου και Χανίων. Οι συμμετέχοντες κατέγραψαν συστηματικά επί τρεις μήνες (1/2/2024–30/4/2024) δεδομένα σχετικά με περιστατικά λοιμώξεων συμπεριλαμβανομένων των ουρολοιμώξεων, συμπτώματα, διαγνωστικές μεθόδους, είδη και διάρκεια της αντιβιοτικής αγωγής. Τα αποτελέσματα παρουσιάζονται με περιγραφική στατιστική ανάλυση.
Αποτελέσματα: Συνολικά καταγράφηκαν 66 περιστατικά αντιβιοτικής χρήσης σε δομές μακροχρόνιας φροντίδας στην Κρήτη, εκ των οποίων τα 39 (59%) αφορούσαν ουρολοιμώξεις, τα 26 (39%) λοιμώξεις άλλου τύπου και 1 περιστατικό λοίμωξη αγνώστου αιτιολογίας. Για την αντιμετώπιση των λοιμώξεων, σε ποσοστό 33% χορηγήθηκαν αντιβιοτικά δεύτερης γραμμής, ενώ ακολούθησαν η φωσφομυκίνη (15%), οι κεφαλοσπορίνες (12%) και οι κινολόνες (14%). Η διάρκεια χορήγησης των αντιβιοτικών κυμάνθηκε από 3 έως 16 ημέρες για τα δεύτερης γραμμής, 5 έως 17 ημέρες για τις κινολόνες, 7 έως 8 ημέρες για τη φωσφομυκίνη, 5 έως 10 ημέρες για τις κεφαλοσπορίνες και 10 έως 15 ημέρες για την τριμεθοπρίμη. Ειδικά για τα περιστατικά ουρολοιμώξεων, τα πιο συχνά χορηγούμενα αντιβιοτικά ήταν τα δεύτερης γραμμής (28%), η φωσφομυκίνη (26%), οι κινολόνες (15%) και οι κεφαλοσπορίνες (10%), ενώ σπανιότερα χρησιμοποιήθηκαν η αμοξικιλλίνη, ο συνδυασμός αμοξικιλλίνης-κλαβουλανικού οξέος, η νιτροφουραντοΐνη και η τριμεθοπρίμη (όλα κάτω από 10%). Η διάρκεια χορήγησης για τις ουρολοιμώξεις ήταν 3–16 ημέρες για τα μη πρώτης γραμμής αντιβιοτικά, 5–14 ημέρες για τις κινολόνες, 5–10 ημέρες για τις κεφαλοσπορίνες, 7–8 ημέρες για τη φωσφομυκίνη και τη νιτροφουραντοΐνη, και 10 ημέρες για την τριμεθοπρίμη, την αμοξικιλλίνη και τον συνδυασμό με κλαβουλανικό. Ανά δομή, ουρολοιμώξεις καταγράφηκαν στις δομές 1, 2, 3, 6, 8 και 9. Συγκεκριμένα, στη δομή 1 (2 περιστατικά) χορηγήθηκαν στο 50% μη πρώτης γραμμής αντιβιοτικά· στη δομή 2 (4 περιστατικά) η αμοξικιλλίνη σε ποσοστό 50% στη δομή 3 (4 περιστατικά), επίσης, 50% μη πρώτης γραμμής αντιβιοτικά στη δομή 6 (6 περιστατικά) 50% αμοξικιλλίνη στη δομή 8 (4 περιστατικά) 75% μη πρώτης γραμμής αντιβιοτικά· και στη δομή 9 (19 περιστατικά) χορηγήθηκε φωσφομυκίνη στο 52,6%, κινολόνες στο 10,5% και μη πρώτης γραμμής αντιβιοτικά στο 26,3%. Συγκριτικά, τα δεύτερης γραμμής αντιβιοτικά χορηγήθηκαν στο 46,6% των λοιμώξεων άλλου τύπου και στο 28% των ουρολοιμώξεων η φωσφομυκίνη δεν χρησιμοποιήθηκε καθόλου για άλλες λοιμώξεις, ενώ χορηγήθηκε στο 26% των ουρολοιμώξεων· οι κεφαλοσπορίνες χρησιμοποιήθηκαν στο 16,7% των άλλων λοιμώξεων και στο 10% των ουρολοιμώξεων οι κινολόνες στο 12,5% και 15% αντίστοιχα η αμοξικιλλίνη σε 8% των άλλων λοιμώξεων και καθόλου σε ουρολοιμώξεις· ο συνδυασμός αμοξικιλλίνης-κλαβουλανικού οξέος σε 12,5% των άλλων λοιμώξεων και 5% των ουρολοιμώξεων και η νιτροφουραντοΐνη σε 4,2% και 8% αντίστοιχα. Οι βασικοί παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση ουρολοιμώξεων στους φροντιζόμενους περιλάμβαναν τη χρήση πάνας (80%), την παρουσία μόνιμου ουροκαθετήρα (59%) και την κατάκλιση (66,7%). Υψηλά ποσοστά χρήσης ουροκαθετήρα παρατηρήθηκαν στις δομές 1 (50%), 8 (75%) και 9 (100%), ενώ χρήση πάνας αναφέρθηκε στις δομές 2 (100%), 3 (75%), 6 (50%) και 8 (100%). Κατάκλιση καταγράφηκε κυρίως στις δομές 1 (50%), 2 (100%) και 9 (84,2%). Τα συχνότερα γενικά συμπτώματα των φροντιζόμενων με ουρολοίμωξη ήταν η αλλαγή συμπεριφοράς (48,7%), η επιδείνωση της γενικής κατάστασης (41%) και η σύγχυση (35,9%). Επιπλέον, υψηλά ποσοστά επιδείνωσης της γενικής κατάστασης καταγράφηκαν στις δομές 2 (100%), 8 (50%), 6 (33,3%) και 1 (30%), ενώ η αλλαγή συμπεριφοράς αναφέρθηκε σε όλες τις δομές πλην των 4, 5 και 7. Η σύγχυση ήταν συχνότερη στις δομές 8 (75%), 9 (42%), 3 (50%) και 2 (25%). Όσον αφορά την επιδείνωση προϋπαρχόντων συμπτωμάτων, τα συχνότερα ήταν τα θολά ούρα (43,3%), ο χαμηλός κοιλιακός πόνος (17,9%) και η δυσουρία (17,9%). Ο χαμηλός κοιλιακός πόνος αναφέρθηκε στις δομές 1 (100%), 2 (50%), 6 (33,3%) και 9 (16%), ενώ τα θολά ούρα καταγράφηκαν σε περιστατικά των δομών 8 (100%), 9 (52,6%), 1 (50%), 3 (25%) και 6 (16,6%). Η διάγνωση των ουρολοιμώξεων βασίστηκε κυρίως στην καλλιέργεια ούρων, η οποία χρησιμοποιήθηκε στο 90% των περιπτώσεων. Συμπέρασμα: Η μελέτη ανέδειξε σημαντικές προκλήσεις στη διαχείριση των ουρολοιμώξεων σε δομές μακροχρόνιας φροντίδας στην Κρήτη, με συχνή χρήση αντιβιοτικών δεύτερης γραμμής και υπέρβαση της ενδεδειγμένης διάρκειας θεραπείας, ακόμη και όταν εφαρμόζονταν ορθές διαγνωστικές πρακτικές. Οι φροντιζόμενοι με αυξημένους παράγοντες κινδύνου (όπως χρήση πάνας ή ουροκαθετήρα) λάμβαναν πιο συχνά θεραπεία, ενώ συμπτώματα όπως σύγχυση και αλλαγή συμπεριφοράς χρησιμοποιούνταν ως ενδείξεις ουρολοίμωξης. Τα ευρήματα τονίζουν την ανάγκη για ενίσχυση της εκπαίδευσης του προσωπικού και την εφαρμογή τεκμηριωμένων διαγνωστικών και θεραπευτικών πρωτοκόλλων.Introduction: In recent years, the continuous increase in the elderly population across Europe has amplified the demand for long-term care facilities. Older adults residing in such settings represent a particularly vulnerable group due to multiple comorbidities and a weakened immune system, which makes them more susceptible to infections. Among the most common infections are urinary tract infections (UTIs), which are associated with high rates of antibiotic prescriptions. The inappropriate use of antibiotics leads to overtreatment and contributes to the development of antimicrobial resistance, an escalating threat to public health.
Aim: This study was conducted as part of the European IMAGINE project and aimed to investigate antibiotic prescribing practices and usage in long-term care facilities in Crete.
Methodology: This was a cross-sectional observational study based on the Audit Project Odense (APO) methodology, which is employed in the European IMAGINE program (https://imagineproject.eu/what-we-do/). The project aims to evaluate healthcare professionals’ practices related to the diagnosis and management of infections—primarily UTIs—and antibiotic prescribing in long-term care facilities. The study involved healthcare professionals from nine long-term care facilities located in the prefectures of Heraklion and Chania. Over a three-month period (1/2/2024–30/4/2024), participants systematically recorded data on infection cases, including UTIs, symptoms, diagnostic methods, type, and duration of antibiotic treatment. The results are presented using descriptive statistical analysis.
Results: A total of 66 cases of antibiotic use were recorded in long-term care facilities in Crete, of which 39 (59%) involved urinary tract infections (UTIs), 26 (39%) other types of infections, and 1 was an infection of unknown origin. To treat these infections, non-first-line antibiotics were used in 33% of cases, followed by fosfomycin (15%), cephalosporins (12%), and quinolones (14%). The duration of antibiotic administration ranged from 3 to 16 days for non-first-line agents, 5 to 17 days for quinolones, 7 to 8 days for fosfomycin, 5 to 10 days for cephalosporins, and 10 to 15 days for trimethoprim. Specifically for UTIs, the most frequently administered antibiotics were non-first-line agents (28%), fosfomycin (26%), quinolones (15%), and cephalosporins (10%), while amoxicillin, amoxicillin- clavulanic acid, nitrofurantoin, and trimethoprim were used less frequently (all under 10%). For UTIs, treatment duration ranged from 3–16 days for non-first-line antibiotics, 5–14 days for quinolones, 5–10 days for cephalosporins, 7–8 days for both fosfomycin and nitrofurantoin, and 10 days for trimethoprim, amoxicillin, and the amoxicillin-clavulanic acid combination. UTIs were recorded in facilities 1, 2, 3, 6, 8, and 9. Specifically, in facility 1 (2 cases), 50% received non-first-line antibiotics; in facility 2 (4 cases), 50% received amoxicillin; in facility 3 (4 cases), also 50% received non-first-line antibiotics; in facility 6 (6 cases), 50% received amoxicillin; in facility 8 (4 cases), 75% received non-first-line antibiotics; and in facility 9 (19 cases), fosfomycin was used in 52.6%, quinolones in 10.5%, and non-first-line antibiotics in 26.3%. Comparatively, non-first-line antibiotics were used in 46.6% of other types of infections and in 28% of UTIs; fosfomycin was not used at all for other infections but was administered in 26% of UTI cases; cephalosporins were used in 16.7% of other infections and 10% of UTIs; quinolones in 12.5% and 15% respectively; amoxicillin in 8% of other infections and none of the UTIs; the amoxicillin-clavulanic acid combination in 12.5% of other infections and 5% of UTIs; and nitrofurantoin in 4.2% and 8% respectively. Major risk factors for UTIs among residents included the use of diapers (80%), the presence of an indwelling urinary catheter (59%), and being bedridden (66.7%). High indwelling urinary catheter use was observed in facilities 1 (50%), 8 (75%), and 9 (100%), while diaper use was reported in facilities 2 (100%), 3 (75%), 6 (50%), and 8 (100%). Bedridden status was mainly reported in facilities 1 (50%), 2 (100%), and 9 (84.2%). The most common general symptoms among residents with UTIs were behavioral changes (48.7%), deterioration in general condition (41%), and confusion (35.9%). Additionally, high rates of deterioration in general condition were reported in facilities 2 (100%), 8 (50%), 6 (33.3%), and 1 (30%), while behavioral changes were noted in all facilities except 4, 5, and 7. Confusion was most frequent in facilities 8 (75%), 9 (42%), 3 (50%), and 2 (25%). Regarding the worsening of pre-existing symptoms, the most frequent were cloudy urine (43.3%), lower abdominal pain (17.9%), and dysuria (17.9%). Lower abdominal pain was reported in facilities 1 (100%), 2 (50%), 6 (33.3%), and 9 (16%), while cloudy urine was recorded in facilities 8 (100%), 9 (52.6%), 1 (50%), 3 (25%), and 6 (16.6%). The diagnosis of UTIs was mainly based on urine culture, which was used in 90% of the cases.
Conclusions: This study highlighted significant challenges in the management of UTIs in long-term care facilities in Crete, with frequent use of second-line antibiotics and extended treatment durations, even when appropriate diagnostic practices were followed. Residents with increased risk factors (e.g., catheter use, diaper use) were more likely to receive treatment, while symptoms such as confusion and behavioral changes were often used as indicators of UTIs. The findings emphasize the need to enhance staff training and implement evidence-based diagnostic and treatment protocols to improve the management of UTIs in long-term care settings
Nursing in the service of the puplic health through paintings
No full textΗ παρούσα έρευνα διερευνά σε βάθος την απεικόνιση των νοσηλευτών/τριών στην εικαστική
τέχνη, αναλύοντας την ιστορική εξέλιξη της εικόνας τους, από τις πρώιμες αναπαραστάσεις
ως σιωπηλών παρατηρητών και βοηθών έως τις κυρίαρχες ηρωικές φιγούρες, ιδιαίτερα σε
περιόδους κρίσης όπως οι πόλεμοι και η πανδημία COVID-19. Υιοθετώντας μια ποιοτική
μεθοδολογία, η οποία συνδυάζει τη συστηματική βιβλιογραφική ανασκόπηση με την οπτική-
κειμενική θεματική ανάλυση επιλεγμένων έργων τέχνης, η μελέτη εξετάζει πώς η τέχνη
αντανακλά και ταυτόχρονα διαμορφώνει τις κοινωνικές αντιλήψεις για το νοσηλευτικό
επάγγελμα. Αναδεικνύονται κεντρικά θέματα όπως η προσφορά υπηρεσίας, η συμπόνια, η
ανθεκτικότητα, ο επαγγελματισμός, η θυσία, καθώς και οι επιδράσεις θρησκευτικών και
πνευματικών παραδόσεων. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην ανάλυση της ηρωικής διάστασης,
αναγνωρίζοντας τόσο την ενδυναμωτική της όψη όσο και τις μη ρεαλιστικές προσδοκίες που
μπορεί να επιβάλει. Επιπλέον, διερευνάται η μοναδική οπτική που προσφέρει η τέχνη που
δημιουργείται από τους ίδιους τους ασθενείς, εστιάζοντας στη συναισθηματική σχέση
φροντιστή-ασθενούς. Τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν την πολυδιάστατη φύση της
νοσηλευτικής εικόνας και τις προκλήσεις που αντιμετωπίζει το επάγγελμα, όπως η
εξουθένωση και τα ηθικά διλήμματα, ειδικά υπό το πρίσμα της πρόσφατης πανδημίας. Η
εργασία προχωρά σε μια κριτική σύνθεση, αναλύοντας την τριαδική σχέση και τις
αλληλεπιδράσεις μεταξύ Δημόσιας Υγείας, Νοσηλευτικής πρακτικής και Καλλιτεχνικής
Αναπαράστασης. Συμπερασματικά, η μελέτη καταδεικνύει τον ζωτικό ρόλο των νοσηλευτών
στο σύστημα υγείας, τη διαμορφωτική δύναμη της τέχνης στην αντίληψη του κοινού και την
αξία μιας διεπιστημονικής προσέγγισης για την κατανόηση αυτών των σύνθετων φαινομένων.This research provides an in-depth exploration of the depiction of nurses in visual art, analyzing
the historical evolution of their image, from early representations as silent observers and
assistants to dominant heroic figures, particularly during times of crisis such as wars and the
COVID-19 pandemic. Adopting a qualitative methodology that combines systematic literature
review with visual-textual thematic analysis of selected artworks, the study examines how art
both reflects and shapes social perceptions of the nursing profession. Key themes such as
service provision, compassion, resilience, professionalism, and sacrifice are highlighted, along
with the influences of religious and spiritual traditions. Particular emphasis is placed on
analyzing the heroic dimension, acknowledging both its empowering aspects and the
unrealistic expectations it can impose. Furthermore, the unique perspective offered by art
created by patients themselves is investigated, focusing on the emotional caregiver-patient
relationship. The results underscore the multifaceted nature of the nursing image and the
challenges faced by the profession, such as burnout and ethical dilemmas, especially in light of
the recent pandemic. The work proceeds to a critical synthesis, analyzing the triadic
relationship and interactions between Public Health, Nursing practice, and Artistic
Representation. In conclusion, the study demonstrates the vital role of nurses within the
healthcare system, the formative power of art in public perception, and the value of an
interdisciplinary approach to understanding these complex phenomen
Φυσιολογία της άσκησης και καρδιοπνευμονική δοκιμασία κόπωσης σε ασθενείς με εμφυτεύσιμες καρδιακές ηλεκτρονικές συσκευές (Ανασκόπηση της Βιβλιογραφίας)
Get PDFΗ παρούσα ανασκόπηση εστιάζει στον ρόλο της φυσιολογίας της άσκησης και της καρδιοπνευμονικής δοκιμασίας κόπωσης (CPET) σε ασθενείς με Εμφυτεύσιμες Καρδιακές Ηλεκτρονικές Συσκευές (CIEDs), όπως βηματοδότες, εμφυτεύσιμους απινιδωτές (ICDs) και συστήματα καρδιακής επανασυγχρονιστικής θεραπείας (CRT). Αναλύονται οι φυσιολογικές επιδράσεις της άσκησης, τα οφέλη των δομημένων προγραμμάτων αποκατάστασης, καθώς και η σημασία της εξατομικευμένης συνταγογράφησης άσκησης σε αυτή την ομάδα ασθενών. Επισημαίνεται η κλινική χρησιμότητα της CPET για την αξιολόγηση της αερόβιας ικανότητας, της χρονότροπης απόκρισης και της βελτιστοποίησης της συσκευής. Παράλληλα, εξετάζονται ζητήματα ασφάλειας, ψυχολογικές επιπτώσεις και κατευθυντήριες οδηγίες για την ασφαλή και αποτελεσματική εφαρμογή της άσκησης στην καρδιακή αποκατάσταση. Τέλος, εντοπίζονται τα ερευνητικά κενά και προτείνονται μελλοντικές κατευθύνσεις για τη βελτίωση της πρόγνωσης και της ποιότητας ζωής των ασθενών.This literature review explores the role of exercise physiology and cardiopulmonary exercise testing (CPET) in patients with Cardiac Implantable Electronic Devices (CIEDs), including pacemakers, implantable cardioverter-defibrillators (ICDs), and cardiac resynchronization therapy (CRT) systems. It highlights the physiological effects of exercise, the benefits of structured rehabilitation programs, and the importance of individualized exercise prescriptions in this population. The review emphasizes the clinical utility of CPET in assessing aerobic capacity, chronotropic response, and device optimization. It also discusses safety considerations, psychological impacts, and guidelines for safe and effective implementation of exercise-based cardiac rehabilitation. Finally, it identifies current research limitations and suggests future directions to improve patient outcomes and quality of life
Ένας περίπατος στη φασματική θεωρία γραφημάτων και αποσυνθετικά γραφήματα
No full textIn the first part of this thesis we study the tools from spectral graph theory and some graph theoretic
results that are obtained through the eigenvalues of the Laplacian and Adjacency matrix of a graph.
Furthermore we investigate the eigenvalues of different families of graphs such as: Cayley graphs of
groups, binary trees and paths but also the convergence rate of random walks on graphs. In the second
part we focus on a specific class of graphs that is called Expander graphs. We prove the existence of
the family of magical graphs with high probability and their applications to probability theory, random
walks and complexity theory