11894 research outputs found
Sort by
Η ψηφιακή αφήγηση ιστορίας στα μαθηματικά της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης: Μία μελέτη περίπτωσης
No full textΗ αφήγηση ιστοριών αποτελεί μια διαχρονική μορφή ανθρώπινης επικοινωνίας, η οποία τα τελευταία χρόνια αξιοποιείται με ποικίλους τρόπους στην εκπαιδευτική διαδικασία. Στο πλαίσιο αυτό, η ψηφιακή αφήγηση ιστορίας (Digital Storytelling – DST), ως συνδυασμός πολυμεσικών στοιχείων (εικόνα, ήχος, αφήγηση, μουσική), αναδεικνύεται ως ένα υποσχόμενο εκπαιδευτικό εργαλείο, ιδίως σε μαθητοκεντρικές προσεγγίσεις. Ωστόσο, η χρήση του DST στην τριτοβάθμια μαθηματική εκπαίδευση παραμένει ελάχιστα διερευνημένη. Η παρούσα εργασία στοχεύει να συμβάλει σε αυτήν την περιοχή, εξετάζοντας τη δημιουργία ψηφιακής αφήγησης μαθηματικών εννοιών από φοιτητές Τμήματος Μαθηματικών, τη συναισθηματική τους ανταπόκριση κατά τη δημιουργία αυτή, καθώς και τις απόψεις τους για τη χρήση τέτοιων ψηφιακών αφηγήσεων στην μαθηματική εκπαίδευση. Η έρευνα ακολουθεί ποιοτική μεθοδολογία και συγκεκριμένα σχεδιάστηκε ως μελέτη περίπτωσης. Πραγματοποιήθηκε σε μάθημα διδακτικής του απειροστικού λογισμού, όπου ζητήθηκε από φοιτητές να δημιουργήσουν μικρής διάρκειας ψηφιακά αφηγηματικά βίντεο που να διδάσκουν μια μαθηματική έννοια μέσω μιας ιστορίας. Τα βίντεο που επιλέχθηκαν για ανάλυση περιλάμβαναν αφήγηση ιστορίας και σχετικό μαθηματικό περιεχόμενο (συνάρτηση, όριο συνάρτησης, συνέχεια συνάρτησης, παράγωγος, ολοκλήρωμα). Από τα 23 παραχθέντα βίντεο, επιλέχθηκαν επτά. Οι συμμετέχοντες φοιτητές στις ημιδομημένες συνεντεύξεις, οι οποίοι παρήγαγαν αυτά τα βίντεο, διέφεραν ως προς την τεχνολογική επάρκεια και την εμπειρία διδασκαλίας. Η ανάλυση των δεδομένων πραγματοποιήθηκε με χρήση περιγραφικής ανοιχτής κωδικοποίησης. Οι κωδικοί ομαδοποιήθηκαν σε κατηγορίες και ερμηνεύτηκαν μέσω της σχετικής ερευνητικής βιβλιογραφίας. Τα ευρήματα έδειξαν ότι η διαδικασία παραγωγής των DST βίντεο προσέφερε στους φοιτητές οφέλη σε πολλαπλά επίπεδα: ενίσχυση της δημιουργικότητας με χρήση χιούμορ και χαρακτήρων ιστοριών, καλλιέργεια τεχνικών και διδακτικών δεξιοτήτων, συναισθηματική εμπλοκή, καθώς και ενίσχυση της κατανόησης μαθηματικών εννοιών. Παράλληλα, αναδείχθηκε η σημασία της προσωπικής και κοινωνικής συνάφειας της μαθηματικής γνώσης, καθώς ορισμένοι φοιτητές συνδύασαν τη μαθηματική έννοια με προσωπικά βιώματα. Πέραν τούτου, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός, πως όλοι οι φοιτητές θα χρησιμοποιούσαν το βίντεο τους, το οποίο δίδασκε μία έννοια, σε μία πιθανή μελλοντική τους διδασκαλία, που υποδηλώνει πως θεωρούν υψηλής διδακτικής αξίας την χρήση του DST. Οι δυσκολίες των φοιτητών που καταγράφηκαν αφορούσαν κυρίως σε τεχνικά ζητήματα, αλλά και τη χρονοβόρα φύση της διαδικασίας. Η εργασία καταλήγει πως η ψηφιακή αφήγηση μπορεί να λειτουργήσει ως καινοτόμο εκπαιδευτικό εργαλείο στην τριτοβάθμια μαθηματική εκπαίδευση, προσφέροντας ευκαιρίες για βαθύτερη κατανόηση, αναστοχασμό και ενεργητική μάθηση, ιδίως όταν εφαρμόζεται με κατάλληλη υποστήριξη. Τέλος, υπογραμμίζεται η ανάγκη για περαιτέρω μελέτες που θα διερευνήσουν τη χρήση του DST σε διαφορετικές περιοχές των μαθηματικών και φοιτητικούς πληθυσμούς.Storytelling is a timeless form of human communication that, in recent years, has been utilized in various ways in education. In this context, digital storytelling (DST), which includes the combination of multimedia elements (images, sound, narration, and music), emerges as a promising educational artifact, particularly in student-centered approaches. However, its use in university mathematics education remains underexplored. This thesis aims to contribute to this area by investigating the creation of DST of mathematical concepts by undergraduate mathematics students, their emotional response during this creation, and their views on the use of DST in mathematics education. The study used qualitative methods and a case study design. It was conducted in the context of a university course on the didactics of calculus, where students were asked to create short DST videos that explained a mathematical concept. The videos selected for analysis included DST and relevant mathematical content (function, limit of function, continuity, derivative, integral). Out of 23 videos, seven were selected. Semi-structured interviews with the student participants, who created those videos, were conducted. Those students varied in technological proficiency and teaching experience. Data analysis used descriptive open coding. The codes were grouped into categories and interpreted through the relevant research literature. The findings suggested that the process of creating DST videos offered participants multifaceted benefits: enhancing creativity by using humor and story characters, developing technical and teaching skills, emotional engagement, and enhancing deeper understanding of mathematical concepts. Additionally, the importance of both personal and social relevance of mathematical knowledge emerged, as some students connected the mathematical concept to their own experiences. Moreover, it is noteworthy that all students stated they would use their video, which taught a mathematical concept, in a possible future teaching, indicating that they considered the use of DST to be of high educational value. The challenges students reported primarily concerned technical difficulties and the time-consuming nature of the task. Overall, the study concluded that DST can serve as an innovative educational artifact in university mathematics education, providing opportunities for deeper understanding, reflective practice, and active learning, especially when implemented with appropriate support. Finally, the need for further research exploring the use of DST across different mathematical areas and student populations was highlighted
Advancements in Radiotherapy of Small Cell Lung Carcinoma
Full text linkIntroduction: Small cell lung carcinoma (SCLC) is an aggressive form of lung cancer characterized by rapid growth and early metastasis. Despite advances in chemotherapy and surgery, prognosis remains poor due to treatment resistance. Radiotherapy has emerged as a critical tool in the management of SCLC, offering potential improvements in survival and quality of life.
2. Aim: To evaluate the current role of radiotherapy in the treatment of SCLC, with a focus on recent technological advancements, the integration of radiotherapy with other treatment modalities, and the development of personalized therapeutic approaches.
3. Methodology: An extensive literature review was conducted, targeting studies published between January 2010 and October 2024. Inclusion criteria encompassed studies on radiotherapy in SCLC, specifically addressing technological innovations, combination therapies, and personalized treatment strategies. Data extraction and qualitative analysis were performed on selected peer reviewed articles, clinical trials, and systematic reviews.
4. Results: Technological advancements have improved the precision and efficacy of radiotherapy in SCLC. Studies demonstrate that IMRT (Intensity Modulated Radiation Therapy) and SBRT (Stereotactic Body Radiation Therapy) enhance tumor targeting while minimizing toxicity. Combining radiotherapy with chemotherapy and immunotherapy has shown synergistic effects, especially in extensive stage SCLC, leading to improved survival rates. Personalized radiotherapy approaches allow for tailored treatments that optimize efficacy and reduce side effects.
5. Conclusions: The integration of advanced radiotherapy techniques and combination therapies holds significant potential for improving outcomes in patients with SCLC. Personalized approaches based on molecular and imaging biomarkers offer promising avenues for individualized treatment planning. However, challenges remain, including radiation resistance, treatment related toxicity, and the need for large scale randomized controlled trials. Future research should focus on validating predictive biomarkers, optimizing combination therapy protocols, and ensuring equitable access to advanced radiotherapy technologies
Αξιοποιώντας τη μεταφορά μάθησης με προεκπαιδευμένα γλωσσικά μοντέλα για τον υποκυτταρικό εντοπισμό των πρωτεϊνών
No full textΗ προσαρμογή μεγάλων γλωσσικών μοντέλων πρωτεϊνών (pLMs) σε εξειδικευ-
μένες βιολογικές εργασίες αποτελεί κρίσιμη πρόκληση, με τη βέλτιστη μέθοδο να πα-
ραμένει ανοιχτό ερώτημα. Η παρούσα διατριβή αντιμετωπίζει αυτή την πρόκληση μέσα
από μια αυστηρή, συστηματική αξιολόγηση έξι διαφορετικών αρχιτεκτονικών βαθιάς
μάθησης για την πρόβλεψη του υποκυτταρικού εντοπισμού πρωτεϊνών, χρησιμοποι-
ώντας το μοντέλο ESM2. Τα ευρήματά μας αποκαλύπτουν ένα κρίσιμο, αντιδιαισθη-
τικό αποτέλεσμα: η βελτιστοποίηση με αποδοτική χρήση παραμέτρων (PEFT), και
συγκεκριμένα η μέθοδος LoRA, όχι μόνο μειώνει τον αριθμό των εκπαιδεύσιμων πα-
ραμέτρων κατά περισσότερο από 95%σε σύγκριση με την πλήρη βελτιστοποίηση, αλλά
επιτυγχάνει και σταθερά ανώτερη προγνωστική ακρίβεια. Επιπλέον, αποδεικνύουμε
ότι ο σχεδιασμός της αρχιτεκτονικής (downstream architectural design) είναι ύψιστης
σημασίας· ένας εκπαιδεύσιμος μηχανισμός ομαδοποίησης Ελαφριάς Προσοχής (Light
Attention pooling) υπερτερεί σημαντικά έναντι της καθιερωμένης προσέγγισης με
το διακριτικό CLS, επιτυγχάνοντας ROC AUC 0.8542. Τέλος, αποκαλύπτουμε μια
κρίσιμη αντισταθμιστική σχέση μεταξύ της διακριτικής ικανότητας και της πιθανοτικής
βαθμονόμησης, καταδεικνύοντας ότι η πολυεργασιακή μάθηση (multi-task learning)
με συνεργιστικούς όρους της Γονιδιακής Οντολογίας (GO) λειτουργεί ως ισχυρός
ρυθμιστής, παράγοντας εξαιρετικά καλά βαθμονομημένα μοντέλα (JSD 0.2822). Η
παρούσα εργασία παρέχει έναν τεκμηριωμένο οδικό χάρτη για την προσαρμογή των
pLMs, αποδεικνύοντας ότι η βέλτιστη απόδοση άγεται από τον συνδυασμό της απο-
δοτικότητας των παραμέτρων και του σχεδιασμού αρχιτεκτονικής με επίγνωση της
εκάστοτε εργασίας.The adaptation of large protein language models (pLMs) for specialized biological
tasks is a critical challenge, with the optimal strategy remaining an open
question. This thesis confronts this challenge through a rigorous, systematic evaluation
of six distinct deep learning architectures for protein subcellular localization
prediction using the ESM2 model. Our findings reveal a critical, counter-intuitive
result: parameter-efficient fine-tuning (PEFT) with Low-Rank Adaptation (LoRA)
not only reduces the number of trainable parameters by over 95% compared to full
fine-tuning but also consistently achieves superior predictive accuracy. We further
establish that downstream architectural design is paramount; a trainable Light
Attention pooling mechanism significantly outperforms the standard CLS token
approach, yielding a ROC AUC of 0.8542. Finally, we uncover a crucial trade-off
between discriminative power and probabilistic calibration, demonstrating that
multi-task learning with synergistic Gene Ontology (GO) terms acts as a powerful
regularizer to produce exceptionally well-calibrated models (JSD 0.2822). This
work provides an evidence-based roadmap for adapting pLMs, proving that optimal
performance stems from a combination of parameter efficiency and task-aware
architectural design
CretaDance: Μια μεθοδολογία για τη διατήρηση και τη μετάδοση των Κρητικών παραδοσιακών χορών, μέσω ψηφιοποίησης, σημασιολογικής αναπαράστασης και εμπειριών μάθησης
No full textΣτον σύγχρονο ταχέως τεχνολογικά εξελισσόμενο κόσμο, όπου η αλλαγή είναι συνεχής και ραγδαία, η διατήρηση της αυθεντικότητας της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς είναι απαραίτητη, αλλά και απαιτητική. Οι παραδοσιακοί χοροί αποτελούν μια σημαντική μορφή έκφρασης της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, ενσωματώνοντας την ιστορία, την κουλτούρα και την ταυτότητα μιας κοινότητας ανθρώπων, μέσω της κίνησης και της μουσικής. Όμως, όπως και για όλες τις άλλες μορφές άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς, η επιβίωσή της στο πέρασμα του χρόνου και στις αλλαγές που επιφέρουν οι απαιτήσεις της σύγχρονης εποχής, εξαρτάται από τη διαφύλαξη της ταυτότητας και της δυνατότητας διάδοσής της στις μελλοντικές γενιές. Στο πλαίσιο αυτό, η ψηφιακή εποχή παρέχει πολύτιμα εργαλεία για τη διαφύλαξη παραδοσιακών χορών, αξιοποιώντας σύγχρονες μεθόδους καταγραφής και ψηφιοποίησης.
Η παρούσα εργασία παρουσιάζει το CretaDance, μια μεθοδολογία για τη διαφύλαξη των Κρητικών παραδοσιακών χορών μέσω ψηφιοποίησης, σημασιολογικής αναπαράστασης και εμπειριών παιγνιώδους μάθησης. To CretaDance παρέχει ένα περιβάλλον συγγραφής, φιλικό προς τον χρήστη, με σκοπό τη διευκόλυνση των δραστηριοτήτων σημασιολογικής αναπαράστασης των χορευτικών κινήσεων. Αξιοποιεί σύγχρονες τεχνολογίες, όπως είναι η καταγραφή κίνησης του σώματος για την αποτύπωση των χορευτικών κινήσεων, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζει τη δυνατότητα σημασιολογικού σχολιασμού. Επιπρόσθετα, χρησιμοποιεί ένα ειδικά ανεπτυγμένο πλαίσιο αναπαράστασης γνώσης, το οποίο λειτουργεί ως δομημένο σημείο αναφοράς σημασιολογικού σχολιασμού. Μέσω αυτού, οι επαγγελματίες χορού και οι εθνομουσικολόγοι μπορούν να αποδίδουν σχετικές πληροφορίες μεταδεδομένων, τόσο στον συνολικό χορό, όσο και στα βήματά του, με μια συστηματική προσέγγιση μοντελοποίησης, διαμορφώνοντας έτσι ένα αποθετήριο γνώσης παραδοσιακών χορών. Το περιβάλλον συγγραφής διαθέτει, επίσης, όλα τα απαιτούμενα εργαλεία επεξεργασίας κίνησης, συμπεριλαμβανομένου ενός προηγμένου επεξεργαστή ακολουθιών (sequence editor), για τη λεπτομερή προσαρμογή και τον επαναχρονισμό των χορευτικών κινήσεων, επιτρέποντας έτσι τη διόρθωση τυχόν αποκλίσεων που προκύπτουν από τον εξοπλισμό καταγραφής κίνησης.
Για να επιδειχθεί η προτεινόμενη μεθοδολογία, σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε ένα παιγνιώδες διαδραστικό σύστημα εκμάθησης χορού, αντλώντας πληροφορίες που είναι αποθηκευμένες στο αποθετήριο χορευτικής γνώσης, επιτρέποντας στους τελικούς χρήστες να μελετήσουν και να μάθουν να χορεύουν κάποιους από τους πιο γνωστούς Κρητικούς χορούς. Η διαδικασία διδασκαλίας καθοδηγείται από έναν εικονικό χοροδιδάσκαλο που προσομοιώνει έναν Κρητικό χορευτή, ο οποίος προσφέρει εξατομικευμένη ανατροφοδότηση σε πραγματικό χρόνο, μέσω ενός συστήματος αναγνώρισης κινήσεων του σώματος. Επίσης, παρέχει έγκαιρη παρακίνηση για να μεγιστοποιήσει την ικανοποίηση και τη συμμετοχικότητα, προσελκύοντας το ενδιαφέρον των εκπαιδευόμενων και εμπνέοντάς τους να συνεχίσουν να μαθαίνουν.
Προκειμένου να εξεταστούν τα οφέλη και οι περιορισμοί, διενεργήθηκαν δύο ευρετικές αξιολογήσεις από ειδικούς στον τομέα της Αλληλεπίδρασης Ανθρώπου-Υπολογιστή (HCI), μία για το περιβάλλον συγγραφής και μία για το παιγνιώδες διαδραστικό σύστημα εκμάθησης χορού. Αυτές οι αξιολογήσεις ανέδειξαν μια σειρά ζητημάτων, συμπεριλαμβανομένων προκλήσεων ευχρηστίας που σχετίζονται με το συνολικό σχεδίασμά του περιβάλλοντος, καθώς και ερωτημάτων σχετικά με τη λειτουργικότητα της αναγνώρισης των κινήσεων του σώματος. Επιπλέον, προτάθηκαν βελτιώσεις, ώστε η προσφερόμενη λειτουργικότητα να ευθυγραμμιστεί περισσότερο με τις ανάγκες των τελικών χρηστών. Τα κύρια ευρήματα των ευρετικών αξιολογήσεων παρουσιάζονται στην παρούσα διατριβή, με απώτερο σκοπό να αποτελέσουν σημείο αναφοράς για την βελτίωση και περαιτέρω ανάπτυξη της εργασίας στο προσεχές μέλλον.In today’s fast-paced, technology-driven world, where change is constant and rapid, preserving the authenticity of intangible cultural heritage is both essential and challenging. Folk dances are a traditional form of intangible cultural heritage expression, embodying a community’s history, culture and identity, through body movement and music. But just like all other forms of intangible cultural heritage, its survival over time and through the changes brought on by the forces and demands of the modem age, depends on safeguarding its identity and transmission to future generations. In this context, our digital age provides valuable tools for preserving these dances through methods, such as recording and digitization of folk dances.
The present work introduces the CretaDance, a methodology for safeguarding Cretan folk dances through digitization, semantic annotation and gamified learning experiences. CretaDance provides a user-friendly authoring environment to facilitate the semantic representation activities of dance performances. It utilizes modem technologies such as motion capturing to record the dance movements along with semantic annotation. Additionally, it employs a custom-developed knowledge representation framework, which is used as a structured reference for semantic annotation, allowing dance professionals and ethnomusicologists to assign relevant metadata information to both the overall dance and its steps in a systematic modelling approach, thus forming a folk-dance knowledge repository. The authoring environment also features all the required motion-editing tools, including an advanced sequence editor to fine-tune and retime dance animations, allowing for the correction of any discrepancies caused by motion capture equipment.
To demonstrate the proposed methodology, a gamified interactive dance learning system was designed and developed to access information stored within the dance knowledge repository, enabling end-users to explore, leam, and even try some of the most known Cretan dances. The teaching process is guided by a virtual dance instructor, resembling a Cretan dancer, who offers personalized real-time feedback through a body gesture recognition system and provides timely motivation to maximize enjoyment and engagement, capturing the interest of learners and inspiring them to continue learning.
In order to examine the benefits and limitations, two heuristic evaluations were conducted by experts in the field of Human-Computer Interaction (HCI), one for the authoring environment and another one for the gamified interactive dance learning system. These evaluations identified a range of issues, including usability challenges related to the overall design and concerns regarding the gesture recognition functionality. Furthermore, the experts proposed improvements to better align the provided functionalities to the end-users’ needs. The key findings are presented in this dissertation, aiming to serve as a reference point for further developments in the near future
Βελτιστοποιήσεις επέκτασης προσήμου στον LLVM
No full textIn almost all programs, some computations require fewer bits of precision than
is provided by the target machine. The compiler has to insert extensions in the
narrow operations to preserve meaning. However, we can eliminate some extensions because not all of them are needed. The key is to know what each operator
accepts in their upper bits of its arguments and what it can guarantee of its upper
bits of the result. This led to the introduction of fillTypes in prior work. While
that work implemented its approach using dynamic programming on the frontend
of C--, a restricted subset of C, we developed a new implementation directly in
LLVM IR, enabling tighter integration with other passes and more precise analysis. A key challenge in LLVM IR is that an optimal choice for one instruction does
not necessarily yield an optimal solution globally, due to its SSA-form structure.
While dynamic programming is effective on frontend representations, it becomes
computationally expensive and less applicable in this context. To address this, we
introduce a use case with Equivalence Classes, which group semantically related
instructions together and allow safe eliminations of extensions within each class using a greedy algorithm. This approach scales effectively to large SSA graphs while
preserving much of the benefit of the globally optimal strategies. Our approach
removes up to 5000 extensions in some of LLVM’s test-suite benchmarks.In almost all programs, some computations require fewer bits of precision than
is provided by the target machine. The compiler has to insert extensions in the
narrow operations to preserve meaning. However, we can eliminate some extensions because not all of them are needed. The key is to know what each operator
accepts in their upper bits of its arguments and what it can guarantee of its upper
bits of the result. This led to the introduction of fillTypes in prior work. While
that work implemented its approach using dynamic programming on the frontend
of C--, a restricted subset of C, we developed a new implementation directly in
LLVM IR, enabling tighter integration with other passes and more precise analysis. A key challenge in LLVM IR is that an optimal choice for one instruction does
not necessarily yield an optimal solution globally, due to its SSA-form structure.
While dynamic programming is effective on frontend representations, it becomes
computationally expensive and less applicable in this context. To address this, we
introduce a use case with Equivalence Classes, which group semantically related
instructions together and allow safe eliminations of extensions within each class using a greedy algorithm. This approach scales effectively to large SSA graphs while
preserving much of the benefit of the globally optimal strategies. Our approach
removes up to 5000 extensions in some of LLVM’s test-suite benchmarks
Γένεση και χαρακτηρισμός ισχυρής κυκλικά πολωμένης ακτινοβολίας υπεριώδους κενού
No full textA tunable energetic coherent extreme ultraviolet (XUV) radiation source with controllable polarization was developed utilizing a compact MAch-ZEhnder-Less for Threefold Optical Virginia spiderwort-like (MAZEL-TOV-like) scheme (Kfir, et al., 2016). The XUV radiation results from the process of high harmonic generation (HHG) in a gas phase atomic medium, driven by an intense two-color circularly polarized counter-rotating laser field, under loose focusing geometry conditions. The output spectrum of the highly elliptical HHG radiation can be tuned for an energy range of ΔE≈150meV in the spectral region of ≈20eV with energy per pulse Exuv≈400nJ at the source. The demonstrated energy values largely exceed the output energy from many other laser-driven attosecond sources reported so far and prove to be sufficient for inducing nonlinear processes in an atomic sysem. Furthermore, a reflective polarizer was developed with which ellipticities up to 0.7 were measured on target. Tunability in the degree of polarization of harmonics is achieved adjusting the ellipticity of the driving fields. These results challenge current perspectives regarding investigations of chiral phenomena (D. Baykusheva, 2018) (D. Ayuso, 2019) (R. Cireasa, 2015) (T. Heinrich, 2021) (O. Neufeld, 2018) (O. Neufeld, 2019) in the XUV spectral region.Μια μεταβαλόμενη ενεργετική σύμφωνη πηγή ακραίας υπεριώδους ακτινοβολίας (XUV) με ελεγχόμενη πόλωση αναπτύχθηκε χρησιμοποιώντας μια συμπαγή διάταξη MAch-ZEhnder-Less for Threefold Optical Virginia spiderwort (MAZEL-TOV) (Kfir, et al., 2016). Η ακτινοβολία XUV προκύπτει από τη διαδικασία υψηλής αρμονικής γένεσης (HHG) σε ένα αέριας φάσης ατομικό μέσο, που οδηγείται από ένα υψηλής έντασης δίχρωμο αντίθετα περιστρεφόμενα κυκλικά πολωμένο πεδίο λέιζερ, υπό συνθήκες όχι τόσο έντονης εστίασης. Το φάσμα της υψηλής ελλειπτικής ακτινοβολίας HHG μπορεί να μεταβληθεί κατά ΔE≈150 meV στην φασματική περιοχή ≈20 eV με ενέργεια ανά παλμό Exuv≈400nJ στην πηγή. Αυτή η τιμή ενέργειας υπερβαίνει σε μεγάλο βαθμό την ενέργεια πολλών άλλων πηγών αττοδευτερολέπτων που οδηγούνται από λέιζερ και έχουν αναφερθεί μέχρι στιγμής και αποδεικνύεται επαρκής για την πρόκληση μη γραμμικών διεργασιών σε ένα ατομικό σύστημα. Επιπλέον, αναπτύχθηκε ένας ανακλαστικός πολωτής με τον οποίο μετρήθηκαν ελλειπτικότητες έως και 0,7 στην πηγή. Επιτυγχάνεται μεταβολή του βαθμού πόλωσης των αρμονικών μεταβάλλοντας την ελλειπτικότητα των πεδίων οδήγησης. Αυτά τα αποτελέσματα ενισχύουν προοπτικές σχετικά με τις έρευνες των χειρόμορφων φαινομένων (D. Baykusheva, 2018) (D. Ayuso, 2019) (R. Cireasa, 2015) (T. Heinrich, 2021) (O. Neufeld, 2018) (O. Neufeld, 2019) στην φασματική περιοχή XUV
Teachers views and perceptions in ZEP (Zones of Educational Priority) regarding the implementation of intercultural education in Reception Classes in contemporary Greek schools
No full textΤα χαρακτηριστικά και οι ανάγκες του σύγχρονου σχολείου της πολιτισμικής ετερότητας και της συμπερίληψης, αλλά και η εντατικοποίηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας διαμορφώνουν και καθορίζουν τα χαρακτηριστικά των εκπαιδευτικών που καλούνται να υπηρετήσουν στις Ζώνες Εκπαιδευτικής Προτεραιότητας (ΖΕΠ). Η παρούσα μελέτη αποσκοπεί στην αποτύπωση των αντιλήψεων και των πρακτικών των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης αναφορικά με την εφαρμογή των αρχών και των αξιών της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στην διδακτική πράξη. Συγκεκριμένα, διερευνάται η διαπολιτισμική τους επάρκεια και ετοιμότητα, η διαχείριση των Τάξεων Υποδοχής και τα εκπαιδευτικά μοντέλα που αξιοποίησαν, καθώς επίσης και η επαγγελματική ρευστότητα και η εργασιακή ανασφάλεια που βιώνουν ως αναπληρωτές. Στη συγκεκριμένη διπλωματική εργασία αξιοποιήσαμε την ποιοτική έρευνα για να εμβαθύνουμε στις απόψεις και στις πρακτικές αναπληρωτών εκπαιδευτικών που εργάστηκαν σε Τάξεις Υποδοχής στα ελληνικά δημοτικά σχολεία. Οι ημιδομημένες συνεντεύξεις σε πέντε εκπαιδευτικούς ΖΕΠ αποτέλεσαν το ερευνητικό εργαλείο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε προκειμένου να καλυφθούν οι στόχοι και τα ερωτήματα της εμπειρικής έρευνας. Μέσα από τις αφηγήσεις των συνεντευξιαζόμενων σκιαγραφείται το προφίλ των αναπληρωτών εκπαιδευτικών που αναλαμβάνουν τις Τάξεις Υποδοχής. Στην πλειονότητά τους οι εκπαιδευτικοί λειτουργούν στο πολυπολιτισμικό περιβάλλον των σχολικών μονάδων εμπειρικά, δίχως να διαθέτουν την ανάλογη επάρκεια και ετοιμότητα. Επιπροσθέτως, κρίνουν ελλιπές και ακατάλληλο το διδακτικό υλικό που τους παρέχει το Υπουργείο Παιδείας, διαμορφώνοντας το δικό τους υλικό και θέτοντας οι ίδιοι/ες τα περιεχόμενα των γνωστικών αντικειμένων που καλούνται να μεταδώσουν στους/ στις μαθητές/ τριες τους. Κρίνουν ανεπαρκή την εγχάραξη κεντρικού σχεδιασμού ως προς τη διαμόρφωση και ενίσχυση των ΖΕΠ εκ μέρους των κρατικών φορέων. Το γεγονός πως εργάζονται ως αναπληρωτές εκπαιδευτικοί ενισχύει την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα που βιώνουν ως προς το επαγγελματικό τους μέλλον, αλλά και τη φύση του διδακτικού τους αντικειμένου. Οι θεσμικές ανεπάρκειες λειτουργούν ως σκόπελος ως προς την ενίσχυση και πρόοδο της διαπολιτισμικής εκπαίδευσης στα σύγχρονα δημοτικά σχολεία. Οι αναπληρωτές εκπαιδευτικοί θεωρούν πως δε λαμβάνουν την απαραίτητη υποστήριξη απέναντι στις προκλήσεις του πολυπολιτισμικού σχολείου προκειμένου να ανταποκριθούν επαρκώς στα καθήκοντά τους. Εν κατακλείδι, οι Τ. Υ. διαμορφώνονται και συγκροτούνται από τις αξίες και τα χαρακτηριστικά που θέτουν οι ίδιοι οι εκπαιδευτικοί.The characteristics and needs of the modern school regarding cultural diversity and inclusion, as well as the intensification of the educational process, shape and define the traits of educators who are called to serve in the Zones of Educational Priority (ZEP). The present study aims to capture the perceptions and practices of primary education teachers regarding the implementation of the principles and values of intercultural education in teaching practice. Specifically, it explores their intercultural competence and readiness, the management of Reception Classes, and the educational models they utilized, as well as the professional fluidity and job insecurity they experience as substitute teachers. In this specific thesis, we utilized qualitative research to delve into the views and practices of some substitute teachers who worked in Reception Classes in Greek primary schools. Semi-structured interviews with five ZEP teachers served as the research tool, which was used to address the goals and questions of the empirical study. Through the narratives of the interviewees, the profile of the substitute teachers who take on the Reception Classes is outlined. The majority of teachers operate in the multicultural environment of school units empirically, without possessing the necessary competence and readiness. Additionally, they consider the teaching materials provided by the Ministry of Education to be insufficient and inappropriate, creating their own materials and determining the content of the subjects they are required to teach to their students. They also deem the central planning for the formation and reinforcement of ZEPs by public institutions to be inadequate. The fact that they work as substitute teachers intensifies the insecurity and uncertainty they experience regarding their professional future, as well as the nature of their teaching subject. Institutional deficiencies act as obstacles to the enhancement and progress of intercultural education in modern primary schools. Substitute teachers believe that they do not receive the necessary support to address the challenges of the multicultural school in order to adequately fulfill their duties. In conclusion, Reception Classes are shaped and formed by the values and characteristics set by the teachers themselves
Implementing the integration of “dual orientation” in language teaching : an intervention in the 3rd grade of elementary school
No full textΗ παρούσα έρευνα εξετάζει την ενσωμάτωση δραστηριοτήτων τέχνης «διπλού προσανατολισμού» στη διδασκαλία της Γλώσσας στη Γ΄ τάξη του Δημοτικού, με στόχο την ενίσχυση της μαθησιακής εμπλοκής των μαθητών. Το βασικό ερευνητικό ερώτημα αφορά τον τρόπο με τον οποίο ο συνδυασμός των δύο προσεγγίσεων, «διδασκαλίας μέσω τέχνης» και «αισθητικής διδασκαλίας», επηρεάζει τη σωματική, συναισθηματική, νοητική και κοινωνική εμπλοκή των μαθητών κατά τη γλωσσική μάθηση. Η μελέτη ακολουθεί ποιοτική μεθοδολογία με συμμετοχική παρατήρηση και εφαρμόστηκε σε τάξη 18 μαθητών, μέσα από 20 σχεδιασμένες δραστηριότητες τέχνης. Τα ευρήματα καταδεικνύουν ότι οι δραστηριότητες «διπλού προσανατολισμού» ενίσχυσαν ουσιαστικά τη μαθησιακή εμπλοκή, προάγοντας τη δημιουργικότητα, την κατανόηση γλωσσικών εννοιών και την αλληλεπίδραση μεταξύ των μαθητών. Επιπλέον, οι δύο προσεγγίσεις λειτούργησαν συμπληρωματικά, ενεργοποιώντας διαφορετικές διαστάσεις της μαθησιακής εμπλοκής και συμβάλλοντας στη διαμόρφωση μιας ουσιαστικής και πολυδιάστατης μαθησιακής εμπειρίας. Η έρευνα αναδεικνύει την παιδαγωγική αξία των δραστηριοτήτων τέχνης «διπλού προσανατολισμού» στη διδασκαλία της Γλώσσας και υπογραμμίζει την ανάγκη για συστηματική ενσωμάτωσή τους στη σχολική πράξη. Η αξιοποίησή τους μπορεί να ενισχύσει τη μαθητοκεντρική διδασκαλία, καλλιεργώντας τη βιωματική μάθηση και ενθαρρύνοντας την προσωπική έκφραση των μαθητών. Για την επιτυχή εφαρμογή τους απαιτείται κατάλληλη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών και παραγωγή προσαρμοσμένου διδακτικού υλικού, σύμφωνα με το ελληνικό αναλυτικό πρόγραμμα.Current thesis examines the contribution of integrating “dual orientation” art activities into the 3rd Class of Primary School language teaching, emphasizing to students’ learning engagement. The main research question of this study is how combined utilization of “teaching through the arts” and “aesthetic teaching” affects students’ bodily, emotional, cognitive and social engagement, during linguistic learning. This study adopts a qualitative methodology incorporating participant observation and was implemented in a classroom of 18 students through 20 structured art-based activities. The findings demonstrate that the “dual-orientation” activities effectively fostered learning engagement, enhancing creativity, comprehension of linguistic concepts, and peer interaction. Moreover, the two approaches complemented each other by activating different aspects of learning engagement and contributing to a meaningful and multidimensional learning experience. This research underscores the pedagogical significance of “dual-orientation” art activities in language instruction and stresses the importance of their systematic integration into educational practice. Utilizing such activities can strengthen student-centered instruction, promote experiential learning, and support students’ personal expression. Effective implementation necessitates targeted teacher professional development and the creation of tailored instructional materials consistent with the Greek curriculum framework
The role of the father in the social development of preschool -age children:exploring the fatherly perspective
No full textΗ παρούσα διπλωματική εργασία εστιάζει στον ρόλο του πατέρα στην κοινωνική ανάπτυξη παιδιών
προσχολικής ηλικίας, αναδεικνύοντας την καθοριστική του συμβολή στην καλλιέργεια βασικών
κοινωνικών δεξιοτήτων. Ενισχύοντας τη μετατόπιση των τελευταίων δεκαετιών της επιστημονικής
έρευνας προς την αναγνώριση της πατρικής εμπλοκής, η μελέτη στοχεύει στη διερεύνηση της σχέσης
μεταξύ της πατρικής εμπλοκής με τις επικοινωνιακές και φιλοκοινωνικές δεξιότητες και η
συναισθηματική ρύθμιση των παιδιών. Παράλληλα, εξετάζεται η επίδραση κοινωνικοδημογραφικών
παραγόντων, όπως η ηλικία και το μορφωτικό επίπεδο του πατέρα, στις στάσεις και τις συμπεριφορές
του.
Η έρευνα βασίστηκε σε ποσοτική μεθοδολογία, με τη συλλογή δεδομένων μέσω δομημένου
ερωτηματολογίου, στο οποίο συμμετείχαν 76 πατέρες με παιδιά στην προσχολική ηλικία (2 με 6
ετών). Από τις τρείς (3) ερευνητικές υποθέσεις που διατυπώθηκαν φάνηκε να επιβεβαιώνεται μόνο η
μία (1). Η ανάλυση πραγματοποιήθηκε με το στατιστικό πακέτο SPSS, αξιοποιώντας περιγραφική
στατιστική, συσχετίσεις και γραμμική παλινδρόμηση.
Τέλος, τα ευρήματα ανέδειξαν ότι μόνο η εκπαιδευτική και κοινωνική εμπλοκή του πατέρα λειτουργεί
ως αξιόπιστος προγνωστικός παράγοντας για την κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών. Άλλες μορφές,
όπως η συναισθηματική στήριξη ή η πρακτική φροντίδα, αν και συχνότερα εφαρμοζόμενες, δεν
φάνηκαν να επηρεάζουν άμεσα την κοινωνική επάρκεια. Επιπλέον, ενώ οι πατέρες δήλωσαν συχνή
εφαρμογή πρακτικών κοινωνικής καθοδήγησης, δεν προέκυψε στατιστικά σημαντική συσχέτιση με
τις κοινωνικές δεξιότητες των παιδιών. Δεν διαπιστώθηκαν, επίσης, σημαντικές διαφορές στην
πατρική εμπλοκή ανάλογα με τα κοινωνικοδημογραφικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων,
γεγονός που υποδηλώνει την πιθανή επίδραση άλλων παραγόντων.
Η μελέτη καταλήγει σε προτάσεις για μελλοντική έρευνα και παρεμβάσεις, όπως: (α) τη διεξαγωγή
μελετών με κοινωνικοοικονομικά και πολιτισμικά διαφοροποιημένα δείγματα, (β) την ενσωμάτωση
ποιοτικών μεθόδων όπως η παρατήρηση και οι συνεντεύξεις, (γ) τη συμπερίληψη των μητέρων στην
αξιολόγηση της πατρικής εμπλοκής και των κοινωνικών δεξιοτήτων των παιδιών και (δ) την
ανάπτυξη και πιλοτική εφαρμογή ενός ολοκληρωμένου προγράμματος ενίσχυσης της πατρικής
εμπλοκής στην προσχολική ηλικία.This thesis focuses on the role of the father in the social development of preschool-aged
children, highlighting his crucial contribution to the cultivation of key social skills.
Reinforcing the shift of recent decades in scientific research toward recognizing paternal
involvement, the study aims to explore the relationship between father engagement and
children's communicative, prosocial skills and emotional regulation. In parallel, it
investigates the influence of sociodemographic factors—such as the father's age and
educational level—on paternal attitudes and behaviors.
The research followed a quantitative methodology, using a structured questionnaire
completed by 76 fathers of children aged 2 to 6 years. Of the three hypotheses formulated,
only one was confirmed. The data were analyzed using SPSS, applying descriptive statistics,
correlations, and linear regression analysis.
The findings revealed that only the educational and social support provided by the father
served as a reliable predictor of the child's social development. Other forms of involvement,
such as emotional support or practical care—although more frequently implemented—did not
appear to directly influence social competence. Additionally, while fathers reported frequent
use of practices related to social guidance, no statistically significant correlation was found
with children's social skills. Furthermore, there were no significant differences in paternal
involvement based on the sociodemographic characteristics of the participants, suggesting
that other factors—possibly psychological or cultural—may play a more significant role.
The study concludes with proposals for future research and practical interventions, including:
(a) conducting studies with more socioeconomically and culturally diverse samples, (b)
integrating qualitative methods such as observation and interviews, (c) including mothers in
the evaluation of paternal involvement and children’s social skills, and (d) designing and
piloting a comprehensive program to enhance paternal involvement during early childhood
The impact of the principal's leadership abilities and skills on teacher commitment : a qualitative research
No full textΗ παρούσα διπλωματική εργασία διερευνά τον ρόλο των ηγετικών ικανοτήτων και δεξιοτήτων του διευθυντή της σχολικής μονάδας στην ενίσχυση της επαγγελματικής δέσμευσης των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης. Στόχος της μελέτης είναι η σε βάθος κατανόηση των πρακτικών και των συμπεριφορών του διευθυντή που, σύμφωνα με τις αντιλήψεις και τις εμπειρίες των ίδιων των εκπαιδευτικών, συμβάλλουν στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος που προάγει την αφοσίωση, την επαγγελματική ευημερία και την παραμονή τους στο επάγγελμα. Για την επίτευξη του σκοπού αυτού, υιοθετήθηκε η ποιοτική ερευνητική προσέγγιση. Πραγματοποιήθηκαν είκοσι (20) ερωτηματολόγια ανοιχτού τύπου, τα οποία διαρθρώθηκαν με βάση τις αρχές της ημιδομημένης συνέντευξης και συμπληρώθηκαν από εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σε διαφορετικές θέσεις και διαθέτουν ποικίλη προϋπηρεσία. Τα δεδομένα που συλλέχθηκαν αναλύθηκαν με τη μέθοδο της θεματικής ανάλυσης. Τα αποτελέσματα της έρευνας ανέδειξαν ότι οι εκπαιδευτικοί αποδίδουν τη δέσμευσή τους σε ένα συνδυασμό παραγόντων, με κυρίαρχο το υποστηρικτικό σχολικό κλίμα που διαμορφώνει ο διευθυντής. Οι συμμετέχοντες αναγνώρισαν ως ιδανικό ένα υβριδικό μοντέλο ηγεσίας που συνδυάζει μετασχηματιστικά χαρακτηριστικά, όπως η ενσυναίσθηση, το όραμα και η ακεραιότητα, με αποτελεσματικές διαχειριστικές δεξιότητες. Συγκεκριμένες πρακτικές, όπως η προώθηση της αυτονομίας, η ενθάρρυνση της επαγγελματικής ανάπτυξης, η ανοιχτή και ειλικρινής επικοινωνία, καθώς και η οικοδόμηση σχέσεων εμπιστοσύνης, αναγνωρίστηκαν ως θεμελιώδεις για την ενίσχυση του αισθήματος του «ανήκειν» και της επαγγελματικής ενδυνάμωσης. Το βασικό συμπέρασμα της έρευνας είναι ότι η επίδραση του διευθυντή στη δέσμευση των εκπαιδευτικών είναι καθοριστική. Η ηγεσία του δεν αποτελεί έναν απλό παράγοντα, αλλά τον κεντρικό μοχλό που μπορεί να καλλιεργήσει ή να υπονομεύσει την αφοσίωση των εκπαιδευτικών. Ως εκ τούτου, η ανάπτυξη της εκπαιδευτικής ηγεσίας αναδεικνύεται σε κρίσιμο παράγοντα για την ευημερία του εκπαιδευτικού προσωπικού και την ποιότητα του σχολικού περιβάλλοντος