11894 research outputs found
Sort by
Συμπεριληπτική Μαθησιοκεντρική Παιδαγωγική
No full textThe papers collected in this volume were presented at the International Conference on Inclusive Student-
Centred Pedagogies, held from 23 to 25 May 2025, co-organised by the ERASMUS+ COALITION Project
and the Centre of Teaching and Learning (TOTT) at the University of Crete.
As both Editor and a member of the Scientific Committee, I wish to express my sincere gratitude to all
reviewers who contributed to the rigorous review process and the scholarly quality of this work. Special
thanks are extended to Elia Fernández-Díaz, Eleni Katsarou, Mārīte Kravale-Pauliņa, Aleksandra Łuczak,
Elena Marin, Mario de Jonge, Irina Presņakova, Helena Reierstam, and Roeland van der Rijst, whose
thoughtful feedback and commitment ensured the academic integrity of this publication.
I am equally indebted to the broader community of university teachers, researchers, CTL coordinators, deans,
and rectors who supported this endeavour. Their shared dedication to promoting inclusive, student-centred
pedagogies has been instrumental in giving these approaches the visibility and recognition they merit.The papers collected in this volume were presented at the International Conference on Inclusive Student-
Centred Pedagogies, held from 23 to 25 May 2025, co-organised by the ERASMUS+ COALITION Project
and the Centre of Teaching and Learning (TOTT) at the University of Crete.
As both Editor and a member of the Scientific Committee, I wish to express my sincere gratitude to all
reviewers who contributed to the rigorous review process and the scholarly quality of this work. Special
thanks are extended to Elia Fernández-Díaz, Eleni Katsarou, Mārīte Kravale-Pauliņa, Aleksandra Łuczak,
Elena Marin, Mario de Jonge, Irina Presņakova, Helena Reierstam, and Roeland van der Rijst, whose
thoughtful feedback and commitment ensured the academic integrity of this publication.
I am equally indebted to the broader community of university teachers, researchers, CTL coordinators, deans,
and rectors who supported this endeavour. Their shared dedication to promoting inclusive, student-centred
pedagogies has been instrumental in giving these approaches the visibility and recognition they merit
Προσδιορισμός των φυσικών ιδιοτήτων λαμπρών γαλαξιών στις ακτίνες Χ μέσω προσαρμογής του φάσματος ενεργειακής κατανομής.
No full textRecent surveys have revealed a population of normal galaxies with very high X-ray luminosities that extend into the low-luminosity regime of AGNs, and whose nature remains unclear. To explore this, a subset of the most luminous X-ray galaxies from the sample of Kyritsis et al., 2025 were studied, and their physical properties were derived via Spectral Energy Distribution (SED) fitting to understand the driving mechanism behind their excess X-ray luminosity. The derived stellar populations appear to be normal star-forming galaxies of moderate ages with no recent starburst signatures, with only one exception: PGC28310 was found to be very young, with its maximum star-forming event occurring within the last 60 Myr. Several diagnostics have been employed to further investigate the presence of AGN in the sample, but no robust evidence of AGN contribution to the X-ray luminosity was found.Πρόσφατες έρευνες έχουν αποκαλύψει έναν πληθυσμό κανονικών γαλαξιών με
πολύ υψηλή ακτινοβολία ακτίνων Χ, η οποία εκτείνεται στο όριο χαμηλής ακτινοβολίας των ΑΓΝ, και η φύση τους παραμένει ασαφής. Για να διερευνήσουμε τη φύση αυτών των γαλαξίων, ένα υποσύνολο από τους πιο φωτεινούς γαλαξίες ακτίνων Χ από το δείγμα των Kyritsis et al., 2025 μελετήθηκε, και οι φυσικές τους
ιδιότητες προσδιορίστηκαν μέσω προσαρμογής Φασματικής Κατανομής Ενέργειας (SED fitting) προκειμένου να κατανοηθεί ο μηχανισμός που είναι υπεύθυνος για την υπερβολική φωτεινότητά τους στις ακτίνες Χ. Οι προσδιορισμένοι αστρικοί πληθυσμοί φαίνεται να αντιστοιχούν σε κανονικούς γαλαξίες με ενεργή αστρογέννεση μέτριας ηλικίας, χωρίς ενδείξεις πρόσφατης έντονης αστρογέννεσης, με μόνη εξαίρεση τον PGC28310, ο οποίος βρέθηκε να είναι πολύ νέος, με το κύριο γεγονός αστρογέννεσης να έχει συμβεί εντός των τελευταίων 60 Myr. Διάφορα διαγνωστικά εργαλεία χρησιμοποιήθηκαν για τη διερεύνηση της παρουσίας Ενεργών Γαλαξιακών Πυρήνων (AGN) στο δείγμα, ωστόσο δεν βρέθηκαν ισχυρές ενδείξεις συνεισφοράς AGN στη φωτεινότητα των ακτίνων Χ
From Image to Sound : Communicating the Science of Underwater Archaeology and the Marine Environment to Children with Visual Impairments : Theoretical and Methodological Approach
No full textΗ παρούσα μεταπτυχιακή εργασία διερευνά τον σχεδιασμό και την ανάπτυξη ενός πρωτότυπου
κόμικ – σε οπτική και ηχητική μορφή, το οποίο αποσκοπεί στην ενίσχυση της προσβασιμότητας
στην Επιστήμη της Ενάλιας Αρχαιολογίας και του Θαλάσσιου Περιβάλλοντος για παιδιά
πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης με οπτική αναπηρία. Εστιάζοντας στη διαθεματική σύνδεση των
πεδίων της Επικοινωνίας της Επιστήμης και των αρχών καθολικού σχεδιασμού για την
προσβασιμότητα, η μελέτη προτείνει ένα πολυαισθητηριακό εκπαιδευτικό εργαλείο που
υπερβαίνει την απλή μετάδοση πληροφοριών, επιδιώκοντας να ενεργοποιήσει τη φαντασία, τη
συναισθηματική εμπλοκή και τη βιωματική μάθηση. Κεντρική ερευνητική υπόθεση της εργασίας
αποτελεί η δυνατότητα μετασχηματισμού ενός κατεξοχήν οπτικού μέσου αφήγησης, όπως είναι
το κόμικ, σε ένα ακουστικά προσβάσιμο εκπαιδευτικό εργαλείο, μέσω του δημιουργικού
επανασχεδιασμού του με όρους αφηγηματικής πολυτροπικότητας. Στο πλαίσιο αυτό,
προσεγγίζεται θεωρητικά και μεθοδολογικά η δημιουργία ενός ηχητικού κόμικ, το οποίο
ενσωματώνει αφηγηματικά και μουσικά προσαρμοσμένο περιεχόμενο. Το έργο απευθύνεται σε
εκπαιδευτικά και πολιτιστικά προγράμματα Ειδικής Αγωγής και Ενταξιακής Εκπαίδευσης και
δύναται να εφαρμοστεί σε σχολικά ή μουσειακά περιβάλλοντα, με σκοπό την καλλιέργεια του
ενδιαφέροντος για την παράκτια και υποθαλάσσια πολιτιστική και φυσική κληρονομιά. Η
παρούσα εργασία δεν περιορίζεται σε μία θεωρητική και μεθοδολογική προσέγγιση, αλλά μέσα
από μία πιλοτικά εφαρμοσμένη πρόταση σχεδιασμού φιλοδοξεί να συμβάλει στον διάλογο γύρω
από τη συμπερίληψη των παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες ή/και αισθητηριακές
αναπηρίες στον χώρο της επιστημονικής γνώσης.This master’s thesis investigates the design and development of an original comic – in both visual
and audio form, aiming to enhance accessibility to the Science of Underwater Archaeology and
the Marine Environment for primary school children with visual impairments. Focusing on the
interdisciplinary intersection between the fields of Science Communication and the principles of
Universal Design for accessibility, the study proposes a multisensory educational tool that goes
beyond the mere transmission of information, seeking instead to activate imagination, foster
emotional engagement, and promote experiential learning. The central research hypothesis of this
thesis is the potential transformation of a predominantly visual narrative medium, such as the
comic, into an acoustically accessible educational tool through its creative redesign within the
framework of multimodal narration. Within this framework, the creation of an audio comic is
approached theoretically and methodologically, incorporating narratively and musically adapted
content. The project is addressed to educational and cultural programmes in Special Education and
Inclusive Education and can be implemented in school or museum environments, with the aim of
cultivating interest in coastal and underwater cultural and natural heritage. The present study is not
limited to a single theoretical or methodological approach; rather, through a pilot-applied design
proposal, it aspires to contribute to the discourse on the inclusion of children with special
educational needs or/and sensory disabilities within the domain of scientific knowledge
Morbidity profiling of ο otorhinolaryngology related visits to the Emergency Department of a tertiary care hospital
No full textΕισαγωγή
Η
ω τορινολαρυγγολογική (ΩΡΛ) νοσηρότητα αποτελεί σημαντικό ποσοστό των
περιστατικών που αναζητούν επείγουσα φροντίδα στα Τμήματα Επειγόντων
Περιστατικών (ΤΕΠ), με αρκετές από αυτές τις παθήσεις να είναι διαχειρίσιμες σε
επίπεδο Πρωτοβάθ μιας Φροντίδας Υγείας (ΠΦΥ). Η περιορισμένη εκπαίδευση των
γενικών ιατρών στη διαχείριση ΩΡΛ περιστατικών φαίνεται να συμβάλλει στην
αύξηση των παραπομπών προς τα νοσοκομεία, επιβαρύνοντας τα ΤΕΠ και το
σύστημα υγείας.
Στόχος
Στόχος της παρούσας
διατριβής είναι η καταγραφή της ΩΡΛ νοσηρότητας που
προσέρχεται στο ΤΕΠ ενός τριτοβάθμιου νοσοκομείου, η διερεύνηση των
χαρακτηριστικών των παραπομπών από δομές ΠΦΥ, η αξιολόγηση των γνώσεων, των
πεποιθήσεων και των πρακτικών των γενικών ιατρών σε σχέση με τη διαχεί ριση
συχνών ΩΡΛ περιστατικών και η εκτίμηση της εφικτότητας και της
αποτελεσματικότητας μιας στοχευμένης εκπαιδευτικής παρέμβασης, με απώτερο
σκοπό τη διερεύνηση πιθανών αλλαγών στα χαρακτηριστικά των παραπομπών και
στη διαχείριση της εν λόγω νοσηρότητας σ την ΠΦΥ.
Μέθοδοι και Υλικά
Η μελέτη πραγματοποιήθηκε σε τρεις φάσεις. Στην πρώτη φάση καταγράφηκαν
προοπτικά όλα τα ΩΡΛ περιστατικά που προσήλθαν στο ΤΕΠ για ένα έτος (2021
2022), με συλλογή δημογραφικών στοιχείων, διαγνώσεων και δεδομένων
παραπομπών. Στη δεύτερη φάση οργανώθηκε εκπαιδευτικό σεμινάριο με τη
συμμετοχή γενικών ιατρών ΠΦΥ, το οποίο αξιολογήθηκε μέσω ερωτηματολογίων
γνώσεων, πεποιθήσεων και πρακτικών πριν και μετά την παρέμβαση. Στην τρίτη
φάση πραγματοποιήθηκε επαναληπτική επιδημιολογική μελέτ η (2024), με σκοπό τη σύγκριση των νέων δεδομένων με εκείνα της πρώτης φάσης και την καταγραφή
πιθανών διαφοροποιήσεων στις παραπομπές.
Αποτελέσματα
Τα αποτελέσματα ανέδειξαν ότι μεγάλο ποσοστό των ΩΡΛ περιστατικών του ΤΕΠ
αφορούν συνήθεις παθήσεις, όπως η εξωτερική ωτίτιδα, η επίσταξη, οι λοιμώξεις
ανώτερου αναπνευστικού και η ζάλη, οι οποίες μπορούν να αντιμετωπιστούν
αποτελεσματικά στην ΠΦΥ. Το εκπαιδευτικό σεμινάριο συνδέθηκε με σημαντική
βελτίωση στις γνώσεις και την αυτοπεποίθηση των γενικών ιατρών ως προς τη
διαχείριση αυτών των περιστατικών, κυρίως σε θέματα επίσταξης, οξείας
αμυγδαλίτιδας και μέσης ωτίτιδας. Παράλληλα, στην επαναληπτική μελέτη
καταγράφηκε μείωση των παραπομπών από δημόσιες δομές ΠΦΥ, καθώς και
διαφοροποιήσεις στο είδος των παραπομπώ ν, ιδίως σε παθήσεις που αποτέλεσαν
αντικείμενο της εκπαιδευτικής παρέμβασης, χωρίς ωστόσο να μπορεί να αποδοθεί με
βεβαιότητα αιτιώδης συσχέτιση.
Συμπεράσματα
Συμπερασματικά, η μελέτη επιβεβαιώνει την ύπαρξη εκπαιδευτικών αναγκών των
γενικών ιατρών στη διαχείριση συχνών ΩΡΛ περιστατικών και υπογραμμίζει τη
δυνητική συμβολή στοχευμένων εκπαιδευτικών παρεμβάσεων στη βελτίωση της
κλινικής πρακτικής στην ΠΦΥ. Τα ευρήματα αυτά ενισχύουν τη σημασία της
συστηματικής συνεχιζόμενης εκπαίδευσης και παρέχουν πολύτι μα δεδομένα για τον
σχεδιασμό εκπαιδευτικών δράσεων και πολιτικών υγείας με στόχο τη βελτίωση της
αποδοτικότητας και της ποιότητας των παρεχόμενων υπηρεσιών.Introduction
Otorhinolaryngologic (ENT) morbidity represents a significant proportion
of cases
seeking urgent care in Emergency Departments (ED), with many of these conditions
being potentially manageable at the level of Primary Health Care (PHC). Limited
training of general practitioners (GPs) in ENT case management appears to contribute
t o increased referrals to hospitals, adding burden to EDs and the healthcare system
overall.
Aim
The aim of this doctoral thesis
is to record and analyze the spectrum of ENT
morbidity presenting to the ED of a tertiary hospital, to investigate the character istics
of referrals from public PHC structures, to assess the knowledge, attitudes, and
practices of GPs regarding the management of common ENT conditions, and to
evaluate the feasibility and effectiveness of a targeted educational intervention, with
the u ltimate goal of exploring potential changes in referral patterns and the
management of such morbidity within PHC.
Materials and Methods
The study was conducted in three phases. In the first phase
all ENT cases presenting
to the ED over one year (2021 2022 ) were prospectively recorded, including
demographic data, diagnoses, and referral information. In the second phase, an
educational seminar was organized with the participation of GPs working in public
PHC settings, and its impact was assessed through pre and post intervention
questionnaires evaluating knowledge, attitudes, and practices. In the third phase, a
repeat epidemiological study (2024) was conducted, aiming to compare the new data
with those of the first phase and to document potential difference s in referral
characteristics. Results
The results revealed that a substantial proportion of ENT cases at the ED involved
common conditions such as external otitis, epistaxis, upper respiratory tract
infections, and dizziness cases that could be safely managed within PHC settings.
The educational intervention was associated with a significant improvement in GPs’
knowledge and confidence regarding the management of such cases, particularly in
the areas of epistaxis, acute tonsillitis, and otitis media. Ad ditionally, the follow up
epidemiologic study recorded a reduction in referrals from public PHC units and
qualitative changes in the types of referred cases, particularly in areas covered during
the educational seminar, although no direct causal relationsh ip can be established.
Conclusion
In conclusion, this study highlights the ongoing educational needs of GPs regarding
common ENT conditions and suggests that targeted educational interventions may
potentially contribute to improving clinical practice withi n PHC. These findings
support the importance of continuous medical education and provide valuable data for
the design of future educational strategies and health policies aimed at enhancing the
efficiency and quality of healthcare services
AccessibilitySDK: βιβλιοθήκη λογισμικού για προσβάσιμα παιχνίδια σε τρισδιάστατα περιβάλλοντα
No full textΤα τελευταία χρόνια, τα βιντεοπαιχνίδια έχουν αναδειχθεί ως μία από τις πιο επιδραστικές
και ταχέως εξελισσόμενες μορφές ψηφιακής ψυχαγωγίας, μέσω ποικίλων τεχνολογικών
πλατφορμών, όπως προσωπικοί υπολογιστές, κινητές συσκευές, κονσόλες παιχνιδιών,
καθώς και εμβυθιστικά περιβάλλοντα όπως η εκτεταμένη πραγματικότητα (XR). Καθώς η
διάδοση των παιχνιδιών αυξάνεται, ενισχύεται παράλληλα και η ανάγκη για τον σχεδιασμό
τους χωρίς αποκλεισμούς, ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψη τον συνεχώς αυξανόμενο
πληθυσμό των ατόμων με αναπηρία. Παρόλα αυτά, η πλειονότητα των σύγχρονων
παιχνιδιών εξακολουθεί να μην ανταποκρίνεται στις ανάγκες χρηστών με διάφορες μορφές
αναπηρίας, οδηγώντας στον κοινωνικό τους αποκλεισμό και περιορίζοντας τη δυνατότητά
τους για ουσιαστική συμμετοχή στο παιχνίδι. Ταυτόχρονα, μέσω της έρευνας στον τομέα
της ψηφιακής προσβασιμότητας, έχει παραχθεί πληθώρα οδηγιών και βέλτιστων
πρακτικών με στόχο την αντιμετώπιση αυτού του αυξανόμενου κενού. Αυτό, ωστόσο,
προϋποθέτει την εξοικείωση των προγραμματιστών με τη σχετική βιβλιογραφία - κάτι που
αποδεικνύεται δύσκολο, δεδομένης της έλλειψης τυπικής εκπαίδευσης στην ψηφιακή
προσβασιμότητα, της δυσκολίας κατανόησης των αναγκών των χρηστών και της απουσίας
κατάλληλων εργαλείων για την υποστήριξη της διαδικασίας ανάπτυξης.
Η παρούσα διπλωματική εργασία παρουσιάζει μια βιβλιοθήκη λογισμικού για την
ανάπτυξη συμπεριληπτικών περιβαλλόντων παιχνιδιών, ακολουθώντας την προσέγγιση της
"Προσβασιμότητας από τον Σχεδιασμό" (Accessible by Design). Η βιβλιοθήκη προσφέρεται
ως ένα πακέτο ανάπτυξης λογισμικού (Software Development Kit - SDK), το οποίο έχει
αναπτυχθεί στη μηχανή παιχνιδιών Unity. Το προτεινόμενο SDK επιτρέπει στους
προγραμματιστές να ορίσουν καθολικές προσαρμογές για τα στοιχεία της διεπαφής χρήστη
(ΔΧ) του παιχνιδιού τους και προσφέρει προκαθορισμένες ρυθμίσεις που συνάδουν με
οδηγίες προσβασιμότητας και βέλτιστες πρακτικές. Τα προκαθορισμένα προφίλ
προσβασιμότητας καλύπτουν τις ανάγκες ατόμων με προβλήματα όρασης, κινητικές
αναπηρίες και δυσλεξία. Όταν εφαρμοστεί το SDK, με την επιλογή ενός προφίλ από τον
χρήστη, το περιβάλλον του παιχνιδιού προσαρμόζεται αυτόματα σύμφωνα με τους κανόνες
και τις προσαρμογές που έχουν καθοριστεί κατά τον σχεδιασμό. Επιπλέον, το SDK παρέχει
υποστήριξη για βοηθητικές τεχνολογίες, ενσωματώνοντας λειτουργίες ανάγνωσης οθόνης
(screen reader) και σάρωσης (scanning). Λαμβάνοντας υπόψη την ευρεία απήχηση της
Unity ως πλατφόρμα ανάπτυξης σύγχρονων παιχνιδιών, το προτεινόμενο SDK μπορεί να
υποστηρίξει και να επιταχύνει τη διαδικασία ανάπτυξης συμπεριληπτικών παιχνιδιών σε
ποικίλες τεχνολογικές πλατφόρμες.
Για την επικύρωση της λειτουργικότητας και την αξιολόγηση της ευχρηστίας και
χρηστικότητας του SDK υιοθετήθηκε μια πολυφασική προσέγγιση. Αρχικά, το SDK
εφαρμόστηκε σε τρία παιχνίδια, το κάθε ένα σχεδιασμένο για διαφορετική τεχνολογική
πλατφόρμα. Μετά την επιτυχή ενσωμάτωσή του, πραγματοποιήθηκε αξιολόγηση από
εμπειρογνώμονες και γνωστική περιήγηση (cognitive walkthrough) με τη συμμετοχή έξι
προγραμματιστών παιχνιδιών στην πλατφόρμα Unity. Οι εμπειρογνώμονες κλήθηκαν να
χρησιμοποιήσουν το SDK τόσο σε ένα απλό παιχνίδι που τους δόθηκε όσο και σε ένα δικό
τους παιχνίδι, με στόχο να τα καταστήσουν προσβάσιμα σε παίκτες με προβλήματα
όρασης, κινητικές αναπηρίες και δυσλεξία. Τα αποτελέσματα ανέδειξαν την ευελιξία και τη
γενική εφαρμοσιμότητα της προτεινόμενης λύσης, σε ετερογενείς πλατφόρμες και
διαφορετικά παιχνίδια, με τους εμπειρογνώμονες να εκφράζουν θετικά σχόλια για τη
δυνατότητα του SDK να μειώνει σημαντικά την προσπάθεια που απαιτείται για την
ενσωμάτωση χαρακτηριστικών προσβασιμότητας σε παιχνίδια – ακόμα και σε εκείνα δεν
έχουν εξαρχής σχεδιαστεί με γνώμονα την προσβασιμότητα.In recent years, video games have emerged as one of the most influential and rapidly
evolving digital entertainment industries, spanning across diverse platforms, including
personal computers, mobile devices, gaming consoles, and immersive environments such as
extended reality (XR). As the prevalence of games expands, the demand for inclusive design
has grown significantly, especially in light of the increasing global population of individuals
with disabilities. Despite this expanding demographic, the majority of modern games fail to
accommodate users with diverse impairments, marginalizing them and inhibiting their
meaningful engagement in gameplay. At the same time, research in the field of digital
accessibility has produced an abundance of guidelines and best practices, aiming to address
this notable increasing gap. This requires developers to be familiarized with the literature,
which however is a challenging task, considering their lack of formal training on digital
accessibility, their difficulty in understanding user needs, and the absence of appropriate
tools to support the development process.
This thesis introduces a software library for the development of inclusive game
environments, following the ‘Accessible by Design’ approach. The library is offered as a
Software Development Kit (SDK), developed for the Unity Game Engine. The proposed SDK
allows developers to define universal adaptations to the User Interface (UI) elements
comprising their game interface and offers predefined settings, in accordance with
accessibility guidelines and best practices. The predefined accessibility profiles offered
address the needs of persons with visual impairments, motor impairments, and dyslexia.
When the SDK is applied, upon selection of a profile by the user, the game UI is
automatically adapted according to the profiles and rules that have been defined at design
time. In addition, the SDK offers ready-to-use support for assistive technologies, by
embedding screen reader and scanning functionality. Considering the wide adoption of the
Unity development platform in contemporary games, this SDK can support and expedite the
inclusive game development process across diverse technological platforms.
To validate the functionality and assess the usability and practicability of the SDK a multi-
phased approach was adopted. Initially, the SDK was applied to three games, each designed
for a different technological platform. Following its successful deployment, an expert-based
evaluation and a cognitive walkthrough were conducted involving six Unity game
developers. Experts were asked to use the SDK in a simple game they were provided with, as
well as to deploy it into a game of their own and make these games accessible for players
with visual impairments, mobility impairments, and dyslexia. The results highlighted the
flexibility and general applicability of the proposed solution, across heterogeneous
platforms and diverse games, with experts appraising the SDK for its potential to
substantially reduce the effort required to incorporate accessibility features into games -
even those that were not initially created with accessibility in mind
The effect of beneficial microbes on the response of Arabidopsis Thaliana to abiotic stresses and growth induction
No full textΗ σύγχρονη γεωργία καλείται να αντιμετωπίσει στο πλαίσιο της κλιματικής αλλαγής, την
αυξανόμενη συχνότητα και ένταση αβιοτικών καταπονήσεων, όπως η ξηρασία και η αλατότητα.
Είναι ανάγκη να αξιοποιηθούν βιώσιμες πρακτικές παραγωγής ώστε να αντικατασταθούν οι
υφιστάμενες μεθοδολογίες που επιβαρύνουν τα εδάφη και τα προϊόντα, όπως τα χημικά
λιπάσματα και τα φυτοπροστατευτικά προϊόντα. Στην παρούσα μελέτη αξιολογήθηκε η επίδραση
66 ενδοφυτικών μικροβιακών στελεχών και 2 συνθετικών κοινοτήτων, απομονωμένων από φυτά
(όπως ελιά και αλόφυτα) και από ένα σπήλαιο, στην ανάπτυξη του φυτού μοντέλου Arabidopsis
thaliana υπό τρεις συνθήκες: 1) υψηλή αλατότητα, 2) έλλειψη νερού και 3) απουσία καταπόνησης.
Μερικά στελέχη παρουσίασαν θετική επίδραση στους φαινοτυπικούς χαρακτήρες του φυτού που
μελετήθηκαν, με τις περισσότερες μεταβολές να εντοπίζονται στην καταπόνηση από υψηλή
αλατότητα σε ποικίλα χαρακτηριστικά του φυτού. Οι συνθετικές κοινότητες παρουσίασαν ιδιότητες
προώθησης της φυτικής ανάπτυξης, με τη μία κοινότητα να έχει θετική επίδραση και στις τρεις
πειραματικές συνθήκες. Τα αποτελέσματα ενισχύουν την παρατήρηση ότι μικροβιακά στελέχη από
τα γένη Paenibacillus, Bacillus, Neorhizobium και Bosea είναι ωφέλιμα για τα φυτά. Επιπλέον, η
παρούσα εργασία αποτελεί την πρώτη αναφορά φυτοπροωθητικής δράσης μικροοργανισμών
απομονωμένων από τα είδη φυτών Tetraena alba, Euphorbia paralias και Teucrium capitatum,
αναδεικνύοντας τη σημασία των αυτοφυών και αλόφυτων φυτικών ειδών, ως πηγών μικροβιακής
ποικιλότητας με δυνατότητα αξιοποίησης στον αγροβιοτεχνολογικό τομέα. Τα συνολικά ευρήματα
παρέχουν ενδείξεις για την επιλογή μικροβιακών στελεχών προς περαιτέρω γονιδιωματική και
λειτουργική διερεύνηση, με προοπτική τη μελλοντική αξιοποίησή τους σε εφαρμογές βιώσιμης
γεωργίας.Modern agriculture faces increasing frequency and intensity of abiotic stresses, such as drought
and salinity, under the pressure of climate change. At the same time, there is an urgent need to
produce enough food in a sustainable way. Current agricultural practices intensely use synthetic
fertilizers and pesticides leading to soil degradation. Microbes are valuable assets towards tackling
these challenges by helping plants grow and protect against pathogens. This study aims to identify
beneficial microbes that promote the growth of the model plant Arabidopsis thaliana under three
conditions: high salinity, water deficiency, and no stress. In each condition, the effects of 66
endophytic microbial strains and two synthetic communities—isolated from plants like olive,
halophytes, and from a cave—, were evaluated based on phenotypic traits of the plant. Some of
these strains, particularly under saline stress, had a positive impact on plant traits—including those
related to reproduction. Both synthetic microbial communities promoted plant growth, with one
showing consistent benefits across all tested conditions. Microbial genera like Paenibacillus, Bacillus,
Pantoea, Neorhizobium and Bosea, showed their known ability to help plants grow, with Bosea strain
being beneficial across all tested conditions. This study also reports, for the first time, plant growth-
promoting activity of microbes isolated from Tetraena alba, Euphorbia paralias, and Teucrium
capitatum. It suggests that native and halophytic plants could be good sources of diverse microbes,
that might assist sustainable agriculture. The findings support the selection of strains for further
genomic and functional studies toward agricultural applications
Functional capacity in patients with amyloidosis
No full textConclusions: The results underscore the complex etiology of exercise intolerance in patients with amyloidosis and indicate that, when customized effectively, exercise regimens may provide significant improvements in quality of life, independence, and potentially prognosis. Patients with cardiac amyloidosis have severe functional impairments, but tailored exercise interventions – with careful management of orthostatic symptoms – hold promise for improving exercise tolerance and quality of life. With the emergence of disease-modifying therapies, a multidisciplinary strategy—incorporating rehabilitation—gains significance in enhancing patient outcomes. Multidisciplinary care, including cardiology, hematology, neurology and rehabilitation specialists, is essential. Nevertheless, some of these diseasea-modifying therapies vave impact on functional capacity. Future studies and clinical trials are needed to establish safe and effective exercise guidelines in this growing populationBackground: Amyloidosis refers to a group of diseases characterized by the extracellular deposition of insoluble, misfolded protein aggregates known as amyloid in various tissues and organs, often leading to progressive dysfunction. Amyloidosis can affect multiple organs, including the heart, kidneys, liver, peripheral nerves, and gastrointestinal tract, and may present as a multisystem disorder. In cases of transthyretin cardiac amyloidosis (ATTR-CM), patients often exhibit symptoms of heart failure and significantly diminished functional capacity. The disease is frequently underdiagnosed because of its nonspecific clinical characteristics and its overlap with other cardiac disorders and left ventricular phenocopies. Recent advances in imaging, biomarkers, and therapeutic modalities have enhanced awareness and diagnostic capabilities. Nonetheless, the impact of exercise on enhancing or maintaining functional capacity in this population remains insufficiently investigated.
Objectives: This thesis provides an extensive literature review on functional capacity in amyloidosis patients, focusing on the clinical applicability of cardiopulmonary exercise testing (CPET), contemporary exercise prescription methods, and the influence of orthostatic intolerance as a restricting factor.
Methods: A comprehensive literature review of recent journal articles, clinical guidelines, and studies (2018–2025) was performed.
Results: Patients with amyloidosis frequently experience markedly reduced exercise capacity due to restrictive cardiomyopathy, skeletal muscle limitations, and autonomic dysfunction. CPET studies demonstrate low peak oxygen uptake (VO₂) and chronotropic incompetence in ATTR-CM, which correlate with disease severity and prognosis. Emerging evidence suggests exercise training is feasible and may improve or preserve functional capacity in stable patients with amyloidosis , though data is limited. Orthostatic hypotension, due to autonomic neuropathy, is prevalent (affecting ~14–30% in AL and up to 40–60% in hereditary ATTR) and can be a major limiting factor during upright exercise
Φυσιολογία και παθοφυσιολογία της στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας κατά την άσκηση
No full textΟ καρδιακός μυς παρουσιάζει σημαντικά περιορισμένη ικανότητα για αναερόβιο μεταβολισμό. Συνεπώς, προκειμένου να αποφευχθεί η ισχαιμία του μυοκαρδίου κατά τη διάρκεια της άσκησης, η παροχή οξυγόνου στο μυοκάρδιο πρέπει να προσαρμόζεται στενά στις αυξημένες μεταβολικές του απαιτήσεις. Η στεφανιαία μικροκυκλοφορία αποτελεί το κύριο τμήμα του στεφανιαίου δικτύου που ρυθμίζει την παροχή οξυγόνου στον καρδιακό μυ. Οι μεταβολές στον αγγειοκινητικό τόνο των στεφανιαίων μικροαγγείων επηρεάζουν τη στεφανιαία αγγειακή αντίσταση και συνεπώς τη στεφανιαία ροή αίματος, οδηγώντας σε προσαρμογή της παροχής οξυγόνου στο μυοκάρδιο, όταν αυτό απαιτείται. Ο αγγειοκινητικός τόνος των μικροαγγείων ρυθμίζεται από μυογενείς, μεταβολικούς, ενδοθηλιοεξαρτώμενους και νευροορμονικούς παράγοντες. Η αλληλεπίδραση μεταξύ αγγειοδιασταλτικών και αγγειοσυσπαστικών σημάτων, σε συνδυασμό με τις μηχανικές εξωτερικές πιέσεις που ασκούνται στα μικροαγγεία από το περιβάλλον μυοκάρδιο, καθορίζει τη συνολική ροή αίματος στη στεφανιαία κυκλοφορία. Κατά τη διάρκεια της άσκησης, διεγείρεται η αγγειοδιαστολή των στεφανιαίων μικροαγγείων ώστε να αυξηθεί η ροή αίματος, παρά τις αυξημένες μηχανικές εξωτερικές πιέσεις. Αυτή η προσαρμογή επιτρέπει την αύξηση της παροχής οξυγόνου και θρεπτικών ουσιών στο μυοκάρδιο, διασφαλίζοντας τη λεπτή ισορροπία μεταξύ παροχής και ζήτησης. Επιπλέον, μεταβολές στη ροή του αίματος, καθώς και μεταβολές στις ιδιότητες της αιμοσφαιρίνης στο επίπεδο των στεφανιαίων τριχοειδών συμβάλλουν στην περαιτέρω αύξηση της παροχής οξυγόνου στο μυοκάρδιο κατά την άσκηση. Η τακτική άσκηση, ιδιαίτερα η αερόβια προπόνηση, προκαλεί προσαρμογές στο καρδιαγγειακό σύστημα που επηρεάζουν τη στεφανιαία ροή αίματος και διευκολύνουν τη βελτίωση της ικανότητας άσκησης με την πάροδο του χρόνου. Τέτοιες προσαρμογές περιλαμβάνουν τη φυσιολογική καρδιακή υπερτροφία, αλλαγές στην συμπαθητική και παρασυμπαθητική νεύρωση της καρδιάς, καθώς και δομικές και λειτουργικές αλλαγές στη μικροκυκλοφορία. Η μειωμένη συμπαθητική και αυξημένη παρασυμπαθητική δραστηριότητα που παρατηρείται στο προπονημένο μυοκάρδιο σε κατάσταση ηρεμίας, αλλά και κατά την υπομέγιστη άσκηση, οδηγεί σε σχετική μείωση του καρδιακού ρυθμού, μειώνοντας έτσι τις μηχανικές εξωτερικές πιέσεις και την παρεμπόδιση της στεφανιαίας ροής. Οι δομικές προσαρμογές των μικροαγγείων περιλαμβάνουν αλλαγές στα τοιχώματά τους και αγγειογένεση αρτηριδίων και τριχοειδών, ώστε να συμβαδίζουν με τη φυσιολογική μυοκαρδιακή υπερτροφία που προκαλείται από την τακτική άσκηση. Επιπλέον, εάν η επαρκής αύξηση της παροχής οξυγόνου κατά την άσκηση παρεμποδίζεται λόγω παθολογικών αιτίων, μπορεί να προκύψει ισχαιμία, η οποία θα οδηγήσει σε δημιουργία παράπλευρης κυκλοφορίας προκειμένου να αποκατασταθεί η αιμάτωση μακροπρόθεσμα. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται συνήθως περιφερικά μιας αιμοδυναμικά σημαντικής στένωσης επιφανειακής στεφανιαίας αρτηρίας, η οποία αν είναι επαρκώς σοβαρή, μπορεί να διακόψει την φυσιολογική αύξηση της ροής κατά την άσκηση. Οι λειτουργικές προσαρμογές της στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας λόγω τακτικής άσκησης περιλαμβάνουν αυξημένο μυογενή τόνο, βελτιωμένη ενδοθηλιακή λειτουργία και ενισχυμένη αδρενεργική απόκριση. Η τελευταία επιτρέπει τη διατήρηση ή και ενίσχυση του αδρενεργικού τόνου των μικροαγγείων, παρά τη μειωμένη συμπαθητική ενεργοποίηση που παρατηρείται στο προπονημένο μυοκάρδιο. Οι ανωτέρω προσαρμογές διευκολύνουν την πιο αποτελεσματική παροχή οξυγόνου στο μυοκάρδιο αυξάνοντας το εύρος της αυτορρύθμισης και των μεταβολικών εφεδρειών, οδηγώντας σε βελτιωμένη ικανότητα για άσκηση. Ο όρος «δυσλειτουργία στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας» αναφέρεται στην εμφάνιση δομικών και λειτουργικών ανωμαλιών στη στεφανιαία μικροκυκλοφορία, που προκαλούνται από διάφορους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου και νοσήματα. Η διαταραχή στην ισορροπία μεταξύ αγγειοσυσπαστικών και αγγειοδιασταλτικών σημάτων αποτελεί τη βασική λειτουργική ανωμαλία της δυσλειτουργίας στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας. Οι δομικές ανωμαλίες περιλαμβάνουν μειωμένη πυκνότητα τριχοειδών και αρτηριδίων, καθώς και αναδιαμόρφωση των αγγείων που οδηγεί σε στένωση του αυλού. Πολλές μοριακές οδοί εμπλέκονται στην παθοφυσιολογία της δυσλειτουργίας στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας. Το κοινό παθογενετικό σημείο αυτών είναι το αυξημένο οξειδωτικό στρες και η φλεγμονή λόγω συσσώρευσης δραστικών μορφών οξυγόνου και φλεγμονωδών κυτταροκινών στη στεφανιαία μικροκυκλοφορία. Η δυσλειτουργία στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας μπορεί να εμποδίσει τη φυσιολογική αύξηση της ροής κατά την άσκηση, ακόμη και σε απουσία στένωσης επιφανειακής στεφανιαίας αρτηρίας. Ωστόσο, δεν είναι σπάνιο η επιφανειακή στεφανιαία νόσος να συνυπάρχει με δυσλειτουργία στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας, λόγω των κοινών συννοσηροτήτων μεταξύ των δύο. Παρ’ όλα αυτά, φαίνεται πως υπάρχει μια αμοιβαία αλληλεπίδραση: η στένωση στεφανιαίας αρτηρίας μπορεί να προάγει την ανάπτυξη δυσλειτουργίας στεφανιαίαςμικροκυκλοφορίας, ενώ η δυσλειτουργία στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας συμβάλλει στην αθηρογένεση των επιφανειακών αγγείων. Η ύπαρξη αιμοδυναμικά σημαντικής στένωσης επηρεάζει τη μικροκυκλοφορία περιφερικά αυτής, οδηγώντας σε προοδευτική εξάντληση των αγγειοδιασταλτικών εφεδρειών, ιδιαίτερα στα υποενδοκαρδιακά αγγεία, που υπόκεινται σε μεγαλύτερες εξωτερικές πιέσεις συγκριτικά με τα υποεπικαρδιακά δίκτυα. Η εξάντληση των εφεδρειών επιτείνεται κατά την άσκηση, καθώς η αυξημένη καρδιακή συχνότητα εντείνει την παρεμπόδιση της ροής στα υποενδοκαρδιακά αγγεία δυσανάλογα σε σχέση με τα υποεπικαρδιακά. Σε αυτή την περίπτωση, μπορεί να εμφανιστεί ισχαιμία υποενδοκαρδιακά, ακόμη και αν η αιμάτωση στα υποεπικαρδιακά στρώματα είναι φυσιολογική. Ένα σημαντικό γεγονός είναι ότι η στεφανιαία κυκλοφορία διατηρεί κάποιο βαθμό υπολειπόμενου αγγειοκινητικού τόνου ακόμα και σε περιοχές με μειωμένη αιμάτωση, υποβοηθώντας έτσι τη διατήρηση ισότιμης διατοιχωματικής κατανομής του αίματος, με στόχο την προστασία των υποενδοκαρδιακών στρωμάτων. Εκτός από την επιφανειακή στεφανιαία νόσο, η δυσλειτουργία στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας συνδέεται και με άλλους καρδιαγγειακούς παράγοντες κινδύνου και νοσήματα, όπως η φυσιολογική γήρανση, η υπερτροφική μυοκαρδιοπάθεια και η καρδιακή ανεπάρκεια– ιδιαίτερα ο τύπος με διατηρημένο κλάσμα εξώθησης. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι η εξέλιξη της δυσλειτουργίας στεφανιαίας μικροκυκλοφορίας διαφέρει μεταξύ ανδρών και γυναικών, εν μέρει λόγω των διαφορετικών ορμονικών χαρακτηριστικών.The cardiac muscle exhibits a significantly low capacity for anaerobic metabolism. Therefore, in order to avoid myocardial ischemia during exercise, oxygen supply to the myocardium must be closely matched to its increased metabolic demands. The coronary microcirculation is the main part of the coronary tree responsible for regulating oxygen delivery to the cardiac muscle. Changes in vasomotor tone of the coronary microvessels influence coronary vascular resistance, and thus coronary blood flow, leading to adjustment of myocardial oxygen supply, when required. Microvascular vasomotor tone is subject to myogenic, metabolic, endothelium-dependent and neurohormonal influences. The interaction between these vasodilating and vasoconstrictive signals, along with the mechanical extravascular compressive forces exerted on the coronary microvessels by the surrounding myocardium, determines net blood flow through the coronary circulation. During exercise, vasodilation of the coronary microvessels is stimulated, in order to increase coronary blood flow despite the exacerbated extravascular compressive forces that the coronary circulation is subject to. This adaptation allows for increased oxygen and nutrient delivery to the myocardium, facilitating a strict balance between myocardial supply and demand. Additionally, hemorheological adaptations, as well as changes in the properties of haemoglobin (Hb) at the capillary level further contribute in augmenting oxygen delivery to the myocardium during exercise. Regular exercise training, especially aerobic exercise, produces several adaptations at the cardiovascular level, which influence coronary blood flow and facilitate increased exercise capacity overtime. These adaptations include physiological cardiac hypertrophy, changes in sympathetic and parasympathetic input to the heart, as well as structural and functional changes at the microcirculatory level. Reduced sympathetic and increased parasympathetic tone at rest and during submaximal exercise leads to a relative heart rate (HR) reduction in the exercise trained heart, thereby reducing extravascular compressive forces and coronary flow impediment. Structural adaptations of the microvessels include changes in the properties of the microvascular wall, as well as angiogenesis of arterioles and capillaries, in order to match the physiological exercise induced cardiac hypertrophy. Additionally, if adequate augmentation of myocardial supply during exercise is inhibited due to pathological reasons, myocardial ischemia can potentially occur, leading to collateralization of the dependent myocardium, in order to restore myocardial perfusion in the long term. This phenomenon can be observed distal to a flow-limiting epicardial coronary artery stenosis, which, if severe enough, can interrupt normal coronary blood flow augmentation during exercise. Functional adaptations of the coronary microcirculation in response to regular exercise training include increased myogenic tone, improved endothelial function and enhanced adrenergic responsiveness. The latter allows for preserved or even enhanced adrenergic tone of the coronary microvessels despite the reduced sympathetic input observed in exercise trained hearts. The aforementioned adaptations facilitate more efficient oxygen delivery to the myocardium, by increasing the autoregulatory range and metabolic reserve, leading to higher exercise capacity. Coronary Microvascular Dysfunction (CMD) refers to the development of structural and functional abnormalities in the coronary microcirculation, induced by a variety of cardiovascular risk factors and diseases. An imbalance between vasoconstrictive and vasodilatory signalling is the main functional abnormality observed in CMD. Structural abnormalities include capillary and arteriolar rarefaction, as well as vascular remodelling, leading to decreased lumen diameter. Several molecular pathways are involved in the pathophysiology of CMD. Increased oxidative stress and inflammation due to the accumulation of reactive oxygen species (ROS) and inflammatory cytokines in the coronary microcirculation is the common pathophysiological point of these pathways. CMD has the potential of impeding normal coronary blood flow augmentation during exercise, even in the absence of an epicardial coronary artery stenosis. However, it’s not uncommon for epicardial coronary artery disease (CAD) to co-exist with CMD, due to the plethora of common comorbidities between these two entities. Nevertheless, a two-way interaction between CAD and CMD seems to exist, according to which flow impediment due to a coronary artery stenosis can promote the development of CMD, while CMD itself can contribute to epicardial atherogenesis. The presence of a flow-limiting epicardial coronary artery stenosis influences the distal coronary microcirculation hemodynamically, leading to progressive exhaustion of vasodilatory reserve, especially in the subendocardial vessels, which are subject to higher extravascular compressive forces comparing to subepicardial layers. The exhaustion of subendocardial vasodilatory reserve is aggravated during exercise, when the increased HR disproportionately augments extravascular flow impediment in the subendocardial comparing to subepicardial vessels. In this case, subendocardial ischemia might arise, even in the presence of normal subepicardial perfusion. Importantly, the coronary circulation has the ability to maintain some degree of residual vasomotor tone even in the hypoperfused myocardium, presumably facilitating more equal blood flow distribution transmurally in an effort to preserve subendocardial flow. Except from epicardial CAD, CMD is also linked to several other cardiovascular risk factors and diseases, including normal aging, hypertrophic cardiomyopathy (HCM) and Heart Failure, especially the subtype with preserved ejection fraction (HFpEF). Finally, it’s interesting that the course of CMD development is not the same between males and females, in part due to the different hormonal profile
Διερεύνηση της λειτουργικότητας των ουδετεροφίλων σε ασθενείς με χρόνια ιδιοπαθή ουδετεροπενία κατόπιν βελτιστοποίησης των σχετικών πειραματικών πρωτοκόλλων
No full textΤα ουδετερόφιλα αποτελούν κρίσιμη συνιστώσα της έμφυτης ανοσίας. Μετά από
έναν τραυματισμό ή εισβολή παθογόνου, τα κύτταρα του ανοσοποιητικού, καθώς και
τα κύτταρα του ιστού, εκκρίνουν χημειοκίνες και άλλους φλεγμονώδεις παράγοντες,
οι οποίοι συμβάλλουν στην επιστράτευση των ουδετεροφίλων στο σημείο, μια
διαδικασία γνωστή ως χημειοταξία. Αφότου ενεργοποιηθούν, τα ουδετερόφιλα
χρησιμοποιούν διάφορους μηχανισμούς για την εξάλειψη των παθογόνων, μεταξύ
των οποίων συγκαταλέγεται η παραγωγή ριζών οξυγόνου (ROS). Η Χρόνια Ιδιοπαθής
Ουδετεροπενία (ΧΙΟ) είναι μια πάθηση κατά την οποία οι ασθενείς παρουσιάζουν
χαμηλό αριθμό ουδετεροφίλων για ένα εκτεταμένο χρονικό διάστημα, και έχει
συσχετισθεί με το παρατεταμένα φλεγμονώδες μικροπεριβάλλον στον μυελό των
οστών, το οποίο επηρεάζει την κοκκιοκυτταροποίηση. Προκαταρκτικά δεδομένα από
το εργαστήριο μας καταδεικνύουν, ότι οι ασθενείς αυτοί παρουσιάζουν αυξημένη
νέτωση (NETosis) υπό κανονικές συνθήκες, υποδεικνύοντας πιθανές διαφορές στην
ενεργοποίηση των ουδετεροφίλων σε σύγκριση με υγιείς μάρτυρες. Στην παρούσα
εργασία, κατόπιν βελτιστοποίησης των πειραματικών μεθόδων, αξιολογήσαμε τη
χημειοτακτική ικανότητα και την ικανότητα παραγωγής ριζών οξυγόνου, υπό μη
διεγερμένες ή διεγερμένες με fMLP και PMA συνθήκες, χρησιμοποιώντας
ουδετερόφιλα τα οποία είχαν απομονωθεί από μια ομάδα ασθενών με ΧΙΟ, και
συγκρίναμε τα αποτελέσματα αυτά με εκείνα που προήλθαν από υγιείς μάρτυρες.
Δεν προέκυψαν στατιστικά σημαντικές διαφορές μεταξύ της χημειοτακτικής
ικανότητας μαρτύρων και ασθενών, σε καμία από τις πειραματικές συνθήκες (p =
0.9391 για τη συνθήκη χωρίς διεγερτικό παράγοντα και p > 0.9999 για τη συνθήκη με
fMLP ως διεγερτικό παράγοντα). Ομοίως, δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές
διαφορές μεταξύ των δύο ομάδων, όσον αφορά την παραγωγή ριζών οξυγόνου, τόσο
υπό τις συνθήκες χωρίς διέγερση, όσο και ύστερα από διέγερση με fMLP και PMA (p
= 0.1817), παρ’ όλο που τα ουδετερόφιλα των ασθενών παρουσίασαν αυξημένη
παραγωγή ριζών οξυγόνου υπό κανονικές συνθήκες σε σύγκριση με τους υγιείς
μάρτυρες. Δεδομένων των περιορισμών της παρούσας μελέτης,
συμπεριλαμβανομένων του μικρού αριθμού υγιών μαρτύρων και ασθενών, τα
αποτελέσματα αυτά οφείλουν να ερμηνευθούν με προσοχή. Η αύξηση του μεγέθους
του δείγματος, καθώς και o συνυπολογισμός άλλων παραμέτρων, όπως η ηλικία και
το φύλο, σε συνδυασμό με την περαιτέρω βελτιστοποίηση των μεθόδων
απομόνωσης και των δοκιμασιών μελέτης της λειτουργικότητας, κρίνονται
απαραίτητες ενέργειες για να μπορέσουμε να εξάγουμε πιο ασφαλή συμπεράσματα.Neutrophils are a crucial component of the innate immune system. Following injury
or invasion by pathogens, resident immune and tissue cells secrete chemokines and
other inflammatory mediators that recruit neutrophils to the site, a process known as
chemotaxis. Upon activation, neutrophils employ a number of mechanisms to
eliminate pathogens, including the production of Reactive Oxygen Species (ROS).
Chronic idiopathic neutropenia (CIN) is a condition in which patients present with low
neutrophil counts for an extended period, and has been associated with a sustained
inflammatory environment in the bone marrow that affects granulopoiesis.
Preliminary data from our labοratory have demonstrated that neutrophils from CIN
patients have increased NETosis at baseline, indicating potential differences in
neutrophil activation compared to healthy controls. In this study, following
optimization of chemotaxis and ROS production assays, we evaluated these functional
capacities using neutrophils isolated from a cohort of CIN patients, comparing them
to healthy donors under both unstimulated and stimulated conditions with fMLP and
PMA. The results showed no statistically significant differences between the
chemotactic responses of patients and donors under either condition (p = 0.9391 for
the control, unstimulated; p > 0.9999 for the fMLP-stimulated). Similarly, there were
no statistically significant differences between the two groups in ROS production
under unstimulated conditions or following stimulation (p = 0.1817), although
neutrophils from CIN patients exhibited increased ROS production at steady-state
condition compared to healthy subjects. Given the limitations of this study, including
the small number of patients and donors, these findings should be interpreted with
caution. Increasing the sample size, as well as accounting for other parameters such
as age and sex, along with further optimization of isolation and functional assays will
be essential to draw more definitive conclusions
Beliefs and perceptions about travel vaccination: A study with semi-structured interviews on humanitarian or recreational travel motivation
No full textΕισαγωγή: Ο εμβολιασμός αποτελεί θεμέλιο της δημόσιας υγείας, αποτρέποντας
εκατομμύρια θανάτους ετησίως και μειώνοντας δραστικά τη νοσηρότητα από λοιμώδη
νοσήματα. Ωστόσο, η επίτευξη υψηλής εμβολιαστικής κάλυψης εμποδίζεται από φαινόμενα
διστακτικότητας και ανισοτήτων στην πρόσβαση. Η ταξιδιωτική ιατρική, ως πεδίο
πρόληψης, ενσωματώνει τον εμβολιασμό ως κύριο άξονα προστασίας απέναντι σε
υγειονομικούς κινδύνους που ανακύπτουν κατά τη διεθνή μετακίνηση. Ιδιαίτερη σημασία
αποκτά η κατανόηση των συμπεριφορών και των στάσεων των ταξιδιωτών, ειδικά σε ένα
παγκόσμιο περιβάλλον αυξημένων απειλών, όπως οι επιδημίες της COVID-19 και της
ευλογιάς των πιθήκων (MPOX).
Μεθοδολογία: Η παρούσα μελέτη διερευνά, με χρήση ποιοτικής μεθοδολογίας, τις
πεποιθήσεις και αντιλήψεις ενηλίκων ταξιδιωτών με ανθρωπιστικά ή ψυχαγωγικά κίνητρα,
σχετικά με τον ταξιδιωτικό εμβολιασμό και τη λήψη προληπτικών μέτρων. Συλλέχθηκαν
δεδομένα μέσω ημι-δομημένων συνεντεύξεων με είκοσι (20) συμμετέχοντες που
απευθύνθηκαν στη Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας και Κοινωνικής Μέριμνας της
Περιφερειακής Ενότητας Ηρακλείου για υπηρεσίες ταξιδιωτικής ιατρικής. Το δείγμα
περιλάμβανε άτομα ηλικίας 25–60 ετών, με μέσο όρο ηλικίας τα 41,85 έτη, τα οποία
ταξίδευαν σε προορισμούς στην Αφρική, την Ασία και την Αμερική. Αν και οι ποσοτικές
μεταβλητές στηρίζονταν σε περιορισμένα αριθμητικά μεγέθη, η αποτύπωση και συζήτηση
των αποτελεσμάτων υποστηρίζονται από μεικτή μεθοδολογία περιγραφής, συνδέοντάς τις
με στοιχεία quasi ποιοτικής ανάλυσης.
Αποτελέσματα: Η ανάλυση των ημι-δομημένων συνεντεύξεων ανέδειξε ποικίλες θεματικές
σχετικές με τα ταξιδιωτικά κίνητρα, την πρόληψη υγείας και τις στάσεις απέναντι στον
εμβολιασμό. Οι συμμετέχοντες περιέγραψαν εμπειρίες που συνδέονται με τη φύση, τη
σωματική άσκηση, αλλά και με ανθρωπιστικά ή αλτρουιστικά κίνητρα. Η αναζήτηση αυθεντικών εμπειριών σε δυσπρόσιτους προορισμούς συσχετίστηκε συχνά με στοχασμό για
την υγεία και την ευεξία. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε στην αυξημένη ευαισθητοποίηση σχετικά
με την πρόληψη και τον εμβολιασμό, κυρίως λόγω της επαφής με διαφορετικά υγειονομικά
περιβάλλοντα. Παρότι αρκετοί συμμετέχοντες εξέφρασαν ανησυχία για την υγειονομική
κάλυψη σε απομακρυσμένους προορισμούς, ανέφεραν κινητοποίηση για ενημέρωση και
οργάνωση πριν το ταξίδι. Τα ποιοτικά ευρήματα ενισχύονται από τα βασικά ποσοτικά
δεδομένα: το 85% ανέφερε εξοικείωση με τον εμβολιασμό, το 70% υιοθέτησε προληπτικές
πρακτικές λόγω ταξιδιού, ενώ το 45% δεν είχε αναζητήσει σχετική ενημέρωση εκ των
προτέρων. Το 65% δήλωσε και ανθρωπιστικό ή εθελοντικό κίνητρο, αναδεικνύοντας τη
σύνδεση προσωπικής εμπειρίας και κοινωνικής ευθύνης.
Συζήτηση: Η μελέτη αναδεικνύει τη σύνθετη αλληλεπίδραση μεταξύ γνώσης, αντίληψης
κινδύνου και απόφασης για λήψη προληπτικών μέτρων. Η ύπαρξη σημαντικών κενών στην
ενημέρωση και προετοιμασία των ταξιδιωτών και η απουσία διασυνδεδεμένων υπηρεσιών
ταξιδιωτικής ιατρικής ενισχύουν την ανασφάλεια και επηρεάζουν την πρόθεση
εμβολιασμού. Αυτή η έλλειψη προσβάσιμων πληροφοριών και στοχευμένων
επικοινωνιακών παρεμβάσεων περιορίζει την αποτελεσματικότητα της πρόληψης μέσω
εμβολιασμού. Οι συμμετέχοντες αναγνωρίζουν τον εμβολιασμό ως σημαντικό μέτρο
ατομικής προστασίας, ωστόσο οι κοινωνικοοικονομικοί και ψυχολογικοί παράγοντες
διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό τη συμπεριφορά τους. Η εργασία τέλος τονίζει τον
καθοριστικό ρόλο των επαγγελματιών υγείας στην ενίσχυση της πρόθεσης εμβολιασμού, την
ανάγκη ανάπτυξης στρατηγικών πληροφόρησης και την αξιοποίηση μοντέλων
συμπεριφοράς υγείας για την κατανόηση και αντιμετώπιση της διστακτικότητας απέναντι
στον εμβολιασμό.
Συμπεράσματα: Συμπερασματικά προτείνεται η ενίσχυση της ταξιδιωτικής ιατρικής μέσω
θεσμικής ενσωμάτωσης σε δομές δημόσιας υγείας, η συστηματική εκπαίδευση των
επαγγελματιών υγείας, και η ανάπτυξη στρατηγικών επικοινωνίας βασισμένων σε θεωρητικά
μοντέλα συμπεριφοράς υγείας. Τέλος, η μελέτη συμβάλλει στη διαμόρφωση πολιτικών που
στοχεύουν στην ενίσχυση της εμβολιαστικής κουλτούρας και της πρόληψης αλλά και την
κατανόηση και αντιμετώπιση της διστακτικότητας απέναντι στον εμβολιασμό,
αναγνωρίζοντας τις διαφορές κινήτρων και την ψυχολογική ετερογένεια των ταξιδιωτώνΙntroduction: Vaccination is a cornerstone of public health, preventing millions of deaths
annually and significantly reducing the morbidity associated with infectious diseases.
However, achieving high vaccination coverage is hindered by vaccine hesitancy and
inequalities in access. Travel medicine, as a field of prevention, incorporates vaccination as
a key protective measure against health risks arising from international travel. Understanding
the behaviors and attitudes of travelers becomes particularly important in a global context of
heightened threats, such as the COVID-19 pandemic and the MPOX outbreak.
Methodology: Τhis study adopts a qualitative methodology to explore the beliefs and
perceptions of adult travelers, motivated by humanitarian or recreational reasons, regarding
travel vaccination and the adoption of preventive measures. Data were collected through
semi-structured interviews with twenty (20) participants who sought travel medicine services
from the Directorate of Public Health and Social Welfare of the Regional Unit of Heraklion.
The sample included individuals aged 25–60 years (mean age 41.85), traveling to
destinations in Africa, Asia, and the Americas. Although the quantitative variables were
based on limited numerical quantities, the description and discussion of the results are
supported by a mixed description methodology, linking them to elements of quasi qualitative
analysis.
Results: The analysis of the semi-structured interviews revealed a range of themes related
to travel motivations, health prevention, and attitudes toward vaccination. Participants
described experiences connected to nature, physical activity, and humanitarian or altruistic
purposes. The pursuit of authentic experiences in remote destinations was often associated
with reflection on health and well-being. Increased awareness regarding prevention and
vaccination was particularly emphasized, mainly due to exposure to different healthcare environments. Although several participants expressed concern about healthcare access in
remote areas, they reported being motivated to seek information and prepare in advance.
The qualitative findings are supported by key quantitative data: 85% reported familiarity with
vaccination, 70% adopted preventive practices due to travel, while 45% had not sought
relevant information beforehand. Additionally, 65% indicated humanitarian or volunteer-
driven motivations, highlighting the connection between personal experience and social
responsibility.
Discussion: The study highlights the complex interplay between knowledge, risk
perception, and decision-making regarding preventive action. The presence of significant
gaps in traveler information and preparation, as well as the lack of integrated travel medicine
services, contributes to insecurity and affects vaccination intent. This lack of accessible
information and targeted communication interventions limits the effectiveness of prevention
through vaccination. Although participants acknowledged vaccination as an important
individual protection measure, socioeconomic and psychological factors largely shape their
behavior. The study emphasizes the pivotal role of healthcare professionals in enhancing
vaccination intent and proposes the development of targeted communication strategies based
on health behavior models.
Conclusion: In conclusion, it recommends the institutional integration of travel medicine
into public health structures, the systematic training of healthcare professionals, and the
development of communication strategies informed by behavioral theories. Ultimately, the
study contributes to the formulation of policies aimed at strengthening vaccination culture
and prevention, as well as understanding and addressing vaccine hesitancy, considering
motivational differences and the psychological heterogeneity of traveler