5794 research outputs found
Sort by
Seismic Response Assessment of Topside Equipment on Fixed Offshore Platforms
No full textThe seismic performance of large equipment on offshore oil production platforms is vital for ensuring personnel safety and
maintaining the structural integrity of the platform. Seismic failure of equipment can result in catastrophic hazards such
as explosions, platform damage or collapse, significant economic losses, and environmental disasters. This paper evaluates
the seismic performance of various types of commonly used equipment on offshore platforms in upstream operations. The
seismic response of the equipment, modeled together with the platform, is assessed using nonlinear time-history analysis
under three-component, 22 different high-magnitude recorded earthquake records, and analyzed through both coupled
and uncoupled dynamic analyses. The findings reveal that offshore earthquakes significantly affect equipment on offshore
platforms, with results indicating a positive correlation between peak ground acceleration (PGA) and material yielding
in equipment supports, while peak ground velocity (PGV) and the PGA/PGV ratio significantly affect the seismic performance
of the platform. Equipment that is horizontally positioned and supported is found to be more vulnerable than
vertically positioned equipment, regardless of the first mode shape. The findings of this study establish seismic design
recommendations for topside equipment, propose specific PGA thresholds for various types of equipment, and provide
recommendations for enhanced equipment saddle designs to improve the seismic performance of topside equipment on
offshore platforms
Translation into Turkish of Turkiye and methodological study of the book: 'Hamîdiyye fî ihtisâri's-sarf ve'n-nahv bi'l-lugati't-Türkiyye' by Ahmed Fâiz Berzencî
No full textArapça dili, Kur'an ve Sünnet'in dili olması hasebiyle büyük bir önem ve fazilete sahip olmuştur. Arapça dilinin tahrifattan muhafazası önem arz edince dili koruyacak belli başlı kaidelerin oluşturulması gereklilik arz etmiştir. Bundan hareketle Arap dilini kelime ve cümle açısından inceleyen ve belirli kurallardan oluşan sarf ve nahiv ilimleri ortaya çıkmıştır. Asırlar boyunca bu iki ilimle alakalı çeşitli eserler kaleme alınmıştır. Bu çalışmada, eserleri hakkında az sayıda çalışma bulunan son dönem Osmanlı ulemasından Seyyid Ahmed Fâiz Berzencî'nin, "Hamîdiyye fî ihtisâri's-sarf ve'n-nahv bi'l-lugati't-Türkiyye" adlı eseri, Türkiye Türkçesine aktarılmış ve metodolojik açıdan incelenmiştir. Bu eserin en belirgin özelliği; Ahmed Fâiz Berzencî'nin sarf ve nahiv konularını, kendi döneminde yazılan aynı alandaki diğer eserlere göre daha basit ve anlaşılır bir üslup kullanarak dönemin Türkçesiyle kaleme almasıdır.The Arabic language holds great significance and virtue as it is the language of the Qur'an and Sunnah. Since it was important to protect the Arabic language from corruption, it was thought that certain rules should be adopted for the language. As a result, the sciences of Sarf and Nahiv emerged, which focused on the study of Arabic language in terms of words and sentences based on certain rules. Various works have been written on these two fields over the centuries. In this study, the work of Seyyid Ahmed Faiz Barzanji, one of the late Ottoman scholars whose works have not been studied much, named "Hamîdiyye fî ihtisâri's-sarf ve'n-nahv bi'l-lugati't-Türkiyye" was translated into Turkish and examined in terms of its content. A distinctive feature of this work is the author's use of a simpler and more accessible style in presenting the subjects of Sarf and Nahiv, compared to other contemporary works in the same field, employing the Turkish language of his time
Parents and media: The transformation of sources of information on child rearing
No full textMedyanın ebeveynlik uygulamalarını şekillendirmedeki rolü çağdaş toplumda giderek daha önemli hale gelmiştir. Ebeveynlerin çocuk yetiştirme kararları çeşitli medya kaynaklarından gelen bir bilgi seliyle şekillenmektedir. Özellikle sosyal medyanın yükselişi, etkileşimli özelliklere sahip alternatif bir kamusal alan yaratarak ebeveynler için yeni fırsatlar ve zorluklar ortaya çıkarmıştır. Sosyal platformlar arasında İnstagram, dijital ebeveynlik için tercih edilen bir bilgi kaynağı olarak öne çıkmaktadır. Bu tez, ebeveynlerin çocuk yetiştirme konusundaki bilgi kaynaklarının zaman içinde nasıl değiştiğini, özellikle X, Y (Milenyum) ve Z kuşağına özel bir dikkat göstererek incelemektedir. Fenomenolojik bir çalışma olan araştırma, dijital/sosyal medya gözlemi, senaryo ve video ile odak grup ve yarı yapılandırılmış bireysel görüşmeler yoluyla toplanan verilerden yararlanmaktadır. Bulgular, kitapların geleneksel medyada bilimsel ve güvenilir bir kaynak olarak görülmeye devam etmesine rağmen, günümüzde ebeveynlerin bilgiye kolay erişim, gerçek zamanlı etkileşim, görsel içerik, ebeveyn topluluklarına katılım ve aidiyet ve güven duygusu nedeniyle sosyal medyayı tercih edebileceğini göstermektedir. Aynı zamanda, sosyal medya içeriğinin, aşırı bilgi yükü, potansiyel gizlilik ihlalleri ve fenomen/akran baskısı tarafından yönlendirilen yetersizlik duyguları nedeniyle ebeveynlerde güvensizlik yarattığı bulunmuştur. Bu tez, çocuk yetiştirme bağlamında ebeveynler ve medya arasındaki dinamikleri daha iyi anlayarak literatüre katkıda bulunmayı amaçlamaktadır.The role of media in shaping parenting practices has become increasingly important in contemporary society. Parents' decisions about raising children are shaped by a flood of information from various media sources. The rise of social media, in particular, has introduced new opportunities and challenges for parents by creating an alternative public sphere with interactive features. Among social platforms, Instagram stands out as a preferred source of information for digital parenting. This dissertation examines how parents' sources of information on child-rearing have changed over time, with special attention to Generation X, Generation Y (Millennials) and Generation Z. A phenomenological study, the work draws on data collected through, digital/social media observation, scenario, video, focus group and interviews. The findings show that, while books continue to be regarded as a scientific and trustworthy source within traditional media, parents today may prefer social media for ease of access to information, real-time interactions, visual content, participation in parenting communities, and a sense of belonging and trust. At the same time, social media content is found to create insecurity in parents due to information overload, potential privacy violations, and feelings of inadequacy driven by influencers and peer pressure. This dissertation aims to contribute to the literature by better understanding the dynamics between parents and media in the context of child-rearing
A Conceptual Analysis of The Qurʾān-Hadīth Relationship: The Case of Mirkāt al-Mafātīh
No full textKur’ân ve sünnet arasındaki ilişki, İslam ilim geleneğinin temel yapı taşlarından biridir. Zira hadisler, Kur’ân’ın yaşanmış ve hayata geçirilmiş pratiğidir. Hz. Peygamber'in ilahî mesajı tebliğ etmenin yanı sıra onu açıklama (tebyin) görevini de üstlenmiş olması, sözlerinin doğrudan veya dolaylı biçimde Kur’ân’la irtibatlı olmasını tabii bir gereklilik hâline getirmiştir. İslam kültür ve medeniyeti, bu iki kaynağın birlikte yorumlanması ve birbirini tamamlaması esası üzerine inşa edilmiştir. Bu bağlamda hadis metinlerinin Kur’ân âyetleriyle kurduğu anlam irtibatı hadislerin doğru anlaşılması ve Kur’ân’ın yorumunda derinliğin artırılması açısından büyük önem taşır. Bu çalışmada, klasik hadis şerhçiliğinin önemli temsilcilerinden olan Ali el-Kârî’nin (öl. 1014/1605) Mirkâtü’l-mefâtîh adlı eseri merkeze alınarak hadislerin âyetlerle ilişkilendirilme biçimi incelenmiştir. Müellifin, iktibas, îmâ, işaret ve telmih gibi yöntemleri kullanarak hadislerle âyetler arasında kurduğu bağlar teorik ve uygulamalı yönleriyle ele alınmıştır. Çalışmada bu kavramların belâgat ve usûl literatüründeki tanımları açıklanmış ve Mirkâtü’l-mefâtîh’teki kullanım örnekleriyle karşılaştırmalı bir analiz gerçekleştirilmiştir. Ali el-Kârî’nin özellikle îmâ ve işaret kavramlarını zaman zaman esnek bir biçimde kullandığı, ancak genel olarak hadislerin âyetlerle anlam düzeyinde güçlü bir ilişki içinde yorumlandığı gözlemlenmiştir. Bu yaklaşımıyla Mirkâtü’l-mefâtîh, hadis ile Kur’ân arasındaki derin anlam bağını sistemli biçimde ortaya koyan seçkin şerh eserlerinden biri olarak öne çıkmaktadır. Bu yönüyle eser, klasik bir şerh örneği olmanın yanında Kur’ân-sünnet bütünlüğünü esas alan yorum anlayışının günümüzde yeniden değerlendirilmesine imkân sunan önemli bir ilmî miras olarak da dikkate alınmalıdır. Zira hadislerin anlam katmanlarını Kur’ânî bağlamda okumaya yönelik bu yaklaşım, hem metinler arası ilişkilerin nasıl kurulduğunu göstermesi bakımından tarihsel bir tecrübenin izini sürmekte hem de günümüz hadis anlayışında sıkça gündeme gelen Kur’ân’a uygunluk tartışmalarına teorik bir zemin sağlamaktadır.The relationship between the Qur’an and the Sunnah is one of the fundamental pillars of the Islamic scholarly tradition. The Hadith represents the living, practical application of the Qur’an. The Prophet Muhammad’s duty was not only to convey the divine message, but also to elucidate it (tabyīn); which necessitates that his words be directly or indirectly connected to the Qur’an. Islamic culture and civilization have been built upon integrated interpretation of these two complementary sources. In this context, the semantic connection between hadith texts and Qur’anic verses holds great significance, both for the accurate understanding of hadiths and for deepening Qur’anic interpretation. This study examines the hermeneutical connections drawn between hadiths and verses, focusing on Mirqat al-Mafatih, a major work by Ali al-Qari (d. 1014/1605), one of the prominent figures of classical hadith commentary. The article analyzes the connections the author establishes between hadiths and verses through methods such as iqtibas, ima’, isharah and talmih are analyzed from both theoretical and practical perspectives. In the study, the definitions of these concepts are first explained based on the literature of rhetoric (balaghah) and legal theory (usul), followed by a comparative analysis with examples from Mirqat al-Mafatih. The analysis reveals that Ali al-Qari sometimes applies the concepts of ima’ and isharah with flexibility; however, overall, he consistently interprets hadiths within a strong semantic relationship with Qur’anic verses. Through this approach, Mirqat al-Mafatih stands out as a distinguished commentary that systematically reveals the profound semantic bond between the Hadith and the Qur’an. In this respect, the work should not be regarded merely as a classical commentary, but as a significant scholarly legacy that offers an interpretive model grounded in the integrity of the Qur’an and the Sunnah, one that deserves renewed attention today. This Qur’an-centered interpretive approach to the semantic layers of hadith provides, on the one hand, a historical insight into how intertextual relationships were established, and on the other hand, a conceptual framework for contemporary debates on the conformity of hadith to the Qur’an
Reading the Turkification of Anatolia Through Seljuk Period İğdiş
No full textDil canlı bir varlıktır. Dili oluşturan kelimeler de zamana ve mekâna göre değişim,
gelişim göstermektedir. Bu nedenle bir sözcüğün tarihte aynı zaman diliminde bir
coğrafyadaki anlamı, başka bir coğrafyadakinden farklı olabilmektedir. Ayrıca bir
sözcük, aynı coğrafyada zamanla anlam değişimine de uğrayabilmektedir. Bu duruma
dair önemli bir örnek iğdiş kelimesidir. Kelime, Orta Çağ’da Türkistan, İran ve Anadolu
coğrafyalarında farklı veya yakın anlamlarda kullanılmıştır. Bir coğrafyada beslemek ve
eğitmek anlamına gelirken diğerinde melez olma veya binek hayvanları için melezliği
belirtme durumlarında kullanıldığı görülmektedir. Günümüzde ise anlam değişimi devam
etmekte ve kelime, hadım edilme durumları için kullanılmaktadır.
İğdiş kelimesi Selçuklu Anadolu’sunda hem atlar hem de insanlar için kullanımına ek
olarak bir de şehirdeki görevlilerden birine verilen sıfat olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu
haliyle de oldukça merak uyandırmış, tarihçiler bu görevli ve görev hakkında yorumlarda
bulunmuştur. İlk bakışta şehir divanında özellikle mali işlerle meşgul oldukları, şehir
savunmasında da yer aldıkları kaynaklardan görülmektedir. Ancak neden böyle bir sıfat
kullanıldığı, diğer mali görevlilerden farkının ne olduğu hala bir muammadır. Bu makalede iğdiş kelimesinin Türkistan, İran ve Anadolu’daki kelime anlamları,
zamanla geçirdiği değişim üzerinde durulacaktır. Selçuklu Anadolu’sundaki iğdişler ve
konu üzerine sunulan fikirler sıralanacaktır. Ancak esas olarak Anadolu’daki Türkleşme,
iğdişler üzerinden okunmaya çalışılacak ve böylece şehirlerdeki nüfus değişimi,
mesleklerdeki dönüşüm, sosyal içerme gibi konular iğdişler üzerinden izlenmeye
çalışılacaktır.Language is a vivid entity. The words that constitute language also undergo a change
and development over time and across different places. Therefore, the meaning of a word
in the same period in one geographical area may differ from its meaning in another
geographical area. Furthermore, it may also undergo changes in meaning over time within
the same geographical area. A notable example of this situation is the word “iğdiş”. The
word was used with different or similar meanings in Turkistan, Iran, and Anatolia during
the Middle Ages. While it meant ‘to feed and educate’ in one region, it was used to refer to
the state of being a hybrid or the practice of hybridisation in domestic animals in another.
Today, the meaning has continued to change and is used to refer to castration.
The word ‘iğdiş’ appears in Seljuk Anatolia not only in reference to horses and people,
but also as a title given to one of the officials in the city. This has aroused considerable
curiosity, and historians have commented on this official and his duties. At first glance,
it can be seen from sources that they were particularly involved in financial affairs in the
city council, but also took part in the city’s defence. However, the reason for using such a
title and what distinguishes them from other financial officials remains a mystery.
This article will focus on the meanings of the word “iğdiş” in Turkistan, Iran, and
Anatolia, and the changes it has undergone over time. The iğdiş in Seljuk Anatolia and the
ideas presented on the subject will be listed. However, the main focus will be on reading
the Turkification of Anatolia through the iğdiş, and thus issues such as population change
in cities, transformation in professions, and social inclusion will be examined through the
iğdiş
Empathy Theory as an Early Trace of Experience in Architecture
No full textThis study claims that the concentration on the spatial experience in Modern architecture
is related to the "einfühlung/empathy theory." The empathy theory emerged in Germany as
an attempt to explain the psychological mechanism of identification with visual phenomena
during the second half of the nineteenth century. Later on, Worringer introduced the concept
of abstraction as the opposite of empathy. According to him, the need to overcome feelings
of distrust and fear toward the world resulted in art removing the naturalistic/figurative, i.e.,
empathic, elements from the object. This paper aims to show the early connections between
empathy and abstraction in Modern architecture.
It is claimed here that "abstraction," an indispensable property of Modern art and architecture,
facilitated the modern spatial experience by emphasizing movement within the boundaries of
volumes. In other words, abstraction became the new means to empathize with the object, thus
eroding the opposition created by Wittkower. The erosion between the boundaries of empathy
and abstraction became part of the phenomenal and literal “transparency” in twentiethcentury
architecture due to its reliance on the experience of engagement with forms, either
physically or mentally.
Finally, the study intends to contribute to the field of Modern architecture aesthetics by
starting a discussion on how the modern emphatic experience of space might be at the root
of the latent phenomenological approaches in architecture, which surfaced during the second
half of the century as a reaction to both the copy-paste productions of Modernism and the
superficiality of Postmodern currents
Adnan Adıvar's historiography of science: The relationship between science and culture
No full textBu çalışma, modern Türkiye'nin kurucu isimlerinden Adnan Adıvar'ın bilim tarihi yazıcılığını, özellikle bilim ve kültür arasındaki ilişkiyi nasıl kavradığı bağlamında incelemektedir. Araştırmanın temel sorunsalı, Adıvar'ın bilimsel düşünceyi hem evrensel bir insani faaliyet hem de medeniyetin temel bir unsuru olarak nasıl konumlandırdığını ve bu yaklaşımının onun entelektüel faaliyetine nasıl yansıdığını analiz etmektir. Bu bağlamda bilim tarihi disiplininin dünyada ve Türkiye'deki kurumsallaşma süreci ele alınmış, Adıvar'ın bu süreçteki yeri tartışılmıştır. "Yeni Hümanizm" ve "Bilgi Cumhuriyeti" yaklaşımları çerçevesinde bilimin kültür ile ilişkisine dair görüşleri değerlendirilmiş, ideal bilim insanı tipine ilişkin yaklaşımı gösterilmiştir. Çalışmada, Adıvar'ın Tarih Boyunca İlim ve Din, Osmanlı Türklerinde İlim gibi temel eserleri ile gazete makaleleri birincil kaynak olarak kullanılmıştır. Bu kaynaklar, nitel araştırma yöntemlerinden olan metin analizi yöntemiyle incelenmiştir. Adıvar'ın düşünsel çerçevesini ve uluslararası bilim tarihi camiası içindeki yerini belirlemek amacıyla George Sarton, Bertrand Russell ve Alfred North Whitehead gibi etkilendiği veya diyalog halinde olduğu düşünülen düşünürlerin görüşleri ile kendi metinleri karşılaştırılmıştır. Ayrıca, Aydın Sayılı gibi Türkiye'deki diğer önemli bilim tarihçilerinin yaklaşımlarıyla yapılan mukayeselerle Adıvar'ın özgünlüğü ortaya konulmaya çalışılmıştır. Sonuç olarak, Adıvar'ın bilim anlayışı dolayısıyla tarihçiliği, bilimsel bilgiyle kültürel kimlik arasında köprü kurmayı amaçlayan eleştirel bir tutuma sahiptir. Bu bilim tarihçiliği kamusal sorumlulukla şekillenmiş kültürel bir projedir. Adıvar bu bakımdan Türk düşünce tarihinde kurucu bir rol üstlenmektedir.This study examines the historiography of science by Adnan Adıvar, one of the founding figures of modern Turkey, focusing on how he conceptualized the relationship between science and culture. The research primarily seeks to analyze how Adıvar positioned scientific thought as both a universal human activity and a fundamental element of civilization, and how this perspective was reflected in his intellectual endeavors The institutionalization process of the history of science as a discipline, both globally and in Turkey, is explored to situate Adıvar's place within this process. Framed by his concepts of "New Humanism" and the "Republic of Knowledge," his views on the relationship between science and culture are evaluated. His conception of the ideal scientist is also examined. The study primarily utilizes Adıvar's major works such as Tarih Boyunca İlim ve Din and Osmanlı Türklerinde İlim alongside his newspaper articles as primary sources. These texts are analyzed using the qualitative method of textual analysis. To determine Adıvar's intellectual framework and his position within the international community of science historians, his writings are compared with those of thinkers such as George Sarton, Bertrand Russell, and Alfred North Whitehead, with whom he was in dialogue or intellectually engaged. Furthermore, comparisons with other prominent Turkish historians of science, such as Aydın Sayılı, are made to highlight Adıvar's originality. In conclusion, this study argues that Adıvar's historiography of science is defined by a critical approach aimed at building a bridge between scientific knowledge and cultural identity. His work emerges as a cultural project shaped by a profound sense of public responsibility, positioning Adıvar in a foundational role in the history of modern Turkish intellectual thought
Family supported emotion regulation program for ages 4-6 (48-72)monthly) effect on children's problem behaviors and their parents' self-efficacy
No full textBu araştırmada 4-6 yaş çocuklara uygulanan aile destekli duygu düzenleme programının çocukların problem davranışlarına ve ebeveyn öz yeterliğine etkisinin incelenmesi amaçlanmıştır. Araştırmada yarı deneysel deneme modellerinden eşitlenmemiş kontrol gruplu desen kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubu 2023-2024 eğitim öğretim yılında İstanbul ili Üsküdar ilçesinde bulunan ilkokullara bağlı anasınıflarında eğitim alan 4-6 yaş 76 öğrenci ve ebeveyninden oluşmaktadır. Duygu düzenleme programı uzman görüşleri ve pilot uygulamaların ardından haftada 2 gün olacak şekilde 8 hafta, 16 günlük plan akışını kapsayacak şekilde oluşturulmuştur. Bir deney grubuna aile destekli duygu düzenleme programı (n=24), diğer deney grubuna aile desteksiz program uygulanırken (n=25) kontrol grubuna (n=23) program uygulanmamıştır. Araştırmada hem ön test hem de son test aşamasında velilerden kişisel bilgi formu ve Yenilenmiş Berkeley Ebeveyn Öz Yeterlik Ölçeği (BPSE-R), öğretmenlerden ise Anaokulu ve Anasınıfı Davranış Ölçeği (PKBS-2) aracılığıyla veri toplanmıştır. Toplanan veriler normallik testleri, betimsel analizler ve parametrik ve parametrik olmayan çıkarımsal hipotez testleriyle incelenmiştir. Ön test aşamasında deney ve kontrol grupları arasında PKBS-2 Genel puanları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark görülmezken son test aşamasında anlamlı farklar görülmüştür. Buna göre hem duygu düzenleme grubu hem de aile destekli duygu düzenleme grubu son test puanları kontrol grubundan anlamlı düzeyde daha yüksektir. Deney ve kontrol gruplarının ön test ve son test puan farklarına bakıldığında ise aile destekli grup ile kontrol grubunun son test puanları ön test puanlarından anlamlı derecede daha düşüktür. BPSE-R puanları incelendiğinde ise gruplar arasında hem ön test hem de son test aşamasında bir fark görülmediği gibi ön test ve son test puanları arasında da bir fark bulunmamıştır. Araştırmanın sonuçlarına göre aile destekli duygu düzenleme programı problem davranış düzeylerinin azalmasında etkili olurken benzer bir etki kontrol grubunda da görülmüştür. Uygulanan programın ebeveyn öz yeterlik düzeylerinde bir etkiye yol açmadığı bulunmuştur.The aim of this study is to examine the effect of a parent-supported emotion regulation program implemented with children aged 4 to 6 on their problem behaviors and on parental self-efficacy. A quasi-experimental design with a nonequivalent control group, one of the experimental models, was employed in the study. The study group consisted of 76 children aged 4 to 6 and their parents, all of whom were enrolled in kindergarten classes of primary schools located in the Üsküdar district of Istanbul during the 2023–2024 academic year. The emotion regulation program was developed based on expert opinions and pilot studies and was structured to include 16 sessions delivered over eight weeks, with two sessions per week. One experimental group received the parent-supported emotion regulation program (n=24), while another experimental group received the program without parental support (n=25). The control group (n=23) did not receive any intervention. Data were collected using the Personal Information Form and the Revised Berkeley Parenting Self-Efficacy Scale (BPSE-R) completed by parents, and the Preschool and Kindergarten Behavior Scales (PKBS-2) completed by teachers, during both the pretest and posttest phases. The data were analyzed using normality tests, descriptive statistics, and both parametric and non-parametric inferential hypothesis tests. In the pretest phase, no statistically significant differences were found between the experimental and control groups in terms of overall PKBS-2 scores. However, in the posttest phase, significant differences emerged. Both the emotion regulation group and the parent-supported emotion regulation group scored significantly higher than the control group in the posttest. When comparing the differences between pretest and posttest scores, the posttest scores of the parent-supported group were significantly lower (i.e., showed improvement in behavior) than those of the control group. Regarding BPSE-R scores, no significant differences were found between the groups in either the pretest or posttest phases, nor were there significant changes between pretest and posttest scores within any group.The results of the study suggest that the parent-supported emotion regulation program was effective in reducing levels of problem behavior in children, although a similar effect was also observed in the control group. The program did not yield a significant impact on levels of parental self-efficacy
Experiences of Bullying Among Special Needs Students in Inclusion Classrooms: A Literature Review
No full textBullying is a significant negative experience impacting students across all educational levels. Institutions
such as the Ministry of National Education (MoNE), NGOs, and educational organizations have
conducted extensive research and interventions focusing on social-emotional development. Despite
existing anti-bullying educational programs, stronger societal awareness policies are required. Special
needs students encounter compounded disadvantages, specifically social isolation and educational
barriers, increasing their vulnerability to bullying. This systematic literature review examines statistical
risk factors of bullying among special needs students in inclusive classrooms, critically analyzes
international and national research on bullying experiences, and explores academic, psychological, and
social impacts of bullying. The synthesis includes effective prevention and intervention strategies,
concluding with targeted recommendations for policy and practice implications
Energy Density Optimization in Laser‑based Powder Bed Fusion of Nano‑Modified PA12 Powder Feedstocks
No full textAdditive manufacturing (AM) by powder bed fusion using a laser beam (PBFLB)
is often considered as the process of choice for industrial applications. Small
changes in process parameters and intrinsic or extrinsic material parameters can
significantly affect the final as-built part properties in this highly complex AM
process. Choosing a machine configuration with optimal process parameters can
be time-consuming, especially when new powders, i.e., nano-modified feedstocks
or batches, are used. Even if a set of parameters works for one PBF-LB machine,
the same parameters may produce unsatisfactory results on another machine
model. Dimensionless parameters can be beneficial in simplifying complex phenomena.
In this study, a semi-analytical approach based on printing monolayers
was semi-blind tested by five laboratories on different PBF-LB machines. Virgin
polyamide 12 (PA12), silver, and carbon black nano-particle-modified PA12
powders were tested. Two dimensionless numbers were used to describe the
process. The first number describes the energy conversion dimensionless. The
second dimensionless number proposes a minimum energy input demand for
full densification. Both numbers combine process parameters (e.g., laser power, scan speed) and material properties (latent heat and solid density), while energy
conversion number is considered by experimental results (monolayer thickness).
Results indicate how nanoparticles influence thermal conductivity and energy
absorption. Suggested surface energy densities based on the dimensionless numbers
were compared with mechanical properties. The prediction of the highest
overall mechanical values (tensile strength and elongation at break) matched the
best mechanical properties. The monolayer approach presents an experimental
simple method for predicting suitable machine settings and narrowing the process
window in an efficient and material-conserving way