Moment Dergi / Moment Journal (Journal of Cultural Studies, Faculty of Communication, Hacettepe University)
Not a member yet
190 research outputs found
Sort by
Mekân ve Kolektif Bellek: Sivas Katliamı ve Madımak Oteli
No full textRemembering is a process which involves places and objects. The importance of place for remembering becomes evident especially on traumatic cases. In this regard, this article examines the relationship between place and collective memory based on the experiences of individuals who lost their family members in Sivas Massacre at Madımak Hotel. To that end, in-depth interviews with ten people were conducted and commemoration on the anniversary of the massacre in front of the Madımak Hotel were participately observed. First of all, the relationship of the whole group with the place (Madımak Hotel) was analysed through these interviews and observations. Then, different memory frames among the group was evaluated in the context of the relationship with Madımak hotel as a trauma site.Hatırlamak, mekânların ve nesnelerin de dâhil olduğu bir süreçtir. Mekânın, hatırlama açısından önemi, travmatik olaylarda özellikle belirginleşir. Bu noktadan yola çıkarak bu makalede, mekân ve kolektif bellek arasındaki ilişki, Sivas Katliamı’nda yakınları öldürülen kişilerin Madımak Oteli’ne dair deneyimlerini temel alarak incelenmektedir. Bu amaçla, on kişiyle derinlemesine görüşmeler gerçekleştirilmiş ve Madımak Oteli önündeki bir anmada katılımlı gözlem yapılmıştır. Makalede, bu görüşmelerden ve gözlemlerden hareketle, ilk olarak, tüm grubun mekânla (Madımak Oteli) kurduğu ilişki ele alınmıştır. Sonraki kısımda da, grup içerisindeki farklı bellek çerçeveleri, bir travma mekânı olarak Madımak Oteli ile olan ilişki bağlamında değerlendirilmiştir.
Alevi-Olmayan Bir Araştırmacı Olarak Alevilik Üzerine Çalışmak: Göç-Mekânda Ama Evde Çok-Alanlı Etnografi
Get PDFThis paper aims to contribute to a debate on the ethnographic methodology from a multi-sited research I conducted among my nationals at-home-abroad. During the 1980s, debates on this newly emerging research position, commonly known as, “anthropology at home,” became institutionalized and this issue inevitably lead to reconsideration of the knowledge production in anthropology. Before adressing this issue, I will attempt to define methodological inclinations of ethnography in the light of Malinowski’s pioneering portrayal, which has bequeathed us two significant questions: (a) how to locate the role of “shock of otherness” in producing anthropological knowledge and (b) how to understand the “field” imagined as the natural scene of this production. At the end of the paper, I will focus more on my own ethnographic experience as a non-Alevi researcher among fellow nationals (Alevis) in various locales at home (Turkey) and abroad (Europe) to be able to discuss the issue of “anthropology at home” in the case of Turkey. Bu çalışma etnografi yöntemine dair bir tartışmaya, çok-alanlı bir etnografi saha araştırmasından doğru katkı sunmayı amaçlamaktadır. 1980’lerle birlikte araştırmacının üyesi olduğu toplulukla çalıştığı saha deneyimlerini betimlemek üzere önerilen “evde antropoloji” yaklaşımı, antropolojide bilgi üretme sürecini de zorunlu olarak yeniden düşünmemizi gerektiren bir tartışma gündemi olmuştur. Bu tartışmaya yaklaşmazdan evvel Malinowski’den doğru geleneksel etnografi yöntemini betimleyerek sonraki kuşaklara miras kalan iki soruya odaklanacağım. Etnografi yöntemine özgünlüğünü veren “ötekilik sarsıntısı” deneyiminin doğal sahnesi olarak düşünülen “sahanın” gerçekte inşaa edilen bir mekân olması düşüncesini ziyaretle “evde antropoloji” yaklaşımına dair bir tartışma yürütmeyi amaçlıyorum. Son kısımda ise Alevi-olmayan bir antropolog olarak gurbet-mekânda ama evde Alevilik konusunda gerçekleştirdiğim çok-alanlı saha çalışmasından öz-düşünümsel bazı notlar aktararak Türkiye düzleminde konunun önemini tartışmaya açmaya çalışacağım
Uzun Süreli Etnografinin Önemi Üzerine ve Postill’e Bir Yanıt
Get PDFEthnographic examinations of media and social change can focus too narrowly on the changes taking place at the time of introduction of a new communication technology and thus can end up being incredibly short-sighted and celebratory in their approach. Postill argues that inquiries into media's role in social change should not be done through time-constrained ethnographic methods, but rather should follow a more biographical model that better accounts for ongoing social change. In response to his essay in this issue and in light of my fieldwork experience in the same site during the past 15 years, I discuss the value of adopting a longitudinal approach to media ethnographies with focused or punctuated revisits (Burawoy, 2003) to the field.Medya ve toplumsal değişimi inceleyen etnografik yaklaşımlar, araştırma objesi olarak çoğunlukla yeni bir iletişim aracının ortaya çıktığı noktadaki değişimlere odaklandığından, yeni teknolojinin dönüştürücü gücünü fazlasıyla öne çıkarma eğilimi göstebilmektedirler. Bu yüzden Postill, medyanın toplumsal değişime olan etkisini anlamak için belli bir zamanla kısıtlandırılmış etnografik yöntemler yerine, devam etmekte olan toplumsal değişimin altını çizebilecek biyografik bir yöntemin gerekliliğini savunmaktadır. Kendisinin bu sayıdaki makalesine yaptığım yorum, kendi uzun-süreli medya etnografisi araştırmamdan da örneklerle ve Buroway’un (2003) sahaya odaklı ve kesintili geri dönüş yönteminden yola çıkarak, uzun-süreli bir medya etnografisi yaklaşımının önemine vurgu yapmaktadır
Sosyal Antropolojide Yöntem ve Etik Sorunu: "Klasik Etnografiden Diyalojik Etnografiye Doğru"
Get PDFEspecially since the second half of 20th century onwards, there have been serious debates and self-criticism processes that took for decades on the nature and ethics of the studies in the discipline of anthropology: It was claimed that anthropology was in the midst of a crisis. As a result of all these debates, the existing theoretical and methodological traditions were shaken and this process gave way to the emergence of new tendencies. Previously, the anthropologist was merely deemed to be a scientist and scientific objectivity was attributed to the product of him/her: The attention of the discipline was solely directed on the anthropological texts and cultures as subjects. Later, the anthropologist whose main concern was to introduce a culture or community, was expected to dwell more upon what has happened during the process. Why this tendency gained such an importance then? Why did the attention on “the different”, on the urge to have the knowledge of the different, turned out to be a tendency of seeing the anthropologist as the gatherer of information and focusing on his/her practice of compiling and writing of these information?...The subject of this article is an attempt to give answer to abovementioned questions. Özellikle 20’nci yüzyılın ikinci yarısından itibaren on yıllar boyunca antropoloji disiplini içerisinde, yapılan işin doğası ve etiği üzerine ciddi tartışma ve öz-eleştiri süreçleri yaşanmış, antropolojinin bir krizde olduğu söylenmiş; sonuçta bu yaşananlar disiplin içerisinde mevcut kuramsal ve yöntemsel gelenekleri sarsarak, yeni yönelimlerin ortaya çıkmasına yol açmışlardır. Daha önceleri yalnızca “yansız bir bilim insanı” sayılan antropoloğun bilimsel nesnellik atfedilen ürünü olan metin üzerinde odaklaşan ve metnin konusunu oluşturan kültürlerde olup bitenlere dikkatini yönelten disiplin, artık bir kültür ya da topluluğu tanıtma işine soyunmuş olan antropolog, bunu yaparken neler olup bittiği üzerinde daha çok durmaya başlamıştır. Bu neden önem kazanmıştır? Neden, “farklı olan”a ilginin, farklı olanın bilgisini edinme isteğinin yerini, bu bilgiyi toplayan kişi olarak antropoloğa ve onun bilgiyi derleme ve yazma süreçlerine yönelik ilgi almıştır?...Yukarıdaki soruların yanıtını verme çabası, bu yazının konusunu oluşturmaktadır
Tahminlerden Geriye Kalanlar Üzerine: Akademide İletişim Felsefesini Aramak
Get PDFThis study focuses on the first phase of my ongoing research project, The Case of Ulysses: A Comparative Analysis on How to Study Philosophy of Communication. I try to examine a feature of current philosophy of communication both in the USA and in Turkey. Through this project, I also develop ‘a novel method’, The Case of Ulysses, which does not read but performs James Joyce’s Ulysses, for studying philosophy of communication. My research areas are academia and the departments of philosophy, communication, media and/or visual studies, in particular. This article reveals findings from semi-structured interviews with academics at Boston University (BU), Harvard University, Massachusetts Institute of Technology (MIT) and University of Massachusetts (UMASS Amherst) on what they think about philosophy of communication. When searching philosophy of communication becomes an improvisation on philosophy of communication, this does not only depict the field but also reveals how to change it. Bu çalışma, Ulysses Vakası: İletişim Felsefesinin Nasıl İnceleneceği Üzerine Karşılaştırmalı Bir Çözümleme başlıklı devam eden araştırma projemin ilk aşamasına odaklanmaktadır. Söz konusu araştırmada hem ABD’de hem de Türkiye’de iletişim felsefesinin bugünkü görünümlerini incelemeye çalışıyorum. Buna ek olarak, araştırma boyunca iletişim felsefesinin nasıl inceleneceği üzerine James Joyce’un Ulysses’ini okumak yerine, onu icra eden ‘yeni bir yöntem’i, Ulysses Vakası’nı, geliştiriyorum. Araştırma alanım akademi, belirgin olarak da, felsefe bölümleri ile iletişim, medya ve/veya görsel çalışmalarla ilgili bölümlerdir. Bu makale, Boston Üniversitesi (BU), Harvard Üniversitesi, Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (MIT) ve Massachusetts Üniversitesi’ndeki (UMASS Amherst) akademisyenlerin iletişim felsefesi hakkında ne düşündükleri üzerine yarı-yapılandırılmış görüşmelerin bulgularını ortaya çıkarmaktadır. İletişim felsefesini aramak; iletişim felsefesi üzerine bir doğaçlamaya dönüştüğünde, bu sadece alanı resmetmekle kalmaz aynı zamanda onun nasıl değiştirileceğini de gözler önüne serer.
