National Institute of Development Administration
NIDA (National Institute of Development Administration): Wisdom Repository / สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์Not a member yet
3872 research outputs found
Sort by
The influence of online brand community identity and brand community trust on customer loyalty--based on mediation effects of customers' participation and customers' co-created value
No full textThesis (Ph.D. (Management))--National Institute of Development Administration, 2022With the spread of mobile communication equipment and the rapid development of the Internet economy, consumers are increasingly choosing to make purchasing decisions through the information provided by the Internet. As a result, more enterprises are accelerating their online business transformation, and more and more enterprises are joining the wave of online brand community building to maintain brand-customer relationships, help enterprises manage consumer relationships and maintain customer loyalty. As a result, the online business of the enterprise is more competitive, especially the management and services of the online community of the respective brands directly affect the survival and development of the enterprise. Therefore, it is important to increase the customer's identity, trust and loyalty to the brand.
Based on the theory of social identity and the theory of trust, this study integrates the theory of customer co-created value, and from the perspective of customer co-created value, constructs a new conceptual model, and explores the influence path and mechanism of online brand community identity and brand community trust on customer loyalty. Discuss the relationship between brand community identity and brand community trust on customer participation and customer loyalty, and study the relationship between customer participation and customer co-created value, and the relationship between customer co-created value and customer loyalty. At the same time, it also discusses the role of customer participation as a single mediation between online brand community identity, trust and customer loyalty, and customer co-created value between customer participation and customer loyalty, as well as the role of customer participation and customer co-created value as a chain mediation between online brand community identity, trust and customer loyalty.
This study found that there is a significant positive correlation between brand community identity and customer participation. there is a significant positive correlation between brand community trust and customer participation. there is a significant positive correlation between brand community identity and customer loyalty. there is a significant positive correlation between brand community trust and customer loyalty. There is a significant positive impact between customer participation and customer co-created value. There is a significant positive correlation between customer co-created value and customer loyalty. At the same time, the study further confirmed that customer participation plays a partly mediation role between brand community identity and customer loyalty, customer participation plays a partly mediation role between brand community trust and customer loyalty, customer co-created value plays a complete mediation role between customer participation and customer loyalty, customer participation and customer co-created value plays a partly mediation role between brand community identity and customer loyalty, customer participation and customer co-created value plays a partly mediation role between brand community trust and customer loyalty, effectively conveying the influence of brand community identity and brand community trust on customer loyalty.
This study verifies the relationship between model variables, expands the extension of social identity theory and trust theory, enriches the content of customer co-created value theory, further verifies the application of customer co-created value theory in the online brand community, and puts forward relevant suggestions for enterprise management of online brand community, and provides reference and reference for enterprise construction and management of online brand community to maintain and improve customer loyalty and promote long-term enterprise development
Appropriate rule for self-regulation in Thai Stock Exchange Market
No full textวิทยานิพนธ์ (น.ด.)--สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2565การกำกับดูแลตนเองเป็นการกำกับดูแลรูปแบบหนึ่งที่นิยมนำมาใช้อย่างกว้างขวาง โดยเปิดโอกาสให้สมาชิกในกลุ่มวิชาชีพหรือกลุ่มธุรกิจได้เข้ามามีบทบาทในการกำกับดูแลสมาชิกด้วยกันเอง ประเทศไทยก็ได้นำแนวทางการกำกับดูแลตนเองดังกล่าวมาใช้ในตลาดซื้อขายแลกเปลี่ยนหลักทรัพย์ (ตลาดรอง) ของประเทศไทย โดยมีองค์กรกำกับดูแลตนเองทั้งในระดับตลาดหลักทรัพย์ อันได้แก่ ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย และในระดับสมาคมธุรกิจหลักทรัพย์ อันได้แก่ สมาคมตลาดตราสารหนี้ไทย อย่างไรก็ตามหลักเกณฑ์การกำกับดูแลตนเองในปัจจุบันก็ก่อให้เกิดปัญหาที่สำคัญหลายประการดังนี้ (1) พระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 ไม่ได้รับรองสถานะองค์กรกำกับดูแลตนเองในตลาดซื้อขายแลกเปลี่ยนหลักทรัพย์ ทำให้เกิดความไม่ชัดเจนว่าองค์กรใดบ้างที่มีสถานะเป็นองค์กรกำกับดูแลตนเองและควรมีความรับผิดตามกฎหมายอย่างไร (2) ไม่มีหลักเกณฑ์ที่ส่งเสริมให้มีองค์กรกำกับดูแลตนเองในระดับสมาคมธุรกิจหลักทรัพย์ได้หลายแห่ง ทำให้ไม่มีองค์กรที่สามารถแบ่งเบาภาระงานด้านการกำกับดูแลสมาชิกได้อย่างเต็มที่หากมีการแปรรูปตลาดหลักทรัพย์ในอนาคต และ (3) หลักเกณฑ์การกำกับดูแลตนเองตามพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 ไม่เพียงพอต่อการคุ้มครองผู้มีส่วนได้เสียในตลาดซื้อขายแลกเปลี่ยนหลักทรัพย์อย่างเหมาะสม เนื่องจากสร้างความไม่เป็นธรรมแก่ผู้มีส่วนได้เสียอื่นที่ไม่ใช่สมาชิกในตลาด ก่อให้เกิดการรวมกลุ่มกันของสมาชิกองค์กรกำกับดูแลตนเองเพื่อกีดกันการแข่งขัน และทำให้เกิดการขัดกันของผลประโยชน์ระหว่างสมาชิกขององค์กรกำกับดูแลตนเองและผู้ลงทุน
ทั้งนี้จากการศึกษาหลักเกณฑ์การกำกับดูแลตนเองในตลาดซื้อขายแลกเปลี่ยนหลักทรัพย์ของต่างประเทศ อันได้แก่ มาเลเซีย เกาหลีใต้ และสหรัฐอเมริกา พบว่าทุกประเทศที่เลือกศึกษามีการรับรองสถานะองค์กรกำกับดูแลตนเองไว้ในกฎหมายเกี่ยวกับหลักทรัพย์ อีกทั้งหลักเกณฑ์ของมาเลเซียและสหรัฐอเมริกาก็เปิดโอกาสให้มีองค์กรกำกับดูแลตนเองในระดับสมาคมธุรกิจหลักทรัพย์ได้หลายแห่ง โดยสมาคมธุรกิจหลักทรัพย์ของสหรัฐอเมริกาที่ถูกรับรองให้เป็นองค์กรกำกับดูแลตนเองตามกฎหมายสามารถแบ่งเบาภาระหน้าที่การกำกับดูแลสมาชิกของตลาดหลักทรัพย์ภายหลังการแปรรูปแล้วได้เป็นอย่างดี นอกจากนี้ทุกประเทศที่เลือกศึกษามีการกำหนดหลักเกณฑ์การกำกับดูแลตนเองที่ดีเพื่อสร้างความเป็นธรรมและความโปร่งใสที่คล้ายคลึงกัน เช่น มีการรับฟังความคิดเห็นของผู้มีส่วนได้เสีย มีกระบวนการจัดการข้อเรียกร้อง มีการเปิดเผยร่างของกฎเกณฑ์ กฎเกณฑ์ และคำวินิจฉัย เป็นต้น ส่วนหลักเกณฑ์ที่กำหนดเพื่อคุ้มครองผู้ลงทุนมีความแตกต่างกันในหลายเรื่อง ตัวอย่างเช่น มาเลเซียกำหนดสัดส่วนกรรมการอิสระในคณะกรรมการขององค์กรกำกับดูแลตนเองน้อยกว่ากึ่งหนึ่ง ในขณะที่เกาหลีใต้กำหนดสัดส่วนกรรมการอิสระไว้มากกว่ากึ่งหนึ่ง ตลาดหลักทรัพย์ของมาเลเซียและสหรัฐอเมริกามีการแยกส่วนงานกำกับดูแลสมาชิกออกมาเป็นบริษัทโดยเฉพาะ ในขณะที่องค์กรกำกับดูแลส่วนใหญ่ได้แยกออกมาเพียงคณะกรรมการกำกับดูแลสมาชิก มาเลเซียมีกลไกการกำกับการดำเนินงานขององค์กรกำกับดูแลตนเองที่ครบถ้วนมากกว่าประเทศอื่น โดยแฉพาะการกำหนดหน้าที่ให้องค์กรกำกับดูแลตนเองต้องแจ้งให้หน่วยงานกำกับดูแลของรัฐทราบเมื่อมีการลงโทษสมาชิก และการให้อำนาจหน่วยงานกำกับดูแลของรัฐเข้าทำหน้าที่แทนองค์กรกำกับดูแลตนเองได้ในบางกรณี เป็นต้น
ดังนั้นผู้เขียนมีข้อเสนอแนะว่าควรนำแนวทางการกำกับดูแลตนเองของต่างประเทศมาแก้ไขปัญหาของประเทศไทยดังนี้ (1) ควรปรับปรุงแก้ไขพระราชบัญญัติหลักทรัพย์และตลาดหลักทรัพย์ พ.ศ. 2535 ให้มีบทบัญญัติรับรองสถานะองค์กรกำกับดูแลตนเอง (2) กำหนดหลักเกณฑ์ส่งเสริมให้มีองค์กรกำกับดูแลตนเองในระดับสมาคมธุรกิจหลักทรัพย์ได้หลายแห่ง และ (3) ควรปรับปรุงแก้ไขหลักเกณฑ์การกำกับดูแลตนเองให้เป็นธรรม โปร่งใส และคุ้มครองผู้ลงทุนได้มากขึ้น เช่น ควรกำหนดโครงสร้างของคณะกรรมการองค์กรกำกับดูแลตนเองให้มีสัดส่วนกรรมการอิสระมากกว่ากึ่งหนึ่ง ควรกำหนดให้มีคณะอนุกรรมการกำกับดูแลสมาชิกโดยเฉพาะ ควรเพิ่มอำนาจให้ ก.ล.ต. สามารถกำกับการดำเนินงานขององค์กรกำกับดูแลตนเองได้มากขึ้น ซึ่งรวมถึงการเข้าไปปฏิบัติหน้าที่แทนองค์กรกำกับดูแลตนเองได้ เป็นต้นSelf-regulation is a form of widely used regulation which allows members of professional or business group taking the role of regulating themselves. Thailand also adopted self-regulation to the stock exchange market (secondary market) of Thailand. There are Self-Regulatory Organizations (SROs) at the stock exchange level, namely “the Stock Exchange of Thailand” (SET) and the securities association level, namely “the Thai Bond Market Association” (ThaiBMA). However, the current rule for self-regulation creates several important problems as follows: (1) As the Securities and Exchange Act B.E. 2535 does not certify the Self-Regulatory Organization (SRO) status in the stock exchange market, this is unclear which organization has the SRO status and how it should be liable under the Thai law. (2) There is no rule to promote Multi SRO model at the securities association level which may cause no entity to support member regulatory function in case of the stock exchange’s demutualization in the future and (3) The rule for self-regulation under the Securities and Exchange Act B.E. 2535 is not sufficient to properly protect all stakeholders in the stock exchange market since it creates unfairness to non-membership stakeholders in the market, forms SRO membership cartel to mitigate competition and causes conflict of interest between the SRO members and investors.
According to the study of rule for self-regulation in stock exchange market of case study countries i.e. Malaysia, South Korea and the United States, it is found that the securities law of all case study countries has the provision to certify SRO status. The Malaysian and US law support Multi SRO model at the securities association level. In addition, after demutualization of stock exchanges in the United States, the securities association can properly perform SRO function to relieve the burden of stock exchanges’ member regulation. Moreover, all case study countries have similar good standard of self-regulatory rule to ensure fairness and transparency e.g. providing public hearing for stakeholders, having due process of dispute settlement, disclosing rule, drafted rules and decisions. However, the rules to ensure investor protection in each case study country are different in several items. For example, Malaysia sets the proportion of independent directors in the SRO board less than half while South Korea sets such proportion more than half. The Malaysian and US stock exchanges separate member regulatory function to new subsidiary while other SROs only separate to subcommittee on member regulation. Malaysia has mechanism of SRO oversight program more comprehensive than other countries, especially specifying that SRO must notify state regulator when punishing its members and state regulator is empowered to act on behalf of SRO in some situations.
Therefore, the author recommends that Thailand should adopt proper self-regulatory rule of case study countries to solve SRO problems in Thailand as follows: (1) The Securities and Exchange Act B.E. 2535 should be amended to certify the SRO status. (2) The rule to promote Multi SRO at the securities association level should be established and (3) The rule for self-regulation should be amended to increase fairness, transparency and investor protection. For example, the structure of the SRO board should comprise of independent directors more than half, specific subcommittee on member regulation should be established, the power of the Securities and Exchange Commission (SEC) to oversee the member regulation function of SRO should be increased, including the SEC empowerment to act on behalf of the SRO
The influence of online brand community identity and brand community trust on customer loyalty--based on mediation effects of customers' participation and customers' co-created value
No full textThesis (Ph.D. (Management))--National Institute of Development Administration, 2022With the spread of mobile communication equipment and the rapid development of the Internet economy, consumers are increasingly choosing to make purchasing decisions through the information provided by the Internet. As a result, more enterprises are accelerating their online business transformation, and more and more enterprises are joining the wave of online brand community building to maintain brand-customer relationships, help enterprises manage consumer relationships and maintain customer loyalty. As a result, the online business of the enterprise is more competitive, especially the management and services of the online community of the respective brands directly affect the survival and development of the enterprise. Therefore, it is important to increase the customer's identity, trust and loyalty to the brand.
Based on the theory of social identity and the theory of trust, this study integrates the theory of customer co-created value, and from the perspective of customer co-created value, constructs a new conceptual model, and explores the influence path and mechanism of online brand community identity and brand community trust on customer loyalty. Discuss the relationship between brand community identity and brand community trust on customer participation and customer loyalty, and study the relationship between customer participation and customer co-created value, and the relationship between customer co-created value and customer loyalty. At the same time, it also discusses the role of customer participation as a single mediation between online brand community identity, trust and customer loyalty, and customer co-created value between customer participation and customer loyalty, as well as the role of customer participation and customer cocreated value as a chain mediation between online brand community identity, trust and customer loyalty.
This study found that there is a significant positive correlation between brand community identity and customer participation. there is a significant positive correlation between brand community trust and customer participation. there is a significant positive correlation between brand community identity and customer loyalty. there is a significant positive correlation between brand community trust and customer loyalty. There is a significant positive impact between customer participation and customer co-created value. There is a significant positive correlation between customer co-created value and customer loyalty. At the same time, the study further confirmed that customer participation plays a partly mediation role between brand community identity and customer loyalty, customer participation plays a partly mediation role between brand community trust and customer loyalty, customer cocreated value plays a complete mediation role between customer participation and customer loyalty, customer participation and customer co-created value plays a partly mediation role between brand community identity and customer loyalty, customer participation and customer co-created value plays a partly mediation role between brand community trust and customer loyalty, effectively conveying the influence of brand community identity and brand community trust on customer loyalty.
This study verifies the relationship between model variables, expands the extension of social identity theory and trust theory, enriches the content of customer co-created value theory, further verifies the application of customer co-created value theory in the online brand community, and puts forward relevant suggestions for enterprise management of online brand community, and provides reference and reference for enterprise construction and management of online brand community to maintain and improve customer loyalty and promote long-term enterprise development
คู่มือการสืบค้นคลังปัญญา สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
No full textคู่มือฉบับนี้เป็นเอกสารที่จัดทำขึ้นสำหรับผู้ใช้งานปลายทาง (End users) เพื่อประกอบการเรียกดูและค้นหาข้อมูลในระบบคลังปัญญาของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ เนื้อหาในคู่มือประกอบด้วย วิธีการเรียกดูข้อมูล วิธีการค้นหาข้อมูล วิธีกรองผลการค้นหา รูปแบบการแสดงผลข้อมูล และวิธีเข้าถึงเอกสารฉบับเต็
บทบาทของรัฐในการควบคุมข่าวปลอมบนสื่อออนไลน์
No full text การศึกษาบทบาทของรัฐในการควบคุมข่าวปลอมบนสื่อสังคมออนไลน์ มีวัตถุประสงค์ในการศึกษาดังนี้ 1.เพื่อศึกษาบทบาทของรัฐในการตรวจสอบและการจัดการข่าวปลอมบนสื่อสังคมออนไลน์ 2.เพื่อศึกษาค่าเฉลี่ยของขั้นตอนและกระบวนการนำนโยบายการควบคุมข่าวปลอมบนสื่อสังคมออนไลน์ไปปฏิบัติ 3.เพื่อหาข้อสรุปจากการศึกษาวิจัยและนำเสนอเป็นแนวทางในการปรับปรุงนโยบายการควบคุมข่าวลวงบนสื่อสังคมออนไลน์ของรัฐบาล.การวิจัยเรื่องการศึกษาบทบาทของรัฐในการจัดการข่าวปลอมบนสื่อสังคมออนไลน์ ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน (Mixed Method) ประกอบด้วยการ การวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยการเก็บรวบรวมข้อมูลเอกสาร (Documentary search) หน่วยงานและการสัมภาษณ์ผู้ที่เกี่ยวข้องและการการวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) เพื่อศึกษาค่าเฉลี่ยของขั้นตอนและกระบวนการนำนโยบายการควบคุมข่าวปลอมบนสื่อสังคมออนไลน์ไปปฏิบัติการเก็บข้อมูลแบบเจาะจงประชากรที่ใช้ศึกษาคือหน่วยงานของรัฐ โดยแบ่งเป็น 2 กลุ่ม. ผลการศึกษาเชิงปริมาณพบว่า ปัจจัยในขั้นตอนและกระบวนการนำนโยบายไปปฏิบัติมีความแตกต่างในประเด็นต่างๆดังนี้ (1) หน่วยงานที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดในด้านความชัดเจนในกระบวนการกำหนดโครงสร้างขั้นตอนกระบวนการ การบริหารงานการตรวจสอบข่าวปลอมหน่วยงานคือกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (2) หน่วยงานที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดในการสนับสนุนการปฏิบัติตามนโยบายการตรวจสอบและการจัดการข่าวปลอมคือกระทรวงกลาโหม (3) หน่วยงานที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดที่มีการรวบรวมแหล่งข้อมูล การค้นหาข้อมูลที่สะดวกรวดเร็วในการตรวจสอบข่าวปลอม คือ กระทรวงกลาโหม (4) หน่วยงานที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดที่มีการสื่อสารและการประสานงานของผู้ประสานงานแต่ละหน่วยงาน คือกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม (5) หน่วยงานที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดที่มีรูปแบบ ช่องทาง วิธีการ ของแต่ละหน่วยงานเพียงพอต่อการสื่อสารและการประสานงานตรวจสอบข่าวปลอมคือกระทรวงคมนาคม (6) ตำแหน่งที่มีค่าเฉลี่ยสูงสุดที่มีความารถในการลดขั้นตอนการสื่อสารและการประสานให้รวดเร็วขึ้น คือตำแหน่งอำนวยการ.ผู้วิจัยขอเสนอแนะในประเด็นต่างๆดังนี้ (1) แต่ละหน่วยงานมาสร้างข้อตกลงร่วมกันในการกำหนด ขั้นตอนและกระบวนการ กำหนดผู้รับผิดชอบที่ชัดเจน อาจจะตั้งเป็นเจ้าหน้าที่ตรวจสอบข่าวปลอมแต่ละหน่วยงาน เป็นภารกิจหลักรวมทั้งการให้อำนาจในการดำเนินคดีทางกฎหมายแก่หน่วยงาน เนื่องจากปัจจุบันแต่ละหน่วยงานมีแค่เจ้าหน้าที่ประสานงานเท่านั้นและก็มาจากหลากหลายหน้าที่ ที่มีภารกิจหลักงานประจำอยู่แล้ว ทำให้ผู้ปฏิบัติมีภาระงานเพิ่มขึ้นและขาดอำนาจในการดำเนินคดีด้วยตนเอง (2) ควรแบ่งประเภทข่าวในการตรวจสอบข่าวปลอมของหน่วยงานต่างๆให้ชัดเจน ข่าวที่สามารถตรวจสอบได้เลย นั่นคือมีประกาศของกระทรวงอย่างเป็นทางการควรช่องทางปกติ สามารถตอบสังคมออนไลน์ได้ทันทีและอีกประเภทก็คือข่าวที่ยังไม่มีประกาศอย่างเป็นทางการจากกระทรวงเป็นเรื่องใหม่ยังไม่มีผลรับรองแบบวิทยาศาสตร์ก็ควรจัดตั้งให้มีการศึกษาจากผู้เชี่ยวชาญขึ้นนมาอาจจะเป็นหน่วยงานพิเศษ (special unit) แต่ละกระทรวงทำหน้าที่เป็นศูนย์ศึกษาข้อมูล เพื่อเป็นข้อมูลในการตอบกับสังคมออนไลน์ ประเด็นที่ (3) เนื่องจากนโยบายตรวจสอบข่าวปลอมบนสื่อสังคมออนไลน์นั้นรัฐสนับงบประมาณผูกพันธ์ต่อเนื่อง5ปี ให้กับหน่วยงานหลักคือกระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคมในการจัดการศูนย์ต่อต้านข่าวปลอมแห่งชาติ แต่หน่วยงานสนับสนุนอื่นไม่ได้รับงบประมาณอุดหนุนในภารกิจนี้รัฐควรจะสนับสนุนงบประมาณเพิ่มเติมให้แต่ละหน่วยงานในการดำเนินนโยบายเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของกระบวนการตรวจสอบข่าวปลอม (4) การประชาสัมพันธ์ นอกเหนือจากช่องทางของศูนย์ต่อต้านข่าวปลอมแห่งชาติ ควรจะร่วมมือกับสื่อกระแสหลักในการนำเสนอข่าวปลอมในแต่ละวัน.The state’s role in dealing with fake news on social media remains little understood. The objectives of this study are the following: 1) to identify the steps and process that the state can take in verifying and managing fake news on online social media, 2) to examine the means that different agencies have in developing and implementing policies to regulate fake news on online social media, and 3) To draw conclusions from this research and present them in the form of a guideline for improving the governmental policies on the regulation of fake news on social media. A mixed-methods approach was used. Qualitative data were collected from document analysis and interviews. Quantitative research was done through data collection in a questionnaire survey. Variables were determined to measure the factors affecting the implementation of an online fake news control policy. The quantitative research showed that different policies have different impacts on the following issues. (1) The organization with the highest mean clarity in determining the steps for verifying and managing fake news is the Ministry of Digital Economy and Society. (2) The highest mean support for the implementation of fake news verification and management is the Ministry of Interior. (3) The Ministry of the Interior had the highest mean data collection and convenient searching for information to verify fake news. (4) The Ministry of Digital Economy and Society has the highest mean in communication and coordination across agencies. (5) The department with the highest mean sufficient types, channels, and methods for communication and coordination with agencies in fake news verification is the Ministry of Transportation. (6) The position with the highest mean ability to shorten communication and coordination steps is the director. The researcher suggests the following. (1) All agencies should establish clear steps and process for fake news identification and designate personnel to verify it. This includes empowering agencies to conduct legal proceedings. Each agency only has coordinators who have separate job responsibilities, which increases their workload and reduces their power to take legal action. (2) Types of news should be clearly categorized. News that can be easily verified, such as official ministerial announcements, should be immediately responded to through normal channels. News that is new and has not had official confirmation by the ministry or has not been scientifically endorsed should receive expert study. A data center can be set up in each ministry to respond to the population online. (3) For verification of fake news on social media, the state authorized a five-year budget to the Ministry of Digital Economy and Society to manage the National Anti-Fake News Center. However, other agencies should also receive sufficient funding for this mission. (4) In addition to using the channels of the National Anti-Fake News Center, the government should cooperate with mainstream media to find fake news on a daily basis
Performance evaluation of migrants' working management policy between 2019-2020
No full textThesis (D.P.A.)--National Institute of Development Administration, 2022This study aims to 1) evaluate the migrants’ working management policy between 2019-2020, 2) study factors affecting performance of the migrants’ working management policy between 2019-2020, 3) develop an effective migrants’ working management model, and 4) suggest an effective migrants’ working management policy. The research is a mixed methods research combining qualitative research and quantitative research. The key informants included 20 implementors of relevant agencies selected by purposive sampling, and the data were analyzed by content analysis. The sample consisted of 400 employers employing migrant workers with Cambodian, Laotian, and Burmese nationalities in Bangkok and was randomly selected by Taro Yamane’s formula. The statistics used in the research were frequency, percentage, mean, and standard deviation.
Results of the study showed that, in the performance of migrants’ working management policy between 2019-2020, 151,508 migrant workers had been granted their work permits from a name list of 197,280 workers submitted by their employers. Factors affecting the policy performance included policy, leadership of the organization, strategic planning, resource adequacy, digitalization, implementors, coordination and collaboration, public relations, clients/stakeholders, laws and regulations, and service processes.
The effective migrants’ working management model consists of 4 main components. The first component is the organizational plan, which includes the policy, leadership of the organization, strategic planning, resource adequacy, digitalization, implementors, coordination and collaboration, public relations, clients/stakeholders, and laws and regulations. Another component is the service utilization plan, including service processes. The third one is outputs. The fourth component is outcomes. The model has been evaluated and approved by experts. All of the experts agreed that the composition of the model is appropriate. Model descriptions are congruent. The model is consistent with the national context. It is possible to implement as well as being useful for migrants’ working management in Thailand.
The recommendations for an effective migrants’ working management policy are as follows:
1. The migrants’ working management policy, which has been approved by the Cabinet, will be effective only when the announcement of the Ministry of Interior and the Ministry of Labour is issued. Therefore, for each policy promulgation, the announcement of the Ministry of Interior and the Ministry of Labour must be made at the same time in order to prevent any gaps in the operation, because a policy is not a law. It is only an operational guideline.
2. The migrants’ working management policy should manage only a group of migrant workers in the nation who have been allowed to work and have an identity document from their country of origin. If those migrant workers do not renew their work permit within the specified period, or cannot find a new employer within the period specified by law, they will become illegal migrant workers. Thus, the registration of migrant workers should be opened specifically for those groups to prevent them from leaving the legal employment system.
3. Migrants’ working management should integrate a shared migrant worker database. There must be a main agency, such as the Office of the National Security Council (NSC), Internal Security Operations Command (ISOC), and Ministry of Digital Economy and Society to help link the information between each agency.
4. A shared, databased technology should be used for collecting migrant workers’ data, such as health examination, permission to stay in the Kingdom, work permit, preparing/updating history records and issuing an identity card for non-Thai persons. Relevant agencies should be able to check information from the shared database, and employers/enterprises should be able to track information from this system as well.การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อประเมินผลการดำเนินงานของนโยบายการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าวปี 2562-2563 2) เพื่อศึกษาปัจจัยที่ส่งผลต่อผลการดำเนินงานของนโยบายการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าว ปี 2562-2563 3) เพื่อสร้างตัวแบบการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าวที่มีประสิทธิผล และ 4) เพื่อเสนอแนะนโยบายการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าวที่มีประสิทธิผล วิธีการวิจัยเป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ เสริมด้วยการวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ เจ้าหน้าที่ผู้ปฏิบัติงานของหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง จำนวน 20 ราย คัดเลือกโดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหา กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นายจ้างที่จ้างแรงงานต่างด้าวสัญชาติกัมพูชา ลาว และเมียนมา ทำงาน ในจังหวัดกรุงเทพมหานคร จำนวน 400 คน สุ่มกลุ่มตัวอย่าง ด้วยสูตรของ Taro Yamane สถิติที่ใช้ในการวิจัย คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่า ผลการดำเนินงานของนโยบายการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าว ปี 2562-2563 มีแรงงานต่างด้าวได้รับการต่ออายุใบอนุญาตทำงานจำนวนทั้งสิ้น 151,508 ราย จากจำนวนแรงงานต่างด้าวซึ่งนายจ้างยื่นบัญชีรายชื่อ (Name List) แจ้งความต้องการจ้างทั้งหมด 197,280 ราย สำหรับปัจจัยที่ส่งผลต่อผลการดำเนินงานของนโยบาย ได้แก่ นโยบาย การนำองค์กร การวางแผนเชิงกลยุทธ์ ความเพียงพอของทรัพยากร ความเป็นดิจิทัล บุคลากรผู้ปฏิบัติงาน การประสานงานและความร่วมมือ การประชาสัมพันธ์ ผู้รับบริการ/ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย กฎหมายและระเบียบ และกระบวนการให้บริการ
ตัวแบบการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าวที่มีประสิทธิผล ประกอบด้วยส่วนประกอบหลัก 4 ส่วน ได้แก่ ส่วนแรกคือ แผนองค์การ (Organization Plan) ซึ่งประกอบด้วย นโยบาย การนำองค์กร การวางแผนเชิงกลยุทธ์ ความเพียงพอของทรัพยากร ความเป็นดิจิทัล บุคลากรผู้ปฏิบัติงาน การประสานงานและความร่วมมือ การประชาสัมพันธ์ ผู้รับบริการ/ผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย กฎหมายและระเบียบ ส่วนที่สองคือ แผนการให้บริการ (Service Utilization Plan) ซึ่งได้แก่ กระบวนการให้บริการ ส่วนที่สามคือ ผลผลิต (Outputs) และส่วนที่สี่คือ ผลลัพธ์ (Outcomes) ทั้งนี้ ตัวแบบดังกล่าวเป็นตัวแบบที่ผ่านการประเมินและรับรองจากผู้ทรงคุณวุฒิ โดยผู้ทรงคุณวุฒิทุกท่านมีความเห็นตรงกันว่า องค์ประกอบของตัวแบบมีความเหมาะสม การอธิบายตัวแบบมีความเชื่อมโยงกัน ตัวแบบมีความสอดคล้องกับบริบทของประเทศ และมีความเป็นไปได้ในการนำไปปฏิบัติ รวมถึงสามารถนำไปใช้ประโยชน์ได้จริงสำหรับการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าวของประเทศไทย
ข้อเสนอแนะนโยบายการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าวที่มีประสิทธิผล ได้แก่
1. นโยบายการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าว ซึ่งผ่านความเห็นชอบของคณะรัฐมนตรี จะมีผลก็ต่อเมื่อประกาศกระทรวงมหาดไทยและประกาศกระทรวงแรงงานซึ่งออกตามมติคณะรัฐมนตรีนั้นๆ มีผลบังคับใช้ ดังนั้น ในการประกาศใช้นโยบายในแต่ละครั้ง จะต้องออกประกาศกระทรวงมหาดไทยและประกาศกระทรวงแรงงานในเวลาที่ใกล้เคียงกับการประกาศใช้นโยบาย เพื่อไม่ให้เกิดช่องว่างของการดำเนินการ เพราะนโยบายไม่ใช่กฎหมาย แต่เป็นเพียงแนวทางการดำเนินการ
2. นโยบายการบริหารจัดการการทำงานของแรงงานต่างด้าว ควรจะเป็นการบริหารจัดการเฉพาะกลุ่มแรงงานต่างด้าวที่อยู่ในประเทศ ซึ่งเป็นกลุ่มที่เคยได้รับการอนุญาตทำงาน และมีเอกสารประจำตัวจากประเทศต้นทางแล้ว โดยการต่ออายุใบอนุญาตทำงานให้กับแรงงานต่างด้าว หากแรงงานต่างด้าวดังกล่าวไม่ได้ดำเนินการต่อใบอนุญาตทำงานภายในระยะเวลาที่กำหนด หรือไม่สามารถหานายจ้างรายใหม่ได้ภายในระยะเวลาที่กฎหมายกำหนด ซึ่งจะส่งผลให้แรงงานต่างด้าวกลายเป็นแรงงานต่างด้าวผิดกฎหมาย ควรเปิดจดทะเบียนแรงงานต่างด้าว เป็นการเฉพาะสำหรับกลุ่มแรงงานต่างด้าวดังกล่าว เพื่อไม่ให้แรงงานต่างด้าวออกไปจากระบบการจ้างงานที่ถูกกฎหมาย
3. การบริหารจัดการการทำงานของคนต่างด้าว ควรมีการบูรณาการฐานข้อมูลแรงงานต่างด้าวร่วมกัน โดยจะต้องมีหน่วยงานที่เป็นหน่วยงานหลัก เช่น สำนักงานสภาความมั่นคงแห่งชาติ (สมช.) กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในราชอาณาจักร (กอ.รมน) กระทรวงดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม เข้ามาช่วยในการดำเนินการเชื่อมโยงข้อมูลระหว่างหน่วยงานแต่ละหน่วยงานเข้าด้วยกัน
4. ควรนำเทคโนโลยีการจัดเก็บข้อมูลแบบฐานข้อมูลที่ทุกหน่วยงานใช้ร่วมกันได้ (Shared Database) มาใช้ในเก็บข้อมูลแรงงานต่างด้าว ทั้งข้อมูลการตรวจสุขภาพ การขออยู่ต่อในราชอาณาจักร การขอรับใบอนุญาตทำงาน การจัดทำหรือปรับปรุงทะเบียนประวัติและออกบัตรประจำตัวคนซึ่งไม่มีสัญชาติไทย โดยให้หน่วยงานที่เกี่ยวข้องสามารถที่จะตรวจสอบข้อมูลจากฐานข้อมูลที่ใช้ร่วมกันได้ และควรจะให้นายจ้าง/สถานประกอบการ สามารถติดตามข้อมูลจากระบบดังกล่าวได้ด้ว
Punitive damages in environmental cases
No full textวิทยานิพนธ์นี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาการกำหนดค่าเสียหายในคดีความผิดเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมของกฎหมายไทยตามพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ประกอบกับหลักการ แนวคิด ทฤษฎีที่เกี่ยวข้องกับหลักค่าเสียหายเชิงลงโทษในการนำมาปรับใช้กรณีคดีความผิดเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมในกฎหมายไทย โดยเปรียบเทียบการกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษมาใช้ในคดีความผิดเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อมในกฎหมายไทยกับกฎหมายต่างประเทศ ได้แก่ สหรัฐอเมริกา ออสเตรเลีย และจีน เพื่อวิเคราะห์ปัญหากฎหมายไทยโดยเฉพาะอย่างยิ่งพระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 และประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ ในการกำหนดค่าสินไหมทดแทนในคดีความผิดเกี่ยวกับสิ่งแวดล้อม
จากการศึกษาพบว่า หลักกฎหมายว่าด้วยการละเมิดในประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ของไทยนั้นไม่เพียงพอต่อการปรับใช้ในคดีสิ่งแวดล้อม และหลักการกำหนดค่าสินไหมทดแทนตามกฎหมายแพ่งดังกล่าวมิได้เป็นหลักการที่รับรองต่อการใช้กำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษได้อย่างเหมาะสมในคดีสิ่งแวดล้อม ซึ่งจะส่งผลให้ค่าเสียหายที่ผู้กระทำความผิดในคดีสิ่งแวดล้อมต้องชดใช้นั้นไม่เพียงพอต่อค่าเสียหายที่เกิดขึ้นจริง อีกทั้ง พระราชบัญญัติส่งเสริมและรักษาคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. 2535 มีการกำหนดเพียงแต่ความรับผิดแต่มิได้บัญญัติถึงหลักเกณฑ์ในการกำหนดค่าเสียหายเอาไว้ด้วย
การศึกษาครั้งนี้เสนอแนะว่า ควรนำแนวคิดค่าเสียหายเชิงลงโทษ มาปรับใช้ในการแก้ไขเยียวยาความเสียหายที่ผู้ก่อมลพิษต้องรับผิดในความเสียหายเพิ่มมากขึ้นนอกเหนือจากค่าเสียหายที่ต้องชดใช้ตามความเป็นจริง อันเป็นการก่อให้เกิดการยับยั้งการกระทำที่ส่งผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อม สร้างความตระหนักต่อความเสียหายที่จะส่งผลกระทบตามมา และยังป้องปรามมิให้บุคคลอื่นกระทำความผิดในลักษณะเช่นเดียวกันนี้ขึ้นอีกด้วย จึงควรบัญญัติหลักกฎหมายให้อำนาจศาลในการกำหนดค่าเสียหายเชิงลงโทษในกฎหมายสิ่งแวดล้อมไว้อย่างชัดเจน เพื่อให้ศาลสามารถหยิบยกหลักดังกล่าวนำไปปรับใช้ และก่อให้เกิดประโยชน์กับประชาชนโดยส่วนรวมในการคุ้มครองผู้เสียหายในคดีสิ่งแวดล้อมให้ได้รับการเยียวยาอย่างเป็นธรรมและเหมาะสมThis study aims to investigate the problem of assessing damages in environmental litigation under Thai law, in accordance with the National Environment Quality Promotion and Preservation Act B.E.1992 and the Civil and Commercial Code, alongside principles, concepts, and theories relating to punitive damages applied in environmental law offenses. This involves a comparative analysis of punitive damages assessment in environmental lawsuits under Thai law versus foreign laws, specifically in the United States, Australia, and China. The aim is to scrutinize issues in Thai law, particularly those related to the National Environment Quality Promotion and Preservation Act B.E. 1992 and the Civil and Commercial Code, in terms of determining compensatory damages in environmental offenses cases.
The study reveals that the principles of infringement under Thai's Civil and Commercial Code are insufficient for application in environmental cases. Moreover, the rule of determining compensatory damages under this civil law does not adequately support the application of punitive damages in environmental lawsuits. This often results in the actual damage that the offender in an environmental case is obliged to pay, being insufficient compared to the actual harm caused. Furthermore, the National Environment Quality Promotion and Preservation Act B.E. 1992 only stipulates liabilities without prescribing any standards for assessing damages.
This study proposes that the concept of punitive damages should be applied to increase the remedial damages that a polluter is responsible for, beyond the actual damages they must compensate for. This would act as a deterrent to activities that harm the environment, increase awareness of the potential resulting damage, and discourage others from committing similar offenses. Therefore, legal principles should be established to grant courts clear authority to assign punitive damages in environmental law. This would allow courts to apply these principles effectively and benefit the general public by ensuring that victims of environmental harm receive fair and appropriate compensation
พระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรครั้งที่1 ของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
No full textพระบรมราโชวาทของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช รัชกาลที่ 9 ในพิธีพระราชทานปริญญาบัตรครั้งที่1 ของสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร
การพัฒนารูปแบบศักยภาพขององค์การบริหารส่วนตำบลท้องถิ่นร้อยแก่นสารสู่สังคมสูงวัย
No full textThesis (D.P.A.)--National Institute of Development Administration, 2022This research has four purposes: search for the factors, conditions, phenomena and contexts that affect the potential of local Sub-district Administrative Organizations, which are essential to an ageing society and leads to the creation of a potential local model. There are aspects of an ageing society, including testing the potential model of local Sub-district Administrative Organizations for an aging society and making policy recommendations. Therefore, the researcher designed both qualitative and quantitative research to have both in-depth and broad perspectives leading to the creation of a potential model of local Sub-district Administrative Organizations that are essential to an ageing society and the inherent advantages of an administration and the delivery of public services, including the competencies of the Sub-district Administrative Organization for future efficiency and effectiveness. The research style was a mixed method design, a sequential mixed method starting with a qualitative method, followed by a quantitative method, and then another qualitative method (qualitative method + quantitative method + qualitative method) to get the most precise answer. Therefore, the first qualitative method created a new body of knowledge and confirmation of the construction from real phenomena and the quantitative method. In addition, confirmation of the authenticity of the phenomena by quantitative research was used, including confirming the model, leading to the development of a model that was consistent with the community context. The researcher used theoretical concepts about organizational management and competency, and theoretical concepts about effectiveness and achievement to lead to the study of the potential of local administrative organizations in the care of the elderly and as the research framework for this study. The research topic is the Sub-district Administrative Organization (SAO) in the provinces of Roi Et, Khon Kaen, and Maha Sarakham.
The first phase of the research was qualitative, key informants included administrators, namely the presidents of Sub-District Administrative Organizations, Sub-district clerks, the Director of the Welfare and Social Division, and personnel from 15 Sub-district Administrative Organizations in the Roi-Kaen-San area selected from organizations that had received awards for organizational administration as organizations with better organizational evaluation scores. The sampling used a specific selection method according to the research objectives. The research tool was an unstructured interview on issues related to organizational management, performance, effectiveness and achievement, leading to data analysis by using content analysis and writing a descriptive narrative. The research results found potential models of Sub-district Administrative Organizations in the sub-district area for an ageing society. Factors related to organizational management included the factors of management structure, learning resources of the organization and communication, to convey the work of the elderly in Sub-district Administrative Organizations in the Roi-Kaen-San area. The competency factors included leadership factors, follower status, attitude, work skills, and the body of knowledge for the operation of the elderly in the Roi-Kaen-San Sub-district Administrative Organization. These are factors related to the effectiveness and achievement of the Sub-district Administrative Organization's work on the elderly. In addition, the results of the study also found that the factors that promote the effectiveness and achievement of the organization include the collaboration factor, which is critical in promoting the ability of the Sub-district Administrative Organization to perform better on the elderly, particularly in reducing resource constraints in various aspects of the Sub-district Administrative Organization's operations that lead to success in the implementation of elderly management.
The second phase of the research was quantitative, it answered the objectives of the study in order to confirm the potential development model of local Sub-district Administrative Organizations in an ageing society to propose and develop a potential model for local Sub-district Administrative Organizations, thus offering an essential service to an ageing society. The unit of analysis was at the organizational level, comprising Sub-district Administrative Organizations in Maha Sarakham Province, Khon Kaen Province, and Roi Et Province. The population consisted of 392 places, chosen by random sampling according to the research objectives, then using a non-probability random sampling of 200 places from the research and analysis results, creating an SEM model using the PLS Smart Package program, resulting in the testing and development of a model for development. The resulting pattern obtained from the statistical analysis was consistent with the results of the first phase of the research.
In addition, the researcher brought the results of the second phase of research into the third phase of the research study to confirm the pattern following the context of the area by using focus group discussions with 12 relevant organizations, the results were consistent with the Phase 1 and Phase 2 studies, as well.
Therefore, the knowledge and findings from this research can contribute to the Sub-district Administrative Organization's work planning for the elderly in order to strengthen the organization's capacity to accommodate changes in the population structure towards the elderly, particularly in the Roi-Khan-Sarn areas, thus leading to success in work with the elderly.การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 4 ประการ คือ ค้นหาปัจจัย เงื่อนไข ปรากฏการณ์ และบริบทที่ส่งผลต่อศักยภาพของ อบต. ท้องถิ่น ซึ่งจำเป็นต่อสังคมสูงวัยและนำไปสู่การสร้างท้องถิ่นต้นแบบที่มีศักยภาพ สังคมสูงวัยในแง่มุมต่างๆ ได้แก่ การทดสอบศักยภาพ อบต. ต้นแบบด้านสังคมสูงวัยและการจัดทำข้อเสนอแนะเชิงนโยบาย ดังนั้นผู้วิจัยจึงออกแบบการวิจัยทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณให้มีมุมมองเชิงลึกและเชิงกว้างนำไปสู่การสร้างต้นแบบศักยภาพของ อบต. ท้องถิ่นที่จำเป็นต่อสังคมสูงวัยและข้อดีโดยธรรมชาติของการบริหารและ การให้บริการสาธารณะรวมถึงสมรรถนะของ อบต. ให้มีประสิทธิภาพและประสิทธิผลในอนาคต รูปแบบการวิจัยเป็นการออกแบบวิธีการแบบผสม คือ วิธีผสมตามลำดับโดยเริ่มจากวิธีเชิงคุณภาพ แล้วตามด้วย วิธีเชิงปริมาณ แล้วตามด้วย วิธีเชิงคุณภาพอีกวิธีหนึ่ง (วิธีเชิงคุณภาพ + วิธีเชิงปริมาณ + วิธีเชิงคุณภาพ) เพื่อให้ได้คำตอบที่แม่นยำที่สุด ดังนั้นวิธีการเชิงคุณภาพวิธีแรกจึงสร้างองค์ความรู้ใหม่และการยืนยันการสร้างจากปรากฏการณ์จริงและวิธีการเชิงปริมาณ นอกจากนี้ยังใช้การยืนยันความถูกต้องของปรากฏการณ์ด้วยการวิจัยเชิงปริมาณ รวมถึงการยืนยันแบบจำลอง นำไปสู่การพัฒนาแบบจำลองที่สอดคล้องกับบริบทของชุมชน ผู้วิจัยใช้แนวคิดเชิงทฤษฎีเกี่ยวกับการบริหารองค์กรและสมรรถนะ และแนวคิดเชิงทฤษฎีเกี่ยวกับประสิทธิผลและผลสัมฤทธิ์ เพื่อนำไปสู่การศึกษาศักยภาพขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นในการดูแลผู้สูงอายุและเป็นกรอบการวิจัยในการศึกษาครั้งนี้ หัวข้อวิจัยคือ อบต. ในเขตจังหวัดร้อยเอ็ด ขอนแก่น และมหาสารคาม
การวิจัยในระยะแรกเป็นเชิงคุณภาพ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้บริหาร ได้แก่ นายก อบต. ปลัด อบต. ผู้อำนวยการกองสวัสดิการและสังคม และบุคลากร อบต. 15 แห่งในจังหวัดร้อยเอ็ด -พื้นที่ขอนแก่นคัดเลือกจากหน่วยงานที่ได้รับรางวัลด้านการบริหารองค์กรเป็นองค์กรที่มีคะแนนการประเมินองค์กรดีขึ้น การสุ่มตัวอย่างใช้วิธีเลือกแบบเจาะจงตามวัตถุประสงค์ของการวิจัย เครื่องมือวิจัยเป็นแบบสัมภาษณ์แบบไม่มีโครงสร้างในประเด็นที่เกี่ยวข้องกับการบริหารองค์กร ผลการดำเนินงาน ประสิทธิผล และผลสัมฤทธิ์ นำไปสู่การวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้การวิเคราะห์เนื้อหาและการเขียนบรรยายเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบศักยภาพ อบต.ต้นแบบ ในพื้นที่ตำบลเพื่อสังคมสูงวัย ปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับการจัดการองค์กร ได้แก่ ปัจจัยด้านโครงสร้างการจัดการ แหล่งเรียนรู้ขององค์กร และการสื่อสารถ่ายทอดงานผู้สูงอายุ อบต.ร้อยแก่น ปัจจัยสมรรถนะ ได้แก่ ปัจจัยภาวะผู้นำ ภาวะผู้ตาม ทัศนคติ ทักษะในการทำงาน และองค์ความรู้ในการดำเนินงานผู้สูงอายุของ อบต.ร้อยแก่นสาร สิ่งเหล่านี้เป็นปัจจัยที่สัมพันธ์กับประสิทธิผลและผลสัมฤทธิ์ของงาน อบต. ด้านผู้สูงอายุ นอกจากนี้ ผลการศึกษายังพบว่าปัจจัยที่ส่งเสริมประสิทธิภาพและผลสัมฤทธิ์ขององค์กร ได้แก่ ปัจจัยด้านความร่วมมือซึ่งมีส่วนสำคัญในการส่งเสริมความสามารถของ อบต. ในการดำเนินงานด้านผู้สูงอายุให้ดีขึ้นโดยเฉพาะใน ลดข้อจำกัดด้านทรัพยากรในการดำเนินงานด้านต่างๆ ของ อบต. อันนำไปสู่ความสำเร็จในการดำเนินการบริหารจัดการผู้สูงอายุ
การวิจัยระยะที่ 2 เป็นเชิงปริมาณซึ่งตอบวัตถุประสงค์ของการศึกษาเพื่อยืนยันรูปแบบการพัฒนาศักยภาพของ อบต. ท้องถิ่นในสังคมสูงวัย เพื่อเสนอ และพัฒนารูปแบบศักยภาพของ อบต. ท้องถิ่น จึงเป็นบริการที่จำเป็นต่อสังคมสูงวัย หน่วยวิเคราะห์อยู่ในระดับองค์กร ประกอบด้วย อบต.ในจังหวัดมหาสารคาม จังหวัดขอนแก่น และจังหวัดร้อยเอ็ด จำนวนประชากรจำนวน 392 แห่ง เลือกโดยการสุ่มตามวัตถุประสงค์ของการวิจัยแล้วสุ่มตัวอย่างแบบไม่น่าจะเป็นจำนวน 200 แห่ง จากผลการวิจัยและการวิเคราะห์สร้างแบบจำลอง SEM โดยใช้โปรแกรม PLS Smart Package ผลการทดสอบ และการพัฒนารูปแบบการพัฒนา รูปแบบผลลัพธ์ที่ได้จากการวิเคราะห์ทางสถิตินั้นสอดคล้องกับผลการวิจัยในระยะที่หนึ่
โครงการ NIDA Smart Compact City (3/4)
No full textสภาพสมบูรณ์โครงการ NIDA Smart Compact City เมืองอัจฉริยะ หรือ Smart City เป็นรูปแบบการพัฒนาเมืองที่มีทรัพยากรจำกัดและก่อให้เกิดปัญหา นำไปสู่การส่งเสริมให้ชุมชนเมืองมีระบบการขนส่งและการใช้พลังงานที่มีประสิทธิภาพ มีคุณภาพชีวิตที่ดี ประกอบกับการนำเทคโนโลยีมาช่วยบริหารจัดการทรัพยากรเพื่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด ซึ่งนิด้าได้นำแนวคิดเมืองอัจฉริยะมาปรับใช้ภายในสถาบันทั้งหมด 8 มิติ ได้แก่
1. พลังงานอัจฉริยะ (Smart Energy)
2. การสัญจรอัจฉริยะ (Smart Mobility)
3. ชุมชนอัจฉริยะ (Smart Community)
4. สิ่งแวดล้อมอัจฉริยะ (Smart Environment)
5. เศรษฐกิจอัจฉริยะ (Smart Economy)
6. อาคารอัจฉริยะ (Smart Building)
7. การบริหารจัดการเมืองแบบอัจฉริยะ (Smart Governance)
8. นวัตกรรมอัจฉริยะ (Smart Innovation