National Institute of Development Administration
NIDA (National Institute of Development Administration): Wisdom Repository / สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์Not a member yet
3872 research outputs found
Sort by
Understanding yacht tourists’ destination loyalty in Phuket, Thailand: a causal relationship model of the influence of perceived marina attributes, tourist perceived value, with the mediating role of destination image, and tourist satisfaction
No full textThe purposes of this study were to examine marina attributes, destination image, tourist perceived value, tourism satisfaction and destination loyalty of yacht tourists in Phuket, Thailand, investigate the influence of marina attributes, destination image, tourist perceived value, tourism satisfaction and destination loyalty of yacht tourists in Phuket, Thailand, and develop a theoretical model of the influence of marina attributes, destination image, tourist perceived value affects to loyalty of Phuket as a yacht destination under mediating effect of perceived destination image and tourist satisfaction.
The study utilized a quantitative research method, utilizing an online questionnaire to gather data from 460 foreign yacht tourists who have previously chartered a yacht in Phuket and have stayed at least one night at each of Phuket's four marinas. The study utilized purposive sampling as a non-probability sampling technique. Descriptive statistics such as frequency, percentage, standard deviation, and mean were used to analyze the data. Additionally, exploratory factor analysis (EFA), confirmatory factor analysis (CFA) and Structural Equation Model (SEM) were used as inferential analysis techniques.
The descriptive analysis provided insights into the attributes of the tourists who visited Phuket's marinas. The majority of the respondents were female, aged between forty-one to fifty-six years, holding a bachelor's degree, traveled with their family, relatives, and the majority of the respondent nationalities were Asian. The behavior of yachting, residents obtained information about yacht tourism from travel agencies and contacted them through websites. The respondents mostly traveled to Phuket to charter a yacht and did so about three times, the majority chose natural attractions. The travel motivations were tourist activities and attractions. Type of yacht charter was crewed charter, and the most of traveled by one-day charters.
The level of yacht tourist’s perception upon variables affecting loyalty of yacht tourists to visit Phuket Thailand. The study found that yacht tourists perceived marina attributes at a high level of agreement with five elements which are perceived value, perceived destination image, perceived tourist satisfaction, and destination loyalty. According to the confirmatory factor analysis of yacht destination loyalty, all 22 key aspects can be grouped into 5 components which are perceived marina attributes consisted of 5 observable variables with component weights between .47 and .99, tourist perceived value consisted of 4 observable variables with component weights between .41and .94, perceived destination image consisted of 7 observable variables with component weights between .70 and .80, perceived tourist satisfaction consisted of 4 observable variables with component weights between .70 and .99, and destination loyalty consisted of 2 observable variables with component weights between .83 and .94.
The structural equation model according to hypothesis, this research aimed to examine structural equation model (SEM). The result reveal that the structural equation model (Modified Model) was congruent with the empirical data after the adjustment. The analysis results of the model of destination loyalty for yacht tourists who experience in Phuket Thailand indicate a good fit: chi-square statistic (χ2) of the structural relationship model = 104.055, degrees of freedom (df) = 135.0, P-value = 0.01, ratio between chi-square value and number of degrees of freedom (χ2/df) = 1.143, comparative fit index (CFI) = 0.998, and root mean square error of approximation (RMSEA) = 0.018. Finally, this study proposed a guideline for developing marketing strategies for yacht tourists in Phuket that should focus on. The analysis consists of 3 issues: 1) marina attributes: recommended to enhance the marina facilities to meet contemporary standards, ensure security and comply with international regulations to satisfy the demands of tourists. 2) Phuket destination image: highlighting Phuket's excellent tourism image and distinctiveness through a variety of marketing communication channels, both online and offline, develop and improve the standard of tourist attractions to ensure that they are distinctive and unique. 3) tourists' perceived value: government and private sectors involved in yacht tourism to inspire confidence in potential visitors, differentiate Phuket from other yachting destinations and create a unique identity that appeals to a wider range of vacationers. Therefore, developing effective products and services will increase made decision-making the likelihood of positive word-of-mouth to intention to recommend and intention to revisit in create destination loyalty in Phuket as a yacht destination.
Social innovation for sustainable tourism
No full textการศึกษาวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์วิเคราะห์ศักยภาพการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนบนฐานทรัพยากรชุมชน และนวัตกรรมทางสังคม เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยที่มีผลต่อการจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน และเสนอแนวทางการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนโดยนวัตกรรมทางสังคมตำบลตลาดใหม่ อำเภอวิเศษชัยชาญ จังหวัดอ่างทอง เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี (Mixed Method Research) ระหว่างการวิจัยเชิงคุณภาพ (Qualitative Research) โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์แบบเจาะลึก (In – Depth Interview) และสนทนากลุ่ม (Focus Group Discussion) จากกลุ่มผู้นำชุมชนแบบเป็นทางการและไม่เป็นทางการ เช่น นายกองค์การบริหารส่วนตำบล และอาสาสมัครสาธารณสุขประจำหมู่บ้าน เป็นต้น จำนวน 20 ท่าน และใช้การวิจัยเชิงปริมาณ (Quantitative Research) โดยใช้แบบสอบถาม (Questionnaires) กับตัวเเทนครัวเรือน จำนวน 261 ครัวเรือน โดยวิธีการสุ่มแบบโควตาไม่เป็นสัดส่วน (Quota sampling) และแบบบังเอิญ (Accidental Selection) วิเคราะห์ข้อมูลจากแบบสอบถามโดยใช้สถิติพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ความถี่ โดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปสำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์ SPSS (Statistical Package for the Social Science) วิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพโดยการวิเคราะห์เนื้อหา (Content Analysis)
จากการศึกษาพบว่า ศักยภาพในการพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนและนวัตกรรมทางสังคมของตำบลตลาดใหม่มีประวัติศาสตร์ของบรรพชนทั้งหมด 12 ท่าน และมีภูมิปัญญาท้องถิ่นที่เกิดจากการมีส่วนร่วมของประชาชนในชุมชนในการตั้งกลุ่มวิสาหกิจ เช่น วิสาหกิจชุมชนกลุ่มออมทรัพย์เพื่อการผลิตจักสานบ้านตลาดใหม่ วิสาหกิจชุมชนคนรักดนตรีไทย อบต .ตลาดใหม่ การแสดงลำตัด กลุ่มขนมไทยบ้านตลาดใหม่ กลุ่มนวดแผนโบราณเพื่อสุขภาพ และกระถางดินเผา เป็นต้น ด้านปัจจัยที่มีผลต่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน ได้แก่ 1) ปัจจัยภายใน พบว่า มีบุคลากรที่เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ และเปิดโอกาสให้หน่วยงานหรือสถาบันการศึกษาเข้ามาพัฒนา โดยมุ่งเน้นการพัฒนาพื้นที่เป็นสำคัญ รวมถึงการสนับสนุนการมีส่วนร่วมของคนในชุมชน และ 2) ปัจจัยภายนอก พบว่า มีนโยบายการส่งเสริมการท่องเที่ยวจากภาครัฐเป็นการกระตุ้นเศรษฐกิจ และมีกฎหมายในการควบคุมมาตรฐานของการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน
แนวทางการขับเคลื่อนการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนโดยนวัตกรรมทางสังคม ได้แก่ การส่งเสริมการพัฒนาพื้นที่ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์โดยการมีส่วนร่วมของประชาชนในชุมชน ขับเคลื่อนการท่องเที่ยวเชิงประวัติศาสตร์อย่างยั่งยืนโดยนวัตกรรมทางสังคม ผลักดันการท่องเที่ยวที่สอดคล้องกับอัตลักษณ์ของชุมชนและการท่องเที่ยวที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม การส่งเสริมการตลาดดิจิทัลด้านการท่องเที่ยว เพื่อประชาสัมพันธ์ และขายสินค้าและบริการการท่องเที่ยว จัดเส้นทางการท่องเที่ยว One Day Trip และครบวงจร ส่งเสริมการท่องเที่ยวโดยชุมชน โดยให้นักท่องเที่ยวเรียนรู้วิถีชุมชน และเชื่อมโยงการท่องเที่ยวในอำเภอ จังหวัด และจังหวัดใกล้เคียงโดยขอความร่วมมือกับภาครัฐและภาคเอกชนThis research study aims to analyze the potential for sustainable tourism development based on community resources and social innovation. It also aims to analyze factors affecting sustainable tourism management and to propose guidelines for driving sustainable tourism through social innovation in Talat Mai Subdistrict, Wiset Chai Chan District, Ang Thong Province. This study adopts a Mixed Method Research approach, combining Qualitative Research through In-Depth Interviews and Focus Group Discussions with formal and informal community leaders, such as Chief Executive of the SAO and Village Health Volunteer, totaling 20 people. Additionally, Quantitative Research using Questionnaires was conducted with 261 representative households, employing Quota sampling and Accidental Selection methods. Data from the questionnaires were analyzed using descriptive statistics such as percentages and frequencies with the Statistical Package for the Social Sciences, while qualitative data were analyzed through Content Analysis.
The study revealed that the potential for sustainable tourism development and social innovation in Talat Mai Subdistrict is rooted in its history of 12 ancestors and local wisdom that has emerged from community participation in establishing enterprise groups. These groups include the Savings Group Community Enterprise for the Production of Baan Talat Mai Basketry, a Thai music lover community enterprise, the Talat Mai Subdistrict Administrative Organization, Lam Tad performances, Baan Talat Mai Thai dessert group, traditional massage for health, and clay pots production, among others. Factors influencing sustainable tourism include internal factors, such as the presence of history experts and opportunities for agencies or educational institutions to focus on area development, including support for community participation. External factors include government tourism promotion policies aimed at stimulating the economy and laws regulating tourism standards affecting sustainability.
Guidelines for driving sustainable tourism through social innovation include: Promoting the development of the area as a historical tourist destination through the participation of people in the community, Driving sustainable historical tourism through social innovation, Promoting tourism that is consistent with community identity and environmentally friendly tourism, Utilizing digital marketing to publicize and sell tourism products and services, Organizing One-Day Trips and creating complete travel routes to promote community tourism, allowing tourists to learn about the ways of the community, Establishing connections in tourism across the district, province, and nearby regions by seeking cooperation with the government and private sectors.
Sustainable retail: the business model of refill stores in Bangkok Metropolitan
No full textการศึกษานี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาลักษณะโมเดลธุรกิจร้านรีฟีล (Business Model) ความท้าทายของธุรกิจ (Business Challenge) และเสนอแนวทางเบื้องต้นในการพัฒนาธุรกิจร้านรีฟีลในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล โดยใช้การสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้าง (Semi-Structured Interview) ผู้ประกอบการและผู้จัดการแบรนด์ร้านรีฟีลทั้งหมด 10 ร้าน ในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล โดยมีการลงพื้นที่ร้านรีฟีลเพื่อเก็บข้อมูลและสังเกตการณ์ โดยนำข้อมูลที่ได้วิเคราะห์แบบพรรณนาเชิงเนื้อหา (Content Analysis) ตามกรอบการศึกษาองค์ประกอบโมเดลธุรกิจที่ปรับปรุงจาก Johnson, Christensen & Kagermann (2008), Osterwalder (2008), Social Innovation lab (2013), Tandemic (2019) และ Kotler (1997) โดยแบ่งลักษณะของโมเดลธุรกิจออกเป็น 4 ส่วน ได้แก่ 1) คุณค่าต่อลูกค้า (Customer Value Proposition) 2) สูตรกำไร (Profit Formula) 3) ทรัพยากรหลัก (Key Resource) และ 4) กระบวนการหลัก (Key Process)
ผลการศึกษาพบว่า
1. คุณค่าต่อลูกค้า (Customer Value Proposition): คุณค่าของร้านรีฟีล (Value of the Shop) ได้แก่ 1) แนวคิดของการค้าปลีกยั่งยืน (Sustainable Retail Concept) 2) การลดขยะ (Waste Reduction) 3) สินค้าคุณภาพที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อมและส่งเสริมความยั่งยืนในสังคม (Sustainable Products) และ 4) การเป็นแหล่งเรียนรู้และชุมชนด้านสิ่งแวดล้อม (Environment Learning Community)
2. ทรัพยากรหลัก (Key Resource): ทรัพยากรที่ธุรกิจร้านรีฟีลต้องใช้ในการดำเนินกิจการ โดยเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับธุรกิจร้านรีฟีลในการส่งมอบคุณค่าให้แก่ลูกค้าและสังคม ได้แก่ 1) ผู้ประกอบการ (Entrepreneur) 2) เงินลงทุน (Investment) 3) สินค้า (Products) 4) อุปกรณ์ (Equipment) 5) พันธมิตร (Partnerships) 6) ทำเลที่ตั้ง (Location) และ 7) พนักงาน (Employees)
3. สูตรกำไร (Profit Formula): การสร้างกำไรของธุรกิจร้านรีฟีลในขณะที่มอบคุณค่าให้แก่ลูกค้า ได้แก่ กำไร (Profit) ต้นทุน (Cost) รวมถึงแนวทางในการตั้งราคาสินค้า (Pricing)
4. กระบวนการหลัก (Key Process): กระบวนการดำเนินงานและการจัดการของธุรกิจร้านรีฟีลที่ช่วยให้ร้านรีฟีลสามารถส่งมอบคุณค่าให้แก่ลูกค้าและสังคม ได้แก่ 1) การปฏิสัมพันธ์กับลูกค้า (Customer Engagement) 2) การตลาดและช่องทางการสื่อสาร (Marketing and Communication Channels) 3) การบริการ (Service) 4) การออกแบบร้าน (Shop Design) 5) การดูแลสินค้า (Storage) 6) การจัดการบรรจุภัณฑ์ที่ใช้แล้ว (Used Packaging Management) และ 7) การสนับสนุนการลดขยะบรรจุภัณฑ์แก่ผู้ผลิต (Supporting Packaging Waste Reduction for Supplier)
ความท้าทายทางธุรกิจ (Business Challenge) ที่สำคัญของการทำธุรกิจร้านรีฟีลนั้นอยู่ในส่วนของสูตรกำไร (Profit Formula) กล่าวคือ ธุรกิจการขายสินค้ารีฟีลนั้นให้กำไรสุทธิ (Margin) ที่ต่ำ ส่งผลให้ธุรกิจร้านรีฟีลในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑลอาจไม่สามารถดำเนินธุรกิจได้อย่างมีประสิทธิภาพทางสังคมและการเงินอย่างยั่งยืน
แนวทางพัฒนาธุรกิจร้านรีฟีลในพื้นที่กรุงเทพมหานครและปริมณฑล ได้แก่ 1) การทำตู้รีฟีล (Refill Station) เพื่อกระจายสินค้ารีฟีล 2) การนำเสนอสินค้าคุณภาพที่หลากหลาย (Quality and Variety of Products) 3) การให้รางวัลแก่ลูกค้าที่ซื้อสินค้าไร้บรรจุภัณฑ์ (Reward Me) 4) การหาพันธมิตร (Partnerships) คู่ค้าที่สนับสนุนและส่งเสริมแนวคิดการ “รักษ์โลก” ของธุรกิจร้านรีฟีล 5) การทำการตลาดในเชิงรุก: การตลาดแบบอินฟลูเอนเซอร์ (Influencer Marketing) และการตลาดชุมชน (Community Marketing)
ผลการศึกษาสามารถสรุปได้ว่า คุณค่าของร้านรีฟีลนั้นเกิดขึ้นตั้งแต่แนวคิดของร้านที่ส่งเสริมความยั่งยืน กล่าวคือ ธุรกิจร้านรีฟีลไม่เพียงแต่สร้างผลกระทบทางบวกต่อสิ่งแวดล้อม คือ เป็นร้านค้าปลีกที่ตอบโจทย์ของผู้บริโภคในการลดการใช้บรรจุภัณฑ์ครั้งเดียว และส่งเสริมการใช้บรรจุภัณฑ์ซ้ำ แต่ยังสร้างผลกระทบต่อเศรษฐกิจและสังคมอย่างยั่งยืนในแง่ของการกระจายรายได้สู่ชุมชนท้องถิ่น ด้วยการเป็นหน้าร้านให้กับผู้ประกอบการรายย่อยในชุมชนที่ผลิตสินค้าธรรมชาติที่เป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม สนับสนุนเกษตรกรในท้องถิ่นผ่านการรับซื้อวัตถุดิบในราคาที่เป็นธรรม ร้านรีฟีลจึงถือเป็นรูปแบบการค้าปลีกที่ยั่งยืน (Sustainable Retail Concept) ที่สร้างผลกระทบทางบวกต่อเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมThe aim of this study is to examine the characteristics of the refill store business model, the challenges it encounters, and to propose initial guidelines for developing refill stores in the Bangkok metropolitan area and its suburbs. This research conducted semi-structured interviews with a total of 10 refill store owners and managers in the Bangkok metropolitan area and suburbs. Data were collected through on-site visits to the refill stores and analyzed using a content analysis framework based on the business model components, as modified from Johnson, Christensen & Kagermann (2008), Osterwalder (2008), Social Innovation Lab (2013), Tandemic (2019), and Kotler (1997). The business model components were categorized into 1) Customer Value Proposition, 2) Profit Formula, 3) Key Resources, and 4) Key Processes, which were the main subjects of this study.
The study findings indicate that:
1. Customer Value Proposition: The value of refill stores includes 1) Sustainable Retail Concepts, 2) Waste Reduction, 3) Sustainable Products that are environmentally friendly and promote sustainability in society, and 4) Environmental Learning Communities.
2. Key Resources: Essential resources required for the operation of refill stores in delivering value to customers and society include 1) Entrepreneurs, 2) Investment, 3) Products, 4) Equipment, 5) Partnerships, 6) Location, and 7) Employees.
3. Profit Formula: Profit Formula refers to the ability of refill store businesses to generate profit while delivering value to customers and includes factors like Profit, Cost, and Pricing strategies.
4. Key Processes: Key Processes encompass the operational and management processes of refill store businesses that enable them to deliver value to customers and society, including 1) Customer Engagement, 2) Marketing and Communication Channels, 3) Services, 4) Shop Design, 5) Storage, 6) Used Packaging Management, and 7) Supporting Packaging Waste Reduction for Suppliers.
The primary business challenge for refill stores lies in the Profit Formula, as the low profit margin of selling refill products may hinder their ability to operate efficiently and sustainably in the social and financial aspects.
The development guidelines for refill stores in the Bangkok metropolitan area and suburbs are as follows: 1) Establishing Refill Stations: Create refill stations to distribute refill products effectively. 2) Diverse Range of High-Quality Refill Products: Offer a wide variety of high-quality refill products to cater to diverse customer preferences. 3) Customer Rewards for Package-Free Refills: Implement a customer rewards program that incentivizes those who purchase package-free refill products. 4) Foster Sustainable Partnerships: Develop partnerships that actively support and promote the store's sustainability concept. 5) Proactive Marketing Strategies: Employ proactive marketing strategies, such as influencer marketing and community engagement.
The results of this study conclude that the value of refill stores is derived from their commitment to sustainability, serving as more than just environmentally friendly stores. They also address consumer needs to reduce single-use packaging and contribute to the local economy by supporting local producers of natural products. Refill stores represent a sustainable retail concept that has positive impacts on the economy, society, and the environment
Development of a cybersecurity risk register for IT outsourcing in the procurement process of a non-bank payment service providers: a case study of XYZ Company Limited
No full textThis research aims to develop a cybersecurity risk register for the IT outsourcing procurement process of a non-bank payment service providers, using Company XYZ as a case study. The study addresses how small organizations can effectively identify and manage cyber risks in their procurement processes.
The research employs a qualitative methodology, including literature review, content analysis of relevant documents, and in-depth interviews with 60% of the organization's executives and employees. Data was collected using semi-structured interviews and analyzed through content analysis to identify key themes.
The findings reveal that an effective risk register development process should include identification of critical information assets, analysis of threats and vulnerabilities, and risk assessment aligned with procurement stages, while considering the organization's resource and expertise limitations. The study presents audit guidelines and best practices based on international standards, enhancing risk management efficiency.
This research contributes to the development of cybersecurity risk management approaches for small-scale payment service providers. However, limitations include access to sensitive information and the organization's understanding of relevant regulations. Future research should expand the scope to cover a wider range of service providers and continuously monitor changes in laws and technologies.การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาทะเบียนความเสี่ยงด้านความมั่นคงปลอดภัยไซเบอร์ในกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างผู้ให้บริการภายนอกด้านเทคโนโลยีสารสนเทศ สำหรับผู้ประกอบธุรกิจบริการการชำระเงินที่ไม่ใช่สถาบันการเงิน โดยใช้บริษัท XYZ จำกัด เป็นกรณีศึกษา การวิจัยมุ่งตอบคำถามว่าองค์กรขนาดเล็กสามารถระบุและจัดการความเสี่ยงด้านไซเบอร์ในกระบวนการจัดซื้อจัดจ้างได้อย่างมีประสิทธิภาพอย่างไร
วิธีดำเนินการวิจัยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบด้วยการทบทวนวรรณกรรม การวิเคราะห์เนื้อหาจากเอกสารที่เกี่ยวข้อง และการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้บริหารและพนักงานจำนวน 60% ของบุคลากรทั้งหมดในองค์กร เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลคือแบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง ข้อมูลที่ได้ถูกนำมาวิเคราะห์เชิงเนื้อหาเพื่อระบุประเด็นสำคัญ
ผลการวิจัยพบว่า การพัฒนาทะเบียนความเสี่ยงที่มีประสิทธิภาพต้องประกอบด้วย การระบุทรัพย์สินสารสนเทศที่สำคัญ การวิเคราะห์และระบุภัยคุกคามและช่องโหว่ และการประเมินความเสี่ยงตามขั้นตอนการจัดซื้อจัดจ้าง โดยคำนึงถึงข้อจำกัดด้านทรัพยากรและความเชี่ยวชาญขององค์กร การวิจัยได้นำเสนอแนวทางการตรวจสอบและแนวปฏิบัติที่ดีตามมาตรฐานสากล ซึ่งช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการบริหารความเสี่ยง
ผลการศึกษานี้สามารถนำไปประยุกต์ใช้ในการพัฒนาแนวทางการบริหารความเสี่ยงด้านไซเบอร์สำหรับผู้ประกอบการขนาดเล็กในอุตสาหกรรมการชำระเงิน อย่างไรก็ตาม ข้อจำกัดของการวิจัยคือการเข้าถึงข้อมูลที่มีความอ่อนไหวและความรู้ความเข้าใจขององค์กรเกี่ยวกับกฎระเบียบที่เกี่ยวข้อง สำหรับการวิจัยในอนาคต ควรขยายขอบเขตการศึกษาให้ครอบคลุมผู้ประกอบการที่หลากหลายมากขึ้น และติดตามการเปลี่ยนแปลงของกฎหมายและเทคโนโลยีอย่างต่อเนื่อ
การปรับตัวของอุตสาหกรรมไก่เนื้อเพื่อการส่งออกของไทยต่อกฏหมายด้านสิ่งแวดล้อมของสหภาพยุโรป "สินค้าเกษตรที่มาจากพื้นที่ไม่บุกรุกป่า หรือ EU deforestaton free product (EUDR)"
No full textการค้นคว้าอิสระ คณะบริหารการพัฒนาสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2566การผลิตสินค้าปศุสัตว์ของประเทศไทยถือเป็นเป็นห่วงโซ่อุปทานที่มีความสำคัญ ก่อให้เกิดมูลค่าทางเศรษฐกิจอย่างมหาศาลและมีผู้ที่เกี่ยวข้องภายใต้ห่วงโซ่การผลิตนี้เป็นจำนวนมาก ด้วยทิศทางของกฎหมายด้านสิ่งแวดล้อม แห่งสหภาพยุโรป “สินค้าเกษตรที่มาจากพื้นที่ไม่บุกรุกป่า (EU deforestation free product (EUDR))” เปรียบเสมือนกฎกติกาทางการค้าในมุมมองใหม่ที่ให้ความสำคัญกับการดูแลรักษาสิ่งแวดล้อมตลอดห่วงโซ่การผลิ
Single Point Mooring (SPM) crude oil receiving buoy management affecting the success of sustainable operations (SDG) according to goal 14.1
No full textการค้นคว้าอิสระ คณะบริหารการพัฒนาสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2566การศึกษาวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัญหาและอุปสรรค และเสนอแนะแนวทางในการบริหารจัดการทุ่นรับน้ำมันดิบ SPM ที่เหมาะสมสำหรับจังหวัดระยอง เพื่อบรรลุแนวทางการดำเนินงานอย่างยั่งยืน (SDG) ตามเป้าหมายที่ 14.1 เป็นการวิจัยเชิงผสมผสาน โดยมีกลุ่มตัวอย่างเป็นพนักงานผู้ปฏิบัติงานของบริษัท และพนักงาน ICS จำนวน 80 คน และผู้ให้ข้อมูลสำคัญเป็นตัวแทนจากหน่วยงานราชการ และเอกชน จำนวน 15 คน เก็บรวบรวมข้อมูลด้วยแบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์เชิงลึกกึ่งโครงสร้าง สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และใช้การวิเคราะห์เชิงเนื้อหาผลการวิจัยพบว่า 1) ปัญหาและอุปสรรคในการดำเนินการทุ่นรับน้ำมันดิบ SPM พบว่า มีประเด็นสำคัญ 7 ประการ ได้แก่ (1) การขาดแคลนทรัพยากร (2) การขาดแคลนเทคโนโลยีที่ทันสมัย (3) การสื่อสารภายในและภายนอกองค์การขาดประสิทธิภาพ (4) การบำรุงรักษาเครื่องมือในการดำเนินการขาดความต่อเนื่อง (5) บุคลากรขาดความรู้ความสามารถและทักษะที่สำคัญในการดำเนินงาน (6) การดำเนินการขาดการคำนึงถึงความยั่งยืนของระบบนิเวศน์ในระยะยาว และ (7) ขาดการวิจัยและพัฒนาการดำเนินงานให้สอดคล้องกับปัญหาเฉพาะหน้าอย่างต่อเนื่อง 2) แนวทางในการแก้ไขปัญหาการดำเนินการทุ่นรับน้ำมันดิบ SPM มี 11 แนวทาง ได้แก่ (1) ควรเพิ่มและจัดสรรทรัพยากรขององค์การมากขึ้น (2) นำเทคโนโลยีที่ทันสมัยในการตรวจจับและติดตามการดำเนินงาน (3) เพิ่มการประสานงานและการสร้างความสัมพันธ์กับหน่วยงานอื่นๆ (4) เพิ่มแผนการบำรุงรักษาเครื่องมือในการดำเนินงานให้พร้อมใช้งานอยู่เสมอ (5) จัดฝึกอบรมทักษะสำคัญให้บุคลากรมีศักยภาพ (6) ควรใช้มาตรฐานการดำเนินงานที่ใช้งานได้จริง เช่น IMO ISO เป็นต้น (7) เข้าร่วมการวิจัยและพัฒนาการดำเนินงานให้สอดคล้องกับปัญหาการดำเนินงานมากขึ้น (8) ควรเปิดโอกาสให้ผู้ปฏิบัติงานวางแผนการดำเนินงานครั้งต่อไป (9) ควรมีการแบ่งหน้าที่ความรับผิดชอบอย่างเหมาะสม (10) ผู้บังคับบัญชาควรสร้างขวัญและกำลังใจให้กับผู้ปฏิบัติงาน และ (11) ควรใช้มาตรฐานที่เหมาะสำหรับการป้องกันผลกระทบต่อเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อมให้เกิดความยั่งยืนมากยิ่งขึ้
Analyze business model and BCG economic model towards sustainable organic farming : a case study of the Buddhist organic agriculture learning center, Suan Phu Tad natural agriculture, Mae Lao District, Chiang Rai Province
No full textการค้นคว้าอิสระ คณะบริหารการพัฒนาสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2566งานวิจัยศึกษาเกษตรอินทรีย์จากตัวอย่างที่ประสบความสำเร็จอย่างศูนย์เรียนรู้พุทธเกษตรอินทรีย์ สวนภูตาดเกษตรธรรมชาติ อำเภอแม่ลาว จังหวัดเชียงราย ซึ่งเป็นศูนย์การเรียนรู้ที่ยึดหลักทำการเกษตรอินทรีย์เกิดเป็นธุรกิจเพื่อดูแลครอบครัวงานวิจัยนี้จึงมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษารูปแบบการทำเกษตรอินทรีย์ ระบบการจัดการเกษตรอินทรีย์ และกระบวนการทำธุรกิจของเกษตรอินทรีย์โดยใช้การวิเคราะห์ตัวแบบโมเดลทางธุรกิจ (The Business Model Canvas) จากการทำเกษตรอินทรีย์ภายใต้การนำแนวคิดโมเดลเศรษฐกิจ BCG มาประยุกต์ในการทำเกษตรอินทรีย์ ซึ่งเป็นการพัฒนาเศรษฐกิจที่ไม่ได้มุ่งเน้นเพียงการพัฒนาเศรษฐกิจ ควบคู่ไปกับการพัฒนาสังคมและการรักษาสิ่งแวดล้อมได้อย่างสมดุลให้เกิดความมั่นคงและยั่งยืนใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ เจ้าของศูนย์เรียนรู้พุทธเกษตรอินทรีย์ หน่วยงานราชการที่เกี่ยวข้อง เครือข่ายผักปลอดสารพิษ กลุ่มผู้บริโภค และกลุ่มนักท่องเที่ยว ร่วมกับการสัมภาษณ์เชิงลึก การสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม และการศึกษาเอกสารที่เกี่ยวข้องResearch studies organic agriculture using the successful example of the Buddhist Organic Agriculture Learning Center. Phu Tad Agricultural Nature Park, Mae Lao District, Chiang Rai Province, is a learning center that adheres to the principles of organic farming as a business to take care of the family. Therefore, this research aims to study the pattern of organic farming. Organic farming management system and the business process of organic agriculture using the analysis of the business model (the Business Model Canvas) from organic farming under the application of the BCG economic model concept to organic farming. which is economic development that does not focus only on economic development. Along with social development and preserving the environment in a balanced manner to ensure stability and sustainability, qualitative research methods were used to collect data by interviewing key informants, including the owners of the Buddhist Organic Agriculture Learning Center. Related government agencies, Organic vegetables network, consumer groups and tourist groups together with in-depth interviews Participatory observation and study of related document
Analysis of greenhouse gas emissions from a large hotel operation in Rayong province: A case study of Kantary Bay Hotel project, Rayong.
No full textการค้นคว้าอิสระ คณะบริหารการพัฒนาสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2566การศึกษาเรื่องนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษากิจกรรมและแหล่งกำเนิดปริมาณของการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของโครงการ โรงแรม แคนทารี เบย์ ระยอง KANTARY BAY RAYONG โดยประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์ขององค์กร เพื่อให้ทราบปริมาณและรูปแบบการปล่อยก๊าซเรือนกระจกภายในโครงการย้อนหลัง 5 ปี ตั้งแต่ ปี 2562-2566 ตลอดจนเสนอแนะแนวทางในการลดปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของกิจกรรมในโรงแรม จากการเก็บรวบรวมข้อมูลจากเอกสารการบันทึกข้อมูลต่างๆ ของโรงแรมในแต่ละกิจกรรมโดยประสานขอข้อมูลกับทางโรงแรม โดยกิจกรรมของโรงแรมที่ส่งผลต่อการปล่อยการเรือนกระจก เช่น การใช้พลังงาน การจัดการน้ำ การจัดการขยะ การใช้วัสดุ และอื่นๆ โดยคำนวณปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกตามแนวทางในการประเมินคาร์บอนฟุตพริ้นท์ขององค์กร และในการคำนวณคาร์บอนฟุตพริ้นท์แสดงผลเป็นค่าคาร์บอนไดออกไซด์เทียบเท่า (CO2e) โดยอ้างอิงวิธีการประเมินและค่าสัมประสิทธิ์การปล่อยก๊าซเรือนกระจก ตามแนวทางของ IPCC Guide for National Greenhouse Gas Inventories (2006) และตามแนวทางขององค์การบริหารจัดการก๊าซเรือนกระจก (องค์การมหาชน) (2565) ซึ่งสามารถแบ่งออกได้เป็น 3 ประเภท ได้แก่ ประเภทที่ 1 การปล่อยก๊าซเรือนกระจกโดยตรง (Direct Emission) ประเภทที่ 2 การปล่อยก๊าซเรือนกระจกทางอ้อม (Indirect Emission) และประเภทที่ 3 การปล่อยก๊าซเรือนกระจกทางอ้อมอื่นๆ (Other Indirect Emission) ซึ่งเป็นทางเลือกในการประเมินของโรงแรม แคนทารี เบย์ ระยอง KANTARY BAY RAYONG ตั้งแต่ ปี 2562-2566 ผลการศึกษา พบว่า ปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกของโรงแรม แคนทารี เบย์ ระยอง KANTARY BAY RAYONG ในปี 2562-2566 พบว่ามีปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกอยู่ในช่วง 1,295,124.84 kgCO2eq (1,295.12 tCO2e) - 1,655,248.82 kgCO2eq (1,655.25 tCO2e) โดยปี 2562 มีปริมาณการปล่อยก๊าซเรือนกระจกสูงสุด เท่ากับ 1,655,248.82 kgCO2eq (1,655.25 tCO2e) และกิจกรรมที่ส่งผลต่อการปลดปล่อยก๊าซเรือนกระจกสูงสุดเกิดจากการปลดปล่อยจากกิจกรรมการใช้ไฟฟ้า ซึ่งอยู่ในขอบเขตที่ 2 มีค่าการปลดปล่อยเท่ากับ 1,482,683.40 kgCO2e (1,482.68 tCO2e) คิดเป็นสัดส่วน 89.57 รองลงมาเกิดจากกิจกรรมการใช้ก๊าซหุงต้ม ซึ่งอยู่ในขอบเขตที่ 1 มีค่าการปล่อยก๊าซเรือนกระจกเท่ากับ 131,295.19 kgCO2eq (131.30 tCO2e) คิดเป็นสัดส่วน 7.93% โดยขอบเขตที่ 1 มีการปลดปล่อยรวมเท่ากับ 141,341.19 kgCO2e (141.34 tCO2e) คิดเป็นสัดส่วน 8.54% และขอบเขตที่ 3 มีค่าการปล่อยก๊าซเรือนกระจกเท่ากับ 31,224.22 kgCO2eq (31.22 tCO2e) คิดเป็นสัดส่วน 1.89% ตามลำดับThe objective of this study is to investigate activities and sources of greenhouse gas emissions of the Kantary Bay Hotel project, Rayong, by assessing carbon footprint of the organization in order to know the quantities and the patterns of greenhouse gas emissions within the project in the past 5 years, from 2019 to 2023, as well as to suggest guidelines to reduce greenhouse gases emitting from activities within the hotel by collecting data of each activity from hotel recorded documents, which involve coordinating with the hotel for the data. The hotel activities having impact on greenhouse gas emissions are energy usage, water management, waste management, material usage, and so on. Quantification of greenhouse gases emitted was performed by using the organization's carbon footprint assessment guidelines. Carbon footprint was calculated as carbon dioxide equivalent (CO2-e), referring the assessment method and greenhouse gas emission factor of IPCC Guide for National Greenhouse Gas Inventories (2006), and the guideline of Thailand Greenhouse Gas Management Organization (TGO) (2022), and categorized into 3 scopes: scope 1 direct emission, scope 2 indirect emission, and scope 3 other indirect emission, which are options used in the assessment of the Kantary Bay Rayong, from 2019 to 2023.
According to the result, it was found that the quantities of greenhouse gases emitted from the Kantary Bay project, Rayong during the year 2019 to 2023 were in the range of 1,295,124.84 kgCO2eq (1,295.12 tCO2e) to 1,655,248.82 kgCO2eq (1,655.25 tCO2e). In the year 2019, the emission of greenhouse gases was highest and equivalent to 1,655,248.82 kgCO2eq (1,655.25 tCO2e), and the activity causing highest impact on greenhouse gas emission was electricity usage, lying within the scope 2 and emitting 1,482,683.40 kgCO2e (1,482.68 tCO2e) which was accounted for 89.57% of the total emission of the 3 scopes. The second highest greenhouse gas emitting activity was LPG (Liquefied Petroleum Gas or cooking gas) usage, lying within the scope 1 and emitting 131,295.19 kgCO2eq (131.30 tCO2e) which was accounted for 7.93% of the total emission of the 3 scopes. The total emission of the scope 1 was 141,341.19 kgCO2e (141.34 tCO2e), and the total emission of the scope 3 was 31,224.22 kgCO2eq (31.22 tCO2e), which were accounted for 8.54% and 1.89% of the total emission of the 3 scopes, respectively
Factors affecting people’s plastic waste management behavior Nong Kan Krao Community, Klaeng District, Rayong Province
No full textการค้นคว้าอิสระ คณะบริหารการพัฒนาสิ่งแวดล้อม สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2566การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลต่อพฤติกรรมการจัดการขยะพลาสติกของประชาชนชุมชนหนองกันเกรา อำเภอแกลง จังหวัดระยอง และเสนอแนวทางการจัดการขยะพลาสติกอย่างมีประสิทธิภาพ กลุ่มตัวอย่าง 100 คน และเครื่องมือที่ใช้มีทั้งแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ สถิติที่ใช้คือสถิติเชิงพรรณนา (Descriptive Statistics) ในการแจกแจงความถี่ และหาร้อยละ และสถิติเชิงอนุมาณ (Inferential Statistics) เพื่อทดสอบสมมติฐานหาความสัมพันธ์ ระหว่างตัวแปรอิสระ และตัวแปรตาม
ผลจากการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างมากกว่ากึ่งหนึ่งเป็นเพศหญิง มีช่วงอายุอยู่ระหว่าง 21-40 ปี ส่วนใหญ่มีระดับการศึกษา ปริญญาตรี ประกอบอาชีพพนักงานบริษัท/ห้างร้าน มีรายได้อยู่ระหว่าง 25000-30000 บาท ส่วนใหญ่เคยรับรู้ข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับการจัดการขยะพลาสติก พบว่า กลุ่มตัวอย่างมีความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับการลดปริมาณขยะมูลฝอยจะต้องใช้ภาชนะที่ใช้แทนถุงพลาสติก เช่น ใส่ตะกร้า ปิ่นโต ถุงผ้า ความตระหนักในการจัดการขยะ พบว่า กลุ่มตัวอย่าง มีความตระหนักในการคัดแยกประเภทขยะมูลฝอยก่อนนำไปทิ้ง เป็นวิธีการที่ช่วยให้ ภาครัฐสามารถกำจัดขยะมูลฝอยได้ง่ายและสะดวกมากขึ้น และการมีส่วนร่วมในการจัดการขยะพลาสติก พบว่า กลุ่มตัวอย่าง มีส่วนร่วมใช้ถุงผ้า ปิ่นโต หรือตะกร้ามาซื้อสินค้า เพื่อลดการใช้ถุงพลาสติกและกล่องโฟม การได้รับข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับการจัดการที่ต่างกันมีผลต่อการมีส่วนร่วมในการจัดการขยะโดยกลุ่มตัวอย่างที่ได้รับข้อมูลข่าวสารมีส่วนร่วมในการจัดการขยะมากกว่ากลุ่มตัวอย่างที่ไม่ได้รับข้อมูล ผลการศึกษาจากการสัมภาษณ์เชิงลึกพฤติกรรมการจัดการขยะของประชาชน พบว่าประชาชนส่วนใหญ่ขาดจิตสำนึก และความตะหนัก จึงเป็นสาเหตุสำคัญในการจัดการขยะในชุมชน เนื่องจากเป็นเขตอุตสาหกรรม มีผู้อาศัยเป็นจำนวนมาก ชีวิตประจำวันมีความเร่งรีบในการจับจ่ายใช้สอยทั้งเรื่องอุปโภคและบริโภค ทำให้ส่วนใหญ่ละเลยที่จะจัดการขยะอย่างถูกวิธี ประกอบกับภาครัฐมีงบประมาณไม่เพียงพอ ในการจัดหาถังขยะให้เพียงพอต่อปริมาณขยะในแต่ละวัน รวมไปถึงกระบวนการจัดเก็บขยะโดยรถเก็บขยะยังไม่เป็นระบบมากพอ จึงเกิดปัญหาขยะล้นถังและส่งกลิ่นเหม็น
จากการศึกษา ปัจจัยที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการจัดการขยะพลาสติกของประชาชนชุมชนหนองกันเกรา อำเภอแกลง จังหวัดระยอง ผู้วิจัยหวังเป็นอย่างยิ่งว่า ชุมชนจะสามารถสร้างความเข้มแข็งให้กับชุมชนได้เอง โดยร่วมกันรณรงค์ให้คัดแยกขยะก่อนทิ้ง ลดปริมาณการใช้ขยะลงในแต่ละวัน คัดแยกขยะตั้งแต่ต้นทาง รู้จักการใช้ผลิตภัณฑ์ที่เป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม กระบวนการ 1A3R ทุกคนจะต้องปฏิบัติไปในแนวทางเดียวกัน พร้อมทั้งปลูกฝั่งค่านิยมในการจัดการขยะ ไปยังเยาวชน สอดแทรกไปยังกิจกรรมและบทเรียนต่างๆ เพื่อให้เกิดกระบวนการเรียนรู้ รวมไปถึงมีการกำหนดนโยบายและมาตรการในการจัดการขยะร่วมกันระหว่างชุมชน ภาครัฐ และเอกชน เป็นต้นThe purpose of this study is To study factors affecting the plastic waste management behavior of the people of Nong Kan Krao community, Klaeng District, Rayong Province, and propose guidelines for effective plastic waste management. The sample group was 100 people and the tools used were both questionnaires and interviews. Statistics used are descriptive statistics (Descriptive Statistics) to distribute frequencies and find percentages and inferential statistics (Inferential Statistics) to test hypotheses for relationships. Between the independent variable and the dependent variable.
The results of the study found that More than half of the sample were female. Their age range is between 21-40 years. Most have a bachelor's degree and work as employees of companies/stores. Their income is between 25,000-30,000 baht. Most of them have received information about plastic waste management. It was found that the sample group had knowledge and understanding about reducing the amount of solid waste by using containers instead of plastic bags, such as baskets, lunchboxes, cloth bags. Awareness of waste management was found that the sample group had knowledge and understanding about reducing the amount of solid waste. Be aware of separating waste types before disposing of them. The government sector can dispose of solid waste more easily and conveniently. and participation in plastic waste management, it was found that the sample group Participate in using cloth bags, lunchboxes, or baskets to buy products. To reduce the use of plastic bags and foam boxes. Receiving information about different management practices has an effect on participation in waste management. The sample group that received information participated in waste management more than the sample group that did not receive information. Results of the study from in-depth interviews on people's waste management behavior.
It was found that most people lack conscience. and awareness Therefore, it is an important cause of waste management in the community. Because it is an industrial area There are a lot of residents. Daily life is a rush to spend on both consumer and consumer items. As a result, most people neglect to manage waste properly. In addition, the government sector has insufficient budget. To provide enough trash cans to handle the amount of garbage each day. Including the waste collection process by garbage collection trucks is not systematic enough. As a result, there is a problem of garbage overflowing and giving off a bad odor.
From the study of factors affecting the plastic waste management behavior of the people of Nong Kan Krao community, Klaeng District, Rayong Province, the researcher hopes that The community will be able to strengthen the community itself. By jointly campaigning to separate garbage before throwing it away. Reduce the amount of garbage used each day. Separate waste from the source Know how to use environmentally friendly products. The 1A3R process must be followed by everyone in the same way. along with instilling values in waste management among youth and inserting them into various activities and lessons To create a learning process Including the establishment of policies and measures for joint waste management between the community, government and private sectors, etc
Applying ai governance principles for data protection in the insurance industry
No full textการค้นคว้าอิสระ คณะสถิติประยุกต์ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2566งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาและพัฒนาแนวทางการกำกับดูแลปัญญาประดิษฐ์ (AI) เพื่อปกป้องข้อมูลในธุรกิจประกันภัย โดยเน้นการวิเคราะห์ปัญหา ความท้าทาย และกรอบแนวทางการกำกับดูแล AI ในธุรกิจประกันภัย ศึกษาแนวปฏิบัติที่ดีของต่างประเทศในการนำ AI มาใช้งานอย่างมีความรับผิดชอบ และพัฒนาต้นแบบแนวทางการกำกับดูแลการใช้ AI เพื่อปกป้องข้อมูลในธุรกิจประกันภัยของไทย
การศึกษานี้ได้รวบรวมข้อมูลจากกรณีศึกษาต่างประเทศ และวิเคราะห์กฎหมาย กฎเกณฑ์ มาตรฐานสากลที่เกี่ยวข้องกับการใช้งาน AI ในธุรกิจประกันภัย โดยใช้หลักการจริยธรรมและความรับผิดชอบในการพัฒนาและใช้งาน AI นอกจากนี้ยังมีการสังเคราะห์ผลวิจัยเพื่อนำไปพัฒนาต้นแบบแนวทางการกำกับดูแล AI Governance
ผลการวิจัยพบว่า การกำกับดูแล AI ในธุรกิจประกันภัยมีความสำคัญในการสร้างความโปร่งใส ยุติธรรม และรับผิดชอบ โดยการนำหลักการกำกับดูแล AI มาใช้ช่วยให้การบริหารจัดการข้อมูลและการบริการลูกค้าเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพและปลอดภัย นอกจากนี้ การกำกับดูแล AI ยังช่วยลดความเสี่ยงจากการละเมิดสิทธิส่วนบุคคลและเพิ่มความเชื่อมั่นให้กับผู้บริโภค
การประยุกต์ใช้แนวทางการกำกับดูแล AI ในธุรกิจประกันภัยไทยเป็นไปได้ด้วยการพัฒนามาตรฐานและแนวทางที่ชัดเจน การฝึกอบรมบุคลากร และการประเมินผลการทำงานของ AI อย่างต่อเนื่อง ทั้งนี้เพื่อให้การใช้งาน AI เป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ ปลอดภัย และยั่งยืน
ยิ่งไปกว่านั้น การศึกษากรณีศึกษาจากต่างประเทศพบว่าหลายบริษัท เช่น บริษัท A ในสหรัฐอเมริกา บริษัท B ในจีน และ บริษัท C ในยุโรป ได้นำ AI มาใช้ในกระบวนการต่างๆ ของธุรกิจประกันภัย เช่น การประเมินความเสี่ยง การกำหนดเบี้ยประกัน และการจัดการเคลมอย่างมีประสิทธิภาพ การนำ AI Governance มาใช้ช่วยเพิ่มความโปร่งใสและยุติธรรมในการตัดสินใจ รวมถึงลดความเสี่ยงจากการละเมิดข้อมูลและเพิ่มความเชื่อมั่นของลูกค้า
คำสำคัญ: ปัญญาประดิษฐ์, การกำกับดูแล AI, การปกป้องข้อมูล, ธุรกิจประกันภัย, แนวปฏิบัติที่ด