Akademia Ignatianum w Krakowie: Czasopisma
Not a member yet
2764 research outputs found
Sort by
Kształcenie nauczycieli edukacji elementarnej w Islandii
Get PDFIn the article, the author presents the specific characteristics of the country and its education system, especially pre-school and early school education (grades 1 to 7). The aim of this article is to describe the Icelandic system of training elementary education teachers. The description is mainly based on Eurydice reports which are available in the internet, as well as on the academic offer of two Icelandic universi- ties and the country’s legal acts. The analysis shows that the Icelandic system of educating teachers is similar to the one in Poland: to become a teacher of elementary education, student has to complete two-stage pedagogical studies and obtain a master’s degree. It should be noticed that during pedagogical studies in Iceland students’ practice at schools is very important (especially at the University of Akureyri). Also, Ice- landic universities focus on classes that are connected with various problems of the modern world (e.g., equality, gender, inclusive educa- tion, cooperation with parents, class management).W artykule przedstawiono pokrótce specyfikę kraju, a także systemu oświaty, zwracając szczególną uwagę na edukację przedszkolną oraz początkowy etap edukacji szkolnej (klasy 1–7). Celem artykułu jest omówienie systemu kształcenia nauczycieli edukacji elementarnej w Islandii. Niniejsza charakterystyka została przygotowana głównie w oparciu o raporty Eurydice dostępne w Internecie, ofertę dwóch islandzkich szkół wyższych oraz obowiązujące w Islandii akty prawne. Jak pokazała przeprowadzona analiza, system kształcenia nauczycie- li jest zbliżony do systemu obowiązującego w Polsce. By zostać na- uczycielem edukacji elementarnej, należy ukończyć dwustopniowe studia pedagogiczne i zdobyć tytuł zawodowy magistra. Dokonując porównania między programami na studiach pedagogicznych pro- wadzonych w Polsce i w Islandii, należy zwrócić uwagę na fakt, że w przypadku Islandii większą wagę przywiązuje się do studenckich praktyk (szczególnie na Uniwersytecie w Akureyri) oraz do zajęć kore- spondujących z aktualnymi problemami, z którymi mierzy się świat – w programach studiów pojawiają się przedmioty związane z tematyką równouprawnienia oraz gender, edukacją inkluzyjną, współpracą z ro- dzicami czy zarządzaniem klasą
Rola pieśni i piosenki religijnej w publicznych wystąpieniach Jana Pawła II podczas I pielgrzymki do Polski
Get PDFThe aim of this article is to examine the functions and circumstances of religious hymns and songs that accompanied the papal speeches during John Paul II’s 1st pilgrimage to Poland. The paper is not about the musical setting of the liturgy, or the songs sung, for example, while waiting for the start of a meeting with the Pope, but about those songs that were performed during his speeches, sometimes interrupting, and sometimes complementing them. The research question is: what role did religious songs play in John Paul II’s public speeches during his first pilgrimage to Poland in June 1979? In order to answer this question I analyzed available video (https://jp2.tvp.pl) and audio materials from that pilgrimage. Three homilies were used as research material: the homily delivered in Warsaw at Plac Zwycięstwa on 2 June 1979 and the homily given in Częstochowa on 6 June 1979, during the Mass for pilgrims from Upper Silesia and the Dąbrowa Basin, in addition to the homily delivered in Auschwitz-Birkenau on 7 June 1979. This is followed by the speech delivered at Lech Hill in Gniezno on 3 June 1979, the speech addressed to young people gathered at the Krakow Skałka on 8 June 1979, and, finally, conversations with young people gathered under the window at Franciszkańska 3 in Krakow.Celem artykułu jest zbadanie funkcji oraz okoliczności śpiewania pieśni i piosenek religijnych towarzyszących papieskim wystąpieniom podczas I pielgrzymki do Polski. Nie chodzi przy tym o muzyczną oprawę liturgii czy pieśni śpiewane np. podczas oczekiwania na rozpoczęcie spotkania z papieżem, ale o te, które były wykonywane w czasie tych wystąpień, czasami je przerywając, czasami uzupełniając. Pytanie badawcze brzmi: jaką rolę odgrywały pieśni i piosenki religijne w publicznych wystąpieniach Jana Pawła II podczas I pielgrzymki do Polski w czerwcu 1979 r.? Aby na nie odpowiedzieć, przeanalizowane zostały dostępne materiały wideo (https://jp2.tvp.pl) z tej pielgrzymki. Jako materiał badawczy posłużyły trzy homilie: homilia wygłoszona w Warszawie na pl. Zwycięstwa 2 czerwca 1979 r., homilia wygłoszona w Częstochowie 6 czerwca 1979 r. podczas mszy św. dla pielgrzymów z Górnego Śląska i Zagłębia Dąbrowskiego oraz homilia wygłoszona w Oświęcimiu 7 czerwca 1979 r., a także przemówienie na Wzgórzu Lecha w Gnieźnie z 3 czerwca 1979 r., przemówienie skierowane do młodzieży zebranej na krakowskiej Skałce z 8 czerwca 1979 r. i wreszcie rozmowy z młodymi zgromadzonymi pod oknem na ul. Franciszkańskiej 3
Kilka uwag o odniesieniach papieża Jana Pawła II do świata starożytnego
Get PDFThe article points out a few selected threads of interest related to Karol Wojtyła’s – Pope John Paul II’s – relationship with the ancient world, with the focus on the Biblical lands. Some of his statements on this subject are discussed. Above all, the focus is on John Paul II’s pilgrimages in 2000 and 2001. These two endeavors were connected with the Jubilee Year, in which the Pope visited, among other countries, Egypt, Syria, Jordan and Greece, referring to the ancient history of these locations.Artykuł wskazuje kilka wybranych, interesujących wątków związanych z relacjami Karola Wojtyły – papieża Jana Pawła II ze światem starożytnym, zwłaszcza ziemiami biblijnymi. Omówiono kilka jego wypowiedzi dotyczących tego tematu oraz – przede wszystkim – pielgrzymki, które odbył w roku 2000 i 2001. Miało to związek z Rokiem Jubileuszowym; papież odwiedził wówczas m.in. Egipt, Syrię, Jordanię i Grecję, nawiązując do antycznych dziejów tych miejsc
Rytuał Piotrkowski z 1631 roku i jego znaczenie na tle historii Rytuału Rzymskiego
Get PDFThe aim of this study is to present one of the most important liturgical books issued in Poland after the Council of Trent (1545–1563), namely the Ritual of Piotrków. It’s model was the Rituale Romanum (1614) spread by the Holy See all around the contemporary world. It contained rites and rubrics needed by the priest for celebration of the liturgy of both the sacraments and sacramentals. This ritual was named of Piotrków after the Synod which had place in Piotrków (Trybunalski) in 1621.Celem niniejszego artykułu jest przedstawienie jednej z najważniejszych ksiąg liturgicznych, wydanych na ziemiach polskich po Soborze Trydenckim (1545–1563) – Rytuału Piotrkowskiego. Wzorem tej księgi był wydany w 1614 r. Rituale Romanum, rozesłany przez Stolicę Apostolską do wszystkich zakątów ówczesnego świata. Zawierał on zarówno obrzędy, jak i rubryki służące kapłanom do sprawowania liturgii sakramentów oraz sakramentaliów. Rytuał ten został nazwany „Piotrkowskim” ze względu na podjętą decyzję synodu obradującego w Piotrkowie (Trybunalskim) w 1621 r
„Inde insulam Cyprum inter graecos et sarraticos (sarracenos) (…)”.: Cypr w roku 724 w oczach angielskiego mnicha Willibalda
Get PDFThis article takes a close look at excerpts from an account of a journey to the Holy Land made in 720s by the English monk Willibald (700–787/789), later bishop of the Bavarian city of Eichstätt, an associate of the Archbishop of Germania, St. Boniface and a saint of the Catholic Church. Willibald dictated the account of his peregrination many years after his pilgrimage to a related nun, Hygeburge of Heidenheim, who then wrote down his biography and descriptions of his travels in a work entitled Hodoeporicon Sancti Willibaldi. Fragments of the above‑mentioned travel account concerning the specific political, social, and cultural situation in Cyprus that took place between the 7th and 9th centuries are the subject of the detailed analysis contained in this paper. Willibald arrived on the island during this period: specifically in the year 724. Cyprus at that time acted as an Arab‑Byzantine quasi‑condominium, being the object of efforts of these two powers, on the one hand officially trying to preserve its neutral character, while on the other working to diminish the influence of their competitor there. This peculiar situation had its effect on the relationship between Muslims (Arabs) and Christians (Cypriots and Byzantines) living on the island.Tekst niniejszego artykułu przybliża fragmenty relacji z podróży do Ziemi Świętej odbytej w latach 20. VII w. przez angielskiego mnicha Willibalda (700–787/789), późniejszego biskupa bawarskiego miasta Eichstätt, współpracownika arcybiskupa Germanii św. Bonifacego oraz świętego Kościoła katolickiego. Opis swojej peregrynacji Willibald podyktował wiele lat po odbytej pielgrzymce spokrewnionej z nim zakonnicy Hygeburdze z Heidenheimu, która następnie spisała jego żywot oraz opisy odbytych przez niego podróży w dziele zatytułowanym Hodoeporicon Sancti Willibaldi. Przedmiotem szczegółowej analizy stały się fragmenty wspomnianej relacji z podróży dotyczące specyficznej politycznej, społecznej i kulturowej sytuacji na Cyprze na przestrzeni VII–IX wieku. W tym okresie, a dokładnie w roku 724, na wyspę dotarł wspomniany Willibald. Ówczesny Cypr pełnił funkcję quasi‑kondominium arabsko‑bizantyńskiego, będąc przedmiotem zabiegów tych dwóch potęg, które z jednej strony oficjalnie starały się zachować jego neutralny charakter, z drugiej zaś próbowały pomniejszyć na nim wpływy swojego konkurenta. Ta swoista sytuacja miała swój wpływ na relację pomiędzy muzułmanami (Arabami) a chrześcijanami (Cypryjczykami i Bizantyńczykami) na wyspie
Jezuita Iwan Martynow (1821–1894) w służbie religijnej jedności
Get PDFThe purpose of the paper is to present vicissitudes of life of the 19th-century Jesuit Ivan Martynov who together with his three confreres – Ivan Gagarin, (1814-1882) Pavel Pierling (1840-1922) and Yevgeny Balabin (18151895) – devoted his life to ecumenical matters, striving particularly for the religious union of Orthodox Russia with the Holy See. Although Martynov was a very fruitful writer and a versatile scholar, preoccupied not only with dogmatic but also linguistic issues (especially interested in Slavic languages), art, church history and hagiography, he has not yet received the deserved scientific attention in the form of a comprehensive study that would pinpoint his place in both religious and scientific life of Russia and France. His contribution to the exploration and promotion of Old Russian cultural traditions has not been accordingly acknowledged yet. Furthermore, his role in the translation and dissemination of ecumenical ideas has not been subjected to any sort of exhaustive evaluation.
The research material will include works of Ivan Martynov, published mainly in France, but also in another countries. We will use the method of textual analysis and hermeneutical research of the primary and secondary sources. Searching for the answer to the question about the accomplishments of Ivan Martynov – a Jesuit and a scholar, we are trying to present his most important works and such fields of activity that prove he should take his rightful place in the history of religion, culture, art and literature.Celem artykułu jest ukazanie kolei losów dziewiętnastowiecznego jezuity Iwana Martynowa, który wraz z trzema zakonnymi współbraćmi – Iwanem Gagarinem (1814–1882) Pawłem Pierlingiem (1840–1922) i Jewgienijem Bałabinem (1815–1895) – poświęcił swoje życie sprawom ekumenicznym, a szczególnie zjednoczeniu prawosławnej Rosji ze stolicą Apostolską. Jakkolwiek Martynow był pisarzem bardzo płodnym, a do tego wszechstronnym naukowcem, zajmującym się nie tylko kwestiami dogmatycznymi, ale także sprawami języków (szczególnie słowiańskich), sztuki, historii Kościoła, hagiografii, nie doczekał się dotąd żadnego obszernego naukowego opracowania, które pokazałoby jego miejsce zarówno w życiu religijnym, jak i naukowym Rosji i Francji. Nie zauważono jego wkładu w odkrywanie i propagowanie staroruskich tradycji kulturowych, nie poddano szerszej ocenie jego roli w tłumaczeniu i upowszechnianiu idei ekumenicznych. Materiałem badawczym będą prace Iwana Martynowa publikowane głównie we Francji, ale także w innych krajach. Wykorzystamy metodę analizy tekstowej i badań hermeneutycznych literatury podmiotu oraz przedmiotu. Szukając odpowiedzi na pytanie o zasługi Iwana Martynowa – jezuity i uczonego – spróbujemy przybliżyć jego najważniejsze teksty i te pola aktywności, które sprawiają, że powinien on znaleźć należne mu miejsce w historii religii, kultury, sztuki i literatury
Wpływ królowej Jadwigi Andegaweńskiej na kształt personalny polskiego episkopatu
Get PDFThis article aims to present Queen Jadwiga’ actual influence on nominations for episcopal sees during her reign (1384–1386) and joint rule with Władysław Jagiełło (1386–1399). Until now, except for Krzysztof Ożóg, researchers expressed only a marginal interest in the subject. The author cites relevant views contained in all major studies on Jadwiga’s reign as well as analyses all available sources, mainly printed ones, both papal documents and chronicles, with special regard to the works of Jan Długosz. Using the induction method, the author analyses 22 nominations for episcopal sees. Contrary to the views expressed in the literature of the subject, Jadwiga did not influence all episcopal nominations she has been attributed with. Nonetheless, in some cases (e.g. Piotr Wysz from Kraków, Andrzej Jastrzębiec from Vilnius) we may argue that she exerted noticeable pressure; in other instances it was probably only more or less subtle. In all analysed nominations, whenever her role was clearly proved in sources, we may notice that Jadwiga was invariably cooperative in the common ecclesiastical policy which she pursued together with her husband. For example, both took advantage of the Holy Sees’ vulnerability in the era of the Occidental Schism, which allowed them to push their own candidates for episcopal seats. The present analysis revealed that with regard to the majority of most prestigious bishoprics in the Kingdom of Poland it was Jagiełło who had key influence on candidates for episcopal nominations, building his own political power base. At the same time, certain episcopal promotions, especially those in Ruthenia, Moldova and Mazovia, were reported inadequately and in few sources, hence Jadwiga’s and Władysław’s influence on the nominations of bishops can only be hypothetically determined.Autor, posługując się metodą indukcyjną, przeanalizował wszystkie 22 obsady na stolice biskupie. Wbrew opinii dotychczasowej literatury przedmiotu Jadwiga nie miała wpływu na wszystkie awanse biskupie, które dotychczas jej przypisywano. W przypadku awansu niektórych biskupów (np. krakowski Piotr Wysz, wileński Andrzej Jastrzębiec) można jednak stwierdzić, że jej nacisk był widoczny. W innych przypadkach był on prawdopodobnie tylko mniej lub bardziej subtelny. We wszystkich jednak badanych kazusach, gdy tylko rola Jadwigi została źródłowo wyraźnie poświadczona, to równocześnie można zauważyć, że współpracowała ona stale z mężem, prowadząc z nim solidarną politykę kościelną. Oboje wykorzystywali m.in. słabość papiestwa w dobie wielkiej schizmy zachodniej, co umożliwiło im forsowanie własnych kandydatów do katedr biskupich. Analiza wykazała, że w odniesieniu do większości najbardziej prestiżowych katedr biskupich w Królestwie Polskim to jednak król Jagiełło miał dominujący wpływ na nominację kandydatów do objęcia biskupstwa, dbając o tworzenie własnego zaplecza politycznego. Natomiast niektóre przypadki awansów biskupich, zwłaszcza dotyczące biskupstw ziemi ruskiej czy w lennach (Mołdawia, Mazowsze), nie zostały odpowiednio oświetlone przez nieliczne źródła, stąd wpływ Jadwigi i Jagiełły na obsadę biskupstw na tym terenie można określić tylko hipotetycznie
Sekretarze na dworach polskich królowych w epoce jagiellońskiej
Get PDFThe aim of this article is to present the subject matter of secretariats and secretaries at the courts of Polish queens during nearly two hundred years of the Jagiellonian dynasty. The chancellery of queens, where the secretaries worked, has not been the subject of a separate study to date. Information about the secretaries’ activities is scattered in numerous and highly diverse sources and, usually marginally, in the vast literature. Because of the secretaries’ personal ties to the queens and their special access to monarchs’ wives and their affairs, looking at this group is valuable research-wise, not only from the point of view of the chancellery, or even diplomacy. This group can be especially important for knowing and understanding the queens themselves, their relationships with immediate circles along with the people who had constant and close contacts with the queens. Such contacts were often difficult, complicated, and marked by a whole range of relationships and emotions. The queen’s secretaries assisted her in contacts with state institutions, dignitaries and other persons performing public functions. However, due to the queen’s place in the structure of power, or rather the lack of it, she was accompanied, above all, in contacts with her spouse during periods of separation and with her family, or both families, the one she left behind in her homeland and scattered around Europe, as well as her new one, which she entered with her marriage. With the right personality, talents and skills, the secretary, who after all had access to numerous secrets, thoughts and plans of the queen, could become a close and influential associate, advisor or confidant of hers. The key, however, was loyalty to his lady.Celem artykułu jest przedstawienie problematyki sekretariatu i sekretarzy na dworach królowych polskich w okresie niemal dwustu lat panowania dynastii Jagiellonów. Kancelaria królowych, w ramach której pracowali sekretarze, nie była dotychczas przedmiotem osobnych studiów. Informacje o działalności sekretarzy rozsiane są w licznych i bardzo różnorodnych źródłach, a także, zazwyczaj marginalnie, w obszernej literaturze przedmiotu. Ze względu na osobiste powiązania sekretarzy z królowymi i ich szczególny dostęp do monarszych żon i ich spraw, przyjrzenie się tej grupie jest wartościowe badawczo nie tylko z kancelaryjnego, czy nawet dyplomatycznego punktu widzenia, ale rozpoznanie tej grupy może być szczególnie istotne dla poznania i zrozumienia samej królowej, jej relacji z najbliższym otoczeniem i ludźmi mającymi z nią stałe i bliskie kontakty, kontakty często trudne, skomplikowane i znaczone całą gamą relacji i emocji. Sekretarze królowej pomagali jej w kontaktach z instytucjami państwowymi, dostojnikami i innymi osobami pełniącymi funkcje publiczne, ale – ze względu na miejsce królowej w strukturze władzy, a właściwie jego brak – przede wszystkim w kontaktach z małżonkiem w okresach rozłąki oraz z rodziną, czy rodzinami, tak tą pozostawioną w ojczyźnie i rozsianą po Europie, jak i tą nową, do której weszła wraz z zamążpójściem. Przy odpowiedniej osobowości, talentach i umiejętnościach sekretarz, który miał wszak dostęp do licznych sekretów, myśli i planów królowej mógł stać się bliskim i wpływowym jej współpracownikiem, doradcą czy powiernikiem. Kluczem była jednak lojalność wobec swej pani
The Italian School at the Time of COVID-19—Implications for Students at the Personal and Didactic Level
No full textThe author takes up the problem of education in Italy in the time of COVID-19. The objective of this article is to understand the impact of COVID-19 on the progress of school and the lives of children and adolescents. To pursue this cognitive objective, the author conducted an analysis of the relevant literature published between February 2020 and January 2021, mainly in Italian. The author has also formulated three research questions that will help investigate the above problem. The article is written with the help of the analytical method and takes into consideration the literature on the subject dedicated to children and adolescents. The analysis of the literature allowed the author to formulate final conclusions, which were developed in close correlation with the accepted research questions