Akademia Ignatianum w Krakowie: Czasopisma
Not a member yet
2764 research outputs found
Sort by
Dramat podmiotu odpowiedzialności w filozofii Emmanuela Lévinasa
Get PDFThe purpose of the following article is to trace the boundaries and methods used in eidetic phenomenology related to the access to the very method of showing the sense of phenomena, carried out on the example of phenomenology present in Emmanuel Lévinas’ writings. A special and extreme example of this type of situation is the “relations” of The-Same (identical) responsibility towards the Other, taking the form of substitution, in a radical interpretation of the French phenomenologist’s phenomenology of transcendence.
However, with the increasing ethical requirements of the philosophy of transcendence, as a consequence of Lévinas’s equally radical ontology, the sense of the Other-in-myself dangerously approaches the figure of the internal self-prosecutor, who becomes the metaphor of the current in his writings figure of the ethical violence and retaliation of the Other towards the Same. I perceive here deeply hidden, also for Lévinas, resentimental motifs of the spirituality in which he grew up. On the one hand, Lévinas’s philosophy strives to exclude the possibility of the re-emergence of the Auschwitz event, but on the other, it becomes the driving force behind this thinking.Celem poniższego artykułu jest prześledzenie granic oraz metod wykorzystywanych w fenomenologii ejdetycznej związanych z dostępem do samego sposobu ukazywania sensu fenomenów. Zadanie to przeprowadzone jest na przykładzie fenomenologii obecnej w pismach Emmanuela Lévinasa. Szczególnym przykładem tego typu sytuacji jest relacja odpowiedzialności Tego-samego (Tożsamego) wobec Innego, przyjmująca postać substytucji, w wykładni fenomenologii transcendencji francuskiego fenomenologa.
Wraz z narastającymi etycznymi wymogami filozofii transcendencji, jako konsekwencji radykalnej ontologii Lévinasa, sens „Innego we mnie” niebezpiecznie zbliża się do figury wewnętrznego samooskarżyciela, który staje się metaforą obecnej w jego pismach figury etycznej przemocy i odwetu Innego wobec Tożsamego. Odczytuję tu głęboko ukryte, także dla samego Lévinasa, resentymentalne motywy duchowości, z której on sam wyrósł. Z jednej strony bowiem jego filozofia dąży do tego, aby wykluczyć samą możliwość ponownego pojawienia się wydarzenia Auschwitz, jednak z drugiej strony sama staje się napędem takiego sposobu myślenia
Nazwy kapliczek i krzyży przydrożnych na tle kultury ludowej
Get PDFThis article endeavors to explore the names attributed to shrines and roadside crosses within Polish oral tradition. Drawing from a collection of over 60 names gathered between 2021 and 2022 through informal dialogues with elderly and middle-aged residents of Truskolasy and neighboring villages in the Wręczyca Wielka community, located in the Kłobuck county, of the Silesian Province, the study incorporates ethnographic data, including narratives and legends.
The introductory section outlines the methodological framework and previous surmises and researches, while also elucidating the unique role of these small sacred structures within folk culture, including their motivations for establishment, physical characteristics, and contextual significance, such as floral adornments. The subsequent analysis focuses on dissecting the nomenclature attributed to these objects. It is propounded that the majority of proper names pertaining to shrines and crosses denote their spatial linkage with other landmarks, while others are correlative to regional history, former inhabitants or founders. A smaller subset of names is associated with the patrons of these holy sites.
The names attributed to small objects of sacred architecture are informal and lack official designation, predominantly existing within the realm of oral Polish discourse. Characteristic feature for discussed group of propria is presence of names’ doubles. A notable characteristic of this corpus of names is the existence of duplicates.
The primary function of names bestowed upon roadside shrines and crosses is to facilitate the identification of these small structures within the realm of sacred architecture. Moreover, they serve as luculent means of locating, commemorating, or conveying the character of these objects.
The primary function of names bestowed upon roadside shrines and crosses is to facilitate the identification of these small structures within the realm of sacred architecture. Moreover, they serve as luculent means of locating, commemorating, or conveying the character of these objects.Głównym celem niniejszego artykułu jest próba charakterystyki funkcjonujących w polszczyźnie mówionej nazw kapliczek i krzyży przydrożnych. Materiał badawczy stanowi ponad 60 określeń małych obiektów architektury sakralnej, które zgromadzono w latach 2021–2022 podczas prowadzenia rozmów z najstarszym i średnim pokoleniem mieszkańców Truskolas i wsi okolicznych w gminie Wręczyca Wielka, w powiecie kłobuckim (województwo śląskie). Do analizy wspomnianej grupy nazw własnych włączono również różnego rodzaju dane etnograficzne, np. podania, przekazy, historie i legendy.
W pierwszej części artykułu przedstawiono założenia metodologiczne oraz stań badań. Przybliżono również specyfikę funkcjonowania kapliczek i krzyży przydrożnych na tle kultury ludowej (np. motywacje fundacji, wygląd, kontekst floralny). W drugiej części tekstu skupiono się na analizie nazw małych form architektury sakralnej. Stwierdzono, że najliczniejszą grupę propriów stanowią określenia kapliczek i krzyży utrwalające dane na temat lokalizacji względem innych obiektów. Ponadto pojawiają się motywacje związane z historią regionu, dawnymi mieszkańcami lub fundatorami form sakralnych. Niewielka liczba nazw utrwala także patronów kapliczek.
Nazwy małych obiektów architektury sakralnej nie mają charakteru oficjalnego, funkcjonują głównie w polszczyźnie mówionej. Charakterystycznym zjawiskiem dla omawianej grupy propriów jest występowanie dubletów nazwowych. Podstawowa funkcja nazw kapliczek i krzyży polega na identyfikacji form małej architektury sakralnej. Ponadto mogą one w prosty sposób lokalizować, upamiętniać lub informować o specyfice obiektu
Władysław Kościelski w Widyniu i w Szumenie
Get PDFThis article addresses the activities of Władysław Kościelski, who came from Kuyavia (Szarlej, at Lake Gopło) in the Ottoman Empire. He first found himself in the Balkans in 1849, intending to make his way into the ranks of the Hungarian insurgents. When this uprising failed, his plans changed and he went to Vidin – a camp for refugees from Hungary – on behalf of the Agency and at the request of Michał Czajkowski. His deeds in the camp were met with mixed reactions. He finally left the Ottoman Empire in 1852 because of some disagreements, reappearing there at the beginning of the Crimean War. After the war, he remained in the Sultan’s service for a long time, making a military and political career for himself.Artykuł omawia działalność pochodzącego z Kujaw (z Szarleja nad Gopłem) Władysława Kościelskiego na terenie Imperium Osmańskiego. Po raz pierwszy znalazł się on na Bałkanach w 1849 r., skąd zamierzał przedostać się w szeregi węgierskich powstańców. Upadek tego powstania zmienił jego zamiary i z ramienia Agencji, na polecenie Michała Czajkowskiego, udał się do Widynia, do obozu uciekinierów z terenu Węgier. Jego działalność w obozie doczekała się różnych ocen. Z powodu nieporozumień ostatecznie w 1852 r. opuścił granice Imperium Osmańskiego. Ponownie pojawił się w Imperium na początku wojny krymskiej. Po jej zakończeniu pozostawał w służbie sułtana przez dłuższy czas, robiąc karierę wojskową i polityczną
Postać płanetnika w dawnych wierzeniach ludowych i świadomości współczesnych górali zagórzańskich
Get PDFThe area of folklore beliefs, even for autochthons, is still considered as not fully discovered and very often not understandable part of cultural heritage. Meanwhile, the folklore perception of the world is mostly determined by local practices and beliefs which roots are connected with pre-Christian cultural space. One of the figures present in beliefs of highlanders from Zagórze region is płanetnik. The aim of the article is to present the characteristic of beliefs and also to examine the level of knowledge about this figure among modern highlanders. Research material includes: Ethnographic publications, legends obtained recently and the results of survey conducted among the youth from high schools in Mszana Dolna. The diversity of the analysed sources will able to recreate the evolution of folklore beliefs about płanetnik during the second half of the 20 th century, moreover, it will answer the question if płanetnik and connected with him beliefs are still the part of heritage for people from Zagórze region.Sfera wierzeń ludowych, nawet dla autochtonów, stanowi wciąż nie w pełni odkryty i często niezrozumiały element dziedzictwa kulturowego. Tymczasem ludowe postrzeganie świata w dużej mierze zdeterminowane jest przez lokalne praktyki i wierzenia, których korzenie sięgają najodleglejszej, jeszcze przedchrześcijańskiej przestrzeni kulturowej. Jedną z postaci obecnych w wierzeniach górali zagórzańskich jest płanetnik. Celem niniejszego artykułu jest charakterystyka tychże wierzeń oraz zbadanie stanu wiedzy na temat płanetnika wśród współczesnych Zagórzan. Materiał badawczy obejmuje: opracowania etnograficzne, współcześnie zebrane podania ludowe oraz wyniki badania ankietowego, przeprowadzonego wśród młodzieży ze szkół średnich w Mszanie Dolnej. Różnorodność poddanych analizie źródeł pozwoli odtworzyć obraz ewolucji wyobrażeń ludowych na temat postaci płanetnika na przestrzeni drugiej połowy XX w. oraz odpowiedzieć na pytanie, czy płanetnik i związane z nim wierzenia stanowią wciąż dla Zagórzan dziedzictwo oswojone
Pogrzeb Irzykowskiego – wobec młodopolskiej niezrozumiałości
Get PDFThe aim of this article is to reflect on Karol Irzykowski’s attitude to the aesthetics of ambiguity and enigmatism, characteristic of the Modernism movement, which the author sees as contradictory to the pursuit of the “communicativeness” of text. The reflections on the foundations of Irzykowski’s criticism and the postulates formulated by him in response to the criticised phenomena will be confronted with an analysis of the novella Funeral. This work (which is treated only marginally in studies of Irzykowski’s oeuvre) can be seen as an autothematic statement on the aesthetic canons of the era and a polemic against their assumptions. The analysis of the novella also serves to emphasise that, for the issue of cultural polemics, it is important to reflect not only on essays, journalism and other forms of expression that directly express the positions of critics, but also on cultural texts that metaphorically express the foundations of these positions.Cel artykułu stanowi podjęcie namysłu nad stosunkiem Karola Irzykowskiego do charakterystycznej dla Młodej Polski estetyki wieloznaczności i enigmatyczności, którą autor postrzega jako stojącą w sprzeczności wobec dążenia do „komunikatywności” tekstu. Refleksje nad podstawami wyrażanej przez Irzykowskiego krytyki i postulatami formułowanymi przez niego w odpowiedzi na krytykowane zjawiska zostaną skonfrontowane z analizą noweli Pogrzeb jego autorstwa. Utwór ten (marginalnie traktowany w badaniach nad twórczością Irzykowskiego) postrzegać można jako autotematyczną wypowiedź na temat kanonów estetycznych epoki oraz polemikę z jej założeniami. Analiza noweli służyć ma również podkreśleniu, że dla problematyki kulturowych polemik istotny jest nie tylko namysł nad eseistyką, publicystyką i innymi formami wypowiedzi bezpośrednio wyrażającymi stanowiska krytyków, ale również nad tekstami kultury, metaforycznie ujmującymi podstawy tych stanowisk
Polemiczny impet dalekosiężnej ustawy: Twórczość polemiczna ks. Piotra Skargi w perspektywie życia duchowego Ukrainy
Get PDFThe aim of this article is to trace the influence of the polemical works of the Jesuit priest Piotr Skarga (1536–1612) on the religious life of Ukraine and on the Ukrainian culture of his era. The writings of Piotr Skarga, Stanislaw Orzechowski, Benedict Herbest, Herasym Smotrytsky, Ivan Vyshensky, and Hypatius Potius are the sources examined in the author’s scholarly study. Works about Skarga and his era by Józef Tretiak, Ludowik Piechnik, Janusz Tazbir, and Stanisław Cieślak, writings about interfaith polemics concern- ing the Union of Brest by Volodymyr Antonovych, Nikolaj Skabalanovich, Stepan Golubev, Vladimir Zavitnevich, Ivan Franko, Mykhailo Hrushevskyi, Kyrylo Studynskyi, Porfyriy Yaremenko, Ihor Mytsko, Borys Gudziak, Vitalii Shevchenko, Leonid Tymoshenko, and Ruslan Tkachuk, as well as courses in the history of Ukrainian literature are analyzed to comprehensively present Skarga’s impact on Ukrainian culture. A comparative methodol- ogy is applied. Skarga’s writing talent was brought out during his stay in Vilnius – one of the centers of Reformation movements in the Polish- Lithuanian Commonwealth, the residence of Kyiv Orthodox Metropolitans (1416–1795). The multi-confessionalism of Vilnius challenged Skarga. He wrote O jedności Kościoła Bożego (1577) – a book in which he expounds Tridentine ecclesiology, enumerating from his point of view heresies and schisms characteristic of the Orthodox East. He outlines the prospects of returning the Church of Kyiv to unity with the Apostolic See of Rome. In 1596 the Synod of Brest proclaimed union with the Catholic Church. Skarga was present at the synod as an observer and adviser. He pub- lished a documentary description of the synod’s proceedings – the book Synod Brzeski with an appendix – Obrona Synodu Brzeskiego (1597), which defends the canonical validity of the synod, adding a historical retrospec- tive to justify the need to overcome schism. These works became important catalysts in the development of the Ukrainian Greek Catholic Church, which proved its viability during the period of persecution and entered the post-communist era as a most creative spiritual force, combining the careful nurturing of local church tradition with the universality of the apostolic mission.Celem artykułu jest prześledzenie wpływu polemicznych dzieł księdza Piotra Skargi (1536–1612) na życie religijne Ukrainy i kulturę ukraińską ówczesnej epoki. Źródłem badań są prace Piotra Skargi, Stanisława Orzechowskiego, Benedykta Herbesta, Herasyma Smotrzyskiego, Iwana Wyszeńskiego, Hipacego Pocieja. Podstawą naukową analizy wpływu Skargi na kulturę ukraińską są poświęcone jego osobie i czasom, w których żył i tworzył, prace: Józefa Tretiaka, Ludowika Piechnika, Janusza Tazbira, Stanisława Cieślaka oraz publikacje traktujące o międzywyznaniowej polemice epoki unii brzeskiej: Volodymyra Antonovycha, Nikolaja Skabalanovicha, Stepana Golubeva, Vladimira Zavitnevicha, Ivana Franki, Mykhaila Hrushevskiego, Kyryla Studynskiego, Porfyrego Yaremenki, Ihora Mytska, Borysa Gudziaka, Vitalija Shevchenki, Leonida Tymoshenki, Ruslana Tkachuka, a także kursy z historii literatury ukraińskiej. W analizie preferowana jest metoda porównawcza. Przebudzenie się pisarskiego talentu Skargi związane jest z jego pobytem w Wilnie, jednym z ośrodków ruchów reformacyjnych w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, katedrze głównej prawosławnej metropolii kijowskiej (1415–1795). Wyzwaniem dla Skargi stała się wielowyznaniowość Wilna. Napisał książkę O jedności Kościoła Bożego (1577), w której wykłada trydencką koncepcję eklezjologiczną, odsłania obraz herezji i schizm prześladujących prawosławny Wschód, zarysowuje perspektywy powrotu metropolii kijowskiej do jednoś i ze Stolicą Apostolską. Książka ta, wznowiona w 1590 r., była ważnym impulsem do rozpoczęcia polemiki międzywyznaniowej i poszukiwania przez ukraińskich i białoruskich biskupów prawosławnych środków do przezwyciężenia schizmy. W 1596 r. Synod Brzeski ogłosił zjednoczenie z Kościołem katolickim. Skarga był obecny na synodzie jako obserwator i doradca. W 1597 r. opublikował dokumentalny opis jego przebiegu – księgę Synod Brzeski i jej załącznik: Obrona Synodu Brzeskiego, które bronią kanonicznej ważności synodu, dodając retrospektywę historyczną uzasadniającą konieczność przezwyciężenia schizmy. Dzieła te stały się ważnym czynnikiem w rozwoju Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego, który udowodnił swoją żywotność w okresie prześladowań i wszedł w epokę postkomunistyczną jako najbardziej twórcza siła duchowa, łącząc staranne pielęgnowanie lokalnej tradycji kościelnej z uniwersalnością misji apostolskiej
Medialne wzory osobowe i ich recepcja przez dzieci w wieku wczesnoszkolnym
Get PDFDue to the growing global virtualization of film and game messages, the processes of influence of media models on children, which are indicated in pedagogical and psychological literature, are gaining relevance and require careful reinterpretation. The article deals with the influence of media personal role models on early school-age children. The empirical research was preceded by the analysis of literature showing the mechanisms and processes of reception of fictitious personal role models with emphasis on the specificity of these processes in relation to children aged 6-10 years. The purpose of the study was to explore children's choices of personal role models and their reasons for choosing such models. The author's analysis of drawings of the children's favourite characters, supplemented by individual conversations with the children, showed a variety of selected patterns and media sources. The data obtained from children's graphic and verbal presentations indicated learning processes based on modeling. There is a clear evolution in the choice of attributes of character models and in their valuation by children. Drawings are dominated by the tendency to reproduce media images. The educational potential of children's learning through media personal models was emphasized, which leads to the conclusion that there is a need for careful presence of adults, such as parents and teachers, in the virtual reality perceived by children.W związku ze wzrastającą globalnie wirtualizacją przekazów filmowych i gier, wskazane w literaturze pedagogicznej i psychologicznej procesy oddziaływania wzorów medialnych na dzieci zyskują na aktualności i wymagają uważnej reinterpretacji. Artykuł dotyczy oddziaływania medialnych wzorów osobowych na dzieci w wieku wczesnoszkolnym. Przeprowadzona analiza literatury ukazuje mechanizmy i procesy recepcji fikcyjnych wzorów osobowych z zaakcentowaniem specyfiki tych procesów w odniesieniu do dzieci w wieku 6–10 lat. Celem podjętych rozważań jest poznanie medialnych wzorów osobowych wybieranych przez dzieci i ich argumentacji. Przeprowadzona przez autorki analiza rysunków ulubionych postaci wybranych przez dzieci, uzupełniona indywidualną rozmową z dziećmi, wykazała różnorodność wybieranych wzorów oraz źródeł medialnych. Uzyskane z dziecięcych prezentacji graficznych i werbalnych dane wskazały na procesy uczenia się przez modelowanie. Wyraźna jest ewolucja w wybranych cechach osobowych wzorów i ich wartościowaniu przez dzieci. W rysunkach dominuje tendencja odtwórcza wobec obrazów medialnych. Podkreślono potencjał edukacyjny uczenia się dzieci poprzez medialne wzory osobowe, z czego wynika konieczność uważnej obecności dorosłych – rodziców, nauczycieli – w rzeczywistości wirtualnej odbieranej przez dzieci
Dziecięca Meteorologia. Rozumienie przez dzieci zjawisk pogody w różnych częściach świata
No full textThe article characterizes children's assessment of weather conditions in different parts of the country and the world. The aim of the study was to determine children's competence in evaluating weather conditions and their ability to predict weather in other parts of the world, in relation to the current weather in their place of residence. The research was conducted among 42 children (21 children aged 6/7 years and 21 students aged 9/10 years). It was a qualitative research. The interview method was used, during which children coded the weather (by means of a series of pictures) they watched on a computer screen (in their place of residence), and on this basis they drew conclusions about the weather in the places shown on the map of the country and on the globe. In the presentation of the results, the weather in Szczecin, Warsaw and Rzeszów was characterised, as well as in Asia, Africa, Australia, on the poles and on the island of Tahiti. Children's weather forecasts for winter and summer were compared separately. Attention was paid to differences in indications of weather conditions in relation to age (6- and 9-year-old children). It turned out that 30% of the respondents (mainly preschool children) perceive the seasons as a phenomenon in which weather differences are already visible on a national scale. The South Pole is rated by children as the coldest place on Earth. The sources of children's knowledge were analysed and possible reasons for misconceptions were identified.W artykule scharakteryzowano dziecięcą ocenę stanu pogody w różnych częściach kraju i świata. Celem przeprowadzonych badań było ustalenie dziecięcych kompetencji w zakresie oceny stanu pogody oraz umiejętność przewidywania pogody w innych częściach świata, w odniesieniu do aktualnie panującej pogody w miejscu zamieszkania. Badania przeprowadzono wśród 42 dzieci (21 dzieci w wieku 6/7 lat oraz 21 uczniów 9/10 lat). Badania miały charakter jakościowy, zastosowano metodę wywiadu, podczas którego dzieci kodowały pogodę (za pomocą serii obrazków) obserwowaną na ekranie komputera (w miejscu zamieszkania) i na tej podstawie wnioskowały o pogodzie w miejscach pokazywanych na mapie kraju i globusie. W prezentacji wyników scharakteryzowano pogodę w Szczecinie, Warszawie i Rzeszowie oraz Azji, Afryce, Australii, na biegunach i wyspach Tahiti. Porównano dziecięce prognozy pogody osobno dla pory zimowej i letniej. Zwrócono uwagę na różnice we wskazaniach stanów pogody względem wieku (dzieci 6- i 9-letnich). Okazało się, że 30% badanych (częściej dzieci w wieku przedszkolnym) postrzega pory roku jako zjawisko, którego różnice w pogodzie widać już w skali kraju. Biegun południowy jest oceniany przez dzieci jako rekordowo zimne miejsce na Ziemi. Przeanalizowano źródła dziecięcej wiedzy i wskazano możliwe przyczyny błędnych przekonań
W związku z genezą ludzkiej duszy: O hipotezie odnowionego traducjanizmu
Get PDFThe purpose of this article is to reconstruct the hypothesis of renewed Traducianism. This hypothesis was formulated by Fr. Stanislaw Ziemiański, a Polish Jesuit and representative of Christian Philosophy. The subject of the scientific research presented in the article were articles and books in which the author formulated the hypothesis of renewed Traducianism. The formulated hypothesis was also the subject of debate, which, however, did not lead to any substantive resolution. The article was divided into two parts. The first part of the article presents the arguments that support the hypothesis of Traducianism. There is a particular focus on discussing the use of natural science in philosophical argumentation. The second part critically evaluates the arguments presented. It has been shown by means of philosophical argumentation that Fr Ziemiański’s conception is naturalistic and leads to the elimination of the concept of the soul. The article uses the method of reconstructing textual content, taking into account logical and methodological analysis. Thanks to this method, the research material was organized and subjected to logical and methodological evaluation. In conclusion, it is pointed out that it is worthwhile to develop even such controversial concepts as Fr. Ziemiański’s, as they inspire creative thinking and lead to the development of Christian philosophy. Hypotheses of this kind have value because they provoke creative debate, the fruit of which may be the modification of some of the established theses in anthropology and ethics that have been upheld by the power of tradition alone. The example of the hypothesis of renewed Traducianism clearly shows that it is possible to freely go back to the past and extract something of value from it and then present it in such a way as to attract the attention of the contemporary reader, who is characterised by an aversion to overly sophisticated philosophical speculation.Celem artykułu jest rekonstrukcja hipotezy odnowionego traducjanizmu. Hipotezę tę sformułował o. Stanisław Ziemiański, polski jezuita, przedstawiciel filozofii chrześcijańskiej. Przedmiotem badań naukowych przedstawionych w artykule były artykuły i książki, w których autor sformułował hipotezę odnowionego traducjanizmu. Sformułowana hipoteza była także przedmiotem debaty, która jednak nie doprowadziła do żadnego rozstrzygnięcia merytorycznego. Artykuł jest podzielony na dwie części. W pierwszej przedstawiono argumenty, które wspierają hipotezę traducjanizmu. W sposób szczególny skoncentrowano się na omówieniu sposobu wykorzystania nauk przyrodniczych w argumentacji filozoficznej. W drugiej części dokonano krytycznej oceny przedstawionych argumentów. Wykazano za pomocą argumentacji filozoficznej, że koncepcja o. Ziemiańskiego ma charakter naturalistyczny i prowadzi do eliminacji pojęcia duszy. W artykule zastosowano metodę rekonstrukcji treści tekstu z uwzględnieniem analizy logicznej i metodologicznej. Dzięki zastosowanej metodzie uporządkowano materiał badawczy i poddano go ocenie logiczno-metodologicznej. W zakończeniu wskazano, że warto jest rozwijać nawet tak kontrowersyjne koncepcje jak o. Ziemiańskiego, gdyż inspirują one do twórczego myślenia i prowadzą do rozwoju filozofii chrześcijańskiej. Tego typu hipotezy mają wartość, gdyż prowokują do twórczej debaty, której owocem może być modyfikacja niektórych rozstrzygnięć w zakresie antropologii i etyki, podtrzymywanych mocą samej tradycji. Przykład z hipotezą odnowionego traducjanizmu wyraźnie pokazuje, że można swobodnie wrócić do przeszłości i wydobyć z niej coś wartościowego, a następnie przedstawić to w taki sposób, aby przyciągnąć uwagę współczesnego czytelnika, którego cechuje niechęć do zbyt wyrafinowanych spekulacji filozoficznych
Teachers’ Opinions on the Forms, Causes, Consequences, and Possible Solutions to Deviant Behavior Among Senior School Students in Ilorin, Nigeria
No full textThis research examined teachers’ opinions on the forms, causes, and consequences of deviant behavior among senior school students in Ilorin South Local Government Area in Nigeria. The study adopted a descriptive form of survey research. The study population consisted of teachers of public senior secondary schools in Ilorin South; the study group was comprised of 322 teachers selected from 23 schools in the area using the purposive sampling technique. A questionnaire designed by the researcher with 28 items using a four-point Likert scale was used to elicit the necessary data from the respondents. The tool was checked for content validity and the split-half method revealed a reliability index of 0.68. A descriptive statistical method of percentages was used to answer the research question. The findings revealed that lateness, truancy, disrespect of the school authority, and examination malpractice were some of the forms of deviant behavior prevalent among the students. Also, access to illicit drugs and over- or under-pampering of children were considered some of the causes of deviant behavior, while academic failure, increased dropout rates, increased social vices, and an inconducive teaching and learning environment were thought to be the consequences of deviant behavior. Therefore, the provision of adequate facilities, monitoring of students’ activities at all times, and professional counselling are possible solutions to the problem of deviant behavior among the students