Aristotle University of Thessaloniki: Prothiki/ Βιβλιοθήκη ΑΠΘ - Προθήκη
Not a member yet
5290 research outputs found
Sort by
Editorial note
No full textThe SMB 3 issue contains the first part of papers read at the Bucharest Conference of the IMS-RASMB in 2019
Πίστευαν οι Έλληνες τους κωμικούς ποιητές τους;
No full textΟι Αρχαίοι δεν δίσταζαν να συμφύρουν σε μια ενιαία αφήγηση τις μακρινές καταβολές της κωμωδίας και τις συνθήκες που ήταν αναγκαίες για την κωμική έκφραση. Σε αυτήν την αφήγηση εντοπίζουμε μια επιπλέον ένδειξη για το γεγονός ότι η «αμιγής» δημοκρατία ήταν, για τους Αρχαίους, μια sine qua non προϋπόθεση για την πολιτική κωμωδία. Είτε πρόκειται για την γέννησή της στα Μέγαρα, αναμφίβολα κατά τήν περίοδο της μεθυστικής «αμιγούς ελευθερίας» (ἄκρατος ἐλευθερία), είτε για το ρόλο της κατά την συνύπαρξή της με την λαϊκή εξουσία στην Αθήνα μετά τον θάνατο του Περικλή, η κωμωδία συχνά χρειάζεται, για να υπάρξει, τις ακρότητες ενός δήμου τυράννου· και αυτό είναι μια σταθερά στις αφηγήσεις που την αφορούν. Αυτή η ένδειξη που προέρχεται από την γενεαλογία της κωμωδίας μπορεί να συνδυαστεί κάλλιστα με την περίφημη αφοριστική διατύπωση του Παλαιού Ολιγαρχικού, του συγχρόνου του Αριστοφάνη συγγραφέα μιας πολιτικής μπροσούρας, ο οποίος έβλεπε την κωμωδία ως όργανο άσκησης της λαϊκής εξουσίας. Αν ρωτούσαμε, λοιπόν, έναν Αθηναίο του πέμπτου αιώνα αν πιστεύει ή όχι ότι όσα λένε ο Αριστοφάνης ή ο Ευπόλης στις κωμωδίες τους είναι αλήθεια ή όχι, η απάντησή του θα ήταν ότι η δυνατότητα να παρουσιάζει κανείς την πραγματικότητα με τέτοιο τρόπο, ώστε να προκαλεί το γέλιο ήταν ένα δημοκρατικό δικαίωμα που αναγόταν ταυτόχρονα στις απαρχές του δημοκρατικού καθεστώτος και του κωμικού είδους, αλλά ότι το «γελάω» δεν σήμαινε και «πιστεύω».Μετάφραση: Στυλιανός Χρονόπουλος, Αναπληρωτής καθηγητής Αρχαίου Ελληνικού Θεάτρου και Δράματος, Τμήμα Θεατρικών Σπουδών, Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου
Οι προεκλογικές αφίσες του κόμματος των Πρασίνων της Γερμανίας: Μία ερμηνευτική σημειωτική ανάλυση
No full textΤο άρθρο εξετάζει τις προεκλογικές αφίσες του κόμματος των Πρασίνων της Γερμανίας από την ίδρυσή τους μέχρι και τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2017. Πρόκειται για μια ερμηνευτική σημειωτική ανάλυση οπτικού και λεκτικού υλικού στο πλαίσιο της πολιτικής επικοινωνίας. Το υλικό της μελέτης περιλαμβάνει το σύνολο των προεκλογικών αφισών του κόμματος των Πρασίνων για τις κοινοβουλευτικές εκλογές στη Γερμανία σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Από την ανάλυση του υλικού προκύπτει ότι η σημειωτική της εικόνας συναντιέται με την πολιτική ρητορική αυτή καθαυτή στο νέο πεδίο της ρητορικής της εικόνας, όπου συνυπάρχουν κωδικοποιημένα και μη γλωσσικά και εικονικά μηνύματα. Εκτός από το θεωρητικό πλαίσιο της πολιτικής αφίσας ως προς τη σημειολογία της, το άρθρο επικεντρώνεται στην ιστορική διαδρομή των Πρασίνων και την αναλυτική παρουσίαση των προεκλογικών αφισών τους έχοντας ως χρονικό κριτήριο το 1990, όπου έλαβε χώρα η ενοποίηση της Γερμανίας. Βασικό στοιχείο της διαδρομής των Πρασίνων και των αφισών τους είναι ότι αν και ξεκίνησε ως κόμμα διαμαρτυρίας και αμφισβήτησης κατεστημένων πρακτικών πολιτικής, ακολουθεί τις ίδιες πρακτικές αρνητικής διαφήμισης. Αν και δεν είναι προσωποκεντρικό κόμμα, προτιμώντας συλλογικά όργανα διοίκησης, οι αφίσες του μετά το 1998 στηρίζονται στην προβολή του κόμματος μέσα από τα πρόσωπα. Με τα συμπεράσματα του άρθρου κωδικοποιείται η συνθετική αποτύπωση του ιδεολογικού και πολιτικού στίγματος των Πρασίνων μέσα από τη σημειωτική των αφισών τους στην πορεία τους μέχρι σήμερα. Το άρθρο εξετάζει τις προεκλογικές αφίσες του κόμματος των Πρασίνων της Γερμανίας από την ίδρυσή τους μέχρι και τις κοινοβουλευτικές εκλογές του 2017. Πρόκειται για μια ερμηνευτική σημειωτική ανάλυση οπτικού και λεκτικού υλικού στο πλαίσιο της πολιτικής επικοινωνίας. Το υλικό της μελέτης περιλαμβάνει το σύνολο των προεκλογικών αφισών του κόμματος των Πρασίνων για τις κοινοβουλευτικές εκλογές στη Γερμανία σε ομοσπονδιακό επίπεδο. Από την ανάλυση του υλικού προκύπτει ότι η σημειωτική της εικόνας συναντιέται με την πολιτική ρητορική αυτή καθαυτή στο νέο πεδίο της ρητορικής της εικόνας, όπου συνυπάρχουν κωδικοποιημένα και μη γλωσσικά και εικονικά μηνύματα. Εκτός από το θεωρητικό πλαίσιο της πολιτικής αφίσας ως προς τη σημειολογία της, το άρθρο επικεντρώνεται στην ιστορική διαδρομή των Πρασίνων και την αναλυτική παρουσίαση των προεκλογικών αφισών τους έχοντας ως χρονικό κριτήριο το 1990, όπου έλαβε χώρα η ενοποίηση της Γερμανίας. Βασικό στοιχείο της διαδρομής των Πρασίνων και των αφισών τους είναι ότι αν και ξεκίνησε ως κόμμα διαμαρτυρίας και αμφισβήτησης κατεστημένων πρακτικών πολιτικής, ακολουθεί τις ίδιες πρακτικές αρνητικής διαφήμισης. Αν και δεν είναι προσωποκεντρικό κόμμα, προτιμώντας συλλογικά όργανα διοίκησης, οι αφίσες του μετά το 1998 στηρίζονται στην προβολή του κόμματος μέσα από τα πρόσωπα. Με τα συμπεράσματα του άρθρου κωδικοποιείται η συνθετική αποτύπωση του ιδεολογικού και πολιτικού στίγματος των Πρασίνων μέσα από τη σημειωτική των αφισών τους στην πορεία τους μέχρι σήμερα.
The Molecular Basis of Diffuse Large B Cell Lymphoma
No full textDiffuse large B cell lymphoma (DLBCL) is the most common type of non-Hodgkin lymphomas, accounting for about 30-58% of all cases. In recent years, significant knowledge about the pathobiology of DLBCL has been gained. In particular, as a result of Gene Expression Profile (GEP) analysis, this disorder can be subdivided into diverse molecular subtypes. Unique lesions implicated in this disease’s pathobiology have been reported by the means of new technologies such as next-generation whole genome/exome sequencing. Our review focuses on the genetic alterations that are most commonly observed in this malignancy and have been functionally interpreted
The adaptation of K. Karyotakis’ novel, O Oneiropolos, into a graphic novel: A gap in translation.
No full textΤο παρόν άρθρο εξετάζει την διαμεσική μεταφορά του πεζού του Κώστα Καρυωτάκη με τίτλο «Ο Ονειροπόλος» σε κόμικ, από τους Δημήτρη Βανέλλη και Θανάση Πέτρου. Η διαμεσικότητα, η διαεικονικότητα και η διαμεσική μετάφραση, είναι έννοιες/όροι που συνδέονται και αλληλεπικαλύπτονται. Μέσω της μελέτης περίπτωσης του κόμικ «Ο ονειροπόλος», η συγγράφισσα επιχειρεί να εξετάσει αυτούς τους όρους και τις μεταξύ τους σχέσεις.Αυτό που θα εξεταστεί στο πρώτο μέρος είναι ο τρόπος με τον οποίο η αφηγηματική γλώσσα του Καρυωτάκη μεταφέρεται διαμεσικά στη γλώσσα των κόμικς από το συγγραφέα του κόμικ Δ. Βανέλλη. Ενώ, παράλληλα, η συγγράφισσα θα εξετάσει και τον τρόπο με τον οποίο ο σχεδιαστής Θ. Πέτρου, μεταφράζει την αφήγηση από το λεκτικό στο οπτικό σύστημα. Η οπτική μετάφραση του Πέτρου, εμπνέεται από την "Καρυωτακική" ατμόσφαιρα. Από τα χρώματα και τις αποχρώσεις μέχρι τις πινελιές και την εικονογραφία, ο Πέτρου χρησιμοποιεί το ανοίκειο, το γκροτέσκο και το καρναβαλικό για να αποδώσει την περίφημη " καταραμένη" αισθητική της Καρυωτακικής γραφής.Στο δεύτερο μέρος, η έρευνα θα επικεντρωθεί στο δεύτερο καρέ του κόμικ, που απεικονίζει ένα βίαια βιασμένο και δολοφονημένο γυναικείο σώμα, λόγω της ιδιότυπης σημασιολογικής αναντιστοιχίας του με το κείμενο-πηγή. Οι δημιουργοί του κόμικ πραγματοποιούν, σύμφωνα με τη συγγράφισσα, ένα τεράστιο σημασιολογικό άλμα, κατά τη διαδικασία μετάφρασης και μεταφοράς του κειμένου του Καρυωτάκη. Αυτή η διαμεσολαβημένη και υποκειμενική μετάφραση του νοήματος εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη θηλυκότητα, τη σεξουαλικότητα, τη βία και την αναπαράσταση, στο μέσο των κόμικς. Για την ανάλυση αυτής της ασύμφωνης διαμεσικής μετάφρασης θα εξεταστεί το μοτίβο του φετιχοποιημένου, νεκρού, γυναικείου σώματος, μέσα από μια εικονογραφική προσέγγιση της σύγχρονης (τέλη 19ου έως 20ού αιώνα) ιστορίας της τέχνης. Στην ευρωπαϊκή τέχνη αυτής της περιόδου, μπορεί κανείς να παρατηρήσει μια επανάληψη του μοτίβου του φετιχοποιημένου νεκρού σώματος, από την Οφηλία του Millais, μέχρι την γκροτέσκα Lustmord κουλτούρα της Βαϊμάρης και τις σύγχρονες ηρωίδες των κόμικς. Τέλος θα αναδειχθούν οι δια-εικονικές σχέσεις του υπό-εξέταση καρέ με ζωγραφικά έργα του μεταπολεμικού καλλιτέχνη της Βαϊμάρης, Otto Dix.This article will be examining the intermedial adaptation of Kostas Karyotakis’ novel, O Oneiropolos, to a graphic novel, by Dimitris Vanellis and Thanasis Petrou. Intermediality, intericonicity and intersemiotic translation, are concepts overlapping and interconnected. Through the case study of the graphic novel, O Oneiropolos, the writer aims to examine these terms and their interrelationship.What will be examined in the first part is the way Karyotakis’ narrative language is intermedialy adapted, into the comic language, by the graphic novel’s writer, Vanellis. At the same time, the writer will also examine the way the designer Petrou, translates the narration from the verbal to the visual system. The visual translation by Petrou, is clearly inspired by the “Karyotakian” atmosphere. From colors and hues to brushstrokes and icongraphy, Petrou makes use of the unfamiliar, the grotesque and the carnivalesque to render Karyotakis’ famous “gothic” aesthetics.In the second part, the research will focus, on the comic’s second frame, depicting a violently raped and murdered female body, due to its peculiar semantic dissonance with the text-source. The graphic novel’s creators make, according to the author, an enormous semantic leap, in the process of interpreting and translating Karyotakis’ words. This overtly subjective translation of meaning raises questions regarding femininity, sexuality, violence and representation, in the medium of comics. For the analysis of this dissonance, the author will examine the motif of the fetishized, dead, female body, through an iconographic approach of the modern (late 19th to 20th century) history of art. In the European art of this period, one can notice a repetition of this motif from Millais’ white-washed Ophelia, to the grotesque Lustmord culture of Weimar and the popular comic’s modern heroines. Inter-iconic relationships will be pointed out, at this point, between the comic frame under examination and paintings from Weimar’s post-war artist, Otto Dix
Οι πρώιμοι Σλάβοι στις βυζαντινές πηγές του 6ου αιώνα. Τα προβλήματα των πρώτων αναφορών
No full textThe early Slavs in Byzantine Sources of the 6th Century.The Problems of the First Reports Regarding the Early Slavs, the paper tackles the testimonies of three Byzantine authors of the 6th century, Jordanes, Procopius and Pseudo-Caesarius, focusing on their credibility and the problems they arised from their examination. The critical approach of Jordanes’ testimonies, leaves no room for the historical connection of the Venethi (known from Plinius the Elder, Tacitus and Ptolemaios) with the Early Slavs (Sclaveni and Antes). Such a connection is rejected, taking into account, apart from Jordanes’ purposes, the plausible placement of the Venethi close to Vistula River and the ethnogenesis of the Slavs in Eastern Europe. On Procopius’ ethnographic account, the impression given is that it seems ‘‘isolated’’ from the rest of the Wars, it is more a kind of ‘‘general guide for the northern barbarians’’ than a pure excursus for the Slavs, with information often contradicting other fragments of the Wars. In Procopius’ description we can also distinguish elements of oral tradition. Although we could not attribute to Procopius an intentional misrepresentation of the reality, we draw the conclusion that, despite having direct contact with the early Slavs, he followed the literary tradition with many common places in order to present another northern barbarian, mixing information about the nomads and the Germanic peoples. In our opinion, Procopius’ account does not offer a credible image on the Early Slavs and should be used with reservations. Considering the credibility of Pseudo-Caesarius, namely his testimony on some primitive rituals of the Slavs we note that Pseudo-Caesarius discerned to Sclaveni another Scythian nation and in our view his testimony neither consists a description of original Slavic customs nor offers any particular – and additional – information for the Early Slavs. On the other hand, the identification of the name Physonitai/Danubians with the Antes, as some scholars suggested, is rejected in favour of a hypothesis for the native Christian populations on the southern bank of the Lower Danube
Πολιτική επικοινωνία μέσω αποστολής ηλεκτρονικών μηνυμάτων
No full textΜε την υπό κρίση αίτηση ζητήθηκε η ακύρωση της υπ' αριθ. 11/10/6.2020 απόφασης της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, με την οποία επιβλήθηκε χρηματικό πρόστιμο σε υποψήφιο βουλευτή λόγω παράνομης επεξεργασίας προσωπικών δεδομένων προς το σκοπό της πολιτικής επικοινωνίας, μέσω αποστολής ηλεκτρονικών μηνυμάτων. Η Αρχή εφάρμοσε το άρθρο 11 ν. 3471/2006, με το οποίο απαγορεύεται η αποστολή μηνυμάτων μη ζητηθείσας επικοινωνίας για σκοπούς εμπορικής προώθησης και στην περίπτωση της αποστολής μηνυμάτων SMS και email από υποψήφιο βουλευτή προς το σκοπό της πολιτικής επικοινωνίας.Όπως είναι σαφές, η Αρχή έκανε αναλογική εφαρμογή της εν λόγω διάταξης, η οποία αφορά την επικοινωνία για σκοπούς απευθείας εµπορικής προώθησης προϊόντων ή υπηρεσιών και για κάθε είδους διαφηµιστικούς σκοπούς, και στην περίπτωση της πολιτικής επικοινωνίας. Και τούτο, διότι υπήρχε κενό δικαίου, καθώς δεν προβλέπονταν στην εκλογική νομοθεσία ειδικοί περιορισμοί αναφορικά με την πολιτική επικοινωνία.Το ΣτΕ θεώρησε ότι η ερμηνεία αυτή είναι εσφαλμένη, διότι η ratio legis της διάταξης του άρθρου 11 ν. 3471/2006 είναι διαφορετική και δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην περίπτωση της πολιτικής επικοινωνίας που γίνεται με χρήση ηλεκτρονικών μέσων επικοινωνίας, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση, μέσω δημοσίων δικτύων. Σύμφωνα με το Ανώτατο Ακυρωτικό Δικαστήριο, για τον περιορισμό της, αναγκαίας για τη λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος, επικοινωνίας του υποψηφίου βουλευτή κατά τη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου με τους εκλογείς της περιφέρειας στην οποία θέτει υποψηφιότητα, απαιτείται ειδική ρύθμιση και τέτοια ρύθμιση δεν μπορεί να θεωρηθεί το άρθρο 11 παρ. 1 του ν. 3471/2006, το οποίο ρυθμίζει τις μη ζητηθείσες επικοινωνίες για σκοπούς απευθείας εμπορικής προώθησης προϊόντων ή υπηρεσιών και για κάθε είδους διαφημιστικούς σκοπούς.Κατά την άποψή μας, η ερμηνεία αυτή που έδωσε το ΣτΕ ήταν ορθή, διότι η ως άνω διάταξη δεν είναι κατάλληλη να καλύψει το νομοθετικό κενό από την έλλειψη ρύθμισης για την αποστολή πολιτικής επικοινωνίας, η οποία είναι απαραίτητη στο πλαίσιο του δημοκρατικού πολιτεύματος, προκειμένου να ενημερώνεται το εκλογική σώμα για τις πολιτικές θέσεις των κομμάτων και των βολευτών
