Aristotle University of Thessaloniki: Prothiki/ Βιβλιοθήκη ΑΠΘ - Προθήκη
Not a member yet
5290 research outputs found
Sort by
An investigation of the teachers’ beliefs, perceptions and assessment practices in English language teaching
No full textThe purpose of the present study is to explore the beliefs, perceptions, and practices of EFL teachers in the Greek educational context about assessment as an integral part of the teaching and learning cycle. To achieve that, it includes a large-scale survey with mixed-method research procedures, carried out by means of a questionnaire administered to 120 EFL teachers in 2019, along with structured interviews. The results reveal that the majority of the participants use traditional tests to assess their students and fail to employ alternative assessment methods although they are aware of them and their benefits. To that end, the designed toolkit helps EFL teachers reflect on their assessment practices and constitutes the basis of future training on language assessment literacy
«Χειραγωγία θεοπρεπής»: το θαύμα «περί τοῦ λοιμοῦ» στις Διηγήσεις των Θαυμάτων του Αγίου Δημητρίου
No full textQuassim Cassam: Conspiracy Theories
No full text2023–01Κασσάμ: Θεωρίες συνομωσίαςQuassim Cassam: Conspiracy Theories. Cambridge: Polity Press, 2019, 140 σ., 12,59 $.____________________________________________________________Κρίνει ο Φιλήμων Παιονίδης (Καθηγητής Φιλοσοφίας, Α.Π.Θ.)[email protected] Οι θεωρίες συνομωσίας συνιστούν ένα πεδίο όπου οι πεποιθήσεις των δρώντων αναφορικά με εμπειρικά και επαληθεύσιμα δεδομένα καθορίζονται αυθαίρετα από τη γενικότερη ιδεολογικοπολιτική συγκρότηση που διαθέτουν. Αυτή είναι η βασική θέση που αναπτύσσει ο Κασίμ Κασσάμ –έγκριτος επιστημολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Warwick– στο ευσύνοπτο, περιεκτικό και προσιτό στο ευρύτερο μορφωμένο κοινό βιβλίο του για τις θεωρίες συνομωσίας. Αναμφίβολα, πρόκειται για ένα πεδίο στο οποίο η φιλοσοφία μπορεί να συνεισφέρει και έργα σαν και αυτό που κρίνεται εδώ αποτελούν συμβολές στην κοπιώδη προσπάθεια αναχαίτησης της άνευ προηγουμένου διείσδυσης θεωριών και προσεγγίσεων αυτού του τύπου.[1]Η συστηματική αποτίμηση αυτού του φαινομένου προϋποθέτει την εννοιολογική αποσαφήνιση του όρου “θεωρία συνομωσίας”, κάτι που στην πορεία εμφανίζει σοβαρές δυσκολίες. Ορισμοί, όπως ο ακόλουθος, μπορεί να αποβούν παραπλανητικοί: «ως θεωρία συνωμοσίας λογίζεται η εξήγηση παρελθοντικών, παροντικών ή μελλοντικών συμβάντων ή περιστάσεων που παραθέτει μία συνωμοσία ως την κύρια αιτία τους».[2] Με αυτό το σκεπτικό ο ιστορικός που επιχειρεί να εξηγήσει τα πολιτικά γεγονότα στη Ρώμη το 63-62 π.Χ. θεωρώντας τα απόρροια της λεγόμενης συνωμοσίας του Κατιλίνα θα πρέπει να λογίζεται ομόλογος εκείνων που διατείνονται ότι η κατάκτηση της σελήνης δεν είναι τίποτα άλλο από μια αληθοφανής σκηνοθεσία της αμερικανικής κυβέρνησης. Το ίδιο ισχύει και για μια τακτική ανακρίτρια που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η δολοφονία που ερευνά οφείλεται σε συνωμοσία των συγγενών του θύματος. Θα πρέπει να διακρίνουμε τους ερευνητές των κάθε λογής συνωμοσιών από τους συνομωσιολόγους και αυτό είναι κάτι που ο συγγραφέας το αντιλαμβάνεται απόλυτα.Έτσι, στο πρώτο κεφάλαιο, ο Κασσάμ παραθέτει μια σειρά χαρακτηριστικών που διέπουν τη στάση των συνομωσιολόγων και τους διαφοροποιούν από τους υπόλοιπους ερευνητές των συνομωσιών. Συγκεκριμένα, οι θεωρίες που προβάλλουν οι πρώτοι δεν επικαλούνται απλώς κάποια συνομωσία για να εξηγήσουν συμβάντα, φαινόμενα ή καταστάσεις αλλά:(α) Έχουν υποθετικό χαρακτήρα με την έννοια ότι βασίζονται σε εικασίες και εκτιμήσεις και όχι σε αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία. Για παράδειγμα, το 2007 παραβρέθηκα στο Τορόντο σε εκδήλωση μιας ομάδας Αυστραλών ακτιβιστών που υποστήριζαν ότι η κατάρρευση των δίδυμων πύργων την 11/9 οφειλόταν και σε εκρήξεις μηχανισμών που είχαν τοποθετήσει σε αυτά τα κτήρια μη κατονομαζόμενες κυβερνητικές υπηρεσίες των ΗΠΑ. Ωστόσο, δεν ήταν σε θέση να καταθέσουν ούτε ένα πειστήριο (υπολείμματα εκρηκτικών μηχανισμών, αύξηση ραδιενέργειας, ένορκες καταθέσεις αξιόπιστων αυτοπτών μαρτύρων κ.ο.κ.) που θα μπορούσε να γίνει αποδεκτό από ένα δικαστήριο. Αυτό δεν καθιστά τις εν λόγω θεωρίες λογικά αναπόδεικτες, καθώς στο μέλλον θα μπορούσαν θεωρητικά να προκύψουν οι απαιτούμενες αποδείξεις. Ωστόσο, κάποιες από αυτές είναι τόσο ακραίες, ώστε η επικύρωσή τους τους φαντάζει ανέφικτη. Οι αρνητές του Ολοκαυτώματος λ.χ. είτε θα πρέπει να αποδείξουν ότι τα ονόματα των τεσσάρων εκατομμυρίων οχτακοσίων χιλιάδων θυμάτων που καταγράφονται συνοδευόμενα από φωτογραφίες και σχετική τεκμηρίωση στη βάση δεδομένων Υad Vashem[3] είναι επινοημένα είτε να σιωπήσουν διά παντός.(β) Έχουν αντιρρητικό χαρακτήρα με την έννοια ότι αμφισβητούν, χωρίς κατά κανόνα οι θιασώτες τους να διαθέτουν τα απαραίτητα εχέγγυα, τις επίσημες εξηγήσεις συμβάντων και εξελίξεων, ακόμα και εάν αυτές προέρχονται από τους πλέον διακεκριμένους και καταξιωμένους ειδικούς. Σε πολλές περιπτώσεις αρνούνται να πιστέψουν ακόμα και τις πλέον προφανείς σήμερα παραδοχές, όπως ότι οι λευκές γραμμές που αφήνουν οι κινητήρες αεριωθουμένων αεροπλάνων που πετούν σε μεγάλο ύψος είναι ένα εύκολα εξηγήσιμο φυσικό φαινόμενο.(γ) Έχουν ιδιοσυγκρασιακό χαρακτήρα, καθώς διαπνέονται από έναν έντονο υποκειμενισμό και αφήνουν πάρα πολλά στη φαντασία.(δ) Είναι προνεωτερικές δεδομένου ότι αποδίδουν περίπλοκα συμβάντα αποκλειστικά στις εμπρόθετες εν κρυπτώ ενέργειες μιας μικρής ομάδας ανθρώπων. Σημειωτέον ότι αυτή η στάση ενίοτε συνεπάγεται τον αποκλεισμό μιας πολλαπλότητας αιτίων που μπορούν να μας προσφέρουν μια πληρέστερη κατανόηση του φαινομένου που εξετάζουμε.[4] Οι περισσότεροι μελετητές θεωρούν ότι η άνοδος του ναζισμού την περίοδο του Μεσοπολέμου στην Γερμανία οφείλεται σε μια σειρά παραγόντων που μπορούν εν μέρει να καταγραφούν και να αναλυθούν. Ωστόσο, ενίοτε διαβάζουμε και “μαρξίζουσες” αναλύσεις που αποδίδουν αυτή την εξέλιξη αποκλειστικά σε μια συνομωσία Γερμανών βιομηχάνων και τραπεζιτών που θεώρησαν ότι η κυριαρχία της τάξης τους κινδύνευε να καταλυθεί. Άλλο είναι να υποστηρίζει κανείς ότι ένας από τους λόγους κατίσχυσης του ναζισμού από τις αρχές της δεκαετίας του τριάντα και εφεξής ήταν η στήριξη κορυφαίων οικονομικών παραγόντων και άλλο ότι ο Χίτλερ αποτελεί συνειδητό δημιούργημά τους.(ε) Είναι ανεπίδεκτες αντιρρήσεων για τους υποστηρικτές τους. Οποιαδήποτε προσπάθεια αναίρεσής τους απορρίπτεται πάραυτα από τους συνομωσιολόγους ως απηχούσα τα συμφέροντα εκείνων που επιθυμούν να ευοδωθεί η συνομωσία.Αυτή είναι μια ανάλυση που την προσυπογράφω με μια μικρή επιφύλαξη. Ο Κασσάμ υποστηρίζει ότι οι συνομωσιολόγοι λειτουργούν ως προπαγανδιστές, ακόμα και όταν πιστεύουν ακράδαντα στην αλήθεια των θεωριών τους (σ. 11-12). Όπως έχω αλλού υποστηρίξει,[5] η άσκηση προπαγάνδας προϋποθέτει απαραίτητα τη συνειδητή διαστρέβλωση της πραγματικότητας, έστω και εάν αυτή εξαντλείται απλώς στον εσκεμμένο υπερτονισμό των θετικών ή των αρνητικών όψεων του προπαγανδιζόμενου αντικειμένου. Εάν ένας συνωμοσιολόγος διαδίδει ψευδείς θεωρίες με τις οποίες συντάσσεται απόλυτα, μπορεί να κατηγορηθεί για πολλά πράγματα, όπως για διανοητική νωθρότητα ή για διασπορά ψευδών ειδήσεων, αλλά όχι για άσκηση προπαγάνδας. Αυτή η διευκρίνηση βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν θεωρίες συνομωσίας που αποτελούν βασικό όπλο προπαγανδιστικών εκστρατειών. Για του λόγου το αληθές μπορεί να δει κανείς ακόμα και σήμερα πώς χρησιμοποιούνται τα ψευδεπίγραφα Πρωτόκολλα των Σοφών της Σιών σε αντισημιτικές εκστρατείες.[6]Στο υπόλοιπο βιβλίο ο συγγραφέας πραγματεύεται τρία βασικά ζητήματα. Το πρώτο αφορά τους ψυχολογικούς λόγους που οδηγούν ορισμένους ανθρώπους στην αποδοχή θεωριών συνομωσίας. Υποστηρίζει ότι δεν υπάρχει ένα ξεχωριστό είδος προσωπικότητας που προσελκύεται από τέτοιες θεωρίες, αλλά ότι κάποιος καθίσταται συνομωσιολόγος, επειδή αυτό συνάδει με τις γενικότερες ιδεολογικοπολιτικές δεσμεύσεις του (σ. 48). Ειδικότερα, θεωρεί ότι όσο πιο ακραίες είναι οι πολιτικές αντιλήψεις κάποιου τόσο πιθανότερο είναι ο πολιτικός λόγος του να ενσωματώνει θεωρίες συνωμοσίες (σ. 53). Η θέση αυτή φαίνεται διαισθητικά εύλογη αλλά χρειάζεται να τεκμηριωθεί ερευνητικά, κάτι που, απ’ όσο γνωρίζω, δεν έχει γίνει μέχρι τώρα. Είναι βέβαιο ότι η πλειονότητα των συνομωσιολόγων διαθέτει ξεκάθαρες πολιτικές απόψεις πέρα από τη διάχυτη δυσπιστία προς τις αρχές και τα ΜΜΕ; Ποια είναι η ακριβής σχέση μεταξύ υιοθέτησης συγκεκριμένων πολιτικών ιδεολογιών και συγκεκριμένων θεωριών συνομωσίας; Αυτά είναι ερωτήματα στα οποία καλείται να απαντήσει η πολιτική ψυχολογία, αλλά η διερεύνησή τους δεν είναι πάντα εύκολη, καθώς οι άνθρωποι που είναι φορείς αυτών των πεποιθήσεων δεν είναι πρόθυμοι να συμμετέχουν σε σχετικές έρευνες. Εκείνο πάντως που θα μπορούσε ενδεικτικά να ειπωθεί με βάση μια πρόσφατη εμπειρική έρευνα είναι ότι οι συνομωσιολόγοι δεν είναι κατ’ ανάγκη αντίπαλοι της δημοκρατίας. Απλώς φαίνεται να προτιμούν την άμεση δημοκρατία από την κυρίαρχη αντιπροσωπευτική, καθώς η τελευταία παρέχει μεγαλύτερες ευκαιρίες στην καθεστηκυία πολιτική τάξη να επιβάλλει τις απόψεις της.[7] Αυτό το εύρημα θα μπορούσε να συνηγορήσει υπέρ της συσχέτισης ακραίων πολιτικών αντιλήψεων και συνομωσιολογικής σκέψης που επιχειρεί ο Κασάμ, υπό την προϋπόθεση ότι θα συμφωνούσαμε πως η πρόταξη αμεσοδημοκρατικών μορφών διακυβέρνησης συνιστά ακραία πολιτική θέση. Επιπροσθέτως, ο Κασσάμ θεωρεί ότι άτομα που υπήρξαν θύματα πραγματικών συνομωσιών τείνουν να είναι περισσότερο ευεπίφορα στη συνομωσιολογία (σ. 54), ενώ δεν παραλείπει να αναφερθεί και στη γενικότερη σαγήνη που ασκούν αυτές οι θεωρίες, η οποία είναι ανάλογη με εκείνη που ασκούν τα αστυνομικά μυθιστορήματα στους αναγνώστες τους (σ. 58). Σε αυτή τη σαγήνη φαίνεται να έχουν υποκύψει και γνωστοί φιλόσοφοι, όπως ο Ρίτσαρντ Πόπκιν (1923-2005), ο οποίος εκτός από το κλασικό The History of Skepticism from Erasmus to Descartes (1960) συνέγραψε και το The Second Ostwald (1966) στο οποίο υποστήριζε ότι υπήρχε σωσίας του δολοφόνου του προέδρου Κέννεντυ, πράγμα το οποίο δεν αποδείχτηκε ποτέ (σ. 22-23). Από την άλλη πλευρά βέβαια πρέπει να είναι κανείς σε θέση να διακρίνει τη σαγήνη από την αληθοφάνεια. Εικάζω ότι ορισμένοι αναγνώστες καθηλώθηκαν από την επαφή τους με το μυθιστόρημα του Νταν Μπράουν Κώδικας Ντα Βίντσι (2003) ή την κινηματογραφική μεταφορά του, αλλά ελπίζω ότι δεν θεώρησαν πως η ιστορία της επιβίωσης των “απογόνων” του Ιησού Χριστού που περιγράφει και οι σχετικές συνομωσίες και δολοπλοκίες έχουν κάποια πραγματική βάση.Ο Κασσάμ εστιάζει επίσης και στις βλάβες που προκαλούν οι συνομωσιολόγοι. Απορρίπτει ως επιφανειακή την προσέγγιση που τους αντιμετωπίζει ως ακίνδυνους και ρομαντικούς αναζητητές της αλήθειας παραθέτοντας μια σειρά επιπτώσεων που απορρέουν από τη διάδοση και την αποδοχή των θεωριών τους. Οι εν λόγω επιπτώσεις εμφανίζονται σε προσωπικό, κοινωνικό, διανοητικό και πολιτικό επίπεδο (σ. 65). Ιδιαίτερη έμφαση αποδίδει στις “βραδυφλεγείς” επιπτώσεις, δηλαδή σε αυτές που διαφεύγουν της προσοχής μας, καθώς λειτουργούν υπόρρητα και διαβρωτικά. Η σημαντικότερη ίσως από αυτές είναι η σταδιακή υπονόμευση της εμπιστοσύνης στις επιστημονικές εξηγήσεις και στη γνώση που προέρχεται από πιστοποιημένους ειδικούς (σ. 69). Τέλος, στο τέταρτο κεφάλαιο θέτει το ερώτημα “τι πρέπει να γίνει;”. Ορθά επισημαίνει ότι δεν μπορούμε να αναμένουμε από τους σκληροπυρηνικούς συνομωσιολόγους να μεταπειστούν από επιχειρήματα και τεκμήρια, καθώς μια τέτοια μεταστροφή θα προϋπέθετε την πλήρη απόρριψη του τρόπου με τον οποίο βλέπουν τον κόσμο και τη θέση τους σε αυτόν (σ. 100). Αντ’ αυτού οι προσπάθειές μας πρέπει να επικεντρώνονται στην αποτροπή της διάχυσης των θεωριών συνομωσίας σε ευρύτερα πληθυσμιακά στρώματα και στην καταπολέμηση της νοσηρής νοοτροπίας που τις συνοδεύει. Αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί διαμέσου της δημόσιας αναίρεσης των παραδοχών των συνομωσιολόγων, της εκπαίδευσης των νεοτέρων, ώστε να μπορούν να διακρίνουν την αλήθεια από το ψεύδος καθώς και τις ηθικά απορριπτέες θέσεις που υποκρύπτουν πολλές θεωρίες συνομωσίες, και της αποκάλυψης των πολιτικών στοχεύσεων και επιδιώξεων των υποστηρικτών τους (σ. 124).Η μελέτη αυτή κυκλοφόρησε στα τέλη του 2019. Λίγους μήνες αργότερα η έλευση του COVID-19 ανέδειξε μία ζοφερή όψη των θεωριών συνομωσίας που δεν είχε καμία σχέση με τη γραφική και ενίοτε διασκεδαστική παραφιλολογία περί συνεργασίας αμερικανικών κυβερνητικών υπηρεσιών με εξωγήινους, περί προσπαθειών ελέγχου του πληθυσμού μέσω εναέριων ψεκασμών και άλλων συναφών ιστοριών. Πολλοί αντιεμβολιαστές υποκινούμενοι από εντελώς αβάσιμες θεωρίες συνομωσίας προέβησαν σε ενέργειες και παραλήψεις που είχαν ως αποτέλεσμα τον θάνατο ή τη βαρεία νόσηση των ιδίων ή άλλων προσώπων που μπορούσαν να ελέγξουν ή να μολύνουν. Η μετάβαση, ωστόσο, από την απλή διατύπωση απόψεων στην πρόκληση βλαβών μεταβάλλει την κανονιστική στάση μας. Δεν θεωρούμε ότι η πρόκληση οποιασδήποτε βλάβης σε τρίτους θα πρέπει να τιμωρείται από τον νόμο, αλλά αυτή η μεταβολή αποτελεί έναν εκ πρώτης όψεως λόγο για να επανακαθορίσουμε την αξιολόγηση του δρώντος. Σε αυτό το πλαίσιο θα μπορούσαμε άραγε να δεχτούμε ότι η ελευθερία της έκφρασης, η θρησκευτική ελευθερία και η δημοκρατική ανεκτικότητα[8] προστατεύουν έναν πνευματικό που βασιζόμενος σε θεωρίες συνωμοσίας πείθει έναν εξαρτώμενο από αυτόν πιστό να μην εμβολιαστεί με αποτέλεσμα τον θάνατο του τελευταίου; Εδώ δεν είναι ο κατάλληλος χώρος για να επιχειρηθεί μια απάντηση σε ένα τέτοιο ερώτημα, αλλά αυτό που μπορεί να ειπωθεί με μεγάλο βαθμό βεβαιότητας είναι ότι η εποχή της αθωότητας των συνομωσιολόγων και των πονημάτων τους έχει πλέον παρέλθει, εάν υπήρξε ποτέ. __________[1] Από την περιορισμένη ελληνική βιβλιογραφία, βλ. ενδεικτικά: P. A. Taguieff, Θεωρίες συνωμοσίας: Εσωτερισμός, εξτρεμισμός (μτφ. Α. Καραστάθη. Αθήνα: Πόλις, 2010)· του ιδίου, Συνομωσιολογική σκέψη και “Θεωρίες της συνομωσίας”: Μια κριτική εισαγωγή (μτφ. Α. Ηλιαδέλη. Θεσσαλονίκη: Επίκεντρο, 2015)· του ιδίου, Σύντομη πραγματεία περί συνομωσιολογίας (μτφ. Σ. Τριανταφύλλου. Αθήνα: Πατάκης, 2016)· R. Greene R. Robison-Greene (επιμ.), Θεωρίες συνωμοσίας: Συνδέοντας τα στοιχεία, 2 τόμ. (μτφ. Κ. Κολόκα. Αθήνα: Το Βήμα, 2021) και L. McIntyre, Πώς να μιλήσετε στους αρνητές της επιστήμης (μτφ. Α. Κρητικού και Ε. Κρητικού. Θεσσαλονίκη: Ροπή, 2021).[2] J. E. Uscinski, Conspiracy Theories: A Primer (Lanham MD: Rowman and Littlefield, 2020), σ. 23.[3] https://yvng.yadvashem.org.[4] Για την περιπλοκότητα της εξήγησης των κοινωνικών φαινομένων συμπεριλαμβανομένων και των εξηγητικών προσπαθειών που προβάλλουν τα σε συλλογικό επίπεδο απρόθετα αποτελέσματα ατομικών μορφών ορθολογικής συμπεριφοράς, βλ. ενδεικτικά D. Little, Φιλοσοφία των κοινωνικών επιστημών: Είδη κοινωνικής εξήγησης (μτφ. Ξ. Μπαμιατζόγλου. Αθήνα: Οκτώ, 2018).[5] Φ. Παιονίδης, Στοιχεία κριτικής επιχειρηματολογίας (2η έκδοση. Θεσσαλονίκη: Ζήτη, 2022), σ. 87-88. Στο βιβλίο αυτό υπάρχει μια σύντομη πραγμάτευση των θεωριών συνομωσίας (σ. 96-105).[6] P. A. Taguieff, Ο μύθος των “Σοφών της Σιών”: Από τη “διεθνή εβραϊκή συνομωσία” στην “παγκόσμια σιωνιστική επιβουλή” (μτφ. Α. Κιουπκιολής. Αθήνα: Πόλις, 2006).[7] M. Pantazi, K. Papaioannou J.-W. van Prooijen, «Power to the People: The Hidden Link Between Support for Direct Democracy and Belief in Conspiracy Theories», Political Psychology 43 (2022), σ. 529-48.[8] Αυτές είναι οι αξίες που συνήθως προβάλλονται για να τεκμηριώσουν τη νομική προστασία της διατύπωσης θεωριών συνομωσίας. Βλ. χαρακτηριστικά S. M. Smallpage, «Conspiracy Thinking, Tolerance, and Democracy», στο: J. E. Uscinski (επιμ.), Conspiracy Theories and the People Who Believe Them (Oxford: Oxford University Press, 2019), σ. 187-98. Δημοσιεύθηκε: 14.3.2023.Τρόπος παραπομπής στη βιβλιοκρισία:Παιονίδης, Φιλήμων: (Βιβλιοκρισία του:) Quassim Cassam: Conspiracy Theories (Cambridge: Polity Press, 2019). Κριτικά 2023-01, https://doi.org/10.26262/critica.v13i0.9342.
The contribution of Sophia Gavriilidis to the studies on Pinocchio
No full textΣτο βιβλίο με τίτλο Pinocchio in Grecia, η Σοφία Γαβριηλίδου εντοπίζει τις εκδόσεις και τις μεταφράσεις του Πινόκιο στην Ελλάδα καλύπτοντας την περίοδο τουλάχιστον 70 ετών (1929-2001). Ο κατάλογος που συντάχθηκε από την Σοφία Γαβριηλίδου περιέχει συνολικά 68 πλήρεις μεταφράσεις και διασκευές του έργου του Κάρλο Κολλόντι στην ελληνική γλώσσα.In the book entitled Pinocchio in Grecia, Sophia Gavriilidis traces the editions and translations of Pinocchio in Greece covering a period of almost 70 years (1929-2001). The list compiled by Sofia Gavriilidis includes a total of 68 complete translations and adaptations of Carlo Collodi΄s work to the Greek language
ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΣΤΟ ΚΟΡΑΝΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΩΙΜΗ ΙΣΛΑΜΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ: «ΚΙ ΑΝ ΔΡΑΠΕΤΕΥΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΔΕΝ ΠΗΓΑΙΝΟΥΜΕ;»
No full text
Σκιαγραφώντας θρησκευτικές και "εθνικές" ταυτότητες στις βενετοκρατούμενες ελληνικές χώρες
No full textΣτις βενετοκρατούμενες ελληνικές χώρες το ορθόδοξο στοιχείο με τη συναίσθηση ότι ανήκε σε κοινότητα με την ίδια γλώσσα, την ίδια θρησκεία και την ίδια προέλευση ταυτιζόταν με τους πληθυσμούς της βυζαντινής αυτοκρατορίας και επέμενε στη διατήρηση του ίδιου θρησκευτικού κλίματος με εκείνο που επικρατούσε στον ευρύτερο κοινωνικό χώρο. Η Εκκλησία στηρίζοντας τους ανθρώπους της σ’ αυτό τον αγώνα, απέκτησε βαθμηδόν εθνικό χαρακτήρα. Επειδή όλα τα μέλη της μοιράζονταν μία θρησκεία, η πίστη και το έθνος δέθηκαν στενά και άρχισαν να γίνονται αδιαχώριστα, δημιουργώντας σύγχυση κατηγοριών, επειδή τα μέλη της Εκκλησίας ανήκαν επίσης στο έθνος. Έτσι, η ιδέα της Ορθοδοξίας που στην αρχή προσομοίαζε με την ιδέα της αυτοκρατορίας, με την πάροδο του χρόνου κατέληξε να ταυτίζεται μαζί της
CORRELATES OF NEGATIVE MEMORIES THREE MONTHS AFTER BEING IN INTENSIVE CARE UNIT
No full textThe aim of this study was to investigate patients’ negative Intensive Care Unit (ICU) memories (nightmares, anxiety, pain, and difficulty in breathing), their interrelations, and their correlates (medical, demographic, and psychosocial factors). Three months after an ICU stay, 29% of 72 Greek participants reported that they had at least two types of negative ICU memories. Memories of anxiety and difficulty in breathing contributed more to a core factor of negative ICU memories than memories of nightmares and pain. Negative ICU memories were associated to intensity of weaning, length of stay in the ICU, consciousness of participants at admission to the ICU, existence of confusion or agitation in the ICU, female gender, adverse life experiences after the ICU stay, and unemployment or protracted sick leave after the ICU stay. Negative ICU memories are common and related both to ICU and post-ICU stress conditions.
GIS-facilitated seed germination of six local endemic plants of Crete (Greece) and multifaceted evaluation in three economic sectors
No full textIn the context of conservation and sustainable exploitation of neglected and underutilized plant genetic resources (NUPs), this study focused on six Cretan local endemic plants i.e., three monocots (Allium bourgeaui subsp. creticum, Allium dilatatum, Muscari spreitzenhoferi) and three dicots (Alyssum baldaccii, Campanula saxatilis subsp. saxatilis, Silene antri-jovis). We aimed at determining the ecological conditions needed for these plants to thrive based on their natural preferences which define their germination requirements and allow the development of species-specific propagation protocols. Secondly, we overviewed the potential of the targeted species for sustainable exploitation in three economic sectors (ornamental-horticultural, medicinal-cosmetic, agro-alimentary). The ecological profiles of each species were constructed using Geographic Information System and climate data from WorldClim. Four temperatures were examined in seed germination trials (10, 15, 20, 25oC) and germination percentages (GP) were calculated. Seed germination of monocots showed preference in more cold temperatures (70.0%, 40.0% and 71.25% at 10oC for A. bourgeaui subsp. creticum, A. dilatatum and M. spreitzenhoferi, respectively) while in two of the dicots it exhibited a wider temperature range (83.75-86.25% at 10, 15, 20oC for A. baldaccii and 90-98.75% at all temperatures tested for S. antri-jovis) while in C. saxatilis subsp. saxatilis at lower temperatures (85% and 71.25% at 10 and 15oC, respectively). The assessed taxa showed interesting value mainly for the ornamental and agro-alimentary sectors, and their potential is discussed herein in detail (first-time for A. baldaccii). Exploiting all the above results, we re-evaluated the feasibility and readiness timescale for sustainable exploitation in three economic sectors for the targeted NUPs and their upgraded assessments are first-time presented herein in detail
H αναπαραγωγική τεχνολογία και το γυναικείο σώμα: η εμβέλεια του νομικού εκσυγχρονισμού με τον ν.4958/2022
No full textH αναπαραγωγική τεχνολογία και το γυναικείο σώμα: η εμβέλεια του νομικού εκσυγχρονισμού με τον ν.4958/202