John Paul II Catholic University of Lublin
Repozytorium Instytucjonalne KUL (Katolicki Uniwersytet Lubelski Jana Pawła II)Not a member yet
8466 research outputs found
Sort by
Znaczenie pozytywnej orientacji i pozytywnego afektu dla zaangażowania w trening i wyników sportowych
No full textWydział Nauk Społecznych, Instytut Psychologii; promotor: prof. dr hab. Mariola Łaguna, promotor pomocniczy dr Ewelina PurcThe aim of the dissertation was to analyze the relationships between positive orientation, positive affect, training engagement, and sport performance. It was proposed that positive orientation and positive affect are personal resources that enhance training engagement and support achieving better athletic results. The study also tested dynamic relationships between these resources and engagement in sport training. Three independent quantitative empirical studies were conducted among amateur runners. The aim of Study 1 was to analyze the relationships between positive orientation, the behavioral dimension of training engagement, and marathon performance. Study 2 expanded the tested model by including the trait and state dimensions of positive affect, as well as the psychological dimension of training engagement among half-marathon participants. Study 3 tested three alternative models of dynamic relationships between positive orientation, positive affect, and training engagement among amateur runners. The findings of the studies broaden understanding of the role of personal resources and training engagement in running performance and explain the psychological consequences of engagement in sport training. This knowledge may provide a foundation for developing psychological intervention programs that support amateur runners in their athletic development.
Celem rozprawy była analiza zależności pomiędzy pozytywną orientacją, pozytywnym afektem zaangażowaniem w trening i wynikami w sporcie. Postulowano, że pozytywna orientacja oraz pozytywny afekt są zasobami osobistymi, które wzmacniają zaangażowanie w trening oraz sprzyjają uzyskiwaniu lepszych wyników sportowych. Testowano także dynamiczne zależności pomiędzy tymi zasobami a zaangażowaniem w trening sportowy. Przeprowadzono trzy niezależne badania empiryczne, o charakterze ilościowym, które zrealizowano na próbach biegaczy amatorów. Celem Badania 1 była analiza związków pozytywnej orientacji z behawioralnym wymiarem zaangażowania w trening oraz wynikami uzyskiwanymi w maratonie. Badanie 2 rozszerzało testowany model o cechę i stan pozytywnego afektu, a także psychologiczny wymiar zaangażowania w trening wśród uczestników pótmaratonu. W Badaniu 3 weryfikowano trzy alternatywne modele dynamicznych zależności pomiędzy pozytywną orientacją, pozytywnym afektem a zaangażowaniem w trening wśród biegaczy amatorów. Rezultaty badań poszerzają wiedzę na temat roli zasobów osobistych i zaangażowania w trening dla uzyskiwanych wyników sportowych oraz wyjaśniają psychologiczne konsekwencje zaangażowania w trening sportowy. Wiedza ta może stanowić podstawę do budowania programów interwencji psychologicznych wspierających biegaczy amatorów w rozwoju sportowym
Culpa in Contrahendo: A Testimony to the Changing Methodologies in Private International Law
No full textThe concept of culpa in contrahendo traditionally encompasses cases of disloyal conduct by the parties during the negotiation stage of a contract. It applies to a broad range of factual scenarios. Furthermore, the legal nature of culpa in contrahendo has long been the subject of debate, with some legal systems favouring its classification as a contractual matter and others as a delict. In the realm of private international law, these issues present significant challenges in terms of legal characterization as aptly demonstrated by the well-known case of Tacconi v. Wagner (2002), in which the Court of Justice of the European Union (CJEU) delineated the application of Articles 5(1) and 5(3) of the Brussels Convention (now Articles 7(1) and 7(2) of the Brussels I bis Regulation). The CJEU favored a tort-based qualification for claims arising from the breach of pre-contractual duties, but only insofar as they were not grounded in “obligations freely assumed by one party towards another.” Despite the stance taken by the CJEU – which reflects the traditional conflict-of-laws approach, strictly distinguishing torts from contracts – the EU legislator, in Article 12 of the Rome II Regulation (2007), adopted a solution that can be described as an “accessory connection.” According to this provision, the law applicable to a non-contractual obligation arising from dealings prior to the conclusion of a contract – regardless of whether the contract was ultimately concluded – is the law that applies to the contract or that would have applied to it had it been entered into. Only in exceptional cases will the applicable law be determined by connecting factors traditionally associated with torts, such as the place of damage (Article 12(2)). Thus, regardless of the delictual nature of culpa in contrahendo, such obligations are governed by the law applicable to the contract, even in instances where the contract never materialized. The article explores various approaches to the conflict-of-law characterization of pre-contractual liability and contrasts tchem with the pragmatic method of identifying the spatial “center of gravity” of the relevant legal relationship. Additionally, the article examines how the “accessory connection” operates under Article 12 of the Rome II Regulation with respect to pre-contractual liability, highlighting its advantages. It argues that while the adopted solution does not entirely dispense with traditional conflict-of-laws characterization, it significantly diminishes its practical application, as the lex contractus will invariably apply. Consequently, the EU legislator favors an independent localization of the legal relationship based on pragmatic criteria – specifically, an accessory reference to the law applicable to the contract.The publication was created as a part of the research project “Contemporary trends in the methodology of private international law,” funded by Narodowe Centrum Nauki (No. UMO-2017/27/B/HS5/01258)
Dignity and Labor: On the Shaping of Humanity
No full textRecenzja książki Janusz Mariański, Godność ludzka, praca, bezrobocie i braterstwo w nauczaniu społeczno-moralnym Papieża Franciszka, Akademia Nauk Społecznych i Medycznych w Lublinie, Lublin 2024
Limits of Marriage Recognition in the English Social Security System and Standards of the European Convention on Human Rights – Analysis in Context of the Social Security Contributions and Benefits Act 1992
No full textОбозначение сторон в гражданских делах – избранные вопросы. Соображения по поводу монографии Марцина Дзюрды под названием Обозначение сторон в гражданских делах. Вопросы материального и процессуального права, Wolters Kluwer, Варшава 2024, стр. 313
No full textRóżnorodność podmiotów występujących w sprawach cywilnych wiąże się z problemem ich prawidłowego oznaczenia, stąd klasyfikacja tych podmiotów oraz usystematyzowane przedstawienie tego zagadnienia stanowi niełatwe zadanie. Niniejsze opracowanie zawiera element oceny podjętej przez dr. hab. Marcina Dziurdę, prof. UW, próby przedstawienia sposobów oznaczenia stron w sprawie cywilnej. Autor tekstu, obok oceny struktury monografii oraz jej treści, porusza dodatkowe kwestie, takie jak problem reprezentacji przedsiębiorcy przekształcanego w trybie art. 584¹ Kodeksu spółek handlowych w postępowaniu wieczystoksięgowym. Wskazuje również na te aspekty publikacji, które powinny podlegać bardziej wnikliwej i obszernej analizie, a także akcentuje zalety przygotowanej pracy naukowej. Niektóre zagadnienia opisane przez dr. hab. Marcina Dziurdę, ze względu na swoją specyfikę, mogą budzić kontrowersje i mają charakter sporny w nauce, lecz przeprowadzona analiza skupia się przede wszystkim na kwestiach istotnych z punktu widzenia praktyki sądowej. W rezultacie opracowanie dostarcza cennych wskazówek, które mogą usprawnić prowadzenie postępowań sądowych oraz przyczynić się do lepszego rozumienia problematyki właściwej reprezentacji podmiotów w sprawach cywilnych. Na zakończenie autor dokonuje podsumowania i oceny monografii pod kątem jej wartości merytorycznej oraz praktycznego zastosowania, wskazując, że stanowi ona solidne narzędzie zarówno dla praktyków, jak i badaczy zainteresowanych problematyką podmiotów w postępowaniu cywilnym.
The diversity of actors appearing in civil cases raises the problem of their proper designation; hence, the classification of these actors and a systematic presentation of this issue is not an easy task. This paper provides an assessment of a monograph written by Marcin Dziurda, Associate Professor at Warsaw University, in which he presents methods of designating the parties in a civil case. In addition to evaluating the structure and content of the monograph, the present article raises additional questions, such as the problem of representing, in land and mortgage register proceedings, an entrepreneur who is being transformed pursuant to Article 584¹ of the Polish Commercial Companies Code. The present author also indicates those aspects of the monograph that should be subjected to a more thorough and extensive analysis and highlights the merits of this scientific work. Some issues described by Professor Dziurda, due to their specific characteristics, may excite controversy and be contentious in science, but his analysis focuses primarily on matters that are important from the point of view of court practice. As a result, the monograph provides valuable insights that can facilitate the conduct of court proceedings and contribute to a better understanding of the proper representation of actors in civil cases. Finally, the present author concludes by summarising and evaluating the monograph in terms of its content value and practical application, pointing out that it is a solid tool for both practitioners and researchers interested in the issue of actors in civil proceedings.
Різноманітність субʼєктів, які беруть участь у цивільних справах, повʼязана з проблемою їх правильного визначення, тому класифікація цих субʼєктів і систематизоване викладення цього питання є непростим завданням. Дане дослідження містить елемент оцінки спроби професора Варшавського університету д-ра габ. Марціна Дзюрди представити способи визначення сторін у цивільній справі. Автор тексту, окрім оцінки структури монографії та її змісту, розглядає додаткові питання, такі як проблема представництва підприємця, перетвореного відповідно до ст. 584¹ Кодексу торгових товариств, у земельних та іпотечних провадженнях. Він також вказує на ті аспекти публікації, які потребують більш глибокого і всебічного аналізу, і підкреслює достоїнства підготовленої наукової роботи. Окремі питання, описані Марціном Дзюрдою, через свою специфіку можуть викликати дискусії і мають спірний характер у науці, але проведений аналіз зосереджується, насамперед, на питаннях, актуальних з точки зору судової практики. У результаті дослідження надано цінні поради, які можуть покращити ведення судових справ та сприяти кращому розумінню питання належного представництва субʼєктів господарювання у цивільних справах. Насамкінець автор підсумовує та оцінює монографію з точки зору її змістовної цінності та практичного застосування, вказуючи, що вона є надійним інструментом як для практиків, так і для дослідників, які цікавляться питанням субʼєктів у цивільному судочинстві.
Многообразие субъектов, фигурирующих в гражданских делах, связано с проблемой их правильного обозначения, поэтому классификация этих субъектов и систематизированное изложение этого вопроса является непростой задачей. Настоящее исследование содержит элемент оценки попытки профессора Варшавского университета Марцина Дзюрды представить способы обозначения сторон в гражданском деле. Автор текста, помимо оценки структуры монографии и ее содержания, поднимает дополнительные вопросы, например проблему представительства преобразованного предпринимателя в соответствии со статьей 584¹ Кодекса хозяйственных товариществ и обществ в производстве по регистрации прав на недвижимость. Он также указывает на те аспекты издания, которые должны быть подвергнуты более глубокому и всестороннему анализу, и подчеркивает достоинства подготовленной научной работы. Некоторые из вопросов, описанных доктором юридических наук Марцином Дзюрдой, в силу своей специфики могут быть спорными и иметь дискуссионный характер в науке, однако проведенный анализ сосредоточен в первую очередь на вопросах, имеющих отношение к судебной практике. В результате в исследовании даны ценные советы, которые могут улучшить ведение судебного производства и способствовать лучшему пониманию проблемы надлежащего представительства субъектов в гражданских делах. В заключение автор подводит итоги и оценивает монографию с точки зрения ее содержательной ценности и практического применения, указывая на то, что она является надежным источником информации как для практиков, так и для исследователей, интересующихся проблемой сторон гражданского судопроизводства
Contemporary Trends to Liberalize Abortion: On the Struggle Between the Civilization of Life and the Civilization of Death; The Approach of John Paul II
No full textPrzed trzydziestu laty Jan Paweł II nakreślił w encyklice Evangelium vitae obraz współczesnego społeczeństwa, które jest „naznaczone przez dramatyczną walkę między «kulturą życia» a «kulturą śmierci»” (nr 95). Źródło nowych zagrożeń, takich jak stopniowy wzrost aprobaty społecznej dla zamachów przeciwko życiu w imię prawa do indywidualnej wolności oraz prawne ich uznanie przez ustawodawstwo wielu krajów za całkowicie legalne, stanowi „głęboki kryzys kultury, który rodzi sceptyczną postawę wobec samych fundamentów poznania i etyki oraz sprawia, że coraz trudniej jest zrozumieć w pełni sens istnienia człowieka, jego praw i obowiązków” (nr 11). Przezwyciężenie tego kryzysu staje się kluczowe dla budowy fundamentów cywilizacji życia. Nakreślone przemiany społeczne, podważając nienaruszalny charakter godności człowieka i jego niezbywalnych praw, dotykają samych podstaw demokracji. Tendencje te wywołały w Polsce debatę na temat granic prawnej ochrony życia ludzkiego. Jasne stanowisko zajął w niej Trybunał Konstytucyjny, który wielokrotnie podkreślał, że demokratyczne państwo prawa za naczelną wartość powinno uznawać człowieka i dobra dla niego najcenniejsze. Dobrem takim jest życie, które – w każdym stadium jego rozwoju – w demokratycznym państwie prawa musi pozostawać pod ochroną konstytucyjną. Z całą pewnością nie odpowiadają tym standardom propozycje legislacyjne zakładające traktowanie aborcji jako prawa człowieka i prowadzące do zanegowania życia ludzkiego jako samoistnego dobra prawego, wymagającego bezpośredniej ochrony prawnej.
Thirty years ago, John Paul II outlined in the encyclical Evangelium Vitae a picture of contemporary society “marked by a dramatic struggle between the ‘culture of life’ and the ‘culture of death’” (Section 95). “The profound crisis of culture, which generates scepticism in relation to the very foundations of knowledge and ethics, and which makes it increasingly difficult to grasp clearly the meaning of what man is, the meaning of his rights and duties” (Section 11) is a source of new threats, such as a gradual increase in the social approval for attacks against life in the name of the right to individual freedom and the recognition of such attacks as entirely legal by the legislative systems in numerous countries. Overcoming this crisis becomes the primary task for laying the foundations for the “civilization of life.” By undermining the inviolable nature of human dignity and inalienable human rights, the social transformations in question affect the very foundations of democracy. In Poland, such trends have sparked a debate on the limits of the legal protection of human life. The Constitutional Tribunal took a clear position on the matter, repeatedly emphasizing that a democratic Rechtsstaat (jurisprudent state) should recognize, as its primary value, the human being and the goods that are most valuable to human beings. Among these goods is all human life at every stage of its development, which, as such, must fall under constitutional protection. Legislative proposals which interpret abortion as a human right and result in questioning the fact that a human life is an inherent rightful good which requires direct legal protection certainly do not meet the standards of a Rechtsstaat
Powstanie Wydziału Teologicznego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Dokumenty i relacje, wprowadzenie i edycja Lucyna Sadzikowska, Katowice 2023, ss. 334 (Źródła do Dziejów Kościoła Katolickiego na Górnym Śląsku, 34), ISBN 978-839-650-59-34
No full textПриостановление и отмена немедленного исполнения заочного решения после внесения изменений в Гражданский процессуальный кодекс в 2019 г.
No full textArtykuł analizuje przepisy Kodeksu postępowania cywilnego dotyczące zawieszania i uchylania rygoru natychmiastowej wykonalności wyroku zaocznego, koncentrując się na art. 346 K.p.c. Celem badań jest ocena, czy obecna regulacja odpowiada zmianom wynikającym z nowelizacji Kodeksu postępowania cywilnego z 2019 r. oraz czy zapewnia ochronę procesową pozwanemu, który nie podjął obrony z przyczyn niezawinionych. W artykule wykorzystano metodę dogmatycznoprawną, polegającą na analizie obowiązujących przepisów oraz ich wykładni w orzecznictwie i doktrynie. Dodatkowo zastosowano metodę teoretycznoprawną, aby ocenić celowość i skuteczność regulacji. Autor wskazuje na lukę prawną dotyczącą podstaw zawieszania rygoru natychmiastowej wykonalności. Przepisy nie przewidują wprost ochrony pozwanego, który nie złożył odpowiedzi na pozew z przyczyn niezawinionych. Postuluje się rozszerzenie podstaw uchylenia rygoru na sytuacje, gdy wyrok zaoczny został wydany w wyniku wadliwego doręczenia lub niezawinionej bierności pozwanego. Alternatywnie proponuje się możliwość uchylania samego wyroku zaocznego na wczesnym etapie postępowania, co wyeliminowałoby konieczność jego egzekwowania. Artykuł podkreśla, że obecne przepisy mogą prowadzić do sytuacji, w której pozwany – mimo braku winy – ponosi skutki egzekucji, nawet jeśli rygor natychmiastowej wykonalności zostanie zawieszony. Autor sugeruje zmiany legislacyjne mające na celu zwiększenie ochrony pozwanego i dostosowanie przepisów do zasady sprawiedliwego procesu.
The present paper analyses the provisions of the Polish Code of Civil Procedure regarding the suspension and revocation of immediate enforceability of a default judgement, with a focus on Article 346 of the Code. The goal of the study is to assess whether the current regulation complies with the changes resulting from the 2019 amendment to the Code of Civil Procedure, and whether it provides procedural protection to a defendant who has failed to enter a defence through no fault of their own. The article uses the legal-dogmatic approach, which involves the analysis of applicable provisions and their interpretation in case law and doctrine. Additionally, the theoretical-legal approach is used to evaluate the purposefulness and effectiveness of the regulation. The author points out a legal loophole regarding the grounds for suspending immediate enforceability. Legislation does not directly protect a defendant who has failed to respond to a claim put to them for reasons that were no fault of their own. It is postulated that the grounds for revoking immediate enforceability should be extended to situations where a default judgement was issued as a result of improper service or the defendant’s failure to take action through no fault of their own. It is proposed, as an alternative solution, that the default judgement itself could be set aside at an early stage of the proceedings, which would eliminate the need to enforce it. The article emphasises that the current provisions may lead to a situation in which the defendant ‒ despite the absence of fault ‒ bears the consequences of enforcement, even if immediate enforceability is suspended. The author proposes legislative changes aimed at improving the protection of the defendant and adjusting the regulations so that they comply with the principle of a fair trial.
У статті проаналізовано положення Цивільного процесуального кодексу, що стосуються припинення та скасування порядку негайного виконання заочного судового рішення, з урахуванням статті 346 Цивільного процесуального кодексу. Мета дослідження – оцінити, чи відповідає чинне регулювання змінам, внесеним до Цивільного процесуального кодексу у 2019 році, і чи забезпечує воно процесуальний захист відповідача, який не зміг підготувати захист з причин, не пов’язаних з його виною. У статті використано догматико-юридичний метод, який полягає в аналізі норм чинного законодавства та їхнього тлумачення в судовій практиці й доктрині. Крім того, з метою оцінки доцільності та ефективності регулювання автором було також застосовано теоретико-правовий метод. Автор вказує на правову прогалину щодо підстав для припинення виконання судового наказу, який підлягає негайному виконанню. Положення прямо не передбачають захисту відповідача, який не подав заперечення проти позову з причин, не пов’язаних з його виною. Пропонується розширити підстави для скасування наказу, включивши до них ситуації, коли заочне рішення було винесено внаслідок неналежного вручення або безвиновної бездіяльності відповідача. Крім того, пропонується, щоб саме заочне рішення могло бути скасоване на ранній стадії судового розгляду, що дозволило б уникнути необхідності його примусового виконання. У статті підкреслюється, що чинні положення можуть призвести до ситуації, коли відповідач, незважаючи на відсутність вини, несе наслідки примусового виконання рішення, навіть якщо порядок негайного виконання призупинено. Автор пропонує законодавчі зміни, спрямовані на посилення захисту відповідача та приведення законодавства у відповідність до принципу справедливого судового розгляду.
В статье анализируются положения Гражданского процессуального кодекса, касающиеся приостановления и отмены немедленного исполнения заочного судебного решения, с акцентом на статью 346 Гражданского процессуального кодекса. Цель исследования — оценить, соответствует ли действующее регулирование изменениям, внесенным в Гражданский процессуальный кодекс в 2019 году, и обеспечивает ли оно процессуальную защиту ответчика, который не вступил в процесс по независящим от него причинам. В статье использован догматический правовой метод, заключающийся в анализе действующих норм и их толкования в прецедентном праве и доктрине. Кроме того, для оценки целесообразности и эффективности регулирования использован теоретико-правовой метод. Автор указывает на наличие правового пробела, в части оснований для приостановления немедленного исполнения решения. Нормативные акты прямо не предусматривают защиту ответчика, не представившего возражения по иску по независящим от него причинам. Выдвигается предложение распространить основания для отмены немедленного исполнения решения на ситуации, когда заочное решение было вынесено в результате ненадлежащего вручения судебных документов или бездействия ответчика, произошедшего не по его вине. В качестве альтернативы предлагается механизм отмены заочного судебного решения на ранней стадии разбирательства, что избавит от необходимости приводить его в исполнение. В статье подчеркивается, что действующие правила могут привести к ситуации, когда ответчик ‒ несмотря на отсутствие вины ‒ несет последствия решения, даже если немедленное исполнение приостановлено. Автор обосновывает необходимость внесения законодательных изменений, направленных на усиление защиты процессуальных прав ответчика и приведение процессуальных норм в соответствие с принципом справедливого судебного разбирательства
Some Partial Considerations on Partial Control Instances in Romanian
No full textThe paper looks at the possibility of Partial Control (henceforth, PC) instances in Romanian, a language which uses finite (subjunctive) complements in typical control contexts and where PC has therefore been deemed impossible. We show that PC effects can indeed be manifested in Romanian under a putea ‘can’, which we analyze as a neutral circumstantial modal in these contexts. We show, following Matsuda (2021), that these PC instances are sensitive to indexicality (viz., the current speech situation) and represent an interplay of (inclusion of) [+Speaker], [+Addressee] or both. We therefore identify three typical PC instances: a) 1st singular antecedent + 1st plural embedded reference (inclusion of current speaker); b) 2nd singular antecedent + 2nd plural embedded subject (inclusion of Addressee) and c) 2nd singular antecedent + 1st plural embedded subject (inclusion of both). This shows that in spite of the raising behaviour of most O(bligatory)C(ontrol)/E(xaustive) C(ontrol) verbs in Romanian (cf. Alboiu 2007, Cotfas 2012), there are contexts for which a control analysis needs to be maintained, and, more broadly, that PRO is to be maintained as an empty category and cannot be reduced to raising/movement