İbn Haldun Çalışmaları Dergisi (E-Journal)
Not a member yet
100 research outputs found
Sort by
من العصبية إلى الكتلة التاريخية
No full textThe research highlights the intellectual path of Muhammad Abed Al-Jabri in his political vision, Beginning with the inspiration of the concept of tribalism in the emergence of the state as Ibn Khaldun stated, and ending with the concept of historical bloc. (i) Explanation and clarification stage, Al-Jabri was impressed with Ibn Khaldun and his theory in tribalism, his writings were confined to explanation, and indicating the historical and economic conditions at Ibn Khaldun\u27s time. (ii) Development and addition stage, Al-Jabri goes beyond tribalism theory, which he considers insufficient to explain the Arab-Islamic history; he proposes three factors to study the Arab-Islamic history, namely: tribe, booty, and faith. Al-Jabri criticizes the Sunni theory, because it depends on the Hadith saying: Imams must be from Quraish, Just as he criticized Shiite theory, which adopts the idea of the will. Al-Jabri concludes that there is a constitutional vacuum in the system of government in Islam. (iii) The call for change, Al-Jabri, at this stage, was preoccupied with the crisis of governance in the Arab world, so he proposes the concept of a "historic bloc" to achieve democratic transformation.يتناول البحث الكتابات السياسية لمحمد عابد الجابري, والتي ابتدأت باستلهام نظرية العصبية لابن خلدون, وانتهت بتبني مفهوم الكتلة التاريخية. يمكن تقسيم كتابات الجابري السياسية إلى ثلاث مراحل: (i)مرحلة الشرح والتوضيح, وفيها كان الجابري واقعًا تحت تأثير نظرية ابن خلدون في العصبية, فانحصر عمله في شرح النظرية, وتبيان الظروف التاريخية والاقتصادية التي أدت بابن خلدون إلى إطلاق نظريته. (ii)مرحلة التطوير والإضافة, يتجاوز فيها الجابري نظرية العصبية, بعد أن وجد أنها غير كافية لتفسير حركة التاريخ العربي, فيقترح ثلاثة محددات لدراسة التاريخ العربي- الإسلامي, هي: القبيلة, والغنيمة, والعقيدة. ينتقد الجابري النظريتين السنية والشيعية في الحكم, لاعتماد الأولى على حديث: "الأئمة من قريش", والثانية لتبنيها فكرة الوصية, ويخلص إلى أن هناك فراغًا دستوريًا في نظام الحكم في الإسلام. (iii)مرحلة الدعوة إلى التغيير. يتوجه الجابري في هذه المرحلة إلى الواقع المعاصر, فيقترح للخروج من أزمة الحكم في العالم العربي مفهوم "الكتلة التاريخية", وهو مفهوم يستمده من الفيلسوف الإيطالي غرامشي, ومن أهم ميزات الكتلة التاريخية أنها تجمع كل القوى الاجتماعية الباحثة عن التغيير في مرحلة تاريخية معينة
Ibn Khaldun: Scientific Instruction as Prolonging the Polity
Full text linkDemokrasilerin farklı amiller tarafından tehdit altına alınmış olduğu günümüzde, İbn Haldun’un eğitim hakkındaki görüşleri uzun dönemler boyunca sağlam kalacak siyasi nizamları tesis etmenin önemine dair mühim unsurları içermektedir. Bu makalede, İbn Haldun’un eğitimi devletlerin ömrünü uzatan ve hanedanların önlenemez çöküşünü erteleyen başlıca amillerden biri olarak gördüğünü savunmaktayız. Makalenin ilk bölümünde İbn Haldun’un görüşlerini literatürdeki üç hakim tartışmaya nispetle konumlandırıyoruz. Bu tartışmaların ilki, Mukaddime’nin normatif mi yoksa deskriptif (betimleyici) mi olduğu; ikincisi, eserdeki beşeriyet tarihinin seyrine dair tutumun iyimser mi yoksa kötümser mi olduğu; üçüncüsü ise müellife göre siyasetin rolünün ne olduğu soruları etrafında dönmektedir. Makalenin ikinci bölümünde, müellifin, eğitimi devletin en âlî maksadı olan içtimâ-i beşeriyyeyi kemale erdirmesi için gerekli olan ortamı sağlamaya giden en hayati yollardan birisi olarak kabul ettiğini tespit ediyoruz. Bu bölümde ayrıca, ilmi eğitimin devletin hayatiyetini hem devletin müstakbel idarecilerini yetiştirerek hem de devletin fikri ve ahlaki havasına kemal kuşandırarak nasıl desteklediğini izah ediyoruz. Makalemizin sonuç bölümünde ise İbn Haldun’un teklif ettiği eğitim pedagojisi ve ideal eğitmen modelini değerlendiriyoruz. Makalemizde İslam ve Batı siyaset düşüncesini cem ederek Müslümanlara kendi fikri geleneklerinde ne gibi siyasi teklifler bulunduğunu göstermeyi hedeflemekteyiz. En nihayetinde, İbn Haldun’un fikriyatını ait olduğu İslami gelenek içerisinde anlamlandırmaya çalışarak Batı-merkezci siyaset teorisi alanının ufkunun genişlemesine katkı sunmayı ümit ediyoruz.At a time when various forces threaten the continued life of democracy, Ibn Khaldun’s writings on education offer renewed importance to building longer lasting political regimes. In this paper, I argue that Ibn Khaldun views education as a crucial element for prolonging the polity and postponing the inevitable fall of dynasties. In the first part of the paper, I open with a discussion that situates his views within three broad debates in the literature: the first on Ibn Khaldun’s Muqaddima’s normative or descriptive nature; the second on its pessimistic or optimistic vision of human history; and the third on the role of statecraft. The second part of the paper identifies education as a crucial element for realizing the state’s ultimate objective: securing the context necessary for achieving human perfection. It also shows how scientific instruction strengthens the political well-being of the state by educating future leaders as well as perfecting the intellectual and moral character of the polity. I conclude with a discussion of the ideal instructor and Ibn Khaldun’s proposed teaching pedagogy. My paper has the potential to bring together Islamic and Western political thought and expands the political options available to Muslims within their own intellectual tradition. Ultimately, I contribute to the de-parochialization of western-dominated political theory by seriously contextualizing Ibn Khaldun within the Islamic tradition
Multiplexity in Civilization Studies: Insights from Ibn Khaldun and Said Halim Pash
Full text linkMedeniyet çalışmasına her zaman çeşitli açılardan yaklaşılmıştır. Bu arayışların bazılarının daha yakından değerlendirilmesi, özellikle İslam ve Batı medeniyetleri bağlamında, en az üç ana eğilimi ortaya koymaktadır. İlk eğilim daha “tarihsel-ampirik” bir yaklaşım kullanıyor; ikincisi “din felsefesi” yaklaşımını vurgulamaktadır; ve nihayet, sonuncusu medeniyetlerin incelenmesine daha fazla “çoğulculuk” yaklaşımı benimsemiştir. İlk iki eğilim İslam ve batı medeniyetlerine eşit olarak uygulanabilse de, “çoğulculuk” eğilimi, İslam medeniyetinin çalışmasında tartışmasız daha belirgindir. Çalışma, metodolojik terimlerdeki çoğulculuk ve karmaşıklığı vurgulayan “Çoğulculuk”un en iyi İbn Haldun ve Said Halim Paşa\u27nın eserleri ile temsil edildiğini savunuyor. Medeniyet araştırmalarına yönelik bu yaklaşım, diğer şeylerin yanı sıra, hem metodolojik hem de epistemolojik gerekçelerle indirgemeciliği zorlamaktadır. Diğer ikisi ile karşılaştırıldığında, uygarlık olgusunu hesaba katma çabası içinde ekonomik, politik, kültürel, dini, tarihsel, felsefi ve fiziksel faktörler ve aralarındaki birbirine geçen karmaşıklık gibi birçok faktöre dikkat çeker. Bu nedenle, medeniyet çalışmalarına alternatif fakat daha bütünsel bir yaklaşım sunabilir ve bu sayede tarihsel, ekonomik, fiziksel, ırksal, dini ve diğer determinizmlerin ve indirgemeciliklerin ortaya çıkardığı çıkmazları aşar.The study of civilization has always been approached from various perspectives. A closer appraisal of some of these pursuits reveals at least three major trends, especially in the contexts of Islamic and Western civilizations. The first trend employs more of a “historio-empirical” approach; the second emphasizes a “religiophilosophical” approach; and finally, the last trend adopts more of a “multiplex” approach to the study of civilizations. Whilst the first two trends are equally applicable to Islamic and western civilizations, the “Multiplex” trend is arguably more pronounced in the study of Islamic civilization. The paper argues that “Multiplexity”, subsuming multiplicity and complexity on methodological terms, is best represented by the works of Ibn Khaldun and Said Halim Pasha. This approach to civilization studies, among other things, challenges reductionism both on methodological as well as epistemological grounds. Compared to the other two, it gives due attention to multiple factors, such as economic, political, cultural, religious, historical, philosophical and physical factors, and the interlocking intricacies among them in an effort to account for the phenomenon of civilization. It can, therefore, present an alternative, but more holistic, approach to civilization studies, and in that, it transcends the impasse posed by historical, economic, physical, racial, religious and other determinisms and reductionisms
Cultural Particularism in Globalized World: Implication of Asabiyyah in a Minority Context
Full text linkKüreselleşme, temelinde Avrupalılık olan tek kültür birliğini desteklerken, yerli kültürel birlikteliğin de önüne geçmektedir. Yerli kültürün bozulması Müslüman azınlıklar arasında gerilim oluşturmaktadır. Bu makale İbn Haldun’un asabiyet kavramını ve bu kavramın gayrı müslim ülkelerde yaşayan Müslümanlar üzerindeki uygulamalarını incelemektedir. Asabiyet kavramı, toplumsal dayanışmayı inanç ve etnik köken temelli birlik olarak tanımlar. Eğer toplumun üyeleri arasındaki asabiyet bağı güçlü ise toplumun kültürü korunmuş olur. Araştırmada, asabiyet perspektifinden Said Nursi’nin Türkiye’deki kültürel dayanışmayı koruma metodu ve Sri Lanka’daki Müslüman azınlıklar arasındaki asabiyetin kuvvetlenmesini sağlayacak benzer yöntemlerin kullanılması ihtimali incelenmiştir.Globalization precedes indigenous cultural particularism while promoting single culture aligning to European nature. Dissolving of indigenous culture has created tension in Muslim minorities. This article, therefore, examines the concept of Asabiyyah of Ibn Khaldun and its implication for the Muslims live in non-Muslim country. The concept of Asabiyyah describes social solidarity by affirming cohesion based on ethnicity and faith. The culture of a community will be protected if Asabiyyah is strong among the members of that community. The researcher studied the methodology of Syed Nursi in protecting cultural solidarity in Turkey from Asabiyyah perspective and examines the prospect of adopting similar procedure to intensification of Asabiyyah among Muslim minority of Sri Lanka
Nation-building, Belonging and Multiculturalism in Indonesia: Contextualising Ibn Khaldun’s Theories and Beyond
Full text linkBu makale, İbn Haldun’nun çeşitlilik, grup hissiyatı ve siyasi meşruiyet üzerine fikirlerinin bilhassa çağdaş ulus-devlet bağlamı içerisinde yeniden okunması ve tekrar kavramsallaştırılmasını amaçlamaktadır. İbn Haldun, “bir hanedanın birçok kabile ve grubun olduğu topraklarda kendini kuvvetli bir biçimde tesis etmesi ender görülür” cümlesini sarf etmiştir. Yüksek seviyede bir çeşitlilik (sosyal bağlılık olmaksızın), vaatten ziyade tehlike olarak addedilir. Bu tehlike özellikle de devletin veyahut hanedanlığın istikrarına karşı bir tehlikedir. Bu makale aşağıda belirtilen sorunlara ışık tutmaya çalışacaktır: (a) Hangi toplumsal kültürler Endonezya’da ulus oluşturmaya katkıda bulunmaktadır? (b) Azınlık grupları, ulusa olan aidiyetlerini nasıl algılıyorlar ve ulus oluşumuna nasıl tepkide bulunuyorlar?This paper strives to reread and recontextualise the ideas of Ibn Khaldun on diversity, group feeling and political legitimacy, most specifically within the contemporary context of nation-state. Ibn Khaldun states, “A dynasty rarely establishes itself firmly in lands with many different tribes and groups”. A high level of diversity (with no social cohesion), is regarded as a peril rather than a promise, most particularly to the stability of the state or dynasty. This paper address the following problems: (a) what societal cultures which contribute to the Indonesian nation-building; (b) how do the minority groups perceive their belonging to the nation and how do they respond to the nation-building
Ibn Khaldun’s “Assabiyyah” and Muslim Minorities from Maqasid al-Shariah Perspective
Full text linkİbn Haldun’un “Asabiye” yaklaşımı herhangi bir topluluğun yükselişi ve çöküşü için temel oluşturan grup duygusunun önemini açıklar. Ona göre, “Asabiye” özellikle haksız muamele gören grup üyelerini koruyan, insanlara aşılanmış doğal bir sevgi hissidir. Ayrıca, “Asabiye”nin insanları birleştirmek için sosyal dürtü araçlarından biri olarak hizmet edebileceğini savunur. Bu nedenle, araştırmacı, “Asabiye”nin Müslüman toplulukların ayrılıklarının onların gerilemesine sebep olan problemlere çözüm getirme konusundaki uygunluğunu araştırmayı önermektedir. Bunu araştırmak için, araştırmacı, “Asabiye”, fıtrat ve makasid’ül şeria arasındaki içsel bağlantıyı ve onların Müslüman azınlık toplulukları ile ilgilerini inceleyecektir.The “Asabiyyah” of Ibn Khaldun elucidates the important of group feeling which is basis for rise and fall of a community. According to him, ‘Asabiyyah’ is a natural feeling of affection instilled in human beings, mainly protecting their group members who are treated unfairly. Further he argued that the ‘Asabiyyah’ could serve as one of instrumental social driving devices to unite people. Thus, the researcher has proposed to study its adequacy in bringing solutions for the challenges of Muslim minority communities where their disunity deteriorates them further. So, to explore this, the researcher will examine inherent interconnection between ‘Asabiyyah’, fitrah and Maqasid al-Shariah and their relevance to Muslim Minority communities
Khaldunian Techniques of Historical Criticism and their Place in Modern Debates on Naqd al-Matn (Content criticism) of Hadith
Full text linkİbn Haldun’un ufuk açıcı Mukaddimesi’nde geliştirdiği Tarihsel Eleştiri Teknikleri çok iyi bilinmektedir. Ancak, kendisinin de kabul ettiği gibi bunlar bu şekilde hadis çalışmalarına uygulanamaz. Bunun yerine, hadiste cerh ve tadil (isnad zincirinin eleştirisi) metodu uygulanmaldır. Bununla birlikte, Ibn Haldun Mehdi’nin gelişi ve nebevi tıpla ilgili pek çok popüler hadisi reddetmiştir. Goldziher gibi Batılı alimlerin en büyük eleştirilerinden biri, ilk hadis alimlerinin hadislerde tarihsel eleştiri metodunu kullanmak yerine senet eleştirisini kullanmış olmalarıydı. Günümüz Müslüman alimlerden pek çoğu bu eleştiriden etkilenerek içerik eleştirisini savunmuş, bu durum da pek çok sahih hadisin reddedilmesi eğilimini yaratmıştır. Bu yazı hadislerde tarihsel eleştiri tekniklerinin uygulanabilirliğini incelemektedir. Yazıda ayrıca tarih yazıcılığının da hadislerin de tarihi beyanlar olduğu ve her ikisinin de uzun ravi zinciri ile aktarılıyor olduğu düşünüldüğünde neden İbn Haldun’un tarih ilmini hadisten ayırdığı sorgulanmaktadır. Oysa her ikisi de rivayet yoluyla bize ulaştığı için yanlış beyan ve yoruma açıktır. Sonuç olarak, İbn Halduncu metotların bir ölçüde senet eleştirisiyle birlikte hadislere uygulanabileceği ortaya konmakta fakat bunun günümüz alimlerinin iddia ettiği gibi bir eleştiriyi kastetmediği iddia edilmektedir.Techniques of Historical criticism developed by Ibn Khanldun in his seminal work al-Muqaddimah are well-known. However, he himself admitted that they are not applicable as such to Hadith criticism instead it should be done by applying techniques of Jarh wa al-Ta’dil (criticism of chain of narration). Nevertheless he rejected many popular ahadith such as the ahadith on advent of Imam Mahdi and Pophetic Medicine. One of the major accusations of the western scholars such as Goldziher was that the early hadith scholars had not applied historical criticism in hadith rather they were exclusively sticking to sanad criticism. Many contemporary Muslim scholars are very much influenced with this criticism and stand for a free and open content criticism of Hadith which creates a tendency to reject several well-authentic ahadith of the Prophet. Here the researcher examines the possibility of applying techniques of historical criticism in hadith and it also examines why Ibn Khaldun differentiated between hadith and history whereas Historiography and ḥadith are both historical account reported through certain chains of narrators. As both are mainly known to us through narration, they are prone to misrepresentations and misinterpretations. It uncovers that to some extent the Khaldunian Techniques are applicable to hadith along with sanad criticism but unlike contemporary scholars they did not stand for an open and free criticism
Asabiyet Kuramının Sosyolojik Söylemi ve İslam Dünyası ya da “İbn Haldun Bir Bilinçsizlik Teorisyeni midir?”
Full text link“Group Feeling Theory” is a key word for sociological analysis as it is prominent term to understand the intellectual personality of philosopher. Ibn Haldun has tried to understand the social structure and main actors of this structure on this theory. Certainly, antecedents and samples of this theory based on the society and world that it witnesses. In this regard, Ibn Haldun has witnessed to firstly Muslim societies and then the world. Social witnessing of The Muqaddimah focuses on rich materials that societies, including culture, religion and traditions, offer. Daily life and cultural and intellectual background determining this life are presented to attention. French philosophies are attaching an intellectual personality to Ibn Haldun due to the approach in which social actors are put forward. For these philosophies (J.F.A./ F. Clémenet) “Ibn Haldun is a theoretician of unconsciousness”. According to that, individuals forming the basis of society get habits that they are not aware of and this become their characteristics, gradually. But, in close up, this character is a result of unconscious actions of actors. Thus, human that such unconsciousness designate form the characteristics of societies that they belong to, unconsciously. Within this work; a) The effect and functions of these unconsciousness on all societies and Islamic world, b) The effect of Group Feeling Theory on education systems and socialization process (individual, social and global process) c) The position of Ibn Haldun in Turkish and World Sociology has been discussed.“Asabiyyet kuramı” düşünürün entelektüel kişiliğini anlamada öne çıkan bir terim olduğu kadar sosyolojik çözümlemeler için de anahtar terimdir. İbn Haldun toplumsal yapıyı ve bu yapının temel aktörlerini bu kuram üzerinden anlamaya çalışır. Elbette bu kuram da öncülleri ve örneklerini tanıklık ettiği toplum ve dünyadan alır. Bu bakımdan İbn Haldun öncelikle ait olduğu Müslüman toplumların ve sonra da yaşadığı dünyanın bir tanığı olmuştur. Mukaddime’nin toplumsal tanıklığı, kültür, din ve gelenekleri de içerecek genişlikte yaşayan toplumun sunduğu zengin malzemelere odaklanır. Günlük yaşam ve bu yaşamı belirleyen kültürel ve düşünsel arka plan olanca yoğunluğuyla dikkatlere sunulur. Fransız düşünürler toplumsal aktörlerin daha çok öne çıkarıldığı bu yaklaşım nedeniyle giderek İbn Haldun’a yeni bir entelektüel kişilik izafe ederler. Bu düşünürler (J.F.A./ F. Clémenet) için : “İbn Haldun bilinçsizliklerin teorisyenidir.” Buna göre toplumun temelini oluşturan bireyler günlük yaşamda farkında olmadıkları alışkanlıklar edinirler ve bu durum giderek onların karakteri haline gelir. Yakın planda ise bu karakter esasen aktörlerin bilinçsizce yaptıkları eylemlerinin bir sonucudur. Böylelikle bu tür bilinçsizliklerin belirlediği insanlar, farkında olmadan ait oldukları toplumun da karakteristiklerini oluştururlar. Bu bildiride; a) Söz konusu bilinçsizliklerin genelde tüm toplumlar, özelde ise İslam dünyasındaki etki ve işlevleri, b) Asabiyyet teorisinin eğitim sistemleri ve toplumsallaşma süreçleri (kişisel, toplumsal ve küresel süreçler) üzerindeki etkileri, c) İbn Haldun’un Türk ve dünya sosyolojisindeki konumu tartışmaya açılmaktadır
Ibn Khaldun and Music as a Science of Mathematical Sciences
Full text linkİbn Haldun (1332-1406) Mukaddime adlı eserinde mûsikîyi aklî (felsefî) ilimlerden bir ilim olarak zikretmektedir. İbn Haldun’a göre aklî (felsefî) ilimler 7 tanedir. Bu ilimlerin başında “Mantık” ilmi gelmektedir. Daha sonra ise sırasıyla ta’limî (riyâzî) ilimlerden aritmetik, geometri, kozmografya, bundan sonra da mûsikî, tabiiyyat ve ilâhiyyat ilimleri gelmektedir. İbn Haldun mûsikî ilmini, seslerin ve nağmelerin birbirlerine olan oranları ve bu oranları sayı itibariyle tâyin eden ve ölçme usullerini inceleyen bir ilim olarak kabul etmektedir. Faydası ise, şarkı söylerken riâyet edilmesi gereken teganni nağmelerini öğretmektir. İbn Haldun, Mukaddime adlı eserinde mûsikîyi bütün zâviyelerden ele alarak incelemiş önemli bir İslâm düşünürüdür. Onun eserinde mûsikîye dâir hem icrâ ve hem de nazarî açıdan önemli bilgiler bulabilmekteyiz. Özellikle ilerleyen bölümlerde mûsikîyi hikmet ve felsefe ilimleri kategorisine dâhil etmesi, onun kadîm İslâm düşünürlerinin mûsikî hakkındaki düşüncelerine yaklaştığını göstermektedir. Bu da bizlere İslâm düşünce ve medeniyetinin mûsikî düşünce ve yorumlarının genel olarak hikmet ve felsefe temelli olduğunu öğretmektedir. Bu yaklaşımlarıyla İbn Haldun ondördüncü yüzyılın sonları ve onbeşinci yüzyılın başlarındaki mûsikî düşüncesini yansıtmaktadır.In his book Mukaddima, Ibn Haldun (1332-1406) considers music as a science amongst the other rational (philosophical) sciences. According to Ibn Haldun, there are seven rational (philosophical) sciences and logic (Mantık) is first amongst them. Then follow the sciences of arithmetic, geometry, cosmography of mathematical sciences and music, natural sciences and theology. Ibn Haldun recognizes the science of music as one which determines the correlation of sounds to tunes in terms of numbers and investigates measurement methods. Its benefit is to teach the necessary range of singing tunes. Ibn Haldun is a significant Muslim scholar who studied music from all aspects. In Ibn Haldun’s 14th and 15th century work on music theory, one can access to important philosophical and practical information about music. The fact that he includes music under the categories of wisdom and philosophy is indicative of the position of music among early Muslim thinkers
Market Segmentation Strategies from Muqaddimah of Ibn Khaldun
Full text linkPazarlama literatüründe Pazar bölümlendirme stratejileri kavramı ilk olarak Wendell R. Smith (1956) tarafından kullanılmıştır. Aslında dikkatli bakıldığında İbn Haldun’un eserinde bu stratejileri görmek mümkündür. İbn Haldun yaklaşık 650 yıl önce bu stratejileri ifade etmiş ancak kavramsallaştırmadığından dolayı bu durum hak ettiği ilgiyi görmemiştir. Bu çalışmanın amacı pazarlama literatüründe geçen pazar bölümlendirme stratejilerinin aslında yıllar önce İbn Haldun’un Mukaddime adlı eserinde geçtiğini ortaya koymak ve eserin hak ettiği ilgiyi görmesine katkı sağlamaktır. Bu amaca ulaşmak için ilk bölümde pazarlama literatüründeki pazar bölümlendirme stratejileri belirlenmiş ve bunların bir kısmı açıklanmış, ikinci bölümde İbn Haldun’un Mukaddime adlı eserinde pazar bölümlendirme stratejilerine ilişkin ifadelere yer verilmiş, üçüncü bölümde bir karşılaştırma yapılmış ve sonuca ulaşılmıştır.İbn Haldun eserinde dünyayı kuzey ve güney olmak üzere iki ana parçaya ayırmış daha sonra kuzey kısmı yedi iklim bölgesine göre bölümlemiştir. Buna göre İbn Haldun birinci, ikinci, altıncı ve yedinci bölgede yaşayanların üçüncü, dördüncü ve beşinci bölgelerden farklı gereksinimlerinin olduğunu ifade etmiştir. İbn Haldun birinci grup için “Yapıları çamurdan ve kamıştandır bunların. Besinlerini, yiyeceklerini darıdan ve ottan edinirler. Giysileri ağaç yapraklarından ya da işlenmemiş deridendir.” ve ikinci grup için “Söz konusu bölgelerin halkı, daha eksiksizdirler. İçinde bulundukları hava, normal olduğu için. Bu nedenle, son derece normal bulursun onları. Konutlarında, giyim-kuşamlarında, yiyecek ve içeceklerinde, iş-uğraş ve sanatlarında daha yeterli bulursun.” ifadelerini kullanmıştır. Bu ifadeler farklı bölgelerde yaşayanların iklim koşullarından dolayı farklı gereksinimlerinin olduğunu açık bir şekilde göstermektedir. Bu durum pazarlama literatüründe Coğrafi Bölümlendirme olarak ifade edilmektedir. Çalışma sonucunda coğrafi bölümlendirme, psikografik bölümlendirme, coğrafi-demografik bölümlendirme ve sosyo-ekonomik bölümlendirme stratejilerinin İbn Haldun’un Mukaddime adlı eserinde geçtiği ortaya çıkmıştır.The concept of market segmentation strategies was firstly used by Wendell R. Smith (1956) in marketing literature. However, if we look carefully at the work of Ibn Khaldun, it is possible to see these strategies already in his Muqaddimah. Ibn Khaldun discussed these strategies nearly 650 years ago but because he didn’t conceptualize them, his analysis has not been given an adequate attention. The purpose of this study about market segmentation strategies is to present marketing literature and compare it to the Muqaddimah of Ibn Khaldun. For implementing this purpose, in the first section market segmentation strategies which are mentioned in marketing literature are determined and some of them are explained in detail. In the second section statements about market segmentation strategies are included from Muqaddimah of Ibn Khaldun and in the third section a comparison is done followed by a conclusion.In his work Ibn Khaldun argues that the world can be segmented into two main parts, the north and the south. The northern part of the world is further segmented into seven climate areas. He indicates that for example people who live in the first, second, sixth and seventh areas have different requirements as those people from the third, fourth and fifth areas. He argues for the first group “Their houses are from mud and bamboo. They acquire their nutrients, millet and grass. Their clothes are from tree leaves or pelt.” For the second group, he also argues that “People of these areas are richer than the first group because of the climate condition. Their houses are from stone and their clothes, foods are more sufficient than the first group”. These terms show clearly that people who live in different areas have different requirements because of the climate conditions. This situation explains marketing literature as geographic segmentation. At the end of this study a conclusion is made that geographic segmentation, psychographic segmentation, geo-demographic and socio-economic segmentation strategies were already found in the Muqaddimah of Ibn Khaldun