Srinakharinwirot University: SWU e-Journals System
Not a member yet
5319 research outputs found
Sort by
การพัฒนาเครื่องมือวัดปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิทยาศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น
Get PDFDevelopment of Measuring Instruments on Factors Effecting Scientific Reasoning Ability of Lower Secondary Students
Kanruthai Khunliang, Nuttaporn Lawthong and Sairoong Saowsupa
รับบทความ: 22 พฤศจิกายน 2567; แก้ไขบทความ: 16 กุมภาพันธ์ 2568; ยอมรับตีพิมพ์: 25 กุมภาพันธ์ 2568; ตีพิมพ์ออนไลน์: 19 มิถุนายน 2568
บทคัดย่อ
ความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิทยาศาสตร์ของนักเรียนยังคงเป็นปัญหาที่ต้องได้รับการส่งเสริมและพัฒนา ทั้งนี้การพัฒนาความสามารถของนักเรียนควรคำนึงถึงปัจจัยที่ส่งผลต่อความ สามารถ ซึ่งการพัฒนาเครื่องมือวัดปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิทยาศาสตร์จึงมีความสำคัญและจำเป็น ดังนั้นวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างและตรวจสอบคุณภาพเครื่องมือวัดปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิทยาศาสตร์นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น โดยทำการวัด 3 ปัจจัย ได้แก่ ปัจจัยด้านสติปัญญา ปัจจัยด้านบุคลิกภาพ และปัจจัยด้านประสบการณ์ในห้องเรียนวิทยาศาสตร์ ตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 รวมทั้งสิ้น 160 คน ได้มาจากการสุ่มหลายขั้นตอน เก็บข้อมูลด้วย 1) แบบวัดทักษะการอ่าน ความสามารถด้านมิติสัมพันธ์ และทักษะการแก้ปัญหา 2) แบบวัดบุคลิกภาพ และ 3) แบบวัดประสบการณ์การเรียนรู้ผ่านกระบวนการสืบสอบทางวิทยาศาสตร์ การตรวจสอบคุณภาพด้านความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหาได้ค่าดัชนีความสอดคล้องอยู่ระหว่าง 0.50–1.00 ทั้ง 3 แบบวัด ค่าอำนาจจำแนกอยู่ระหว่าง 0.27–0.56 0.24–0.49 และ 0.51–0.89 ตามลำดับ มีค่าความเที่ยงอยู่ที่ 0.77 0.71 และ 0.94 แบบวัดที่สร้างขึ้นมีความตรงเชิงโครงสร้างและเป็นไปตามเกณฑ์ค่าสถิติวัดระดับความสอดคล้อง โมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ ดังนั้นเครื่องมือที่สร้างจึงสามารถนำไปใช้วัดวัดปัจจัยที่ส่งผลต่อความสามารถในการให้เหตุผลเชิงวิทยาศาสตร์นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นได้
คำสำคัญ: ทักษะการอ่าน ความสามารถด้านมิติสัมพันธ์ ทักษะการแก้ปัญหา ลักษณะบุคลิกภาพ ประสบการณ์ในห้องเรียนวิทยาศาสตร์
Abstract
Scientific reasoning ability remains an issue that needs to be encouraged and developed. In developing this ability, factors influencing students’ scientific reasoning were taken into account. In studying the factors affecting students’ scientific reasoning ability, an effective measurement instrument was needed. Therefore, this research aimed to develop and validate the quality of research tools that measure factors influencing the scientific reasoning abilities of Grade 9 students. The measurement focused on three factors: cognitive, personality, and experience in the science classroom. The sample was 160 Grade 9 students, obtained by multi–stage random sampling. Data were collected by 1) reading skills, spatial ability, and problem–solving skills assessments 2) a personality and 3) learning experiences through inquiry–based science measurement. The content validity of IOC was 0.50-1.00. The item discrimination index was 0.27–0.56, 0.24–0.49 and 0.51–0.89, respectively. Reliability was 0.77, 0.71, and 0.94. The measuring instruments revealed construct validity and consistency between the model and empirical data. Therefore, the developed tools can effectively measure factors influencing the scientific reasoning ability of lower school students.
Keywords: Reading skills, Spatial ability, Problem–solving skills, Personality traits, Experience in the science classroo
The Remineralization Effect of Theobromine and CPP-ACP on Enamel of Primary Molars
Get PDFBackground: Studies have investigated remineralization process utilizing non-fluoridated agents, however the efficacy of theobromine and casein phosphopeptide-amorphous calcium phosphate (CPP ACP) remain relatively scarce, especially in primary teeth. Objective: This study aimed to investigate the remineralization effects of theobromine and CPP-ACP on enamel of primary molars under carious simulation condition.
Methods: Extracted forty-five primary molars were collected. The crown was divided into 4 pieces. Three samples from each crown were randomly assigned to one of three treatment groups: deionized water (control), theobromine, and CPP-ACP for microhardness test and another sample was randomly used for ultrastructure and Energy-Dispersive X-ray Spectroscopy (EDS) evaluation. Microhardness testing was applied before and after pH cycling for all three groups (n = 15 each). Ultrastructure and EDS analyzed were performed on samples from four groups: untreated, deionized water, theobromine, and CPP-ACP (n = 10 each). The 7 days pH cycling process was employed to simulate a caries model. Data were described and compared statistically.
Result: After pH cycling, the microhardness of enamel decreased in all 3 groups. The theobromine group did not exhibit significant changes after pH cycling (220.72 ± 24.75 VHN from 275.84 ± 25.34) compared to deionized water (163.21 ± 28.08 from 275.18 ± 27.71 VHN) and CPP-ACP (184.74 ± 44.55 from 277.29 ± 28.48 VHN) groups. Theobromine and CPP-ACP groups showed mineral precipitation covered demineralized enamel surface, as well as deionized water group. The Wt.% of Ca and P elements in theobromine group (Ca 39.54 ± 4.11 and P 18.38 ± 1.61) were not significantly different from untreated enamel (43.33 ± 5.48 and 19.66 ± 1.70) while CPP-ACP (Ca 36.37 ± 3.77 and P 17.13 ± 1.71) and deionized water groups (Ca 36.88 ± 4.67 and P 17.24 ± 2.10) showed a significant reduction (p < 0.05).
Conclusion: Under the carious simulation conditions, theobromine might induce remineralization on demineralized enamel by increased Ca and P elements concentration and improved the microhardness while CPP-ACP did not show significant change from the deionized water group
บทบาทของนักดนตรีบำบัดในเด็กสมาธิสั้น: กรณีศึกษานักดนตรีบำบัดในประเทศไทย
Get PDFการวิจัยในครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาบทบาทของนักดนตรีบำบัดในเด็กสมาธิสั้น: กรณีศึกษานักดนตรีบำบัดในประเทศไทย โดยมีคำถามวิจัยดังนี้ 1) มีกระบวนการให้บริการดนตรีบำบัดในเด็กสมาธิสั้นอย่างไร 2) มีวิธีการทำงานร่วมกับสหวิชาชีพอย่างไร 3) มีการพัฒนาตนเองด้านวิชาชีพอย่างไร โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพ ศึกษาและเก็บรวบรวมข้อมูลจากการสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง จากนักดนตรีบำบัดที่มีประสบการณ์ในการให้บริการดนตรีบำบัดในเด็กสมาธิสั้นจำนวน 5 ท่าน โดยมีข้อคำถาม 3 ข้อหลัก ใช้การวิเคราะห์แบบอุปนัยเพื่อศึกษาและนำเสนอบทบาทของนักดนตรีบำบัดในการให้บริการเด็กสมาธิสั้น ผลการวิจัยพบว่าขั้นตอนในการให้บริการดนตรีบำบัดสำหรับเด็กสมาธิสั้น ประกอบด้วย 6 ขั้นตอน ได้แก่ 1) การรับและส่งต่อผู้รับบริการ 2) การประเมินก่อนการบำบัด 3) การวางแผนการให้บริการ 4) การให้บริการดนตรีบำบัด 5) การรายงานความก้าวหน้า 6) การยุติการบำบัด เป้าหมายดนตรีบำบัดสำหรับเด็กสมาธิสั้นประกอบด้วยเป้าหมายด้านพฤติกรรม ด้านอารมณ์ และด้านความภาคภูมิใจในตนเอง กิจกรรมดนตรีบำบัดที่ใช้ส่วนใหญ่ได้แก่ การเล่นเครื่องดนตรีร่วมกัน การเคลื่อนไหว และการร้องเพลง โดยกิจกรรมต้องเป็นกิจกรรมที่มีโครงสร้างชัดเจน เป็นระบบ ได้ลงมือทำ สนุก และน่าตื่นเต้น จึงสามารถดึงดูดความสนใจของผู้รับบริการได้ โดยนักดนตรีบำบัดคัดเลือกกิจกรรมให้เหมาะสมกับผู้รับบริการรายบุคคล ด้านการทำงานร่วมกับสหวิชาชีพ นักดนตรีบำบัดและสหวิชาชีพทำงานในส่วนที่ได้รับมอบหมายจากแพทย์เจ้าของไข้ โดยมีการปรึกษาและแลกเปลี่ยนข้อมูลที่เป็นประโยชน์ต่อผู้รับบริการ สำหรับการพัฒนาตนเองด้านวิชาชีพ นักดนตรีบำบัดมักเข้าอบรมในหัวข้อที่สนใจและนำไปประยุกต์ใช้ในการทำงาน นอกจากนี้ยังมีวิธีการปรึกษาผู้เชี่ยวชาญ การค้นคว้าหาความรู้จากหนังสือและงานวิจัย การเข้าร่วมงานประชุมวิชาการ มากไปกว่านั้นนักดนตรีบำบัดต้องดูแลตนเองให้มีสุขภาพจิตที่ดี เพื่อให้ดูแลผู้อื่นได้อย่างมีประสิทธิภา
ปัจจัยที่สัมพันธ์กับประสบการณ์การมีอาการในคนไข้โรคมะเร็งระบบทางเดินอาหารที่ได้รับเคมีบำบัดหลังผ่าตัด Factors Related to Symptom Experience among Patients with Gastrointestinal Cancer Receiving Post-operative Chemotherapy
Get PDFบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่ออธิบายประสบการณ์การมีอาการและทดสอบความสัมพันธ์ของประสบการณ์ฯ กับเพศ ปริมาณยาออกซิลิพลาตินสะสม พฤติกรรมการดูแลตนเอง และการสนับสนุนทางสังคมกับประสบการณ์การมีอาการในผู้ป่วยมะเร็งทางเดินอาหารที่ได้รับเคมีบำบัดภายหลังการผ่าตัด วิธีการศึกษา: การศึกษาเชิงความสัมพันธ์มีกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยมะเร็งทางเดินอาหารที่รับการรักษาต่อเนื่องที่แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร The Second Affiliated Hospital of Wenzhou Medical University in China จำนวน 111 คน จากการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม 1) ข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบสอบถามประสบการณ์การมีอาการ 3) แบบประเมินการสนับสนุนทางสังคม 4) แบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลตนเอง ทดสอบความสัมพันธ์ด้วยสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันและพอยท์ไบซีเรียล ผลการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างรายงานประสบการณ์ฯ 2 - 25 อาการต่อคน (เฉลี่ย 9.8 ± 5.22) อาการที่พบมากที่สุด ได้แก่ ชามือและเท้า (81.7%) หมดพลังงาน (78.3%) คลื่นไส้ (73.3%) ไม่อยากอาหาร (71.7%) เปลี่ยนแปลงการรับรสชาติอาหาร (56.7%) และอาการเหล่านี้มีความถี่ ความรุนแรง ความทุกข์ทรมานมากกว่าอาการอื่น ๆ เพศหญิง และปริมาณสะสมของยาออกซิลิพลาติน (P-value < 0.05 และ < 0.01 ทั้งหมด) สัมพันธ์ทางบวกกับประสบการณ์ฯ ในมิติความถี่ ความรุนแรงและความทุกข์ทรมานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ พฤติกรรมการดูแลตนเองและการสนับสนุนทางสังคมสัมพันธ์ทางลบกับประสบการณ์ฯ ในมิติความถี่ ความรุนแรงและความทุกข์ทรมานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value < 0.01 ทั้งหมด) อายุไม่สัมพันธ์กับประสบการณ์ฯ ในทุกมิติ สรุป: ผู้ป่วยมะเร็งทางเดินอาหารที่รับเคมีบำบัดหลังผ่าตัดมีประสบการณ์อาการ 2 - 25 อาการต่อคน เพศหญิงและปริมาณสะสมของยาออกซิลิพลาตินสัมพันธ์ทางบวก ส่วนพฤติกรรมการดูแลตนเองและการสนับสนุนทางสังคมสัมพันธ์ทางลบกับประสบการณ์ ควรส่งเสริมการสนับสนุนทางสังคมและพฤติกรรมการดูแลตนเองเพื่อให้ผู้ป่วยมีอาการลดลง
คำสำคัญ: มะเร็งระบบทางเดินอาหาร; ประสบการณ์การมีอาการ; ปริมาณยาเคมีบำบัดสะสม; พฤติกรรมการดูแลตนเอง; การสนับสนุนทางสังคม
บทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่ออธิบายประสบการณ์การมีอาการและทดสอบความสัมพันธ์ของประสบการณ์ฯ กับเพศ ปริมาณยาออกซิลิพลาตินสะสม พฤติกรรมการดูแลตนเอง และการสนับสนุนทางสังคมกับประสบการณ์การมีอาการในผู้ป่วยมะเร็งทางเดินอาหารที่ได้รับเคมีบำบัดภายหลังการผ่าตัด วิธีการศึกษา: การศึกษาเชิงความสัมพันธ์มีกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ป่วยมะเร็งทางเดินอาหารที่รับการรักษาต่อเนื่องที่แผนกศัลยกรรมทางเดินอาหาร The Second Affiliated Hospital of Wenzhou Medical University in China จำนวน 111 คน จากการสุ่มตัวอย่างแบบง่าย รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม 1) ข้อมูลส่วนบุคคล 2) แบบสอบถามประสบการณ์การมีอาการ 3) แบบประเมินการสนับสนุนทางสังคม 4) แบบสอบถามพฤติกรรมการดูแลตนเอง ทดสอบความสัมพันธ์ด้วยสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์ของเพียร์สันและพอยท์ไบซีเรียล ผลการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างรายงานประสบการณ์ฯ 2 - 25 อาการต่อคน (เฉลี่ย 9.8 ± 5.22) อาการที่พบมากที่สุด ได้แก่ ชามือและเท้า (81.7%) หมดพลังงาน (78.3%) คลื่นไส้ (73.3%) ไม่อยากอาหาร (71.7%) เปลี่ยนแปลงการรับรสชาติอาหาร (56.7%) และอาการเหล่านี้มีความถี่ ความรุนแรง ความทุกข์ทรมานมากกว่าอาการอื่น ๆ เพศหญิง และปริมาณสะสมของยาออกซิลิพลาติน (P-value < 0.05 และ < 0.01 ทั้งหมด) สัมพันธ์ทางบวกกับประสบการณ์ฯ ในมิติความถี่ ความรุนแรงและความทุกข์ทรมานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ พฤติกรรมการดูแลตนเองและการสนับสนุนทางสังคมสัมพันธ์ทางลบกับประสบการณ์ฯ ในมิติความถี่ ความรุนแรงและความทุกข์ทรมานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value < 0.01 ทั้งหมด) อายุไม่สัมพันธ์กับประสบการณ์ฯ ในทุกมิติ สรุป: ผู้ป่วยมะเร็งทางเดินอาหารที่รับเคมีบำบัดหลังผ่าตัดมีประสบการณ์อาการ 2 - 25 อาการต่อคน เพศหญิงและปริมาณสะสมของยาออกซิลิพลาตินสัมพันธ์ทางบวก ส่วนพฤติกรรมการดูแลตนเองและการสนับสนุนทางสังคมสัมพันธ์ทางลบกับประสบการณ์ ควรส่งเสริมการสนับสนุนทางสังคมและพฤติกรรมการดูแลตนเองเพื่อให้ผู้ป่วยมีอาการลดลง
คำสำคัญ: มะเร็งระบบทางเดินอาหาร; ประสบการณ์การมีอาการ; ปริมาณยาเคมีบำบัดสะสม; พฤติกรรมการดูแลตนเอง; การสนับสนุนทางสังคม
Abstract
Objective: To determine symptom experience and its relationships with age, gender, cumulative dose of oxaliplatin, social support, and self-care behavior among patients with gastrointestinal (GI) cancer having chemotherapy after surgery. Methods: This correlational research used a simple random sampling to recruit 120 participants. Research instruments consisted of 1) demographic questionnaire, 2) The Memorial Symptom Assessment Scale (MSAS), 3) The Multidimensional Scale of Perceived Social Support, and 4) The Appraisal of Self-Care Agency Scale-Revised scale. Associations were tested using Pearson’s product-moment correlation and Point biserial correlation. Result: Participants reported experiencing 2 to 25 symptoms (mean of 9.8 ± 5.22). The top five reported symptoms were numbness/ tingling in hands/feet (81.7%), followed by lack of energy (78.3%), nausea (73.3%), lack of appetite (71.7%), and change in the way food tastes (56.7%). The five symptoms were reported with more frequency, severity, and distress than other symptoms. Female sex and cumulative dose of oxaliplatin had a positive correlation with symptom frequency, severity, and distress (P-value < 0.05 and < 0.01, respectively). Self-care behavior and social support had a statistically significant negative correlation with symptom frequency, severity, and distress (P-value < 0.01 for all). Age had no statistical correlations with any symptoms. Conclusion: Cancer patients receiving chemotherapy after surgery experienced 2 – 5 symptoms. Female and cumulative oxaliplatin dose had positive correlations and self-care behavior and social support had negative correlations with the experience. Self-care behavior and social support should be promoted to alleviate symptom experience.
Keywords: gastrointestinal cancer; symptom experience; cumulative chemotherapy dose; self-care behavior; social support
A ผลสัมฤทธิ์ทางคลินิกจากการดำเนินงานการบริบาลทางเภสัชกรรมร่วมกับทีมสหสาขาวิชาชีพ ในผู้ป่วยที่ได้รับยาวาร์ฟาริน โรงพยาบาลพระนครศรีอยุธยา Clinical Outcomes of Pharmaceutical Care in Collaboration with A multidisciplinary Team for Patients Receiving Warfarin at Ayutthaya Hospital
No full textObjective: To determine clinical outcomes and its associating factors of implementation of pharmaceutical care in patients receiving warfarin at Ayutthaya Hospital, Thailand. Method: Data were retrospectively collected from an electronic database spanning from 2002 to 2017 (i.e., duration with warfarin pharmaceutical care) using ICD-10 codes. The data included age, deaths, hospital readmissions, INR and comorbidities. Data were summarized using mean with standard deviation and frequency with percentage. Associations were tested using chi-square test. Results: Of 1,867 patients, 53.4% were women. Their average age was 63.84 years. The majority used warfarin for atrial fibrillation (53.13%). Mean duration of warfarin use was 2.17 years. For primary outcomes, death due to major bleeding or major thromboembolism was 3.42%. Fr secondary outcomes, the incidences of re-hospitalization from major bleeding and major thromboembolism were 1.61% and 7.87%, respectively. Death from any cause was 14.38%. Within-therapeutic INRs during 2013 and 2017 were 34.39% to 38.54% respectively. Most INRs were below 2. 0. Age of 75 years or older was significantly correlated with death from major thromboembolism (P-value < 0.05). Conclusion: Death from severe bleeding and severe thrombosis in patient using warfarin who received pharmaceutical care was 3.42%. Proportions of within-therapeutics range INRs increased. Risk of death from due to severe thrombosis increased with older age.
Keyword: warfarin; pharmaceutical care; clinical outcomes; major bleeding; major thromboembolism
ปัจจัยที่สัมพันธ์กับการดูแลทารกโดยมารดาในมารดาที่คลอดลูกน้ำหนักน้อย ในโรงพยาบาลส่งต่อในบอตสวานา: การศึกษาเชิงความสัมพันธ์ภาคตัดขวาง Factors Influencing Maternal-Infant Care Among Mothers with Low Birthweight Infants in Referral Hospitals in Botswana: A Cross-sectional Correlational Study
No full textบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อทดสอบความสัมพันธ์ระหว่างการดูแลทารกของมารดากับปัจจัยต่าง ๆ ในมารดาที่คลอดทารกน้ำหนักน้อยในบอตสวานา วิธีการศึกษา: ดำเนินการช่วงมีนาคมถึงพฤษภาคม 2567 รวบรวมมารดาที่คลอดลูกน้ำหนักน้อย 165 ราย ที่แผนกกุมารเวชและแผนกทารกแรกเกิดของโรงพยาบาล Princess Marina Hospital และ Scottish Livingstone Hospital บอตสวานา รวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถาม Multidimensional Scale of Perceived Social Support Scale, Parental Stress Scale, Parental Health Literacy Questionnaire, Perceived Maternal Parenting Self-Efficacy Questionnaire และ Maternal Infant Care Questionnaire ทดสอบความสัมพันธ์ด้วยการวิเคราะห์ความถดถอย ผลการศึกษา: คะแนนการดูแลทารกของมารดาอยู่ระดับปานกลาง พบ 5 ปัจจัยร่วมทำนายความแปรปรวนของการดูแลทารกของแม่ได้ร้อยละ 45.6 พบว่ามีเพียงการรับรู้ความสามารถแห่งตนเท่านั้นที่สัมพันธ์กับการดูแลทารกของมารดา ส่วนอายุมารดา ความรอบรู้ของมารดา การสนับสนุนทางสังคม และความเครียดของมารดาไม่สัมพันธ์กับการดูแลทารกของแม่ สรุป: การดูแลทารกของมารดากับปัจจัยต่าง ๆ ในมารดาที่คลอดทารกน้ำหนักน้อยในบอตสวานาอยู่ระดับปานกลาง และสัมพันธ์กับการรับรู้ความสามารถแห่งตน ควรสร้างโปรแกรมที่ส่งเสริมการรับรู้ความสามารถแห่งตนเพื่อกระตุ้นการดูแลทารกของมารดา
คำสำคัญ: การดูแลทารกของมารดา; ลูกน้ำหนักน้อย; การสนับสนุนทางสังคม; การรับรู้ความสามารถแห่งตนของมารดา; ความเครียดของมารดา; ความรอบรู้ด้านสุขภาพของมารดา; บอตสวานา
Abstract
Objective: To examine factors influencing maternal infant care among mothers with low birthweight infants in Botswana. Methods: From March to May 2024, a simple random sampling was applied to recruit 165 mothers of low birthweight infants from the pediatric outpatient and neonatal department in two referral hospitals, Princess Marina Hospital and Scottish Livingstone Hospital, Botswana. Data were collected using Multidimensional Scale of Perceived Social Support Scale, Parental Stress Scale, Parental Health Literacy Questionnaire, Perceived Maternal Parenting Self-Efficacy ๐Questionnaire, and Maternal Infant Care Questionnaire. Multiple regression analysis was used to analyze data. Results: Maternal-infant care scores were at a moderate level. The five factors could together explain the variance of maternal-infant care for 45.6%. Only maternal self-efficacy significantly predicted maternal-infant care (β = 0.663, P-value < 0.001); while mother’s age, maternal health literacy, social support, and maternal stress did not. Conclusion: Maternal-infant care among mothers with low birthweight infants in Botswana was a moderate level and significantly associated with self-efficacy. Maternal-infant care could be enhanced through programs promoting maternal self-efficacy.
Keywords: maternal-infant care; low birthweight infant; social support; maternal self-efficacy; maternal stress; maternal health literacy; Botswana
The การแก้ไขปัญหาผู้ป่วยเฉพาะรายเพื่อเพิ่มความร่วมมือในการใช้ยาวาร์ฟาริน Individual intervention for improving adherence in patient treated with warfarin
No full textบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อทดสอบผลการใช้แบบประเมินปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับปัญหาความร่วมมือในการใช้ยาวาร์ฟารินของผู้ป่วยเฉพาะราย ทั้งจำนวนปัญหาการใช้ยา ความร่วมมือในการใช้ยา และผลการรักษาที่อยู่ในเกณฑ์ปกติ วิธีการศึกษา: ผู้วิจัยใช้แบบประเมินปัจจัยที่เกี่ยวข้องกับความร่วมมือในการใช้ยาตามเกณฑ์ขององค์การอนามัยโลกเพื่อค้นหาปัญหาในผู้ป่วยที่ไม่มีความร่วมมือในการใช้ยาวาร์ฟารินที่สร้างขึ้น (มีความตรงเชิงเนื้อหาสูงจากค่า Index of Item–objective Congruence = 0.9 และระดับความเชื่อมั่นสูงจากค่า Kuder-Richardson-20 = 0.9) และแก้ไขปัญหาผู้ป่วยเฉพาะรายโดยให้ความรู้โดยเภสัชกร ฉลากยาอัจฉริยะและกล่องเตือนการใช้ยา และการเตือนการใช้ยาทางโทรศัพท์ วัดผลก่อนและหลังการแก้ไขปัญหาที่เดือนที่ 0, 2, 4 และ 6 โดยประเมินความรู้เกี่ยวกับยาวาร์ฟาริน ความร่วมมือในการใช้ยาวาร์ฟาริน (โดยใช้แบบประเมิน Medication Adherence Scale for Thais และการนับเม็ดยาที่เหลือ) Percent Time in therapeutic range (%TTR) และอาการไม่พึงประสงค์ ผลการศึกษา: ผู้เข้าร่วมงานวิจัยจำนวน 68 คน ได้ผลดังนี้ คะแนนความรู้เฉลี่ยหลังให้การบริบาลทางเภสัชกรรมเพิ่มขึ้นจาก 11.3 ± 1.9 เป็น 14.1 ± 1.6 คะแนน (p < 0.001) ความร่วมมือในการใช้ยาวาร์ฟารินตามคำสั่งแพทย์โดยไม่ปฏิบัติตามคำสั่งแพทย์ลดลงจากร้อยละ 54.4 เป็น 20.6 (p < 0.001) %adherence เท่ากับ ร้อยละ 90.9 และ 96.85(p < 0.001) %TTR เฉลี่ยเพิ่มขึ้นจาก 28.25 เป็น 66.0 (p < 0.001) และเกิดอุบัติการณ์อาการไม่พึงประสงค์จากการใช้ยาวาร์ฟาริน 10 และ 7 ครั้ง ตามลำดับ (p = 0.405) สรุป: ผลการวิจัยพบว่าการค้นหาและแก้ไขปัญหาผู้ป่วยเฉพาะราย ส่งผลให้ผู้ป่วยมีความรู้ในการใช้ยาวาร์ฟารินเพิ่มขึ้น มีความร่วมมือในการใช้ยาวาร์ฟารินสูงขึ้น และผลลัพธ์ทางคลินิกดีขึ้น
คำสำคัญ: การแก้ปัญหาเฉพาะราย, วาร์ฟาริน, ความร่วมมือในการใช้ยา, องค์การอนามัยโลก
Abstract
Objective: This study aim to develop an assessment tool for identifying factors related to warfarin adherence issues in individual patients and resolve non-adherence problems through pharmacist interventions to ensure therapeutic outcomes within the normal range Method: The study is divided into two parts.Part 1 design and development of the assessment tool: The goal is to identify factors affecting warfarin adherence. The assessment tool is utilized to collect data and identify issues across by WHO classification with various domains, including socio-economic factors, healthcare system factors, related conditions, treatment protocols, and patient-specific factors, Part 2 Utilizing the assessment tool to identify non-adherence issues in warfarin patients and addressing these individual problems through pharmaceutical care. This includes: educating patients about warfarin use by pharmacists, utilizing smart medication labels and reminder boxes, and implementing phone call reminders for medication adherence. Measure and compare adherence outcomes before and after the intervention at months 0, 2, 4, and 6 by evaluating: adherence outcomes were measured and compared by evaluating adherence to warfarin as prescribed by the physician (reduction in missed doses), pill count to determine % adherence, patient knowledge regarding warfarin use, Percent Time in Therapeutic Range (%TTR), and adverse effects from warfarin.Results: The developed assessment tool identified factors related to warfarin adherence issues with an Index of Item-Objective Congruence (IOC) of 0.9 and a reliability level of 0.95 (Kuder-Richardson 20). This study included a total of 68 participants who met the selection criteria. The following outcomes were observed: average knowledge scores before and after pharmaceutical care intervention were 11.3 ± 1.9 and 14.1 ± 1.6, respectively (p-value < 0.001), non-adherence due to missed doses decreased significantly from 54.4% to 20.6% (p-value < 0.001), %adherence increased from 90.9% to 96.85% (p-value < 0.001), the average %TTR increased significantly from 28.25 to 66.01 (p-value < 0.001), adverse effects: incidences of adverse effects from warfarin use before and after the intervention were 10 and 7, respectively (p = 0.405).Conclusion: The study concludes that identifying and addressing patient-specific adherence issues leads to improved patient knowledge and higher adherence to warfarin therapy as prescribed by physicians, and significantly improved clinical outcomes.
Keywords: Individualized intervention, warfarin, adherence, World Health Organization