497 research outputs found
Polycystic ovary syndrome: fertility work-up and treatment strategies
No full textMol, B.W.J. [Promotor]Veen, F. van der [Promotor]Hompes, P.G.A. [Copromotor]Wely, M. van [Copromotor
Research misconduct tests: putting patients' interests first
No full textAbstract not available.Madelon van Wely, Esmee M Bordewijk, Rik van Eekelen, Rui Wang, Marian Showell, Ben W Mol, Wentao L
Nation wide comparison of perinatal outcome of induced versus natural twins in the Netherlands 2000-2007
No full textOral presentation O-162A.J. Bensdorp, C.P.W.M. Hukkelhoven, B.W. Mol, M. van Wely, and C.B. Lambal
Patients' preferences for gonadotrophin-releasing hormone analogs in in vitro fertilization
No full textAbstract not availableLotte van den Wijngaard, Madelon van Wely, Eline A.F. Dancet, Nora M. van Mello, Carolien A.M. Koks, Fulco van der Veen, Ben W.J. Mol, Monique H. Mochta
IVF with planned single-embryo transfer versus IUI with ovarian stimulation in couples with unexplained subfertility: an economic analysis
No full textAbstract not availableMinouche ME van Rumste, Inge M Custers, Madelon van Wely, Carolien A Koks, Hans GI van Weering, Nicole GM Beckers, Gabrielle J Scheffer, Frank JM Broekmans, Peter GA Hompes, Monique H Mochtar, Fulco van der Veen, Ben WJ Mo
Couples with unexplained subfertility and unfavorable prognosis: a randomized pilot trial comparing the effectiveness of in vitro fertilization with elective single embryo transfer versus intrauterine insemination with controlled ovarian stimulation
No full textAbstract not availableInge M. Custers, Tamar E. König, Frank J. Broekmans, Peter G. A. Hompes, Eugenie Kaaijk, Jur Oosterhuis, Monique H. Mochtar, Sjoerd Repping, Madelon van Wely, Pieternel Steures, Fulco van der Veen, and Ben W. J. Mo
How to make the end of a gene, the simple way
No full textTranscription termination of nearly all protein-coding genes in mammals requires 3’ end processing by a multiprotein complex that will cleave and polyadenylate the messenger RNA precursor. Because a variety of enzyme complexes intervene, 3’ end processing was thought to be fundamentally complex and subject to a multitude of regulatory effects. The possibility to select just one out of several polyadenylation sites, in particular, has caused much questioning and speculation. What appear to be separate mechanisms however can be combined into a defined set of rules, allowing for a relatively simple interpretation of 3’ end processing. Ultimately, readiness of the terminal exon splice site determines when a transcript reaches the maturity to select a nearby polyadenylation signal. Transcriptional pausing then acts in concert, extending the timeframe during which the transcription complex is close to polyadenylation sites. Since RNA polymerase pausing is governed by the same type of sequences in bacteria and metazoans, mammalian transcription termination resembles its prokaryote counterpart more than generally thought.Peer reviewe
Centromere fission, not telomere erosion, triggers chromosomal instability in human carcinomas
No full text8 páginas, 6 figuras.-- El PDF del artículo esta en pre-print.The majority of sporadic carcinomas suffer from a kind of genetic instability in
which chromosome number changes occur together with segmental defects. This means
that changes involving intact chromosomes accompany breakage-induced alterations.
Whereas the causes of aneuploidy are described in detail, the origins of chromosome
breakage in sporadic carcinomas remain disputed. The three main pathways of
chromosomal instability proposed until now (random breakage, telomere fusion, and
centromere fission) are largely based on animal models and in vitro experiments, and
recent studies revealed several discrepancies between animal models and human cancer.
Here, we discuss how the experimental systems translate to human carcinomas and
compare the theoretical breakage products to data from patient material and cancer cell
lines. The majority of chromosomal defects in human carcinomas comprise
pericentromeric breaks that are captured by healthy telomeres, and only a minor
proportion of chromosome fusions can be attributed to telomere erosion or random
breakage. Centromere fission, not telomere erosion, is therefore the most likely trigger
of chromosomal instability and early carcinogenesis. Similar centromere-telomere
fusions might drive a subset of congenital defects and evolutionary chromosome
changes.This work is financed by
grants PS09/00572 and RD08/0075/0010 (Fondo de Investigación en Salud), and BFU
2009-08395-E (Ministerio de Ciencia y Investigación). KvW is supported by a JAEdoc
fellowship from the Spanish National Research Council (CSIC). The Department
of Immunology and Oncology was founded and is supported by the CSIC and by Pfizer.Peer reviewe
Intrauterine insemination: Fine-tuning a treatment
No full textDe kans op een zwangerschap na een intra-uteriene inseminatie (IUI) neemt met vijftig procent toe als de vrouw na het inbrengen van het zaad vijftien minuten blijft liggen. Dat blijkt uit onderzoek van Inge Custers. IUI is een behandeling waarbij, in geval van verminderde vruchtbaarheid bij een koppel, het zaad van de man na bewerking wordt ingebracht in de baarmoeder. Vaak gebruikt de vrouw hierbij hormonen, zodat er meerdere eicellen tegelijk tot rijping komen in een cyclus. Custers heeft met modellen proberen te voorspellen hoe groot de kans is op zwangerschap na herhaalde IUI-behandelingen. Uit een andere studie van Custers bleek dat een afwachtend beleid de kans op zwangerschap op lange termijn niet verkleint bij koppels met onverklaarde verminderde vruchtbaarheid met een kans op spontane zwangerschap van dertig tot veertig procent. Het leidt wel tot minder vruchtbaarheidsbehandelingen. Tevens keek Custers bij stellen die IUI ondergingen naar redenen om de behandeling voortijdig te staken, voordat de vrouw zwanger was. Dat bleek het geval bij 28 procent van de koppels, van wie meer dan de helft op eigen initiatief de behandeling afbrak. Een berekening achteraf van de kans op zwangerschap na IUI liet een iets kleinere kans zien voor koppels die stopten dan voor degenen die doorgingen. Dit verschil was klinisch weinig relevant
- …
