13,957 research outputs found
Consumer responses to risk-benefit information about food
No full textCommunication about the healthiness of consuming different food products has typically involved either health messages about the associated risks or benefits. In reality, consumption decisions often involve consumers “trading-off” the risks and benefits associated with the consumption of a particular food product. If consumers are to make informed choices about food consumption, they may need to simultaneously understand both risk and benefit information associated with consuming different foods. However, it is not known how this potentially conflicting information can best be communicated. Effective risk-benefit communication is also important because, increasingly, risk assessment and regulatory decision-making is focused on risk and benefit associated with a specific food issue, which will also need to be communicated to consumers. This thesis therefore examines consumer responses to information about both risks and benefits associated with food, in order to provide insights into effective ways to communicate this information. For this purpose, three lines of research are explored: (1) consumer perceptions and responses to integrated risk-benefit metrics, (2) potential barriers to effective risk-benefit communication, and (3) consumer responses to communication about risk management practices associated with food hazards. In Chapter 2 consumer preferences regarding several integrated risk-benefit metrics describing the combined impact of risks and benefits associated with food consumption on health are qualitatively explored. Chapter 3 examines consumer perceptions of quality-adjusted-life-years (QALYs) as a tool for describing the combined impact of risks and benefits associated with food consumption, and in Chapter 4 it is examined whether integrated risk-benefit information in terms of QALYs can facilitate informed decision making for consumers, including how this information can best be presented. The research regarding potential barriers to effective risk-benefit communication focuses on optimism regarding risks and benefits associated with food consumption (Chapter 5), and on the role of initial attitudes on the occurrence of negativity effects after the provision of balanced risk-benefit information (Chapter 6). Finally, the impact of information about risk management practices associated with food hazards on consumer perceptions of food risk management quality are examined (Chapter 7). Overall, the results of this thesis provide useful insights for the development of effective risk-benefit communication, including the communication of information about integrated risk-benefit assessments, and for the development of effective ways to communicate about risk management practices associated with food hazards. <br/
Properties of hydrogenase from Megasphaera elsdenii
No full textThis thesis is concerned with the purification and properties of hydrogenase from the obligate anaerobic rumen bacterium Megasphaera elsdenii. In chapter 1 the motives underlying this thesis, the physiological role of hydrogenase in some heterotrophs, including Megasphaera elsdenii, as well as a comparison of physico-chemical and kinetic properties of purified hydrogenase preparations from microorganisms, showing great variations in physiology and taxonomy, are given. The physiological role and the physico-chemical and kinetic properties of the hydrogenases from Megasphaera elsdenii and Clostridium pasteurianum show great similarities.In chapter 2 the procedure for the anaerobic purification of hydrogenase from Megasphaera elsdenii is given. Two activity bands are separated on DEAE-cellulose chromatography, of which one (fraction I; see Table 1 of this chapter) represents a different hydrogenase or a complex of the enzyme in fraction II. Kinetics with the purified enzyme of the hydrogen production activity at pH 8, with the electron donors flavodoxin hydroquinone, reduced ferredoxin and methyl viologen semiquinone show non-linear double reciprocal plots of the activity versus the electron donor concentration. Two kinetic models were developed, with an identical general rate equation for the hydrogen production activity, which describe a random mechanism for the reaction of the oxidized enzyme with a proton and a reduced electron donor. These models also indicate that the hydrogenase accepts the two electrons necessary for hydrogen production in two separate, independent steps. Hydrogen oxidation with methyl and benzyl viologen shows, in contrast to hydrogen production, Michaelis Menten kinetics. In chapter 3 effectors of the hydrogenase activity, such as salts (which have hydrophylic properties) Me 2 SO and ethylene glycol (which have hydrophobic properties), and oxidants (oxygen, ferricyanide, Cl 2 Ind, (bi)sulphite) are described. The data show that the more chaotropic the anion of the salt the greater the increase in activity, per mole salt used. Both Me 2 SO and ethylene glycol inhibit the hydrogen evolution activity, however, Me 2 SO stimulates the hydrogen oxidation activity, while ethylene glycol does not affect this activity. Careful oxidation of the reduced enzyme with (bi)sulphite or Cl 2 Ind irreversibly increases the activity of the enzyme by about 60%; in contrast, oxygen and ferricyanide inactivate the enzyme. This irriversibly oxidized enzyme, which shows identical kinetic properties to the reduced enzyme, is more resistant to the effects of oxygen, Me 2 SO and storage, than the reduced enzyme. Difficulties encountered in ascribing redox potentials to the observed EPR spectra of hydrogenase at several redox states, such as the effects of temperature on the Nernst equation, on the apparent pH and on the midpoint potentials of the redox species, are described.In chapter 4 the theoretical aspects are described to determine the hydrogen production activity spectrophotometrically in a series coupled redox reactions as function of the pH and redox potential, as well as the limitations of this method. The hydrogen production activity is determined from the decrease in concentration of the reduced electron donor, or increase in the concentration of the oxidized electron donor. The changes in concentration of the reduced or oxidized electron donor do not equal the amount of hydrogen produced but only represent a measure of the actual amount of hydrogen produced.In chapter 5 the method as described in chapter 4 is used to study the effects of pH and redox potential on the hydrogen production activity. The hydrogen production activity is strongly pH- and redox potential-dependent; the activity patterns observed as function of pH and redox potential are independent of the nature of the electron donor used and thus represent a property of the enzyme. If at a given pH the activities are considered to express the degree of reduction of the enzyme the dependence of the activity on the redox potential represents a n=2 type redox titration curve with an 'apparent midpoint potential, which corresponds with the potential of the hydrogen electrode at that pH. To explain the effects of redox potential, proton and electron donor concentration on the hydrogenase activity Model I of chapter 2 was slightly adapted without changing its general rate equation for the hydrogen production activity. This model also explains the 'loss' of electrons of the reduced enzyme in EPR spectroscopy as well as the formation of HD together with DD during H 2 -D 2 O exchange experiments
Refiring bricks at 540ºC: Hot masonry and magnetic separation close the brick recycling process
No full textFor many decades, stony debris from building and demolition sites was reused as road building material. Until recently there was no need to look for other uses for this mixture of concrete and masonry rubble. However, now that our supplies of marl and gravel (two of the three ingredients of mortar and concrete) are dwindling and prices are beginning to rise, the concrete industry is showing a growing interest in ways to recycle concrete rubble. Since masonry rubble can only be used as a granulate for road construction in combination with concrete rubble, a vision of a masonry rubble heap without any takers looms ahead if no alternative application is found. Anticipating the problem,civil engineer Koen Van Dijk of the Civil Engineering Materials Science department at tu Delft has developed a number of processing techniques for reusing masonry rubble. Van Dijk was recently gained his doctorate for developing a process that can extract 50% of the bricks from masonry debris from buildings that have been dismantled selectively. He also uses a magnetic technique to extract the brick fraction from the remaining masonry debris. Mixed with fresh clay it becomes the raw material for a new generation of bricks, thus closing the clay brick cycle.Delft University of Technolog
Nadere verkenning Groene Dollard Dijk : een civieltechnische, juridische en maatschappelijke verkenning naar de haalbaarheid van een brede groene dijk en mogelijke kleiwinning uit de kwelders
No full textIn dit rapport worden de mogelijkheden voor een brede groene dijk langs de Dollard nader verkend. Zo’n brede groene dijk heeft een met klei en gras bekleed flauw buitentalud dat geleidelijk over gaat in de voorliggende kwelders. Door het flauwe talud en de dikke klei laag is geen asfalt of steenbekleding nodig. Een Groene Dollard Dijk is veilig en past goed in het Waddenlandschap. Wel neemt een brede groene dijk meer ruimte in beslag en is er meer klei nodig dan voor een traditionele dijk. Dit rapport schetst de civieltechnische aspecten, de kosten en de baten van de Groene Dollard Dijk, en de juridische implicaties van de implementatie van een brede groene dijk. Ook worden de eerste bevindingen gegeven van het proces waarin met eigenaren en beheerders van de kwelders wordt gezocht naar geschikte locaties voor kleiwinning. Tenslotte worden ervaringen met het (cyclisch) winnen van klei samengevat
Modellering zandtransport zeereep: Windrichting, vegetatiegroei en seizoensvariatie
No full textRekenmodel om effect van vegetatie op zandtransport door wind in rekening te brengen.TAW/EN
Toekomstbestendige verharde zeeweringen
No full textEen verkenning naar adaptieve oplossingen in een zandige kust, eindrapport t.b.v Deltaprogramma Kunst. Ten behoeve van het opstellen van een Nationale Visie Kust door het Deltaprogramma heeft Deltares onderzocht hoe verharde zeeweringen langs de Nederlandse Kust toekomstbestendig kunnen worden gemaakt. De achterliggende vraag hierbij was of en hoe veiligheidsoplossingen gecombineerd kunnen worden met ruimtelijke ontwikkelingen zoals stedelijke vernieuwing, recreatie en natuur en landschap. De eerste fase van het onderzoek heeft de veiligheidshorizon van 42 locaties met verharde weringen in beeld gebracht. Met de uitvoering van de versterkingsprojecten bij de \u91zwakke schakels\u92, inzet van zandsuppleties en goed onderhoud aan de keringen is de veiligheid voor vrijwel de gehele kust de komende decennia goed op orde. Bij een scenario met snelle zeespiegelstijging (35 cm tot 2050) ontstaat midden 21e eeuw mogelijk op 16 locaties een veiligheidsopgave, dat wil zeggen langs ruim 30 km verharde zeeweringen. Voor een 10-tal locaties ligt de veiligheidshorizon, bij een snelle zeespiegelstijging, in de tweede helft 21e eeuw. Voor de resterende locaties ontstaat er pas na de 21e eeuw een veiligheidsopgave. Bij matige zeespiegelstijging ligt de veiligheidshorizon verder weg. Voor alle locaties zijn, vanuit kustveiligheid bezien, mogelijke aanpassingsmaatregelen geformuleerd waarmee aan nieuwe maatgevende omstandigheden kan worden voldaan. Deze zijn geformuleerd in termen van \u91zandig\u92, \u91hard\u92 of een combinatie van deze twee. Onderzocht is is de toepasbaarheid van zowel kustlijnzorg (beheer en onderhoud) als vijf meegroeiconcepten (aanleg), te weten \u91dijk-in duin\u92, \u91zandbuffer met- strekdam\u92, \u91kunstrif\u92, \u91duin-voor-dijk\u92 en \u91zand-op-duin\u92. Deze concepten kunnen zowel meegroeien met zeespiegelstijging, als meekoppelen met ruimtelijke ontwikkelingen . Nagegaan is of deze concepten een verbinding kunnen leggen tussen de langere termijn veiligheidsopgaven en de korte termijn ruimtelijke ontwikkelingen. De vijf genoemde meegroeiconcepten zijn beoordeeld op de onderdelen veiligheid, kosten/baten en ruimtelijke kwaliteit. Dit is gedaan via een enquête onder een groep van 22 experts van waterschappen, Rijkswaterstaat, kennisinstellingen en adviesbureaus. De vijf meegroeiconcepten bieden voor de badplaatsen met een boulevard mogelijkheden en scoren beter dan het referentie concept van traditionele kustversterking (\u91hard-blijft-hard\u92). Voor de overige kusttypen met verharde zeeweringen, te weten dijk, geul en havens (zie nationaal kader kust) heeft het referentieconcept de hoogste score.Deltaprogramm
Syneresis of curd
No full textThis study deals with the syneresis of curd. Rennet gels are primarily considered; some comparisons with acid milk gels are given.After curdling the milk, the curd tends to shrink; in other words, the network of aggregated paracasein micelles (PCM) will be under stress. If the curd is cut or - as was the case in our expirements - a curd surface is wetted, syneresis starts. The rate at which the whey is expelled depends on the pressure gradient in the whey and on the permeability of the network.In Chapter 2 the materials and methods generally used are described. Unless mentioned otherwise, standard conditions were used in the experiments. By standard conditions is meant: reconstituted skim milk with the saw dry matter content as the original milk, to which 500 ppm rennet was added; the temperature during the whole experiment was kept at 30 °C; no CaCl 2 was added.The endogenous syneresis pressure ( Ps) appeared to be very low, about 1 Pa. In Chapter 3 two methods are described which give an order of magnitude of the stresses involved. Moreover, the weight of the network can cause an additional pressure. The maximum pressure caused by the weight ( Pg) at a level hc below the interface is (ρ curd - ρ curd ) ghc ≈75hc Pa (hc in m).The permeability measurements are described in Chapter 4. Two methods were used; in both, the flow of whey through a vertical column of curd was measured as a function of head pressure. A problem is that the curd is deformed during the experiment. In the "tube" method, deformation is a function of the pressure gradient (d Pt /dx), the diameter of the tube holding the curd (d t ), and the rigidity of the gel. In the second method the "torsionflux" method, the deformation was adjustable. 'The tube method led to the following results.- The permeability is of the order of 10 -13m 2.- Permeability increases with time, which is ascribed to "microsyneresis", i.e. syneresis at local sites in the gel. The rate of increase is approximately constant.- The increase in permeability (d B /d t ) is higher for a higher pressure gradient or a wider tube; both lead to larger deformation of the curd.- The change of the permeability with time in the absence of deformation (d Be /d t ) was obtained by applying the head pressure at different times after addition of rennet. Shortly after clotting permeability increases fastest. Between 1 and 24 hd Be /d t was constant.- The permeability of curd made from ultrafiltered skim milk ( B ( i )) and its change with time (d B ( i )/d t ) were determined. Thisyielded the permeability as a function of concentration and time ( B ( i,t )).- The permeability also depends on temperature, CaCl 2 concentration, acidity, fat content and type of skim milk.- In acid milk geld permeability was of the same order of magnitude, but it hardly changed with time.The rheological behaviour of curd is discussed in Chapter 5. The dynamic measurments with the "Den Otter" rheometer show that the moduli G ' and G " kept increasing for a long time (~3 h) after rennet addition. From the dependence of G' and G" on the angular frequency it was deduced that G" is due to the relaxation of bonds and that the relaxation time is a few times 10 s.The instantaneous shear modulus ( G0 ) was determined as a function of protein concentration. The obtained relation can be explained in term of an only partly effective contribution of the casein to the network; this contribution being relatively smaller at lower concentrations. Also from the creep measurements it was concluded that the endogenous syneresis pressure was less than 10 Pa.If both permeability and pressure are known for all values of concentration (or relative remaining volume ( i )) and time ( t ), the syneresis can in principle be calculated. This is in the model described in Chapter 6, in which the equation of Darcy is combined with the equation of continuity. A numerical procedure is developed, for a one dimensional case; the syneresis of a thin slab.The pressure in the whey is the sum of the endogenous syneresis pressure ( Ps) and the pressure caused by the weight of the network ( Pg). For Ps( i ) and Pg( i ) some trial functions were considered.In Chapter 7 the syneresis of slabs is studied. The results of the experiments show that initially Γ= dlogΔH/dlog t is about 0.5. For t >0.5 h Γincreases to ~0.78. Γis independent of the original thickness of the slab ( H0 ) during a certain period (penetration period). The length of this period depends on H0.After one day H did not change any more and H∞ / H0 was about one third. The best fit between model calculations and experimental results was obtained if it was assumed that:- the permeability increases with time ( t ) and decreases with i , as was found in the experiments,- endogenous syneresis pressure (Ps) decreases only with shrinkage, - maximum gravitational pressure ( Pbg) is constant,- P0s= Pbg= 1 Pa ( H0 = 10 mm).P0swas found to be a function of time after renneting, at first increasing, then (after 1 - 2 h) decreasing. However, the introduction of such a relation in the model did not improve the fit to the experimental results. After all, the pressure cannot relax twice, both by shrinkage and by "ageing".The effects of several parameters (pH, temperature, Ca concentration, etc.) on milk clotting, gel permeability, syneresis and curd rigidity are interrelated. A survey is given in Table 7.2 and a tentative explanation is summarized in Table 7.3.In Chapter 8 it is shown that external pressure has a dramatic effect m the syneresis rate. Extrapolation to zero external pressure yields, again, an endogenous syneresis pressure of about 1 Pa
Waterstandsverloop Markermeer: Hydraulische randvoorwaarden t.b.v. grondmechanische toetsing van dijken
No full textAANLEIDING VOOR HET ONDERZOEK Rijkswaterstaat RIZA is aan GeoDelft gevraagd een methode voor te stellen om waterstandsverlopen voor het Markermeer te karakteriseren ten behoeve van de geotechnische toetsing van de dijken rond het Markermeer. Aanleiding was een vraag van het Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier. Bij de toetsing van de Markermeerdijken zijn de vigerende randvoorwaarden toegepast (randvoorwaardenboek 2001, toetspeilen 2006 [HR 2001 ]). Dit leidde bij de toetsing tot afkeuringen, die omvangrijker waren dan eerder werd verwacht op basis van een verkennende studie door Infram [DWW/lnfram 2000]. Dit leidde in het MER-traject tot kritiek (van Infram) welke zich toespitste op de vraag of de gehanteerde hydraulische randvoorwaarde bij de toetsing (conform het randvoorwaardenboek) wel realistisch was. Het toetspeil is gebaseerd op (een combinatie van) de gebeurtenissen "hoog meerpeil" (door onvoldoende gelegenheid tot spuien) en windopzet. Deze twee gebeurtenissen lijken elkaar kansmatig uit te sluiten (de kans is klein dat langdurend hoog meerpeil bij westenwind en relatief kort durende windopzet bij de Noord-Hollandse dijken bij zuiden en zuidwestenwind samengaan). Voorgesteld werd om bij het vaststellen van toetspeilen onderscheid te maken tussen deze situaties. Een verkennende analyse wees uit dat het gescheiden behandelen van deze situaties praktisch niet erg veel invloed heeft op het toetsresultaat en de beslissing om te versterken, mede ook gelet op ongewenste versnippering van te versterken delen van de dijkstrekkingen [Fugro 2004]. Echter de principiële vraag bleef bestaan of en hoe met het opstellen van het randvoorwaarden boek 2006 (toetspeilen 2011) dit onderscheid in oorzaken voor hoge waterstand voor Marker- en Ijsselmeer kan worden meegenomen. TIJDSAFHANKELIJKHEID BIJ GRONDMECHANISCHE TOETSING VAN DIJKEN Tijdseffecten in de waterspanningsrespons in dijken, als gevolg van waterstandsverloop, worden bij de geotechnische toetsing van dijken slechts in beperkte mate meegenomen. De praktijk is dat tijdsafhankelijke respons doorgaans alleen berekend wordt voor waterspanningen in de watervoerende zandlaag onder de dijk en voor de indringing van waterspanning onder in de klei/veenlaag boven de watervoerende zandlaag. Vanwege de aanpassingstijd (1 of hooguit enkele etmalen) van het geohydrologische systeem is dat alleen zinvol bij verlopen van de buitenwaterstand waarvan de top een beperkte duur heeft. Voor de indringing van stijghoogte in het klei/veen-pakket vanuit de onderliggende watervoerende zandlaag wordt vaak uitgegaan van vaste waarden voor de indringingshoogte, afhankelijk van het type waterkering (zeedijk, rivierdijk). Voor meerdijken zou onderscheid gemaakt moeten worden naar type belasting: langdurige meerpeilen 3 m en kortdurende windopzet 1 m. Bij de freatische respons is vermoedelijk sprake van een langere aanpassingstijd, echter, vanwege onzekerheden in de berekening van freatische waterspanningen wordt in de praktijk doorgaans gekozen voor een empirisch vastgestelde schematisering waarin tijdseffecten geen rol spelen. Een ruwe schatting is overigens dat de aanpassingstijd voor freatische waterspanning in de orde van 1 week ligt. Geconcludeerd wordt dat bij de karakterisering van het waterstandsverloop van het Markermeer het feitelijke verloop van de meerpeilcomponent als stationair mag worden geschematiseerd terwijl de windopzetcomponent als tijdafhankelijk moet worden geschematiseerd. SPECIFIEKE SITUATIE BIJ HET TOETSEN VAN MARKERMEERDIJKEN De geotechnische toetsing van de Markermeerdijken is door Fugro uitgevoerd op basis van het vigerende voorschrift voor de hydraulische randvoorwaarde. Voor windopzet gedomineerde toetspeilen wordt een waterstandsverloop voorgeschreven, opgebouwd uit een component meerpeil en een component windopzet. Voor de hoogte van de component meerpeil wordt uitgegaan van het 1/10.000 meerpeil en voor de component windopzet van het verschil tussen het toetspeil volgens Hydra-M en het 1/10.000 meerpeil. Aan de meerpeilcomponent wordt een langzaam verloop toegekend, aan de windopzetcomponent een relatief snel verloop (standaard 35-uur verloop voor een storm). Op basis van deze toetsing werden meer dijken afgekeurd dan op basis van een eerdere inventariserende studie verwacht werd [DWW/lnfram 2000]. Dit heeft geleid tot de kritiek dat onvoldoende rekening is gehouden met de specifieke aard van het hydraulische systeem in het Markermeer. Hierbij moet onderscheid gemaakt worden tussen een toestand met extreeem meerpeil en een toestand met extreme windopzet (voor die locaties langs de dijken waar dit relevant is), die elkaar min of meer uitsluiten, of waarvan de kans op samenvallen in de tijd erg klein is. De vigerende hydraulische randvoorwaarde is dus conservatief en leidt, aldus de kritiek, tot onnodig afkeuren van grote delen van de Markermeerdijken. Voor een realistische toetsing moet onderscheid gemaakt worden tussen een toestand met extreem meerpeil en een toestand met extreme windopzet, maar waarbij een "normaal" meerpeil heerst. Deze toestanden moeten apart worden beschouwd ("gesplitste randvoorwaarden"). VOORGESTELDE KARAKTERISERING VAN RANDVOORWAARDEN VOOR (GRONDMECHANISCHE) TOETSING Tegemoet komend hieraan zijn verschillende voorstellen voor het werken met gesplitste randvoorwaarden geopperd door dijkbeheerders van Marker en IJsselmeerdijken (Hoogheemraadschap Hollands Noorderkwartier en de Regionale Directie IJsselmeergebied van Rijkswaterstaat) en door GeoDelft. Deze voorstellen zijn door GeoDelft voorgelegd aan RIZA om de haalbaarheid te toetsen (zowel vanuit een oogpunt van veiligheid als vanuit een oogpunt van werkbaarheid en de benodigde inspanning om het programma Hydra-M aan te passen). Hierbij kwam naar voren dat de geopperde voorstellen niet zonder meer haalbaar zijn. In het verlengde hiervan is door RIZA een voorstel gedaan voor het opstellen van gesplitste randvoorwaarden, dat tegemoet komt aan de bezwaren bij de eerdere voorstellen. Dit voorstel wordt niet gezien als ideale werkwijze, maar lijkt gezien de mogelijkheden en beperkingen, het best haalbare. GeoDelft deelt die conclusie met RIZA en denkt dat hiermee voor een belangrijk deel tegemoet wordt gekomen aan de bezwaren tegen het vigerende conservatieve randvoorwaardenvoorschrift. Dit voorstel is als volgt: 1. Bij het berekende toetspeil met Hydra-M wordt, als het toetspeil wordt bepaald door windopzet (en dat is afhankelijk van de locatie), het waterstandsverloop aangenomen: conform onderstaande figuur S.1 waarbij: - de top van het windopzetverloop wordt gevormd door het toetspeil en - als drempel (de horizontale lijn waar het windopzetverloop op wordt gesuperponeerd) wordt het 90-percentiel van het meerpeil "gegeven overschrijden van het toets peil" genomen. Dit peil noemen we hier Mgo% en het is dus de 90 % bovengrens van de conditionele kansverdeling van de meerpeilen, gegeven dat het toetspeil wordt overschreden. Onder bepaalde omstandigheden kan Mgo% hoger zijn dan het toetspeil. Bijvoorbeeld, indien het toetspeil volledig bepaald wordt door de meerpeilstatistiek, is Mgo% de 90% bovengrens van de conditionele kansverdeling van meerpeilen gegeven dat het 1/10.000 meerpeil wordt overschreden. In dat geval is Mgo% dus per definitie hoger dan het toetspeil. Daarom wordt de beperking ingevoerd dat de drempelwaarde waar de windopzet op wordt gesuperponeerd nooit hoger is dan het toetspeil zelf. In gevallen waarin de windopzet domineert in het toetspeil zal Mgo% aanzienlijk lager zijn dan het 1/10.000 meerpeil. 2. Naast dit waterstandsverloop wordt de geotechnische toetsing ook uitgevoerd met een in de tijd constante waterstand gelijk aan het 1/10.000 meerpeil. Het Mgo% peil wordt niet door Hydra-M berekend. Echter de inspanning voor het berekenen van het Mgo% peil is waarschijnlijk redelijk beperkt en kan desgewenst door RWS RIZA uitgevoerd worden. De dijkbeheerder kan hiervoor RWS RIZA benaderen. Als voor de gebieden waarvan de dijken getoetst moeten worden een andere veiligheidsnorm geldt dan 1/10.000, geldt dat in bovenstaande voor 1/10.000 gelezen moet worden de voor dat gebied geldende gebiedsnorm (1/4.000, enz.). Hoewel exacte getallen nog niet zijn te geven is een voorlopige schatting dat met deze methode de drempelwaarde voor het waterstandsverloop, voor locaties met een toetspeil dat sterk door windopzet wordt bepaald, in de orde van NAP-0,1 0 m ligt. In dat geval is het voorgestelde waterstandsverloop voor de geotechnische toetsingen aanzienlijk gunstiger dan volgens de vigerende regel (namelijk het waterstandsverloop rond toetspeil door windopzet combineren met het 1/10.000 meerpeil als drempel). Voor locaties waar zowel meerpeil als wind belangrijk zijn, is de verwachting dat Mgo% substantieel hoger zal zijn dan het normale meerpeil (het streefpeil) en het meerpeil uit het illustratiepunt bij de belangrijkste windrichting, zoals berekend met Hydra-M. Deze peilen waren eerder voorgesteld als drempelwaarden voor het verloop van de windopzet
Intertekstualiteit in de neerlandistiek: van gunstbejag naar horizonverstrooiing: de plaats van intertekstualiteit in de Nederlandse letterkunde 1797-2011
No full text
- …
