14,227 research outputs found
Dun, R W, 414917
No full textThis record was harvested from a previous catalogue system and will be withdrawn in 2025. Information in this record may be superseded or incomplete. Visit this record in UMA's new catalogue at: https://archives.library.unimelb.edu.au/nodes/view/382856Surname: DUN. Given Name(s) or Initials: R W. Military Service Number or Last Known Location: 414917. Missing, Wounded and Prisoner of War Enquiry Card Index Number: 49502.222503
Item: [2016.0049.15149] "Dun, R W, 414917
Dun, B W, [No Service Number]
No full textThis record was harvested from a previous catalogue system and will be withdrawn in 2025. Information in this record may be superseded or incomplete. Visit this record in UMA's new catalogue at: https://archives.library.unimelb.edu.au/nodes/view/382857Surname: DUN. Given Name(s) or Initials: B W. Military Service Number or Last Known Location: [No Registration Number]. Missing, Wounded and Prisoner of War Enquiry Card Index Number: 44748.222504
Item: [2016.0049.15150] "Dun, B W, [No Service Number]
Pasja przełomu XX i XXI wieku – Tan Dun, Osvaldo Golijov
No full textThe Passion 2000 project, which came about through the initiative of Helmuth Rilling, posed a particular challenge for composers from outside of European culture and different religious traditions. However, the Chinese composer, Tan Dun, and the Argentinian composer, Osvaldo Golijov, met this challenge by composing the Water Passion and La Pasión Según San Marcos, respectively, and opening up the traditional Passion genre to new perspectives. Both composers began their works with the words of the Gospels and then added in new texts to imbue their works with a more universal message. These interpolations, which refer to twentieth-century tragedies, bring the concept of Christ’s suffering into modern times. By adding aspects of their own cultures to their works, Dun and Golijov essentially broke with the tradition of the Passion genre by presenting the events of the Passion contained in the Gospels through the prism of Far Eastern instrumentation and South American rhythms, while still maintaining the power of Helmuth’s request. Despite obvious references to Johann Sebastian Bach, these works present an unconventional approach to the Passion genre and open this form of religious music up to new possibilities for communication between the artist (composer) and the listener.Projekt Pasja 2000, zrealizowany z inicjatywy Helmuta Rillinga stał się nie lada wyzwaniem dla kompozytorów pochodzących spoza europejskiego kręgu kultury i odległych tradycji religijnych. Niemniej jednak zarówno The water passion Tan Duna jak i La Pasión según San Marcos Osvaldo Goliova otwierają przed gatunkiem pasji nowe perspektywy. Obaj kompozytorzy wychodząc od słów Ewangelii nadali dziełom znacznie bardziej uniwersalne przesłanie poprzez dodanie nowych tekstów. Te interpolacje nawiązujące do dwudziestowiecznych tragedii rozszerzyły pojęcie cierpienia Chrystusa na czasy współczesne. Dodając do swoich utworów koloryt własnych kultur, zarówno Chińczyk Tan Dun jak i Argentyńczyk Osvaldo Goliov przyczynili się do złamania tradycji gatunku. Przedstawiają ewangeliczne zdarzenia pasyjne poprzez pryzmat dalekowschodniej instrumentacji i południowoamerykańskich rytmów, nie tracąc tym samym na sile przekazu. To niekonwencjonalne podejście do dzieł pasyjnych pomimo wyraźnych nawiązań do mistrza gatunku Jana Sebastiana Bacha otwiera nowe możliwości komunikowania się między artystą a odbiorcą na gruncie muzyki religijnej.JOANNA CIEŚLIK-KLAUZA, doktor nauk humanistycznych; teoretyk muzyki; absolwentka Akademii Muzycznej w Łodzi (1995); Studium Chórmistrzowskiego przy Akademii Muzycznej im. F. Nowowiejskiego w Bydgoszczy (1999); Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi (2003); studiów menadżerskich na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego; adiunkt na Wydziale Instrumentalno-Pedagogicznym w Białymstoku Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina. Zajmuje się teorią muzyki, a w szczególności analizą dzieła muzycznego w ujęciu interdyscyplinarnym oraz zagadnieniami dotyczącymi muzyki filmowej. Jest nauczycielem dyplomowanym przedmiotów teoretycznych w Zespole Szkół Muzycznych w Białymstoku i Studium Wokalno-Aktorskim „Szkoła Talentów” oraz założycielką Fundacji „Wychowanie przez sztukę”. Od 2005 roku organizuje cykl seminariów i warsztatów „Wychowanie przez sztukę”. W latach 1997-2010 związana była z regionalnym ośrodkiem TVP S.A. (autorskie programy „Pro Musica” i „Rozmowy o muzyce”). Laureatka III Międzynarodowego Przeglądu Filmów Turystycznych i Turystyczno-Gospodarczych TOUR-Film 2000 w Poznaniu (za film Dziewicza Biebrza). Publikowała w czasopismach (m.in. „Ruch Muzyczny”, „Twoja Muza”), na łamach wydawnictw uniwersyteckich: m.in. UMFC, UAM, UZ, URz, periodyków pedagogicznych oraz czasopism muzycznych.Uniwersytet Muzyczny Fryderyka ChopinaArvo Pärt’s interview with Joanna Cieślik-Klauza, Wtajemniczenie w trójdźwięk, report and interview conducted for TVP S. A. in Bialystok, November 2003.17/310711
Z doświadczeń w kształceniu matematycznym słuchaczy SJPC WSP w Rzeszowie
No full textZadanie pt. „Digitalizacja i udostępnienie w Cyfrowym Repozytorium Uniwersytetu Łódzkiego kolekcji czasopism naukowych wydawanych przez Uniwersytet Łódzki” nr 885/P-DUN/2014 zostało dofinansowane ze środków MNiSW w ramach działalności upowszechniającej naukę
Humanizm renesansowy w miastach Prus Królewskich
No full textArtykuł ukazał się w serii "Humanizm. Idee, nurty i paradygmaty humanistyczne w kulturze polskiej"We wstępie autor charakteryzuje region – wielokulturowy, mentalnie zakorzeniony w późnym średniowieczu. Za P. O. Kristellerem zauważa ścisły związek humanizmu z nowożytnym szkolnictwem, którego losy w Gdańsku, Elblągu i Toruniu czyni głównym tematem tekstu. Przypomina, że pruski humanizm kształtowała reformacja, w tym idee Johanna Sturma, postulującego pobożność opartą na retorycznym wykształceniu klasycznym.
W pierwszej części tekstu badacz omawia dzieje humanistycznych gimnazjów w Prusach Królewskich. Początki humanizmu w regionie datuje na początek XVI w. i wiąże z pobytem Ślązaków Laurentiusa Corivusa i Hierunymusa Aurimontanusa. Humaniści w Prusach pochodzili przeważnie z Niemiec i tam się kształcili (głównie Wittemberga) w duchu reformacji jako „religijnego ruchu edukacyjnego”.
Autor wskazuje elementy humanistyczne w nauczaniu w szkołach przykościelnych (mariacka w Gdańsku, staromiejska w Toruniu) i opisuje działalność pedagogiczną i literacką osób związanych z pruskimi gimnazjami humanistycznymi. Pierwsze, w Elblągu (1535), rozsławiły udramatyzowane deklamacje Gulielmusa Gnapheusa, po którego odejściu szkoła podupadła. Krytykuje to Johannes Placotomus, autor ciekawego programu nauczania, uwzględniającego liczne dzieła starożytne. Polemizowali z nim profesorowie gdańscy, pragnący większego uwzględnienia języka narodowego. Gimnazjum gdańskie (1558) gromadziło licznych humanistów: rektorów Johanna Hoppego i Heinricha Mollera, profesorów Achatiusa Cureus i Michalea Retella, autorów poezji i mów.
W drugiej części tekstu autor skupia się na pismach poświęconych edukacji humanistycznej i wprowadzaniu ich postulatów w życie. Omawia statuty gimnazjów w Gdańsku (Andreas Franckengerger, 1568) i Toruniu (Matthias Breu, 1568), centrów sztuk wyzwolonych i protestantyzmu. Mimo odmiennego rozłożenia akcentów w obu tekstach już we wstępie łączą się luterańska pobożność z erudycją humanistyczną. W zalecanych lekturach znalazły się dzieła Lutra czy Melanchtona, Biblia w grece, łacinie i niemieckim oraz teksty antyczne. W Toruniu Polacy uczyli się niemieckiego, a Niemcy – polskiego.
Następnie autor omawia dalsze dzieje obu szkół: gdańskiej, zreformowanej przez Jakoba Fabriciusa po upadku w czasie wojny z Batorym, oraz toruńskiej, uwikłanej w spory wyznaniowe i zreorganizowanej przez Heinricha Strobanda. Przy szkole działała oficyna Melchiora Neringa, tak jak gdańska drukarnia Rhodego propagująca idee humanistyczne.
Profesorowie toruńscy opracowali trzytomową encyklopedię programów i podręczników szkolnych Institutio literata, opatrzoną erudycyjnymi przedmowami. Równie kunsztowne były mowy z okazji utworzenia w Toruniu gymnasium academicum (1594), którego program autor analizuje jako przykład pokrewny szkołom gdańskiej i elbląskiej. Ambitne założenia realizowali m.in. rektor Mattias Nizolius, Konrad Graser Starszy i Konrad Graser Młodszy.
Jako ważny element funkcjonowania gimnazjów badacz wskazuje organizowanie publicznych dysput, deklamacji, przedstawień teatralnych, których przebieg i przykłady przedstawia.
W zakończeniu autor wskazuje cechy i warunki rozwoju humanizmu w Prusach Królewskich, zależnych kulturowo od luterańskich Niemiec, a politycznie i ekonomicznie od Polski, reprezentowanej głównie przez protestantów. Uczono się polskiego, a szkołom patronowały elity miejskie, nie władcy, co odróżniało humanistyczną kulturę pruską od niemieckiej, z której wyrosła. Gimnazja kształciły twórców i odbiorców kultury – elitę miejską, a humanizm spajał ludzi różnych narodowości i wyznań.In the introduction, the author characterises the analysed region – multicultural, mentally rooted in the late Middle Ages. After Paul Oskar Kristeller, he notes the close relationship between humanism and early modern education, whose fate in Gdańsk, Elbląg and Toruń is the main topic of the study. He reminds us that Prussian humanism was shaped by the Reformation, together with the ideas of Johann Sturm, who postulated piety based on classical rhetorical education.
In the first part of the text, the author discusses the history of humanistic gymnasiums in Royal Prussia. He dates the beginnings of humanism in the region to the early sixteenth century and connects them with the presence of two Silesians, Laurentius Corvinus and Hieronymus Aurimontanus. Humanists in Prussia mostly came from Germany and were educated there (mainly Wittenberg) in the spirit of the Reformation in the form of "religious educational movement".
The author points to the humanities in teaching in church schools (St Mary's school in Gdańsk, the Old Town School at Toruń) and describes the pedagogical and literary activities of people associated with Prussian humanistic gymnasiums. The first ones, at Elbląg (1535), made famous the dramatised declamations of Gulielmus Gnapheus; after he left the school, it declined. This was criticised by Johannes Placotomus, the author of an engaging curriculum that included numerous ancient works. Gdańsk professors argued with him, wanting a more significant contribution of the national language. The Gdańsk Gymnasium (1558) attracted many humanists: presidents Johann Hoppe and Heinrich Moller, professors Achatius Cureus and Michale Retell, authors of poetry and speeches.
In the second part of his study, the author focuses on writings devoted to humanistic education and the implementation of their postulates. He discusses the statutes of gymnasiums in Gdańsk (Andreas Franckengerger, 1568) and Toruń (Matthias Breu, 1568), centres of liberal arts and Protestantism. Despite the different accents, Lutheran piety and humanistic erudition are combined in the introduction to both texts. The recommended reading included works of Luther and Melanchthon, the Bible in Greek, Latin and German, as well as ancient texts. In Toruń, Poles learned German and Germans learned Polish.
Next, the author discusses the further history of both schools: Gdańsk Gymnasium, reformed by Jakob Fabricius after its fall during the war with King Stephen Báthory, and Toruń School, embroiled in religious disputes and reorganised by Heinrich Stroband. At the school, there was Melchior Nering's printing house operating, as did Rhode's Gdańsk printing house promoting humanistic ideas.
The Toruń professors have developed a three-volume encyclopaedia of curricula and textbooks Institutio literata, supplied with erudite preface. Equally elaborate were the speeches on the occasion of the foundation of gymnasium academicum (1594) in Toruń, whose curriculum is analysed by Awianowicz as an example similar to that of schools at Gdańsk and Elbląg. Ambitious plans were implemented by, among others, president Matthias Nizolius, Konrad Graser Senior and Konrad Graser Junior.
As an essential element of the functioning of gymnasiums, the researcher indicates the organisation of public disputes, declamations, and theatrical performances, the examples of which he presents. Toward the end, the author proposes the features and conditions of the development of humanism in Royal Prussia, culturally dependent on Lutheran Germany, and politically and economically on Poland, represented mainly by Protestants. The Polish language was taught, and schools were patronised by urban elites, not rulers, which distinguished the Prussian humanist culture from the German one from which it grew. The Royal Prussian Gymnasiums educated authors and recipients of culture – the urban elite; and humanism bonded people of various nationalities and denominations.Ewa Kuczyńsk
Archeologia w Montpellier . Badania w St Come
No full textTreścią niniejszego artykułu jest omówienie wyników badań archeologicznych
i związanych z nimi problemów, dotyczących miasta Montpellier, ważnego
ośrodka osadniczego na terenie południowej Francji, i jego okolic. Autor przedstawia w nim krótki przegląd badań archeologicznych od epoki
kamiennej do czasów współczesnych. Szczególno uwagę zwraca na cmentarzysko
St.Cóme, badane od 1981 r., na którym stwierdzono obecność dwu odmian grobów:
szkieletów chowanych w jamach ziemnych i pochówków składanych w wykutych
w skale kawernach. Chronologia omawianego cmentarzyska autor określa na XI-XII w.Zadanie pt. „Digitalizacja i udostępnienie w Cyfrowym Repozytorium Uniwersytetu Łódzkiego kolekcji czasopism naukowych wydawanych przez Uniwersytet Łódzki” nr 885/P-DUN/2014 dofinansowane zostało ze środków MNiSW w ramach działalności upowszechniającej naukę
Świadczenia społeczne w strukturze dochodów społeczeństwa polskiego w okresie transformacji ustrojowej
No full textZadanie pt. „Digitalizacja i udostępnienie w Cyfrowym Repozytorium Uniwersytetu Łódzkiego kolekcji czasopism naukowych wydawanych przez Uniwersytet Łódzki” nr 885/P-DUN/2014 dofinansowane zostało ze środków MNiSW w ramach działalności upowszechniającej naukę
Instytucje sektora nonprofit w kulturze (przykład amerykański)
No full textZadanie pt. „Digitalizacja i udostępnienie w Cyfrowym Repozytorium Uniwersytetu Łódzkiego kolekcji czasopism naukowych wydawanych przez Uniwersytet Łódzki” nr 885/P-DUN/2014 dofinansowane zostało ze środków MNiSW w ramach działalności upowszechniającej naukę
Klasycyzm w dramacie polskim XVI–XVIII wieku
No full textArtykuł został opublikowany w serii " Humanizm. Idee, nurty, paradygmaty humanistyczne w kulturze polskiej"Autorka wiąże dramat klasycystyczny z antropologią humanistyczną odwołującą się do tradycji starożytnej modyfikowaną przez kulturę judeochrześcijańską. W artykule omówiono problemy polskiego dramatu klasycystycznego w epoce nowożytnej w odniesieniu do teorii rodzaju literackiego oraz do wzorów antycznych i zachodnioeuropejskich, będących przedmiotem naśladowania polskich twórców. Autorka podkreśla, że recepcja Poetyki Arystotelesa w kulturze europejskiej XVI-XVII wieku kluczowa dla formułowania poetyk dramatycznych w literaturze nowożytnej. Przekonuje także, że należy czytać nowożytną tragedię jako pochodną ówczesnych modeli antropologiczno-etycznych.
Z tej perspektywy przeanalizowane zostają najwcześniejsze przykłady dramatu klasycyzującego w literaturze polskiej, jak zbudowana na problemach etycznych Odprawa posłów greckich (1578) Jana Kochanowskiego czy przekład Buchananowskiej tragedii Jeftes (1587) pióra Jana Zawickiego reprezentujący nurt humanizmu chrześcijańskiego. W utworach XVII wieku badaczka dostrzega rosnącą popularność Seneki jako wzorca dla tragediopisarzy (m. in. Jan Alan Bardziński). Równolegle odnotowuje obecność – choć w mniejszym nasieniu – wpływów francuskich, Corneille'a i Racine'a (przejawiającą się w spolszczeniach dokonanych przez Jana Andrzeja Morsztyna i Stanisława Morsztyna, jak i sporadycznie utworach rodzimych, jak np. Ermida Stanisława Herakliusza Lubomirskiego z 1664). Wzory francuskie zostają wyzyskane do dydaktyki teatru szkolnego około połowy XVIII wieku.
W podsumowaniu autorka zestawia klasyczne reguły postulowane przez Arystotelesa z prawidłami tragediopisarstwa oświeceniowego, podkreślając osadzenie tej drugiej w retoryczności, która pozwalała na wiarygodne ujawnienie szlachetności mówiących bohaterów. Ciężar polskich utworów oświeceniowych mieści się więc w sferze wysłowienia, a nie działania.
Niewielki passus poświęcony zostaje uwagom o komedii. Autorka zwraca na osiemnastowieczne tendencje do estetyzacji komedii jako gatunku niskiego oraz wprowadzenia śmiechu jako narzędzia dydaktycznego i moralizującego, głównych wzorców na oświeceniowych utworów komediowych upatrując we francuskiej tradycji pomolierowskiej oraz włoskim komediopisarstwie dell'arte (zwłaszcza w Goldonim).Barbara Judkowiak
Classicism in Polish Drama of the Sixteenth–Eighteenth Centuries
The author links the classical drama with humanistic anthropology referring to ancient tradition modified by Judeo-Christian culture. The article discusses the problems of Polish Classicist drama in the modern era concerning the theory of the literary genre and to ancient and Western European patterns, which are imitated by Polish authors. Barbara Judkowiak emphasises that the reception of Aristotle’s Poetics in European culture of the sixteenth and seventeenth centuries is key to the formulation of dramatic poetics in modern literature. She also argues that early-modern tragedy should be read as a derivative of contemporary anthropological and ethical models.
From this perspective, she analyses the earliest examples of the Classicising drama in Polish literature, such as the Odprawa posłów greckich (The Dismissal of the Greek Envoys, 1578) by Jan Kochanowski, built on ethical problems, or a translation of the Buchanan’s tragedy Jephtes (1587) by Jan Zawicki, representing the trend of Christian humanism. In the seventeenth-century works, the researcher notices the growing popularity of Seneca as a model for tragedy writers (including Jan Alan Bardziński). At the same time, she notes the presence – albeit to a lesser degree – of French influences, Corneille and Racine (evident in the adaptations to Polish made by Jan Andrzej Morsztyn and Stanisław Morsztyn, as well as sporadically in native texts, such as Ermid by Stanisław Herakliusz Lubomirski from 1664). French patterns were used for the didactics of school plays around the mid-eighteenth century.
In summary, the author juxtaposes the Classic rules postulated by Aristotle with the canons of the Enlightenment tragedy writing, emphasising the fact that the latter were embedded in rhetoric, which allowed the credible disclosure of the nobleness of speaking protagonists. Thus, the weight of Polish Enlightenment works falls within the sphere of expression, not action.
A small passus of the text is devoted to comments about the comedy. The author draws attention to the eighteenth-century tendencies to aestheticise comedy as a low genre and to introduce laughter as a didactic and moralising tool, perceiving the main patterns of Enlightenment comedy pieces in the French post-Moliere tradition and the Italian comedy dell’ arte (especially in Goldoni).Ewa Kuczyńsk
Zmiany w systemie odpłatności za usługi socjalne w latach 1989-1992 przez przedsiębiorstwa państwowe
No full textZadanie pt. „Digitalizacja i udostępnienie w Cyfrowym Repozytorium Uniwersytetu Łódzkiego kolekcji czasopism naukowych wydawanych przez Uniwersytet Łódzki” nr 885/P-DUN/2014 dofinansowane zostało ze środków MNiSW w ramach działalności upowszechniającej naukę
- …
