1,720,964 research outputs found
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Get PDFWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
Κλινική και εργαστηριακή αξιολόγηση της μετεγχειρητικής φυσικής δραστηριότητας σε ασθενείς με κάταγμα ισχίου
No full textΕισαγωγή: Τα κατάγματα ισχίου αποτελούν μία από τις συχνότερες ορθοπεδικές κακώσεις σε ηλικιωμένους ασθενείς. Συνιστούν βαρύτατη κάκωση για τον ασθενή, καθώς παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά θνητότητας στο 1 έτος και ακόμη υψηλότερα ποσοστά απώλειας της ανεξάρτητης κινητικότητας. Συνιστούν όμως παράλληλα πρόκληση για το θεράποντα ορθοπεδικό χειρουργό , αλλά και μεγάλο οικονομικό βάρος για το σύστημα υγείας οποιασδήποτε χώρας. Η βελτίωση των μεθόδων αποκατάστασης πρέπει να αποτελεί βασικό στόχο της εξέλιξης στη θεραπεία τους. Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη επιδιώκουμε να εκτιμήσουμε τη φυσική δραστηριότητα των ασθενών με κάταγμα ισχίου μετά τη χειρουργική αντιμετώπιση του κατάγματός τους, χρησιμοποιώντας και υποκειμενικούς αλλά και αντικειμενικούς τρόπους. Εφαρμόζοντας ερωτηματολόγια προ- και μετεγχειρητικά, αλλά και υποβάλλοντας τους εξεταζόμενους ασθενείς σε λειτουργικές δοκιμασίες, προσπαθούμε να προσδιορίσουμε το επίπεδο μετεγχειρητικής δραστηριότητας σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και, ενδεχομένως, να διαφωτίσουμε τα σημεία εκείνα της διαδικασίας αποκατάστασης των ασθενών αυτών που επιδέχονται βελτιώσεων. Υλικό και Μέθοδος: Δείγμα της μελέτης αποτελούν οι ασθενείς άνω των 65 ετών που εισήχθησαν λόγω κατάγματος του ισχίου (περιτροχαντήριου ή υποκεφαλικού) στην Α Ορθοπεδική Κλινική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), στο Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ» στη χρονική περίοδο 01/2015 – 06/2017. Κριτήρια αποκλεισμού ήταν η τελικού σταδίου νεοπλασματική νόσος, νευρολογική νόσος, παθολογικά κατάγματα, άνοια, κατάθλιψη, συμπτωματική αρθρίτιτδα του αντίπλευρου σκέλους και σοβαρή διαταραχή της βάδισης προ του κατάγματος. Το τελικό δείγμα ασθενών της μελέτης συμπλήρωσε μια σειρά από ερωτηματολόγια αξιολόγησης της φυσικής δραστηριότητας κατά την εισαγωγή, καθώς και 2 μήνες και 1 έτος μετεγχειρητικά, ενώ υπεβλήθη και σε λειτουργικές δοκιμασίες αξιολόγησης λειτουργικότητας στα ίδια μετεγχειρητικά χρονικά σημεία. Επίσης, στους ασθενείς έγινε βηματομέτρηση με χρήση φορητού βηματομετρητή τσέπης. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη δοκιμασία paired sample t-test. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς που συμπεριελήφθησαν τελικά στην μελέτη ήταν 147, 50 άνδρες και 97 γυναίκες, μέσης ηλικίας 79,2 έτη, εύρος, 65 – 102. Η μέση διάρκεια νοσηλείας ήταν 13.7 ημέρες με εύρος 3 – 29 ημέρες. Από αυτές τις ημέρες, η μέση διάρκεια προεγχειρητικής νοσηλείας ήταν 8.1 ημέρες, με εύρος 0 – 19 ημέρες και η μέση διάρκεια μετεγχειρητικής νοσηλείας ήταν 5.5 ημέρες, με εύρος 2 – 17 ημέρες. Στα ερωτηματολόγια WHOQOL-Bref, IPAQ, και ABC, εμφανίστηκε σημαντική επιδείνωση των μέσων τιμών των βαθμολογιών στην πρώτη μετεγχειρητική επανεξέταση σε σύγκριση με τις προεγχειρητικές τιμές. Στην τελευταία επανεξέταση υπήρχε σε όλες τις περιπτώσεις μία τάση βελτίωσης, άλλοτε μεγαλύτερη και άλλοτε μικρότερη. Ανάλογη εικόνα παρουσίασε και η διακύμανση των αποτελεσμάτων που προέκυψαν από τις δοκιμασίες Tinetti, Timed-Up-and-Go και Sit-to-Stand. Η βηματομέτρηση ανέδειξε σημαντικά μειωμένο αριθμό βημάτων και στους 2 μήνες αλλά και στον 1 χρόνο μετεγχειρητικά, με τη δεύτερη τιμή ωστόσο να είναι σημαντικά μεγαλύτερη. Οι μέσες τιμές ωστόσο που προέκυψαν και στις δύο χρονικές περιόδους προσομοιάζουν αυτές ασθενών με σοβαρά νευρολογικά προβλήματα ή κινητικούς περιορισμούς. Συμπέρασμα: Η μελέτη αυτή επιβεβαιώνει και ενισχύει την υπάρχουσα γνώση ότι τα κατάγματα του ισχίου αποτελούν μια σοβαρή κάκωση που μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική πτώση της ποιότητας ζωής των ασθενών, παρά τη βελτίωση που πρέπει να αναμένεται προϊόντος του χρόνου. Οι κατάλληλες φυσιοθεραπευτικές παρεμβάσεις μπορούν να διευκολύνουν τη διαδικασία αποκατάστασης και να βελτιώσουν το τελικό αποτέλεσμα. Η βηματομέτρηση αποτελεί μια εύκολη, γρήγορη και άμεσα συγκρίσιμη μέθοδο αξιολόγησης της φυσικής δραστηριότητας των ασθενών αυτών.Introduction: Hip fractures are probably the most common surgical injury among elderly individuals and, apart from the fact that they present high mortality rates, they should also be considered as a debilitating injury. At the same time, they provide a clear challenge for the orthopedic surgeon and they stand as a serious economic burden for health systems worldwide. Given the above, any kind of improvement in the means of postoperative rehabilitation process should be considered as a significant evolutionary goal. Aim: In the present study, we aim to evaluate postoperative physical activity of hip fracture patients, using both subjective and objective methods. By asking patients to answer questionnaires pre- and postoperatively and undergo functional tests, we try to identify the level of their postoperative functionality at successive follow-up periods and, hopefully, highlight those aspects of the rehabilitation process that may require improvements of any kind. Material and Methods: The sample of the study has been created by patients over 65 years of age administered in the 1st Department of Orthopedics, National and Kapodistrian University of Athens (NKUA), University General Hospital “ATTIKON”, Athens, Greece because of hip fracture, both peritrochanteric and femoral neck, between January 2015 and June 2017. Exclusion criteria were final stage cancer, neurological disease, pathological fractures, dementia, clinical depression, symptomatic arthritis of the contralateral leg and significant walking compromise requiring any means of walking aid before the fracture. Patients of the final study sample completed a series of questionnaires evaluating physical performance at time of hospitalization, 2 months and 1 year postoperatively. They also underwent functional tests at the same follow-up points. Finally, each individual patient was handed a portable pedometer, which calculated the overall count of steps made during the course of 48 hours. For the statistical analysis, the paired sample t-test was applied. Results: The final study sample consisted of 147 patients (50 men and 97 women) of middle age of 79.2 years, range, 65 – 102. The mean duration of hospitalization was 13.7 days, range, 3 – 29, divided into a mean of 8.1 days, range, 0 – 19 preoperatively and 5.5 days, range, 2 – 17 postoperatively. The results of the WHOQOL-Bref, IPAQ and ABC questionnaires presented a significant deterioration at first follow-up followed by a slight improvement at one year postoperatively. The grade of improvement varied depending on the questionnaire. Similar results were obtained by the Tinetti, Timed-Up-and-Go and Sit-to-Stand tests as well. The overall pace count was significantly low at both follow-up periods, with the last number being significantly higher as anticipated. The mean values obtained at both follow-ups however resemble to those of patients of serious neurological or functional compromise, a fact that proves the debilitating nature of hip fractures. Conclusion: This study proves and further enhances existing knowledge that hip fractures represent a serious debilitating injury, resulting to significant deterioration of quality of life, despite the improvement that should be anticipated at one year postoperatively. Appropriate physiotherapeutic interventions can facilitate the overall rehabilitation process and significantly improve final functional results. Pace count by the means of a portable pedometer provides an easily applicable, fast, directly comparable and reliable method of evaluating physical activity in these patients
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Get PDFWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
koamabayili/VECTRON-author-checklist: VECTRON author checklist
No full textWe have done our best to complete the author checklist relating to the use of animals in the hut study. Note that the objective for the hut study was to evaluate the IRS treatment applications for residual efficacy against Anopheles mosquitoes, including the local An. coluzzii mosquito population. Cows were only used to attract mosquitoes into the huts and no tests were carried out directly on the cows. The author checklist is intended for use with studies where experiments are carried out on animals, which is why we have had such difficulty in completing this for the hut study, as many of the questions do not relate to how the cows were used
Postoperative physical activity evaluation in hip fracture patients
No full textIntroduction: Hip fractures are probably the most common surgical injury among elderly individuals and, apart from the fact that they present high mortality rates, they should also be considered as a debilitating injury. At the same time, they provide a clear challenge for the orthopedic surgeon and they stand as a serious economic burden for health systems worldwide. Given the above, any kind of improvement in the means of postoperative rehabilitation process should be considered as a significant evolutionary goal. Aim: In the present study, we aim to evaluate postoperative physical activity of hip fracture patients, using both subjective and objective methods. By asking patients to answer questionnaires pre- and postoperatively and undergo functional tests, we try to identify the level of their postoperative functionality at successive follow-up periods and, hopefully, highlight those aspects of the rehabilitation process that may require improvements of any kind. Material and Methods: The sample of the study has been created by patients over 65 years of age administered in the 1st Department of Orthopedics, National and Kapodistrian University of Athens (NKUA), University General Hospital “ATTIKON”, Athens, Greece because of hip fracture, both peritrochanteric and femoral neck, between January 2015 and June 2017. Exclusion criteria were final stage cancer, neurological disease, pathological fractures, dementia, clinical depression, symptomatic arthritis of the contralateral leg and significant walking compromise requiring any means of walking aid before the fracture. Patients of the final study sample completed a series of questionnaires evaluating physical performance at time of hospitalization, 2 months and 1 year postoperatively. They also underwent functional tests at the same follow-up points. Finally, each individual patient was handed a portable pedometer, which calculated the overall count of steps made during the course of 48 hours. For the statistical analysis, the paired sample t-test was applied. Results: The final study sample consisted of 147 patients (50 men and 97 women) of middle age of 79.2 years, range, 65 – 102. The mean duration of hospitalization was 13.7 days, range, 3 – 29, divided into a mean of 8.1 days, range, 0 – 19 preoperatively and 5.5 days, range, 2 – 17 postoperatively. The results of the WHOQOL-Bref, IPAQ and ABC questionnaires presented a significant deterioration at first follow-up followed by a slight improvement at one year postoperatively. The grade of improvement varied depending on the questionnaire. Similar results were obtained by the Tinetti, Timed-Up-and-Go and Sit-to-Stand tests as well. The overall pace count was significantly low at both follow-up periods, with the last number being significantly higher as anticipated. The mean values obtained at both follow-ups however resemble to those of patients of serious neurological or functional compromise, a fact that proves the debilitating nature of hip fractures. Conclusion: This study proves and further enhances existing knowledge that hip fractures represent a serious debilitating injury, resulting to significant deterioration of quality of life, despite the improvement that should be anticipated at one year postoperatively. Appropriate physiotherapeutic interventions can facilitate the overall rehabilitation process and significantly improve final functional results. Pace count by the means of a portable pedometer provides an easily applicable, fast, directly comparable and reliable method of evaluating physical activity in these patients.Εισαγωγή: Τα κατάγματα ισχίου αποτελούν μία από τις συχνότερες ορθοπεδικές κακώσεις σε ηλικιωμένους ασθενείς. Συνιστούν βαρύτατη κάκωση για τον ασθενή, καθώς παρουσιάζουν υψηλά ποσοστά θνητότητας στο 1 έτος και ακόμη υψηλότερα ποσοστά απώλειας της ανεξάρτητης κινητικότητας. Συνιστούν όμως παράλληλα πρόκληση για το θεράποντα ορθοπεδικό χειρουργό , αλλά και μεγάλο οικονομικό βάρος για το σύστημα υγείας οποιασδήποτε χώρας. Η βελτίωση των μεθόδων αποκατάστασης πρέπει να αποτελεί βασικό στόχο της εξέλιξης στη θεραπεία τους. Σκοπός: Στην παρούσα μελέτη επιδιώκουμε να εκτιμήσουμε τη φυσική δραστηριότητα των ασθενών με κάταγμα ισχίου μετά τη χειρουργική αντιμετώπιση του κατάγματός τους, χρησιμοποιώντας και υποκειμενικούς αλλά και αντικειμενικούς τρόπους. Εφαρμόζοντας ερωτηματολόγια προ- και μετεγχειρητικά, αλλά και υποβάλλοντας τους εξεταζόμενους ασθενείς σε λειτουργικές δοκιμασίες, προσπαθούμε να προσδιορίσουμε το επίπεδο μετεγχειρητικής δραστηριότητας σε διαφορετικές χρονικές στιγμές και, ενδεχομένως, να διαφωτίσουμε τα σημεία εκείνα της διαδικασίας αποκατάστασης των ασθενών αυτών που επιδέχονται βελτιώσεων. Υλικό και Μέθοδος: Δείγμα της μελέτης αποτελούν οι ασθενείς άνω των 65 ετών που εισήχθησαν λόγω κατάγματος του ισχίου (περιτροχαντήριου ή υποκεφαλικού) στην Α Ορθοπεδική Κλινική του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών (ΕΚΠΑ), στο Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ» στη χρονική περίοδο 01/2015 – 06/2017. Κριτήρια αποκλεισμού ήταν η τελικού σταδίου νεοπλασματική νόσος, νευρολογική νόσος, παθολογικά κατάγματα, άνοια, κατάθλιψη, συμπτωματική αρθρίτιτδα του αντίπλευρου σκέλους και σοβαρή διαταραχή της βάδισης προ του κατάγματος. Το τελικό δείγμα ασθενών της μελέτης συμπλήρωσε μια σειρά από ερωτηματολόγια αξιολόγησης της φυσικής δραστηριότητας κατά την εισαγωγή, καθώς και 2 μήνες και 1 έτος μετεγχειρητικά, ενώ υπεβλήθη και σε λειτουργικές δοκιμασίες αξιολόγησης λειτουργικότητας στα ίδια μετεγχειρητικά χρονικά σημεία. Επίσης, στους ασθενείς έγινε βηματομέτρηση με χρήση φορητού βηματομετρητή τσέπης. Η στατιστική ανάλυση έγινε με τη δοκιμασία paired sample t-test. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς που συμπεριελήφθησαν τελικά στην μελέτη ήταν 147, 50 άνδρες και 97 γυναίκες, μέσης ηλικίας 79,2 έτη, εύρος, 65 – 102. Η μέση διάρκεια νοσηλείας ήταν 13.7 ημέρες με εύρος 3 – 29 ημέρες. Από αυτές τις ημέρες, η μέση διάρκεια προεγχειρητικής νοσηλείας ήταν 8.1 ημέρες, με εύρος 0 – 19 ημέρες και η μέση διάρκεια μετεγχειρητικής νοσηλείας ήταν 5.5 ημέρες, με εύρος 2 – 17 ημέρες. Στα ερωτηματολόγια WHOQOL-Bref, IPAQ, και ABC, εμφανίστηκε σημαντική επιδείνωση των μέσων τιμών των βαθμολογιών στην πρώτη μετεγχειρητική επανεξέταση σε σύγκριση με τις προεγχειρητικές τιμές. Στην τελευταία επανεξέταση υπήρχε σε όλες τις περιπτώσεις μία τάση βελτίωσης, άλλοτε μεγαλύτερη και άλλοτε μικρότερη. Ανάλογη εικόνα παρουσίασε και η διακύμανση των αποτελεσμάτων που προέκυψαν από τις δοκιμασίες Tinetti, Timed-Up-and-Go και Sit-to-Stand. Η βηματομέτρηση ανέδειξε σημαντικά μειωμένο αριθμό βημάτων και στους 2 μήνες αλλά και στον 1 χρόνο μετεγχειρητικά, με τη δεύτερη τιμή ωστόσο να είναι σημαντικά μεγαλύτερη. Οι μέσες τιμές ωστόσο που προέκυψαν και στις δύο χρονικές περιόδους προσομοιάζουν αυτές ασθενών με σοβαρά νευρολογικά προβλήματα ή κινητικούς περιορισμούς. Συμπέρασμα: Η μελέτη αυτή επιβεβαιώνει και ενισχύει την υπάρχουσα γνώση ότι τα κατάγματα του ισχίου αποτελούν μια σοβαρή κάκωση που μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική πτώση της ποιότητας ζωής των ασθενών, παρά τη βελτίωση που πρέπει να αναμένεται προϊόντος του χρόνου. Οι κατάλληλες φυσιοθεραπευτικές παρεμβάσεις μπορούν να διευκολύνουν τη διαδικασία αποκατάστασης και να βελτιώσουν το τελικό αποτέλεσμα. Η βηματομέτρηση αποτελεί μια εύκολη, γρήγορη και άμεσα συγκρίσιμη μέθοδο αξιολόγησης της φυσικής δραστηριότητας των ασθενών αυτών
Author-wise bibliometric analysis based on entropy.
No full textAuthor-wise bibliometric analysis based on entropy.</p
- …
