1,721,042 research outputs found
Eva GROSS, The Europeanization of National Foreign Policy: Continuity and Change in European Crisis Management
Get PDFThe book explores to what extent member states’ positions have been Europeanized in favour of a greater EU role in crisis management and defines Europeanization as the impact of the EU institutions on national politics, both as a potential platform to export policy preferences and as a constraint. As the author rightly points out, EU member states straddle three potentially conflicting commitments at the domestic, transatlantic and European contexts that have to be continuously negotiated in the formulation of foreign and security policies
AMERİKAN BENLİĞİNİN VENEZUELALI ÖTEKİLERLE İLİŞKİSİ ÜZERİNDEN ABD DIŞ POLİTİKASI SÖYLEMLERİYLE İNŞASI (2001-2019)
No full textThis thesis focuses on the inherent relation between foreign policy and identity formation through difference. By adopting the Poststructural international relations theory and discourse analysis methodology, this thesis aims to provide an alternative interpretation of U.S. foreign policy towards Venezuela during the leftist-populist administrations of Hugo Chávez and Nicolás Maduro by mainly focusing on the construction of American identity concerning various Venezuelan Others; Chávez and Maduro regimes as the dangerous Others, the Venezuelan people, and Juan Guaidó as friendly Others. Through an extensive reading of the foreign policy texts, the author determined three key events (2008, 2015, and 2019) as three crucial turning points in the relations between the U.S. and Venezuela. The key events coincided with the presidencies of George W. Bush, Barack H. Obama, and Donald J. Trump. The discourse analysis of these three events (based on the hegemonic and basic discourses) explicitly exposed the symbiotic relation between the employment of discourses of danger with identity formation (including the constitutions of the American Self and the Venezuelan Others). It also provided the answer to how these constitutions enable specific foreign policy actions towards Venezuela while simultaneously making other actions unthinkable.Bu tez, dış politika ve ötekilik aracılığıyla kimlik inşası arasındaki içkin ilişkiye odaklanmaktadır. Postyapısalcı uluslararası ilişkiler teorisini benimseyerek ve söylem analizi metodolojisini kullanarak, bu tez, özellikle Hugo Chávez ve Nicolás Maduro'nun solcu-popülist iktidarları döneminde ABD'nin Venezuela'ya yönelik dış politikasının alternatif bir yorumunu sunmayı amaçlamaktadır. Bu bağlamda, özellikle Amerikan kimliğinin çeşitli Venezuelalı Ötekiler ile ilişkisine odaklanarak; ABD dış politikası söylemlerinin Chávez ve Maduro rejimlerinin tehlikeli Öteki, Venezuela halkının ve Juan Guaidó'nun ise diğer dost Ötekiler olarak inşa etmesini incelemektedir. Dış politika söylemlerinin ayrıntılı okunması sonucunda yazar üç anahtar olayı (2008, 2015 ve 2019) belirlemiştir. Bu olaylar ABD ile Venezuela arasındaki ilişkilerin üç önemli dönemeç noktasını oluşturmaktadır. Anahtar olaylar, George W. Bush, Barack H. Obama ve Donald J. Trump'ın başkanlıkları dönemlerine denk gelmektedir. Bu üç olayın söylem analizi, hegemonik ve temel söylemlere dayanarak, tehlike söylemlerinin kimlik inşası ile (Amerikan Benliği ve Venezuelalı Diğerlerinin inşalarını da içeren) olan simbiyotik ilişkisini açıkça ortaya koymaktadır. Ayrıca, bu inşaların Venezuela'ya yönelik belirli dış politika eylemlerini nasıl mümkün kıldığını, aynı anda diğer eylemleri düşünmez kıldığını da ortaya koymaktadır.Ph.D. - Doctoral Progra
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Why is a moderate constructivist approach necessary to analyse Europeanization of foreign, security and defence policies?
Get PDFEuropeanization refers to the impact of the European Union polity and policy-making on the national level. This article argues that a moderate (modernist) constructivist approach is necessary to analyse Europeanization of foreign, security and defence policies of EU member states. This is because this approach attributes constitutive and transformative roles to the social and ideational factors that emerge as a result of interaction in institutions. Furthermore, the intergovernmental and consensual nature of the foreign, security and defence policy-making within the EU do not lead to adaptation to rules, regulations and directives as tangible as the economic aspects of integration.Avrupalılaşma kavram olarak Avrupa Birliği siyasetinin ve siyaset üretme sürecinin ulusal düzeydeki etkisini ifade eder. Bu makale, AB üye ülkelerinin dış politika, güvenlik ve savunma politikalarının avrupalılaşmasını incelemek için ılımlı (modernist) inşacɪ yaklaşımın gerekli olduğunu savunmaktadır. Sebebi, bu yaklaşımın kurumlar içerisindeki etkileşim sonucunda ortaya çıkan sosyal ve fikri faktörlere yapıcı ve dönüştürücü roller atfetmesidir. Üstelik, AB’nin dış politika, güvenlik ve savunma politikalarını oluşturma süreci hükümetler arası ve tam uzlaşmaya dayalı doğası gereği, bütünleşmenin ekonomik yönlerini düzenleyen kurallar, yönetmelikler ve direktifler sonucunda olduğu kadar gözle görülür bir uyum sürecine yol açmamaktadır
AB ve ABD’nin Mısır’daki demokrasi teşviklerinin karşılaştırılması.
No full textDemocracy promotion has become a prominent international policy tool after the collapse of the Soviet Union. This study evaluates the core values of the different democracy understandings and compares the substance and styles of democracy promotion of the EU and the USA in Egypt. While the policy tools and target countries of the both have varied, Egypt is one of the common interest area of these two powers due to its importance. While the democracy promotion discourse on Egypt was too strong, democratization of Egypt has been overshadowed by the other interests of the EU and the U.S.Thesis (M.S.) -- Graduate School of Social Sciences. International Relations
GÜNEY KORE‟NİN DIŞ POLİTİKASI: RİSKTEN KORUNMA STRATEJİSİ
No full textThe main purpose of this thesis is to analyze how South Korea as a middle power
utilizes hedging strategy to pursue its regional and international interest vis-à-vis the
United States and China. The concept of hedging gained the attention of
International Relations (IR) scholars following the increasing effects of globalization
since the beginning of 2000s. When the traditional approach to explain middle power
behavior through the concepts of balancing and bandwagoning could not meet
complex structure created by globalization, IR scholars developed a new concept;
hedging. Elements of middle power diplomacy can be seen in South Korea‟s regional
and international behavior as a middle power. Since hedging strategy has usually
been used by the middle powers, it is important to show how South Korea has
adapted the hedging strategy to protect its international and regional interests and its
middle power status. Also, it is essential to examine the foreign policy objectives of
South Korea to understand why it relies on hedging strategy.
This thesis aims to analyze the hedging strategy of South Korean governments
especially after 2007 because hedging strategy can be seen more clearly after South
Korean President Lee Myung Bak inauguration speech in 2007. Following 2007,
hedging strategy aimed to improve South Korea‟s relations with North Korea, to be
aligned with South Korea‟s decision of being committed to its strategic alliance with
the U.S. and its strategic partnership with China at the same time.Bu tezin ana amacı, orta ölçekli bir güç olan Güney Kore'nin Amerika Birleşik
Devletleri ve Çin karşısında bölgesel ve uluslararası çıkarlarını sürdürmek için
riskten korunma (hedging) stratejisini nasıl kullandığını anlamaktır. 2000'li yılların
başından itibaren küreselleşmenin etkilerinin artmasıyla Uluslararası İlişkiler (Uİ)
araştırmacıları riskten korunma kavramı ile yakından ilgilenmeye başlamıştır. Orta
ölçekli güç davranışını dengeleme ve büyük güçlere eklemlenme kavramları
aracılığıyla açıklamaya yönelik geleneksel yaklaşım küreselleşmenin ortaya çıkardığı
karmaşık yapıyı karşılayamadığından, Uluslararası İlişkiler uzmanları yeni bir
kavrama yönelmişlerdir. Bu kavram riskten korunma yani hedging olarak
adlandırılmıştır.
Orta güç diplomasisinin unsurları, orta ölçekli bir güç olan Güney Kore'nin bölgesel
ve uluslararası davranışlarında görülmektedir. Riskten korunma stratejisi genel
anlamda orta ölçekli devletler tarafından kullanıldığı için, Güney Kore‟nin söz
konusu stratejiyi uluslararası ve bölgesel çıkarlarını ve orta ölçekli güç konumunu
korumakta nasıl kullandığını anlamak son derece önemlidir. Ayrıca Güney Kore'nin
neden riskten korunma stratejisine başvurduğunu anlamak için Güney Kore‟nin dış
politika hedeflerini de incelemeye ihtiyaç vardır.
Bu tez, Güney Kore hükümetlerinin 2007 yılında Cumhurbaşkanı Lee Myung Bak
tarafından dile getirilen ve 2007 yılından sonra Güney Kore hükümetlerinin daha
açık bir şekilde uygulamaya başladığı riskten korunma stratejisini incelemeyi
hedeflemektedir. 2007 yılından itibaren, Riskten Korunma stratejisi, Güney Kore'nin
Kuzey Kore ile daha iyi ilişkiler kurmasını sağlamak, ABD ile ittifakta bulunmak ve
aynı zamanda Çin ile ortaklık taahhüdünde bulunmak amacına yönelik olarak işler
hale getirilmiştir.M.S. - Master of Scienc
Irak’ta liberal barış inşası kritiği (2003-2011).
No full textThe number of scholars has determined that international peacebuilding in post- conflict regions reflects a liberal agenda in the post-Cold War era. However, recent studies on international peacebuilding revealed that liberal peacebuilding had not attained the intended aim of helping post-conflict societies to turn from conflict to self-sustaining peace. Therefore, liberal peacebuilding has created debates and controversies. This thesis reviews the critical approaches to peacebuilding to address the limitations and shortcomings of the liberal peacebuilding agenda. Afterward, this thesis deals with how the universal values and reforms of liberal peacebuilding that were promoted in post-conflict Iraq influenced the democratization, economic, and security transformation of the country. Some questions like what the basis of peace was, what kind of a relationship the intervening actor had with the local actors, whether this peace provided strong state-society relations, are asked. Through an investigation of the US-led peacebuilding activities in the selected case study, this thesis seeks to criticize the lack of local legitimacy in the practice of liberal peacebuilding. This thesis indicates that Iraqi case revealed that liberal peacebuilding strategies did not correspond with Iraqi state-society relationship and it created negative hybrid peace outcome of which was weak state-society relations based on ethnocentric, elitist, technocratic, free-market policies, because interveners implemented their prescriptions without regard to Iraq’s historical background, different religious and ethnic identities. Therefore, this research points out the necessity for an alternative peacebuilding strategy that appreciates the local context profoundly for the creation of sustainable solutions in these post-conflict societies.Thesis (M.S.) -- Graduate School of Social Sciences. International Relations
ARAP AYAKLANMALARI VE TUNUS İLE MISIR ARASINDAKİ UYUŞMAZLIK: KARŞILAŞTIRMALI BİR ANALİZ
No full textHosni Mubarak and Zine El Abidine Ben Ali came to power in the 1980s and served as the "authoritarian" leaders of Egypt and Tunisia until 2011. For almost three decades, Tunisia and Egypt have gone through similar processes of repression and socio-economic strains. In 2010, the Arab Uprisings began as a response to oppressive and violent regimes of the Middle East within a form of anti-government protests. The Arab Uprisings was initially perceived as a revolutionary wave that would overthrow the authoritarian regimes and bring democracy. However, for most of the region, authoritarianism remained still. Following the uprisings, Egypt faced with a military takeover. Although it was followed by an election that brought Muslim Brotherhood-affiliated politician Mohamed Morsi in charge, in 2013, another military coup d'état overthrew Morsi. Tunisia, on the other hand, posited an exception in the region as the country embarked on a democratic transition through a process of non-violent dialogues and negotiations while struggling throughout the process. However, in July 2021, Tunisian President Kais Saeid dismissed the government and freezed the parliament. For some, this action of the president was interpreted as a civilian coup d'état. This thesis focuses on the different trajectories of Tunisia and Egypt following the Uprisings and the reasons for the failure of democratization process in two countries.Hüsnü Mübarek ve Zeynel Abidin Bin Ali 1980lerde iktidara geldi ve 2011 yılına kadar Mısır ve Tunus'un otoriter liderleri olarak görev yaptı. Neredeyse otuz yıl boyunca Tunus ve Mısır benzer baskı süreçlerinden ve sosyoekonomik baskılardan geçti. 2010 yılında Arap Ayaklanmaları, Orta Doğu'nun baskıcı ve şiddet içeren rejimlerine yanıt veren hükümet karşıtı protestolar olarak başladı. Arap Ayaklanmaları başlangıçta otoriter rejimleri devirecek ve demokrasi getirecek devrimci bir dalga olarak algılandı. Bununla birlikte, bölgenin çoğu için otoriter rejimler var olmaya devam etti. Ayaklanmaların ardından Mısır, askeri bir darbe ile karşı karşıya kaldı. Ayaklanmaları, Müslüman Kardeşler'e bağlı siyasetçi Muhammed Mursi'yi göreve getiren bir seçim izlese de 2013'te bir başka askeri darbe Mursi'yi devirdi. Tunus ise, şiddet içermeyen bir diyalog ve müzakere süreciyle demokratik bir geçiş süreciyle girmesiyle bölgede bir istisna olarak öne çıktı. Ancak Temmuz 2021'de Tunus Cumhurbaşkanı Kays Said Tunus hükümetini görevden aldı ve parlamentoyu dondurdu. Bazıları için cumhurbaşkanının bu eylemi bir sivil darbe olarak yorumlandı. Bu tez, Tunus ve Mısır'ın ayaklanmalar sonrasındaki süreçlerinin farklılıklarına ve iki ülkede demokratikleşme sürecinin başarısız olmasının nedenlerine odaklanmaktadır.M.S. - Master of Scienc
- …
