1,720,993 research outputs found
A comparison between Kazakhstan's and Kyrgyzstan's relations
No full texthis thesis addresses comparatively Kazakhstan's and Kyrgyzstan's relations with the Russian Federation. It is argued that despite these two Central Asian states' similar historical backgrounds and their similar type of relation with the former hegemonic power Russia, their relations nonetheless differ within their own contexts. In this framework, the introductory chapter gives general information about Kazakhstan and Kyrgyzstan's standings in Central Asia. In the first chapter the historical background of the two states' relations with Russia is narrated. In the second chapter Kazakhstan's bilateral agreements with Russia, the economic side of their relations and their involvement at multilateral international platforms between the 1991-2001 and 2001-2014 periods are analyzed. In the concluding chapter, Kazakhstan's and Kyrgyzstan's relations with Russia are compared in the light of notions developed from the thesis, and the assumptions in the introductory chapter are examined.Bu tez Kazakistan ve Kırgızistan'ın Rusya Federasyonu ile ilişkilerini karşılaştırmalı bir şekilde ele almaktadır. İki Orta Asya devletinin benzer tarihsel arka plana rağmen eski egemen güç Rusya ile ilişkilerinin şekil bakımından benzer, içerik bakımından ise farklı olduğu iddia edilmektedir. Bu çerçevede tezin Giriş bölümünde Orta Asya ve Kazakistan ile Kırgızistan'ın bu bölgedeki konumları hakkında bilgilere yer verilmektedir. Birinci bölümde iki ülkenin Rusya ile ilişkilerinin tarihsel arka planı anlatılmaktadır. İkinci bölümde Kazakistan'ın Rusya ile ilişkileri 1991-2001 ve 2001-2014 yılları arasında ikili anlaşmalar, ekonomik boyut ve çoktaraflı uluslararası platformlar kapsamında incelenmektedir. Üçüncü bölümde ise Kırgızistan'ın Rusya ile ilişkileri aynı tarih aralıklarında ve kapsamlarda irdelenmektedir. Sonuç kısmında da Kazakistan ve Kırgızistan'ın Rusya ile ilişkileri tez boyunca ele alınan veriler doğrultusunda karşılaştırılarak Giriş bölümündeki varsayımlar sınanmaktadır
Russia's Korea policy (1992-2008)
No full textBu tezde, 1992-2008 yılları arasında Boris Yeltsin ve Vladimir Putin'in devlet başkanlıkları döneminde Rusya'nın Kuzey ve Güney Kore'ye yönelik izlediği politikalar incelenecektir. Soğuk Savaş döneminde Rus liderler için ideolojik bir anlamı olan Kore Yarımadası, Sovyetler Birliği'nin mirasını devralan Rusya Federasyonu için daha farklı anlamlar ifade etmeye başlamıştır. Yeltsin döneminin başında Kore politikasını belirleyen ekonomik beklentilere, Rusya'nın 1993-94 nükleer krizin çözümü sürecinden dışlanmasıyla bölgede güvenlik ve istikrarın sürdürülmesi ve Rusya'nın etkinliğinin artırılması da eklenmiştir. Putin iktidarı döneminde, ülkenin ekonomik ve iç yapısal anlamda toparlanmasıyla, Rusya bu amaçlar çerçevesinde daha etkili bir dış politika izleme imkanı bulmuş ve her iki Kore'yle de siyasi, ekonomik ve askeri ilişkilerini Yeltsin dönemine göre oldukça geliştirmiştir. Kore Yarımadası'nda II. Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıkan bölünmüşlüğün ve sıcak çatışma ihtimalinin sürmesi, Rusya için Koreleri sıradan komşular olmaktan çıkarmaktadır. Yeniden büyük güç olma arzusu duyan Rusya, dünyanın büyük güçlerinin de ilgisinin üzerinde olduğu Kore Yarımadası'nda etkinliğini artırmaya çalışmaktadır. 1990'lı yıllara göre, bu konuda başarı sağlamış ve 2002'de ortaya çıkan nükleer krizde Rusya, nükleer sorunun çözümü ve barış görüşmelerinin sürmesinde yardımcı olmuştur. Fakat diğer aktörlere göre çok sınırlı bir role sahiptir.In this thesis, Russian foreign policy towards North and South Korea during Boris Yeltsin and Vladimir Putin's presidency between the years 1992-2008 will be examined. During the Cold War, Korean Peninsula had and ideological meaning for the Russian leaders. But for the leaders of Russian Federation that take over the heritage of Soviet Union, Korean Peninsula begun to express different meanings. At the beginning of the Yeltsin period economic expectations determined the Korea policy. After Russia's exclusion from the 1993-94 North Korean nuclear crisis negotiating process, resuming security and stability in the region has been added to them. With the country's recovery in economic and internal structure, Russia has found opportunity to follow a more effective foreign policy within the framework of these objectives in Putin's ruling period and has developed political economic and military relations with both Koreas considerably, compared to the Yeltsin era. Koreas are not ordinary neighbours for Russia because of the division that emerged after World War II and the continuation of a military conflict possibility in the Korean Peninsula. Russia who desire to become a great power again is working to increase its forcefulness in the Peninsula on which the attention of the world's major powers. According to the 1990s, success has been achieved in this area and in 2000s, Russia has helped the nuclear problem solution and the continuation of peace talks. But it has a very limited role relative to other actors
Abhazya sorunu bağlamında Gürcistan Rusya ilişkileri
No full textGürcistan'ın işgal altındaki Abhazya bölgesi Güney Kafkasya'daki sorunlu bölgelerden biridir. Sovyetler Birliği'nin yıkılışı ile beraber Gürcistan'dan ayrılmayı talep eden bölge çatışmalara neden olmuş, 1990'lar boyunca dondurulmuş bir sorun olmasına rağmen 2008 yılında Rusya ve Gürcistan'ın savaşması ardından bağımsızlığını ilan etmiştir. Geçmişteki politikasının aksine Rusya'nın desteklediği Abhazya karşısında Batı'nın Gürcistan'ın toprak bütünlüğünü savunması sorunu daha karmaşık bir noktaya taşımıştır. Bu kapsamda Abhazya sorunu Gürcü Rus ilişkilerini etkileyen en önemli unsurlardan biri haline gelmiştir. Bölgenin Rusya ve Batı etki alanı mücadelesine de sahne olması dolayısıyla, çalışmada özellikle 2008 savaşı sonrasındaki tarafların ikili ilişkilerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır.Georgia's occupied region of Abkhazia is one of the most complex disputed territories in the South Caucasus. With the collapse of the Soviet Union there emerged a frozen conflict between Georgia and Russia on the Abkhazian issue, which demanded to leave Georgian territories during 1990s and declared its independence as a result of the Russian-Georgian 2008 war. On the one hand, supporting Georgia's sovereignty and territorial integrity by the West and on the other, Russia's full backing of Abkhazia further deteriorated given circumstances. In this context, the Abkhazian issue became the central aspect of Russian-Georgian relations. Moreover, as far as the region could be seen as a battle ground between Russia and the West, this article aims to evaluate bilateral relations between the conflicted parties following the Russian-Georgian 2008 war
The problem of the Straits in terms of Turkish-Russian relations
No full textThe Straits take part in a critical location for being the unique water way which connect Black Sea to the other seas. Due to this critical position so many states have struggled to determine the passage regime of the Straits in favour of their national intersts. In this respect Turkey, littoral state of the Straits, and the Russia, historically one of the most powerful country of the Black Sea, are the leading countries. As a matter of fact rivalry between these two countries for the Straits have been lasting since 18th century. As in the period of the Second World War sometimes this rivalry has been the main parameter determining the Turkish-Russian relations.In the 21st century relations between two countries improved as never before that especially economical relations reached the highest level. It seems that two countries cooperate on the issue of the Straits and the Black Sea as well. This cooperation and Turkey?s attitude on passages during Russia-Georgia war promoted the mutual trust between Russia and Turkey regarding Straits. It is clear that this trust and cooperation in terms of the Black Sea and the Straits will continue. In this respect it is highly possible that the Straits will not a problem of Turkish-Russian relations any more.Boğazlar, Karadeniz'i diğer denizlere bağlayan tek su yolu olması sebebiyle kritik bir konumda yer almaktadır. Bu kritik konum nedeniyle tarihte birçok devlet, Boğazlar'daki geçiş rejimini kendi ulusal çıkarı doğrultusunda belirlemeye çalışmıştır. Bu ülkelerin başında da Boğazlar'a ev sahipliği yapan Türkiye ve tarihsel olarak Karadeniz'in en güçlü ülkelerinden biri olan Rusya gelmektedir. Nitekim iki ülkenin Boğazlar üzerindeki rekabeti 18. yüzyıldan itibaren başlamıştır. Bu rekabet, İkinci Dünya Savaşı döneminde olduğu gibi bazı dönemlerde Türk-Rus ilişkilerini belirleyen temel parametre olmuştur.21. yüzyılda iki ülke arasındaki ilişkiler, belki de daha önce hiç olmadığı kadar iyi duruma gelmiş ve özellikle ekonomik ilişkiler en üst düzeye ulaşmıştır. Boğazlar ve Karadeniz konusunda da iki ülkenin işbirliği içerisinde oldukları görülmektedir. Bu işbirliği ve Rus-Gürcü Savaşı'nda Türkiye'nin Boğazlar'dan geçişlerle ilgili takındığı tutum, Boğazlar konusunda Türkiye ile Rusya arasında bir güven ortamının oluşmasını sağlamıştır. Gelecek dönemde de oluşan bu güven ortamı ile Türkiye ve Rusya'nın Karadeniz ve Boğazlar konusundaki işbirliğinin sürmesi beklenmelidir. Bunun doğal sonucu da Boğazlar konusunun Türk-Rus ilişkilerinin bir sorunu olmaktan çıkmasıdır
Russian-Chinese relations in the new world order
No full textThis study examines the relations between Russia and China after the Cold War. In this sense, the study aims to understand the relations between two states, their attitudes in the international politics and the reactions to the developments in the period that called `New World Order?, after the collapse of the Eastern Bloc and the USSR, when the USA has remained as the only super power.Within the context of the study, Russia and China?s adaptation to the changing world conditions and the nature of the relations between them, are tried to be evaluated. The study includes three chapters. In the first chapter, the factors are emphasized that converged two countries towards each other. In the second chapter, the process towards the declaration of the Strategic Partnership and the foundation of the Shanghai Cooperation Organization (SCO) are examined and the functions of the organization and the perceptions of Russia and China concerning the Central Asia and the SCO are analyzed. In the third chapter, basic subjects in the framework of strategic partnership and factors that limiting the collaboration are eloborated.Bu çalışma, Soğuk Savaş sonrası Rusya-Çin ilişkilerini incelemektedir. Bu bağlamda çalışma, Doğu Bloku ve SSCB'nin çöküşünün ardından, Yeni Dünya Düzeni de denen ABD'nin tek süper güç olarak kaldığı dönemde, iki devletin birbirleriyle ilişkilerini, uluslararası politikadaki davranışlarını ve gelişmelere karşı tepkilerini anlamayı amaçlamaktadır.Çalışma kapsamında, Rusya ve Çin'in değişen dünya şartlarına uyumu ve ilişkilerinin içeriği değerlendirilmeye çalışılmıştır. Çalışma üç bölümden oluşmaktadır. Birinci bölümde, iki ülkeyi birbirine yakınlaştıran faktörler üzerinde durulmuştur. İkinci bölümde, stratejik ortaklığa ve ardından Şangay İşbirliği Örgütü'nün kuruluşuna giden süreç incelenmiş, ardından örgütün fonksiyonları ile Rusya ve Çin'in Orta Asya ve örgütle ilgili algılamaları analiz edilmiştir. Üçüncü bölümde ise iki ülkenin stratejik ortaklığının temel konuları ve ortaklığı sınırlandıran unsurlar ayrıntılı olarak ortaya konulmuştur
The Role of Energy in the Russian Federation and Russian Foreign Policy Transformation
No full textNeoliberalizmin ekonomi ve politik öğretisinin hızla yükseldiği bir süreçte kurulan Rusya, ekonomi, siyaset ve dış politika alanında bu doktrinden doğrudan etkilenmiştir. Neoliberalizmin bir sistem olarak yerleşme sürecinde devletlerden beklentileri ve devlete biçilen rol Rusya'nın da içinde olduğu pek çok devlete tepeden reçetelerle dayatılmıştır. 2000'de Vladimir Putin'in iktidara gelmesi Rusya ile küresel sistem arasında hukukun ve sermayenin kurallarını dayattığı yeni bir modelin hayata geçmesine kapı aralamıştır. Bununla beraber Rusya'nın dünyanın en büyük petrol üreticilerinden biri olması bu çerçevede hem uyguladığı dış politika hem de devlet olarak sistemle kurduğu ilişkiyi doğrudan etkilemiştir. Petrol kaynaklarına ulaşmak için gerekli olan ihtiyaçlar, Rusya ekonomisi ve siyasi yaşamında petrolün etkisi, Rusya'nın küresel ilişki biçimlerine ve üretici ülkelerle kurduğu diyaloğa etki etmektedir. Bu tez 1991-2018 arasında Rusya'nın petrol zengini bir devlet olmasının ulusal kapitalist ve siyasal dönüşümü ve dış politikaya etkisine mercek tutmaktadır. Tez Rusya'nın siyasal, ekonomik ve dış politikadaki dönüşümü uyarınca enerjinin işlevini ve anlamı ele almaktadır.Russia's founded in a period was directly affected by rapid rise in the neoliberal era doctrine in the field of economic, political and foreign policy. Neoliberalism's expectations from states, especially in the process of establishing, has been applied to many states, including Russia, with prescriptions from above. The coming to power of Vladimir Putin in 2000 opened the door for the implementation of a new model between Russia and the global system, where the rules of law and rule of money imposed. However, the fact that Russia is one of the largest oil producers in the world has directly affected both its foreign policy and its relationship with the system as a state. The needs required to access oil resources, the effect of oil on the Russian economy and political life, impact Russia's global relations and dialogue with producer countries. This thesis focuses on the impact of Russia's being an oil-rich state between 1991 and 2018, on Russia's relationship with the global capitalist system, Russia capitalist and political tranformatiın and the impact of its foreign policy in the construction process, and tries to address the meaning attributed to oil in accordance with Russia's transformation in political, economic and foreign policy
Conflict freezing of the Russian Federation as a security policy tool: Cases of Georgia and Ukraine
No full textRF'nin güvenlik politikasının ele alındığı bu tezde, Kremlin'in Gürcistan ve Ukrayna müdahaleleri üzerinden çatışmaları dondurma stratejisine odaklanılmaktadır. SSCB'nin dağılmasının ardından ekonomik ve siyasi bir krize giren RF'nin Nisan 1993'te ilân ettiği Dış Politika Konsepti ile eski Sovyet coğrafyasındaki "özel çıkarlarına" işaret eden bir Yakın Çevre Politikası geliştirdiği görülmektedir. Buradan hareketle bu çalışmada, literatürde sıklıkla karşılaşılan ve 1993'e kadar RF dış politikasını Atlantikçi olarak tanımlayan anlayışa itirazla RF'nin dış ve güvenlik politikasının Yakın Çevre'yi önceleyen şekilde bir tutarlılık içinde olduğu öne sürülmektedir. RF dış politikasına yönelik Atlantikçi tanımlaması, ekonomik ve siyasi krizlere ek olarak Çeçenya'daki savaşın RF'yi Yakın Çevre Politikası'nı uygulamaktan alıkoymasından kaynaklanmaktadır. Bu nedenle çalışmanın birinci bölümünde RF'nin geçirdiği ekonomik ve siyasi dönüşüm ele alınmaktadır. RF'nin güvenlik politikasının ele alındığı ikinci bölüm, eski Sovyet coğrafyasında görülen ve "renkli devrim" adı verilen hareketler ile NATO'nun genişleme politikası üzerinden RF'nin ABD tarafından Soğuk Savaş mantığı ile yeni(den) çevreleme politikasına maruz bırakıldığını ortaya koymaktadır. RF'nin bu çevrelemeye karşı güvenlik politikasının temelinde ise Yakın Çevre'deki çatışmaları dondurmak yer almaktadır. Bu bağlamda çalışmanın örnek olayları olarak üçüncü ve dördüncü bölümlerde RF'nin 2008 Gürcistan ve 2014 Ukrayna müdahaleleri ele alınmaktadır.In this thesis, in which the security policy of the RF is discussed, the Kremlin's strategy of freezing conflicts through Georgia and Ukraine interventions is focused. It is seen that the RF, which went into an economic and political crisis after the collapse of the USSR, developed a Near Abroad Policy that pointed to its "special interests" in the former Soviet space with the Foreign Policy Concept announced in April 1993. From this point of view, in this study, it is argued that RF's foreign and security policy is in a consistency that prioritizes the Near Abroad, in opposition to the understanding that is frequently encountered in the literature and defined RF foreign policy as Atlanticist until 1993. The Atlanticist definition of RF foreign policy stems from the fact that, in addition to the economic and political crises, the war in Chechnya prevented RF from implementing its Near Abroad Policy. For this reason, in the first part of the study, the economic and political transformation of the RF is discussed. The second part, which deals with the security policy of the RF, reveals that the RF was exposed to the (re)containment policy by the USA with the logic of the Cold War, through the movements called "color revolution" in the former Soviet space and the enlargement policy of NATO. The basis of RF's security policy against this containment is to freeze the conflicts in the Near Abroad. In this context, RF's 2008 Georgia and 2014 Ukraine interventions are discussed in the third and fourth chapters as the case studies of the thesis
The establishment of Kurdistan regional government in Iraq
No full textDevletsiz olarak bilinen en büyük topluluk varsayılan Kürtler, günümüz Ortadoğu'sundaki dördüncü büyük etnik grubu oluşturur ve kendini dört ülkeye yayar: Türkiye, İran, Suriye ve son olarak Baas rejiminin çökmesini müteakip de jureözerk yaşama şansı bulduğu Irak. Görünen o ki Irak Kürtleri kendi ulus-devletlerini kurabilecek durumdadırlar. Bu yönde, 2017 yılında bir referandum düzenlediler ve dikkate değer oranda oy sağladılar. Her nasılsa, uluslararası toplum Kürdistan Bölgesel Yönetimi'ni tanıyarak,bağımsız bir devlet olarak taçlandırmadı. Tez, öncelikle yasal devlet olarak tanınabilmenin geleneksel ve modern kritelerini tartışmaktadır. İkincil olarak, kendi kaderini tayin hakkının arka planını ve uluslararası hukukta bulduğu anlamı çalışmaktadır. Sonunda ise, Kürt Milliyetçi Hareketi'nin genel bir özeti ve şimdilerde edindiği durumu sunmaktadır. Tüm bunlardan sonra tez, Kürtlerin sahip olduklara saygın koşullara rağmen çağdaş normların içini doldurmak konusunda zayıf olduklarını savlamaktadır.As being known to be the largest group having not its own state, the Kurds still comprise the fourth largest ethnic group in the Middle East and expanding four countries: Turkey, Iran, Syria and Iraq that gains particular interest of its Kurds live autonomous de juresince the collapsion of BaathRegime.Kurds, now sees an effective possibility to establish their own nation-state. Thus, held a referendum and got a reliable plus votes in 2017. However the International Society did not crowned the Kurds' endeavor with an independent state. The thesis primarily tryiesto discussboth the traditional and modern criterias to be accepted as a State in Law. Secondarily, studies the backgroundof the self determination concept and how it has found the meaning in the International Law. Finally, the thesis presents a brief history ofKurdish Nationalist Movement and situation it has nowadays. What it claims after all is despite holding credible moments, Kurds are seem to be weak as not fulfilling the contemperary rubric
Russia's Tajikistan policy in Eurasian geopolitics
No full textRusya'nın Avrasya jeopolitiğinin son ve en geniş ölçekli tezahürü olarak Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği (SSCB) kabul edilmektedir. Bu nedenle 1990'ların başında SSCB'nin ve tüm sosyalist kampın çöküşü, dünyanın jeopolitik resminde köklü bir değişikliğe neden olmuştur. Bu bağlamda 21. yüzyıla giren Rusya, gelişmiş bir ekonomiye, askeri güce ve aktif bir dış politikaya sahip yeni bir devlet inşa ederken yeni bir jeopolitika üretme göreviyle de karşı karşıya kalmıştır. Avrasyacılık kavramı etrafında kurulan bu yeni jeopolitika Rusya'yı emperyal devlet klişeleri ile donatmıştır. Bu çalışmada, Rusya'nın en yakın komşuları olan SSCB'nin çöküşü sonucu ortaya çıkan devletlerle nasıl ilişkiler kurduğu Tacikistan Cumhuriyeti örneği üzerinden ele alınacaktır. Öncelikle, kavramsal temel oluşturması açısından Avrasyacılığın gelişimi Çarlık Rusyası ve Sovyetler mirası da ele alınarak incelenmektedir. Ardından, Rusya'nın izlediği Avrasya jeopolitiği çerçevesinde Avrasya'nın önemi siyasi, askeri ve ekonomik açıdan ele alınmaktadır. Devamında ise Tacikistan'ın Rusya için sahip olduğu önem ve oynadığı rol tarihi süreç içinde değerlendirilmektedir. Bu değerlendirmelerin sonucunda Rusya'nın da hem küresel hem de bölgesel düzeylerde entegrasyon süreçlerinin güçlendirilmesi yönünde giderek daha fazla adım attığı, başta eski SSCB cumhuriyetleri olmak üzere Avrasya kıtasındaki devletler ile işbirliğinin güçlendirilmesine odaklandığı anlaşılmaktadır. Bu noktada jeopolitik ve jeoekonomik açıdan Tacikistan'ın Rusya bakımından uzun vadeli hayati çıkarlarını sağlamak için son derece önemli bir ortak olduğu görülmektedir.The Union of Soviet Socialist Republics (USSR) is seen as the last and largest- scale manifestation of Russia's Eurasian geopolitics. Therefore, the collapse of the USSR and the entire socialist camp in the early 1990s caused a radical change in the geopolitical picture of the world. In this context, Russia, while entering the 21st century, faced the task of creating a new geopolitics while building a new state with a developed economy, military power and an active foreign policy. This new geopolitics, built around the concept of Eurasianism, has equipped Russia with imperial state stereotypes. In this treatise, how Russia established relations with the states that emerged as a result of the collapse of the USSR, its closest neighbors, will be discussed through the example of the Republic of Tajikistan. First of all, the development of Eurasianism in terms of forming a conceptual basis is examined by considering the legacy of Tsarist Russia and the Soviets. Then, within the framework of the Eurasian geopolitics followed by Russia, the importance of Eurasia is discussed in terms of political, military and economic aspects. Afterwards, the importance of Tajikistan for Russia and the role it plays are evaluated in the historical process. As a result of these evaluations, it is understood that Russia has taken more and more steps towards strengthening the integration processes at both global and regional levels, focusing on strengthening cooperation with the states in the Eurasian continent, especially the former USSR republics. At this point, it is seen that Tajikistan is an extremely important partner for Russia to ensure its longterm vital interests in terms of geopolitics and geoeconomics
State and nationalism in post-Soviet geographic space: Estonia,Ukraine and Kazakhstan examples
No full textThe disintegration of the Soviet Union in 1991 led to the emergence of several issues in the post-Soviet geographic space. Among those issues, ethnic nationalism draws attention as a potential source of instability. The emergence of fifteen independent states constitutes another result of the dissolution of the Soviet Union. The potential of those states? perceptions of nationalism in shaping the intra-state and international relations requires a detailed analysis of the state-nationalism relationship in those countries. The purpose of the thesis is to analyze aforementioned relationship through three sample countries - Estonia, Ukraine and Kazakhstan.This paper?s basic argument is that, Estonia, Ukraine and Kazakhstan meet the standards of what Rogers Brubaker terms as ?nationalizing states?. In other words, all of those states were built on an ethno-cultural core and sought to homogenize their population by promoting and implanting the culture and language of the core. Although all three states should be classified as ?nationalizing states?, sharp differences are found among their ?levels of nationalizing?. States? legal texts, identity, economy and security policies show that, in Estonia the state administration is dominated by ethnic, and in Kazakhstan by civic forms of nationalism. In Ukraine, the approach of nationalism that dominates the state has suffered periodic changes. Following Viktor Yushchenko?s coming to power in 2005, civic nationalism was replaced by an approach based on ethnic nationalist rhetoric and practices.1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılması, Sovyet sonrası coğrafi alanda birçok sorunun ortaya çıkmasına yol açmıştır. Bu sorunlar arasında etnik milliyetçilik, potansiyel bir istikrarsızlık kaynağı olarak dikkat çekmektedir. On beş bağımsız devletin ortaya çıkması, Sovyetler Birliği'nin dağılmasının bir diğer sonucunu oluşturmaktadır. Sovyet sonrasının yeni bağımsız devletlerine hâkim olan milliyetçilik anlayışlarının devlet içi ve uluslararası ilişkileri etkileme potansiyellerinin varlığı, bu ülkelerdeki devlet-milliyetçilik ilişkisinin ayrıntılı bir biçimde çözümlenmesini gerektirmiştir. Tez çalışması, sözkonusu ilişkiyi üç örnek ülke üzerinden (Estonya, Ukrayna ve Kazakistan) çözümleme hedefine yönelmiştir.Çalışmanın temel tezi, Sovyet sonrası Estonya, Ukrayna ve Kazakistan'ın Brubakerci anlamıyla ?millileştirici devletler? olduklarıdır. Bir başka ifadeyle üç devlet de, bir etno-kültürel çekirdeğe dayanmış ve ?çekirdek milletin? kültür ve dilini destekleyip yaymak aracılığıyla nüfusunu homojenleştirme yönünde politikalar izlemiştir. Üç devlet de ana hatlarıyla millileştirici olmakla birlikte, bu devletlerin ?millileştiricilik düzeylerinde? derin farklılıklar vardır. Devletlerin yasal metinleri, kimlik, ekonomi ve güvenlik politikaları incelendiğinde Estonya'da etnik kimlik, Kazakistan'da yurttaşlık vurgusu ağır basan bir milliyetçilik anlayışının devlet düzleminde tutunum bulduğu ortaya çıkmaktadır. Ukrayna'da ise devlete hâkim olan milliyetçilik anlayışı dönemsel değişimlere uğramıştır. 2005 yılında Viktor Yuşçenko'nun iktidara gelmesinin ardından yurttaşlığa dayalı milliyetçilik, yerini etnik milliyetçi söylem ve uygulamaları ön plana alan bir anlayışa bırakmıştır
- …
