1,721,012 research outputs found
The Responsibility for the Human Rights Violation in the Truth Commission Proceedings 1974-2007
No full textRozprawa rozpatruje fenomen komisji prawdy, która w ostatnich dwóch dekadach XX wieku stała się powszechnie używanym instrumentem sprawiedliwości okresu transformacji. Do najbardziej znanych komisji należą te powstałe w Argentynie, Chile i RPA. Niemniej szereg innych instytucji, zarówno oficjalnych, jak i prywatnych określano w literaturze oraz dyskursie publicystycznym jako komisje prawdy. Podstawą dla analiz jest robocza definicja komisji prawdy, zgodnie z którą oznacza ona nadzwyczajną i ograniczoną w czasie instytucję publiczną powołaną w okresie transformacji (zarówno w procesie demokratyzacji, jak i budowy pokoju) dla zbadania zakresu naruszeń praw człowieka dokonanych w poprzednim okresie, której procedura ukierunkowana jest na ofiary tych naruszeń.This thesis aims to examine the phenomena of the truth commission which became a commonly used measure of transitional justice in the last two decades of the 20th century. The truth commission has to be considered in the framework of the transitional justice. Among the most known truth commissions there are those in Argentina, Chile and South Africa. However, there were a lot of formal or informal institutions which were – in the literature or in the journalistic discourse – called “truth commission”. In this thesis, the truth commission is defined as an extraordinary, victim-centered and limited in time public institution set up during the transition (both democratization and peace-building) aimed at examining the scope of human rights violations in the past. According to the analysis the truth commission could be justified as the mechanism of responsibility for human rights violations only under certain conditions, when the retributive justice is suspended
Wschodzący donatorzy w globalnym systemie pomocy rozwojowej
Get PDFPraca koncentruje się na działalności wschodzących donatorów, czyli państw nienależących do Komitetu Pomocy Rozwojowej OECD. Komitet skupia głównych fundatorów współpracy międzynarodowej w obszarze społeczno-gospodarczym. Większość literatury poświęconej wsparciu rozwojowemu rozpatruje pomoc tylko w odniesieniu do działań członków Komitetu (tradycyjnych donatorów), tymczasem aktywność dawców spoza tego grona jest coraz większa. Towarzyszą jej obawy związane z niedostatecznymi informacjami na temat podejmowanych działań, grą interesów o wpływy w krajach globalnego Południa i stereotypami wywodzącymi się z okresu zimnowojennej rywalizacji mocarstw. Pomimo powstawania coraz większej liczby publikacji traktujących ogólnie o pomocy rozwojowej, stopień zaawansowania badań systemu, jaki wytworzył się wokół jej świadczenia, jest stosunkowo niski. Całościowe przedstawienie globalnego środowiska pomocowego nie jest jeszcze możliwe, m.in. z powodu niewystarczającej refleksji na temat wpływu i pozycji wschodzących donatorów. Rozprawa Wschodzący donatorzy w globalnym systemie pomocy rozwojowej próbuje zainicjować wypełnianie tej luki oraz wnieść nowy element do istniejącego dorobku naukowego. W tekście wyodrębniono atrybuty poszczególnych typów dawców. Wyróżnione zostały także funkcje pomocy rozwojowej. Przedstawiono możliwe podziały grona wschodzących donatorów oraz wypracowano schemat analizy aktywności dawców pomocy.
Ustalenia poczynione w pracy wskazują, że aktywność wschodzących donatorów oferuje innym podmiotom globalnego środowiska pomocowego wiele pozytywów, ale niesie również, mniej lub bardziej prawdopodobne, zagrożenia. Okazuje się jednak, że najbardziej radykalna krytyka działalności dawców nienależących do Komitetu jest często motywowana czynnikami politycznymi, konkurencją gospodarczą lub osobistymi antypatiami osób wygłaszających komentarze na ich temat. W różnych przypadkach okazuje się, że aktywność wschodzących donatorów ma charakter zbliżony do działań tradycyjnych dawców. Prezentowane w literaturze zastrzeżenia można wskazać w odniesieniu do obu typów państw.
Rozprawa składa się z sześciu rozdziałów. Pierwszy z nich poświęcony jest ukazaniu uwarunkowań w funkcjonowaniu globalnego systemu pomocy rozwojowej. W drugim rozdziale dokonana jest ogólna charakterystyka wschodzących donatorów wraz z próbą ich enumeracji. Następne dwa rozdziały to analiza poszczególnych typów badanych dawców. Ich jednolity układ służy m.in. wskazaniu potencjału dawców, uwarunkowań działania oraz celów politycznych. Następny fragment pracy podsumowuje wcześniejszą analizę i identyfikuje generalne cechy charakteryzujące wschodzących donatorów. Rozdział szósty koncentruje się na wpływie, jaki wywierają analizowane podmioty na obraz systemu pomocowego. Rozpatrywane są w nim zarówno relacje z grupą beneficjentów wsparcia, jak i znaczenie wschodzących donatorów dla globalnego systemu pomocy rozwojowej.
Pozyskanie danych do analizy umożliwiły studia nad literaturą, egzegeza dokumentów oraz wykorzystanie ogólnodostępnych baz statystycznych organizacji międzynarodowych. Wykorzystanie metod: systemowej i porównawczej pozwoliło uporządkować rozproszone informacje i wyciągnąć wnioski. Sformułowanie przewidywań ułatwiła metoda prognostyczna. Analizy mają charakter jakościowo-ilościowy i oparte są o dane wtórne – zewnętrzne. Badanie prowadzone jest na różnych poziomach szczegółowości: mikro (krajowej), mezo (regionalnej) i makro (globalnej).The text focuses on the activity of emerging donors of development assistance. A major feature of these countries is their non-membership of OECD Development Assistance Committee (DAC). DAC members still lead in development assistance however emerging donor activity in this field is rapidly increasing.
Most scientific research in this area of development assistance is based only on data supplied by DAC countries. The difficulties presented by the absence of solid data from emerging donors is exacerbated by national rivalry for influence in the global South and common post-Cold War stereotypes. This is compounded by clear lack of knowledge of the system within which all donors and recipients operate. The lack of well developed analysis on the position and role of emerging donors should be considered as one of the major obstacles in a complete description and definition of the international system of development assistance. The thesis ‘Emerging donors in the global system of development assistance’ aims to open up the debate and help to fill of this theoretical gap. The text provides distinctions of the characteristic attributes of the different types of donor involved. It also identifies various functions of development assistance. The dissertation develops on analytical methodology by which categorization of participating groups can be achieved.
While the analysis shows that emerging donors can provide significant opportunities within the development assistance environment, this is not without some risk. The text argues that the possible opportunities outweigh any risk involved. What also can be observed is that the most radical criticism towards emerging donors is driven by political motives, economic competitiveness and personal dislike. Various cases show that the activity of emerging donors is not so distinct from that of DAC members and any criticism should be shared by both groups of donors.
The text consists of an introduction, six chapters, a summary and statistical annex . At the beginning various factors shaping international system of development assistance are described. The second chapter is a general characterization of emerging donors, including their enumeration. The following two chapters contain an extensive analysis of the activity of five categories of emerging donors. It is based on the same scheme of research: 1. the course of donor countries’ own development; 2. roots and an evolution of assistance activity; 3. institutional framework; 4. goals and reasons for engaging in donorship; 5. the volume, forms and main beneficiaries of offered assistance; 6. donor’s ideas and conceptions; 7. controversies related to aid activity; 8. distinguishing features. Chapter five recapitulates the analysis and helps to show additional features that distinguish emerging and traditional donors. The last part of the text focuses on relations between emerging donors and others actors in the system.
The research is based on secondary data obtained from reviewed literature, interpretation of official documentation and numerous queries to various databases provided by international organizations (mainly OECD, UNDP, World Bank). The material has been presented and interpreted using a qualitative-quantitative approach as well as comparative, systematic and prognostic methods. The scale of research varies from micro (level of a single country) via meso (a regional level) to macro (global issues)
Janusz Symonides (Hrsg.), Human Rights / [rezensiert von] Norman Weiß
No full textrezensiertes Werk: Symonides, Janusz (Hrsg.): Human Rights: New Dimensions and Challenges . - Ashgate : Aldershot et al, 1998. (ISBN 1-84014-426-2) Human Rights: Concept and Standards. - Ashgate : Aldershot et al, 2000. (ISBN 0-7546-2023-9
Czy „ogólne zasady prawa uznane przez narody cywilizowane” są źródłem prawa miedzynarodowego publicznego
No full textWhen Article 38 of the Statute of the Permanent Court was being drafted, the Commission of Jurists was concerned that in some cases the future Court might find that the issues in dispute before it were not governed by any treaty, and that neither could any established rule of customary law be found to determine them. It was thought undesirable that the Court should be obliged to declare a non liquet – a finding that a particular claim could neither be upheld nor rejected, for lack of any existing applicable rule of law. That was the main reason why the phrase about the general principles was added.
The Court was empowered to apply a third source that was something more than treaties and custom, the general principles of law recognized by civilized nations. However, it could not apply general and vague «principles of objective justice» or «the legal conscience» but only those principles which were clearly laid down in the municipal law systems and could be applied in international law and international relations.
At present it has become apparent that the new areas of international law contained gaps, therefore a third source of international law has been revitalized. This applies to international administrative law, international human rights and the protection of environment. It has particular importance for international criminal law. The recently established ad hoc international criminal tribunals have frequently resorted to general principles of criminal law recognized in the principle legal systems of the world. Also Article 21 of the ICC Statute envisages the possibility that the Court might resort to such a source.
While the Commission of Jurists may have primarily had in mind the legal principles shared by municipal legal orders, the principles to be applied by the Court also include general principles applicable directly to international legal relations - general principles of international law. It seems that M.N. Shaw is right when he states that: «...most writers are prepared to accept that the general principles do constitute a separate source of law but of fairly limited scope, and this is reflected in the decisions of the Permanent Court of International Justice and International Court of Justice». However, it is not clear in all cases, whether it is a general principle of law appearing in municipal systems or a general principle of international law applied
Organizacja Narodów Zjednoczonych w zmieniającym się świecie. Konieczność reformy i podjęcia nowych wyzwań
No full textLegal Nature of State Territory
Get PDFLa notion du territoire est la pierre fondamentale sur laquelle repose tout,
le système du droit international contemporain. Ses normes, ses droits et les
obligations qui en découlent peuvent, en effet, être respectés et appliqués par
des sujets avant tout à l'intérieur des limites où s'exerce l'activité des autorités
territoriales. L'interdiction d'employer la force, la notion d'agression se rapportent
aux actes dirigés contre l'intégralité territoriale. L'élément territorial se trouve
à la base de nombreuses autres institutions du droit international, pour ne citer
que: la responsabilité, la reconnaissance comme belligérant d'une Partie, l'asile
diplomatique et politique, l'extradition. La nationalité de personnes physiques
et l'appartenance étatique des navires, des appareils de navigation aérienne et
des sociétés sont basées sur le lien réel existant entre une personne physique ou
juridique et un territoire déterminé. L'importance particulière du territoire résulte
enfin du fait qu'il est indispensable à l'existence de l'Etat. Cette affirmation
est mise en, doute par la doctrine, car certains auteurs tendent à dévaloriser
complètement ou en partie l'importance du territoire étatique. Ils soulignent l'évolution
d'associations de tous genres et d'organisations internationales unissant
des personnes de nationalités différentes qui conduira, selon eux, à la naissance
de sociétés spécifiques en dehors de l'Etat. D'autres phénomènes sont: l'émigration,
les efforts d'unification dans le domaine du droit international privé, des
droits de l'homme etc. Les territoires perdraient leur „impénétrabilité" ce qui
résulterait du processus d'intégration aussi bien que par suite du développement
de la radiodiffusion, de la télévision et de tout le système de télécommunication
par satellites. Quoique ces phénomènes surviennent réellement, ils ne contribueront
pas à enlever au territoire son importance actuelle. L'effacement des frontières
est tout au plus un phénomène régional tandis qu'entre les différents
groupements d'Etats l'importance du territoire étatique et des frontières se trouve
même amplifiée. Notons que les efforts tendant à enlever son importance au territoire
étatique dans le droit international sont une des conceptions originaires
de l'Etat mondial ou, de façon plus générale, sont une attaque présumée faite
à l'idée même de souveraineté dans les rapports internationaux.
Tenant compte du risque de certaines simplifications, les points de vue
éclaircissant la nature juridique du territoire peuvent se ramener à quatre théories
principales: objectiviste, subjectiviste, spatiale et la compétence. Chacune
de ces théories est incapable de rendre compte de manière satisfaisante du rapport
complexe existant entre l'Etat et le territoire et peut, par conséquent, être
sujette à la critique qu'elle n'est pas à même de réfuter.
Dans la doctrine socialiste la nature juridique du territoire est habituellement
rendue par la formule assez confuse de A. Wyszyński: „Le territoire étatique est
l'expression matérielle de la souveraineté, de l'indépendance et de l'inviolabilité
de la nation qui habite ce territoire". Cette théorie est critiquable. Il est en effet
difficile de parler d' „expression matérielle" quand il s'agit de notions telles que
la souveraineté, l'indépendance et l'inviolabilité. De plus, du point de vue du droit international, il convient de parler du rapport juridique existant entre
l'Etat et le territoire car l'emploi du terme „nation" ou „territoire national" peut,
dans certains cas (p. ex. Etat composé de plusieurs nations) être ambigu et confus.
Réunissant certains éléments de la théorie spatiale et de la théorie objectiviste
et indiquant que le territoire se trouve à la base de certaines actes de souveraineté
en dehors de ses limites, nous obtenons la définition ci-après: „Le territoire
étatique est aussi bien l'objet du pouvoir étatique (ce qui s'exprime surtout
par le fait qu'il en dispose) que l'espace dans les limites duquel l'Etat exerce son
pouvoir de manière exclusive et intégrale sur les personnes, les choses et les
événements. Il sert également de base à l'accomplissement de certaines compétences
étatiques (concernant des personnes) en dehors de ses limites.Digitalizacja i deponowanie archiwalnych zeszytów RPEiS sfinansowane przez MNiSW w ramach realizacji umowy nr 541/P-DUN/201
30 Years of the United Nations Convention on the Law of the Sea (Summary)
No full text10.12.2012 r. mija 30 lat od otwarcia do podpisu Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza (UNCLOS). Data ta jest okazją do rocznicowych obchodów, spotkań, paneli i refleksji w całym systemie Narodów Zjednoczonych. Upływ czasu nie pozbawił konwencji znaczenia – wręcz przeciwnie: potwierdza jej fundamentalną rolę jako konstytucji prawa morza. Zmiany zachodzące w świecie wymagają jednak dalszego rozwoju prawa morza i dostosowania konwencji do nowych wyzwań. Wyzwania te są związane z przyjęciem w prawie międzynarodowym koncepcji zrównoważonego rozwoju, ochrony różnorodności biologicznej, zasady przezorności czy ekosystemowego podejścia. Są one również konsekwencją zmian klimatycznych oraz potrzeby regulacji
zasad dostępu i wykorzystania morskich zasobów genetycznych. Spośród wielu dróg i sposobów rozwijania prawa morza na uwagę zasługuje zaakceptowana przez RIO+20 idea przygotowania porozumienia implementacyjnego do konwencji, dotyczącego ochrony i zrównoważonego korzystania z morskiej różnorodności biologicznej w obszarach poza granicami jurysdykcji narodowej.December 10, 2012 marks the 30 years since the opening for signature of the United Nations Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). This date is an opportunity to anniversary celebrations, meetings, panels and reflection in the whole United Nations system. The passage of time does not deprive the meaning of the Convention on the contrary, confirms its fundamental role as the constitution of the law of the sea. Nevertheless, changes which take place in the world require further development of the law of the sea and adjustment of the Convention to new challenges. These challenges are related to the adoption in international law the concepts of sustainable development, protection of biodiversity, the precautionary principle and ecosystem approach. They are also a consequence of climate change and the need to regulate the rules of
access to and use of marine genetic resources. Among the many roads and ways of developing the law of the sea worth mentioning is an idea of preparation approved by RIO+20 of an implementation agreement to the Convention on
conservation and sustainable use of marine biodiversity in areas beyond national jurisdiction
The Responsibility for the Human Rights Violation in the Truth Commission Proceedings 1974-2007
No full textThe Notion of International Central
Get PDFDigitalizacja i deponowanie archiwalnych zeszytów RPEiS sfinansowane przez MNiSW w ramach realizacji umowy nr 541/P-DUN/201
- …
