105 research outputs found
The Novel Mahmut and Meryem: Instance of Re-Writting
No full textBu çalışmada çağdaş Azerbaycan edebiyatının önemli isimlerinden biri olan Elçin
Efendiyev’in Mahmut ile Meryem romanı yeniden-yazma yöntemine göre incelenecektir.
1984 yılında kitap halinde yayımlanan Mahmut ile Meryem romanında yazar, Aslı ve
Kerem hikâyesini alt metin olarak almış ve yeniden-yazma yöntemiyle modern bir metin
üretmiştir. Efendiyev, eserini yeniden yazarken hikâyenin olay örgüsüne bağlı kalmış;
ancak mesaj, olay, kişi, zaman, mekân, tür vb. unsurlara önemli ölçüde müdahalede bulunmuştur.
Aslı ve Kerem hikâyesi karşısında romanına bireysel ve toplumsal olmak üzere
başka temalar yerleştirmiştir. Kişi kadrosunun genişletildiği gözlenen romanda, hikâyedeki
yalın kat kişilere karşı psikolojik boyutları olan kişiler yerleştirmiştir. En önemli
değişiklik ise romanın temel iletisinde sezilir. Aslı ve Kerem hikâyesi aşk iletisi üzerine
kurulmuşken romanın iletisi insan sevgisidir.This study will examine the novel called Mahmut with Meryem by Elcin Efendiyev,
one of the most important names in contemporary Azerbaijani literature, according to the
“re-writing” method. In Mahmut with Meryem, which was published in 1984 as a novel,
the author took the story of Aslı and Kerem as a sub-text and produced a modern text by
using the re-writing method. Although whilst re-writing her book Efendiyev remained
close to the plot; she interfered significantly with the elements such as message, event,
people, time, place, genre, etc.. Some individual and social themes have been added on
top of the story of Aslı and Kerem. As well as expanding the cadre people with psychological
depth have been placed instead of certain the plain characters in the novel. The
most significant change is felt in the basic delivery of the novel. While the story of Aslı
and Kerem is based on romantic love, the message of the novel is human love
The role of self in art, artist and art piece triangle
No full textWhat is art, what is called art piece, who is called an artist, these questions were and are always the problems of times which involed art. Specially; relatively advanced technology of today, glamorous results or ways to exucute an art piece, incomprehensibleness or difficulty in comprehension of the tecnique in an art piece couses an illusion that those properties enough to make something art. Questioning only the technique of art results in ignoring more important problematics of art such as necessity of reflecting ones self in art and sincerity. So art piece, becomes some thing that easily produced and consumed, just a meta which only lives by its shock effect. But also including, ones self in art causes both technique and interpretation to be uniqueKılınç, Gökçe Meryem (Anadolu Author)Sanatın ne olduğu, neyin sanat yapıtı olarak nitelendirildiği, kime sanatçı dendiği, sanatın bahsinin geçtiği her dönemin problemleri olmuştur. Özellikle, günümüzün görece ileri teknolojisi, sanatın icrası veya sonucundaki göz alıcılığı, pratik anlamdaki anlaşılmazlığı ya da anlaşılmasının zorluğu, işi sanat eseri kılmaya yetermiş yanılgısı yaratmaktadır. İşin salt tekniği konusunda yapılan sığ sorgulamalar aynı zamanda sanat kavramının problematiği sayılabilecek samimiyet ve bu samimiyetten söz edebilmek için eserin, sanatçının benliğini yansıtması gerekliliği düşüncesini bilerek veya bilmeden ötelemektedir. Eser, kolayca üretilip tüketilebilen, sadece yarattığı şok etkisiyle var olmaya yüz tutan meta haline gelmektedir. Oysa, özbenliğin de yapıta dahil edilmesi, sanatçının tekniğini ve yorumunu benzersiz kılmaktadır
Publisher Correction: fNIRS reproducibility varies with data quality, analysis pipelines, and researcher experience
No full textCorrection to: Communications Biology https://doi.org/10.1038/s42003-025-08412-1, published online 4 August 2025In this article, Meryem A. Yücel should have been denoted as a co-corresponding author. The original article has been corrected
Recreation Carrying Capacity Estimates for Protected Areas: A Study of Termessos National Park
No full textImpact of Recreational Trampling on the Natural Vegetation in Termessos National Park, Antalya-Turkey
No full textRecreation activities could create various impacts on the natural environment. One of the recreation impacts is trampling that largely inevitable wherever nature visits occur. While consequences of trampling disturbance vary by the type of environment; vegetation is a significant indicator representing the form and degree of human-nature relation including recreation use. The aim of this study was to investigate the impact of recreational trampling on the Mediterranean natural vegetation in case of Termessos National Park, Antalya, so to contribute nature conservation planning and management. Based on a field sampling design species richness, vegetation height and vegetation cover were taken as impact indicators and assessed in trail and control plots. Study results showed that trampling impact on vegetation cover and height was already evident with the tendency of being higher on controls and lower on trails by use and use-related variations. But species richness was not on the verge of trampling disturbance yet, due to characteristics of the Mediterranean environment and likely competation for light on the trails. Accordingly species diversity in herbaceous vegetation level was also higher in trampled trail sites. Hereby the level of trampling impact is not at the threshold of alleviating species diversity and is rather in form of physical pressure on the vegetation, therefore most accessible and straightforward measure can be maintaining existing visitor numbers and to line up a visitor management programme such as dispersal of users from very heavily used trails to less used trails. Yet a site management plan that seeking a fine balance between recreation use and nature protection and taking the trampling impacts into account can help to maintain long-term conservation target
Impact of Recreational Trampling on the Natural Vegetation in Termessos National Park, Antalya-Turkey
No full textThe tragic experience in Tim Crouch’s postdramatic theatre
No full textYirminci ve yirmi birinci yüzyıllarda tiyatrodaki yeni yaklaşımları ve toplumsal değişimleri irdelediğimizde, Alman Tiyatro uzmanı ve kuramcı Hans- Thies Lehmann’ın da belirttiği üzere, tiyatronun yeni bir özerklik kazandığı ve bağımsız estetik teknikler geliştirdiği görülmektedir. Çağdaş dönemde konu, biçim ve temsil açısından tiyatroda deneyimsel yaklaşımlar ve yenilikler katlanarak artmıştır. Bu değişimler savaşlardan terör, şiddet, aile içi şiddet, göç, istismar, sömürü, tüketim ve metalaşmaya değin çeşitlenen çağdaş insanın trajik sorunlarının sahnelenebilmesi için köklü tragedya kavramına yeni yorumlar getirilmesini gerekli kılmıştır. Trajedi dramatik tiyatrodan kendisini arındırarak ve performans sanatı, ritualistik sahne ve kurgusal olmayan temsil şeklini keşfederek varlığını yeniden şekillendirmiştir. Oyun yazarları bazı prensipleri terk etmiş ve trajedi için geleneksel biçimlerin ve bilindik sahneleme yöntemlerinin ötesine geçen başka yeni olasılıklar üzerinde durmuşlardır. Çağdaş teoriler, Lehmann’ın postdramatik tiyatro ve postdramatik trajedi teorileri gibi, tiyatronun gelişimine yönelik teorik yaklaşımlar ve taze fikirler ortaya koymuş, ayrıca çağdaş insanın trajik durumunu anlamaya katkı sağlamışlardır. Benzer şekilde, deneyimsel tiyatronun ustası olarak adlandırılan İngiliz oyun yazarı Tim Crouch, oyunlarını bilindiğin dışında bir estetik tavır ile yazmış ve geleneksel yazımın olasılıklarını sorunsallaştırarak ‘trajik kavramı’ üzerinde durmuştur. Bu bağlamda, bu tezin amacı Lehmann’ın postdramatik teorileri ve çağdaş trajik yazın üzerine geliştirilen farklı fikirlerin ışığında Crouch’un geleneksel olmaktan uzak oyunlarında trajik motifin ve trajik deneyimin nasıl işlendiğini açığa çıkarmaktır. Crouch’un yetişkin seyirciler için yazdığı My Arm (2003), An Oak Tree (2005), ENGLAND (2007) ve The Author (2009) oyunları bu tezde incelenmek için seçilmiş olan oyunlardır.While investigating the new approaches to theatre and the changes in society in the twenty and the twenty first centuries, it can be clearly seen that, as German theatre scholar and theorist Hans-Thies Lehmann states, theatre develops a new autonomy and independent artistic practice. In the contemporary era, the experimentalism and novelties in theatre are multiplied in terms of subjects, forms and representation. These changes require new interpretations for the grand tragedy concept in order to enact the tragic issues of contemporary people varying from wars, terror, violence, domestic violence, immigration, abuse, exploitation and consumerism to materialization. Tragedy reforms itself by divorcing from dramatic theatre and by rediscovering the power of the performance art, ritualistic stage and nonfictional representation. Playwrights abandon some principles and dwell on other new possibilities for tragedy that goes beyond the conventional forms and familiar staging. Contemporary theories on theatre and tragedy, like Lehmann’s theory of postdramatic theatre and postdramatic tragedy, bring fresh ideas and theoretical approaches for the development of theatre and the also contribute to the understanding the tragic condition of contemporary people. Similarly, known as the master of the experimental theatre, English playwright Tim Crouch writes his plays in very unfamiliar aesthetics and he touches the ‘concept of tragic’ by problematizing possibilities of the traditional writing. In this sense, this dissertation aims to explore the ways the tragic motif and tragic experience are treated in Crouch’s unconventional plays under the light of Lehmann’s postdramatic theories as well as different ideas developed in contemporary tragic writings. Crouch’s plays for the adult audience My Arm (2003), An Oak Tree (2005), ENGLAND (2007) and The Author (2009) are chosen to be analyzed in this dissertation
Plays by Tarık Buğra
No full textSosyal Bilimler Enstitüsü, Türk Dili ve Edebiyatı Ana Bilim Dalı, Yeni Türk Edebiyatı Bilim DalıEdebî eser, meydana geldiği toplumun bireyleri ve bu bireylerin sorunları karşısında şekillenir; bu şekillenme, bazen sorunlara çözüm arama amacıyla karşımıza çıkar, bazen de yalnızca sorunları gündeme getirmekle yetinir. Anlatmaya dayalı edebî metinlerden farklı olarak, göstermeye dayalı edebî metinlerde birey ve bireyin sorunları daha somut bir şekilde, sahne aracılığıyla, gerçek hayata benzer bir durumla, seyircinin gözleri önünde sergilenir.Cumhuriyet Dönemi Türk edebiyatının roman-öykü ve tiyatro yazarı Tarık Buğra'nın tiyatro eserlerinin incelendiği bu çalışmada, yazarın eserleri yapı, işlenen meseleler, dil, üslup ve anlatım teknikleri açısından incelenmiştir. Yazarın tiyatrolarını, kendi roman ve dünya siyasi arenasında yaşananlardan esinlenerek yazdığı ve tiyatrolar ile romanlar arasında ortaya çıkan farklar üzerinde durulmuştur. Aynı tema ve konuların ele alındığı farklı edebî türlerde yazarın amacının değişmediği ve değişmemesinin nedenleri ifade edilmiştir. Eser ve kahramanların değişmesine rağmen yazarın ısrarla vurguladığı bireysel, toplumsal ve siyasi sorunların tiyatro kahramanlarına yansımasının sonuçları üzerinde durulmuştur. Aynı sorunlar karşısında aynı tepkileri veren kahramanların davranışlarının tesadüfî olmadığı belirtilmiştir.Tarık Buğra'nın yedi tiyatrosunun incelendiği bu çalışmada, yazarın eserleri detaylı bir şekilde incelenmiştir. Bu inceleme sonucu ortaya çıkan farklar ve benzerlikler ele alınmış; farklı türler arasındaki konu ve tema benzerliği üzerinde durulmuştur. Ayrıca, yazarın dil ve anlatım konusunda başarısı ve Türk diline katkıları ifade edilmiştir.Literary works are shaped by the members of a society and the problems that they are faced up with; sometimes this process manifests itself when we aim to find solutions to particular problems and other times it comes to the fore when we only bring these problems to public attention. As distinct from literary narratives, literary texts based on demonstration help individuals and their problems to be acted out more concretely before the audience by means of a similar real-life experience unfolding on a stage.This study - which covers the plays by Tarık Buğra, an author and a playwright of the Republican Period Turkish Literature - aims to delve into the structure, the subject matters, the language, the style and the narrative techniques that the author employed in his literary works. Lenghty analysis has been given to the differences stemming from the author?s plays and novels inspired by the events that took place in his literary works and in world politics. It has been observed that the author?s aim to keep on treating the same subject matters and topics in his literary works of varying styles is unchanged and the reasons for this unchanging nature of themes have been explained in detail. The effects of the personal, social and political issues ? which the author earnestly highlight despite his changing works and characters ? upon the characters in the author?s plays have been accentuated. It has also been stated that the behaviors and attitudes of the characters who keep reacting to the same problems in the very same manner are not merely coincidental.In this study, seven plays by Tarık Buğra have been dissected minutely. The differences and similarities emerging from this analysis have been discussed; similarities of subject matters and topics between literary works of different styles have been deliberated. Furthermore, the author has been rightfully acclaimed for his successful use of language and for his praiseworthy narration as well as for his contributions to Turkish language
Jhumpa Lahiri’nin adaş ve saçında gün ışığı romanlarında kimlik koruması ve yansıması
No full textThis study presents a detailed analysis of the Indian American writer Jhumpa Lahiri’s novels The Namesake and The Lowland within the light of postcolonial theory. As an Indian immigrant in the United States, and a Pulitzer Prize award-winning author, Lahiri best depicts the struggles of Indian rooted people in forming an identity in a foreign land. In this process of constructing an identity, the characters’ in-betweenness will be depicted through the concepts of cultural clash, hybridity, displacement and dual identities. Lahiri’s first novel The Namesake is a portrayal of an Indian immigrant family who moves to the United States in pursuit of a new life and their becoming an in-between society in a foreign land and culture. While the first generation try to preserve their roots and national Indian identity; their children, the second generation is torn between the Indian culture they are imposed in family and the American culture they wish to embrace. The Lowland is Lahiri’s combination of the Indian culture and the American life within the embodiment of two brothers. The struggle to survive in a foreign society with an Indian background and the fight for national values in homeland are the main concerns of this novel. Since both of Lahiri’s works reflect the identity chaos and duality, this study will be an analysis of these two novels within the frame of postcolonial concepts such as hybridity, ambivalence, in-betweenness and otherness.Bu çalışma Hintli Amerikalı yazar Jhumpa Lahiri’nin Adaş ve Saçında Gün Işığı romanlarının postkolonyal teori ışığında detaylı bir analizini sunmaktadır. Amerika’da Hintli bir göçmen ve Pulitzer ödüllü bir yazar olarak Lahiri, Hint asıllı insanların yeni bir yerde kimlik oluşturma çabalarını en iyi şekilde tasvir etmektedir. Bu kimlik oluşturma sürecinde karakterlerin arada kalmışlıkları kültürel çatışma, melezlik, yer değiştirme ve ikili kimlik terimleri aracılığıyla incelenecektir. Lahiri’nin ilk romanı olan Adaş, yeni bir hayat arayışında Amerika’ya göç eden Hintli bir ailenin ve onların yabancı bir ülkede ve kültürde arada kalmış hale gelmelerinin bir portresidir. Birinci kuşak kökenlerini ve ulusal Hintli kimliklerini korumaya çalışırken, onların çocukları olan ikinci kuşak ise ailede maruz kaldıkları Hint kültürü ile kucaklamak ve benimsemek istedikleri Amerikan kültürü arasında kalmıştır.Saçında Gün Işığı, Lahiri’nin Hint kültürü ile Amerikan yaşantısını iki kardeşte vücut bulmasıyla birleştirmesidir. Hintli bir geçmişle yabancı bir kültürde hayatta kalma çabası ve anavatanda ulusal değerler uğruna savaşma bu romanın temel konularıdır. Lahiri’nin her iki eseri de kimlik karmaşasını ve ikiliğini yansıttığı için, bu çalışma bu iki romanın melezlik, ikilem, arada kalmışlık ve ötekilik gibi postkolonyal terimler çerçevesinde bir analizi olacaktır
The protective effect of angiotensin II type I receptor blocker (valsartan) on behavioral impairment, NLRP3, BDNF, and oxidative stress in the brain tissue of ovariectomized female rats
No full textAbstract Depression and anxiety are common mental health disorders affecting thoughts, behaviors, and emotions. This study aimed to investigate the effect of the angiotensin II type I receptor blocker (AT1RB), valsartan, on menopause‐induced depression and anxiety‐like behaviors, and to elucidate possible mechanisms of action by measuring levels of nod‐like receptor protein 3 (NLRP3), interleukin‐1beta (IL‐1β), brain‐derived neurotrophic factor (BDNF), and oxidative stress in brain tissue. Thirty‐two Wistar albino female rats were randomly divided into four groups (n = 8 per group): Control, AT1RB, OVX, and AT1RB + OVX. Following the bilateral ovariectomy (OVX) protocol, physiological saline was used as valsartan solvent, in a maximum volume of 0.4 mL, and valsartan was administered via intragastric gavage at a dose of 40 mg/kg/day. Depression and anxiety‐like behaviors were assessed using the forced swimming test and open field test. Levels of oxidative stress markers, NLRP3, IL‐1β, BDNF, and CREB were analyzed in the hippocampus and prefrontal cortex tissues. Behavioral tests indicated that depression and anxiety‐like behaviors significantly increased in OVX rats (p < 0.01), while AT1RB treatment significantly reduced these behaviors (p < 0.05). In the hippocampus of OVX rats, oxidative stress (p < 0.01), NLRP3 (p < 0.05), and IL‐1β (p < 0.01) levels were elevated, whereas BDNF levels were significantly decreased (p < 0.01). AT1RB treatment significantly improved oxidative stress parameters (p < 0.05) and BDNF levels (p < 0.01) but did not significantly affect the increased levels of NLRP3 and IL‐1β in OVX rats. In conclusion, AT1RB has a therapeutic effect on menopause‐induced depression and anxiety‐like behaviors, likely by reducing oxidative stress and increasing BDNF production in the hippocampus
- …
