1,720,958 research outputs found
ENDANGERMENT AND PROTECTION OF CULTURAL HERITAGE IN CASES OF ARMED CONFLICTS
No full textКултурното наследство претставува основа на националниот и културниот идентитет на еден народ, но и дел одсеетското културно наследство. Поради тоа, неговата заштита е од огромното значење и за државата на која и припаѓа, но и за целата меѓународна заедница. Познавањето на националниот систем за заштита на културното наследство е клучен предуслов за правилен пристап кон сопственото културно наследство. Но во услови на вооружени дејствија, треба да ce почитува и културното наследство на другите држави кои ce инволвирани во конфликтот. Затоа треба да ce бршат подготовки уште во мирновременски услови, пред cè, преку јакнење на сесста (кај припадниците на оружените сили и народот) за потребата од почитување и заштита на културното наследство, но и со почитување на меѓународно-правната регулатива за заштита на културното наследство во воените судири.The cultural heritage not only presents the basis of the national and cultural identity of a people, but rather a part of the world\u27s cultural heritage. It is due to this that its protection has an immense bearing upon the state it belongs to, as much as upon the entire international community. Being familiar with the national system for protecting the cultural heritage is a crucial for a proper approach towards the cultural heritage of one\u27s country. However, in cases of armed conflicts, the cultural heritage of other parties involved in the conflict is to be respected. It is for this reason that preparations are to be done in peacetime conditions, above all by strengthening the awareness (of the people as much as of the armed forces) for the need of respect and protection of the cultural heritage through respecting the international legal regulative for protection of cultural heritage during war actions
ВКЛУЧУВАЊЕ НА РОДОВИТЕ ПРАШАЊА ВО НАЦИОНАЛНИТЕ БЕЗБЕДНОСНИ ПОЛИТИКИ
Full text linkSecurity is a common imperative for all organized societies, in all stages of their historic development. In modern societies, security is a sphere of interest to all categories and subjects, and it is a core societal need, which envisages the protection of citizens and states from all kinds of jeopardy. Since security can be observed from several aspects, its meaning cannot be dwarfed into one universal definition. However, it cannot be contested that irrespective of their sex, status, nationality or any other affiliation, every member of the society has an inherent need for security. That is why security policies must be comprehensive and take into account the various security needs of all social groups. By reducing discrimination, i.e. by establishing anti-dis crimination rules in the institutions of the security sector, we could build trust, boost legitimacy, and provide safety and justice. Within this give framework, it is crucial that we take into consideration the different security needs of men and women, including internal security threats, such as gender violence as the most obvious manifestation of the need for a different approach in providing safety andjustice. The inclusion of gender issues has a positive impact on the structure and staff of military forces, intelligence agencies, police, and other institutions of the security sector. Moreover, it is an indicator that the security policy is thoroughly well developed, and providing gender-accountable process and result.Безбедноста е заеднички императив за сите организирани општества и во сите етапи од нивниот историски разеој. Во современите општества, безбедноста е сфера на интерес на сите категории субјекти, и е основна општествена потреба која подразбира состојба на заштитеност на граѓаните и државата од сите видови загрозувања. Бидејќи безбедноста може да ce набљудува од повеќе аспекти, нејзиното поимно определување не може да ce смести во една универзална дефиниција. Но, неспорно е дека оваа цивилизациска придобивка им е потребна на сите во општеството без оглед на полот, статусот, националната или која било припадност. Поради тоа, безбедносните политики треба да бидат сеопфатни и да ги земат предвид различните безбедносни потреби на сите групи во општеството. Со намалуањетво на дискриминацијата, т.е. со воспоставувањето на заштитни правила против дискриминација во институциите на безбедносниот сектор, ce овозможува градење на доверба, ce зголемува легитимитетот и ce подобрува обезбедувањето на сигурност и npaвдa. Во тue рамки, мошне е значајно да ce земат предвид и различните безбедносни потреби на мажите и жените, вклучувајќи ги тука и внатрешните закани за безбедноста, како што е родовото насилство, како најочигледна манифестација на потребата од различен пристап при пружањето на безбедност u правда. Вклучувањето на родовите прашања во безбедносните политики позитивно влијае врз структурата и персоналот на вооружените сили, разузнавачките служби, полицијата и другите институции ео безбедносниот сектор, и е показател дека работата околу креирањето на политиката на безбедност е темелно сработена и обезбедува родово одговорен процес и резултат
PROFESIONALISATION OF THE EUROPEAN ARMIES
No full textЗападните аналитинари сметаат дека за стабилно- ста на Европа нема закани од надворешна агресија и избивање на општа војна, туку опасност ce регионалните конфликти, етнички судири, организираниот криминал, терористички напади, илегална трговија со воена технологија и слично. Новите облици на загрозување на безбедноста на државите, бараат и нови облици на обука во вооружените сили кои ќе соодветствуваат на колективните напори за спротивставување на таквите загрозувања. Тоа значи дека на европските држави им ce потребни единици за брза интервенција, мобилност на боиштето, обучен и опремен персонал за широк спектар на сценарија од мировна операција до воена, како и логистичка самостојност. Решението на безбедносните проблеми во 21 век е во професионалната армија. Современите мирновременски услови на работење, добрите односи меѓу народите, a пред cé, меѓу соседите, доведуваат до тоа и малите земји, во услови на релативен мир и намалени ризици од евентуален напад од надвор, повеќе внмание да му посветат на преструктуирањето на сопствените војски. За малите земји, особено посиромашните голем проблем ce трошоците, така што земјите кои може да имаат Големи воено - обврзнички организации, финансиски може да си дозволат мали професионални сили кои ќе бидат добро опремени и обучени. Економската моќ на државата ги одредува повеќето параметри на општеството, па и одбраната, a голем дел од земјите во Европа од промените излегоа со тешки последици по нивната економија што ce рефлектира и на одбранбената моќ. Колективната одбрана против овие и други загрозувања, ги вклучува и малите земји и оние со послаба економска моќ, кои исто така прават напори да ги трансформираат своите воени организации за истите да може да одговорат на новите предизвици. Иако во професионализирањето на армиите предничат поразвиените држави, посебно членките na ΗΑΤΟ, поради своите развиени технолошко - воени комплекси, намалувањето на воените обврзници и зголемениот степен на професионални војници и во помалите демократски држави не е за запоставување.Collective defence against the new forms of imperilment to the security in the world has impered the need of forming units for fast intemention, bigger mobility on the battlefield, trained and equiped personnel for performing a wider spectar of scenarios,as well as logistic independence. In order to be able to answer the new challenges, european armies have encountered deep reforms, meaning modernisation and profesionalisation of whole armies or their specific units. In endeavour to lower the expences, the contries have reduced their armies, but with certain balance for conveying the national defence function. The need for building forces which would participate in NATO- operations has forced them into creating small, but competent units which are utterly expensive. Therefore, the preparations for membership, as the membership itself, is diminishing their ability of independent defence. Reducing european armies is, in fact, reducing the number of soldiers (or abolishing the military obligation), and making the professional component augmented. The reformed european armies are continuously working on improving their abilities in order to fully correspond the diverse types of military organisations which are now required and with which they can participate in the Alliance because of dividing the parts, risks and responsabilities
РОДОВАТА ДИМЕНЗИЈА НА БЕГАЛСКАТА КРИЗА ВО ЕВРОПА
Full text linkSince the beginning of 2015, Europe has been facing a refugee crisis wherethousands of people have risked their lives to reach European soil. European politiciansand media labelled this crisis as a new issue for the EU, not because the crisiswas an entirely new phenomenon, but due to the staggering increase in the numberof refugees from conflict areas, most notably Syria, Afghanistan, Eritrea, and Somalia.In 2015 alone, over one million refugees sought asylum in Western Europe. Themajority of these had travelled through Turkey, Greece, and the Western Balkans toreach their final destination. The perils they faced during that route have been recordedin many of the reports by the International organization for migration (IOM),the UN Security Council, and many other organizations and departments involvedin the crisis. In spite of all this, very little attention has been paid to the gender dimensionof this refugee crisis, the problems women have been facing, the treatmentthey have been given, and the steps taken to help protect their human rights aboveall, but also their rights to services directly meeting their specific needs.Од почетокот на 2015 година, Европа се соочи со бегалска криза во којаилјадници луѓе ги ризикуваа своите животи за да стасаат во Европа. Европ-ските политичари и медиуми го означија ова како нов проблем со кој се соо-чува ЕУ, не поради тоа што кризата беше комплетно нов феномен, туку по-ради енормно зголемениот прилив на бегалци од конфликтните региони,пред сè од Сирија, Авганистан, Еритреја и Сомалија. Само во 2015 година по-веќе од еден милион бегалци побараа азил во Западна Европа. Најголемиот делод нив транзитираа од Турција, преку Грција и државите од Западен Балканза да стасаат до крајните дестинации на север. Опасностите со кои се соочу-вале на својот пат се прикажани во многу извештаи на Меѓународната орга-низација за миграција, Советот за безбедност на ОН и други организации итела вклучени во целата криза. Сепак, многу малку внимание е посветено народовата димензија на кризата и искуствата на жените-бегалци во неа. Овојтруд ги третира токму искуствата на жените во оваа бегалска криза, проб-лемите со кои се соочувале, третманот кон нив и напорите што се направе-ни за да им се помогне во заштитата на нивните човечки права, но и во дос-тапноста на услугите поврзани со нивните специфични потреби
MODERN CONFLICTS AND ARMIES AND THE SUPPORTING ROLE OF WOMEN
No full textBojнama отсекогаш имала влијание врз луѓето на различни начини, но ce чини никогаш толку многу κακό во современите конфликти. Иако жените нe ce рамноправно вклучени во воените акции, тue сепак најмногу ги трпат последиците од насилството кое е ео основата на секоја војна и вооружен конфликт. Во современите конфликти, 80% од жртвите ce меѓу цивилното население, и тоа најголем дел ce жени и деца. Жените од општества разрушени од конфликти ce соочуваат и со специфични форми на насилство најчесто распоредени систематски за постигнување на воени и политички цели. Здружено со дискриминацијата и неспроведувањето на законите во постконфликтниот период, сексуалното насилство ги спречува жените од пристап кон едукација, финансиска независност и од учество во управувањето и градењето на мирот. Иако тue придонесуваат на миогу начини (главно неформални) за разрешување на конфликтите, нивната застапеност во формалните мировни процеси е многу слаба. Таквата исклученост неизбежно води кон неуспех во давањето содветен одговор на проблемите на жените, како што ce сексуалното и шовинистичкото насилство, постконфликтните одговорности и правата на жените.Although war has always influenced people in many ways, that influence has never been as vast as is the case with modern conflicts. Women, who are not even taking part in military actions, due to the fact that these actions are generally considered to be “a male job ", suffer the greatest damage. In modern conflicts, 90% of the victims are civilians, most of whom are women and children. Women who come from conflict-stricken societies also face specific forms of violence, sexual and other, which are most often systematically employed means to a political end. Added to the discrimination and the lack of law-inforce- ment in the post-conflict period, sexual violence prevents women from access to education and financial independence, and from partaking in the peace-building process. Women contribute greatly in mostly informal ways, while their presence in formal peace-building processes is weak and insignificant. An exclusion of that sort leads inevitably to failure in responding properly to women \u27s issues, among which sexual violence, post-conflict responsibilities and women \u27s rights
REGIONAL COLLABORATION FOR SECURITY
No full textРегиолализмот и региолалната соработка cè повеќе е предмет на интерес на меѓународната политика. Студената војна и деколонизацијата резултира со воспоставување на регионални организации шрум светот, a крајот на студената војна и напредокот на глобализацијата доведоа до таканаречениот нов регионализам, со воспоставување на бројни регионални соработки, обновување и засилување на активностите на постојните, но и создавање на повеќе суб-региолални организации. Значаен дел на оваа поширока појава е безбедносната соработка на државите од регионот. Некои институции, како НАТО, OEБE и Региолалниот форум на АСЕАН, се првенствено безбедносни организации. Многу регионални и субрегионални организации го премостуваат јазот меѓу традиционалните дефиниции за безбедност и нејзините пошироки концепти кои вклучуваат демократија, човекови права и економски и еколошки прашања. И покрај тоа што многу од нив немаат отворено јасна и директна безбедносна улога, сепак се организирани и функционираат така што сe подразбира дека промовираат стабилност, одбегнување на конфликти и колективна одржливост на нивните заедници, користејќи го пред cè охрабрувањето на државите за интеграција како важен фактор за безбедност во региолот. Некои регионални организации, одиграле важна улога во надминувањето на длабоко вкоренети конфликти меѓу нивните членки, придонесуваат за мирољубиви меѓународни односи, превенција и решавање на конфликти помеѓу и внатре во државите и за консолидирање на демократијата и за заштитата на човековите права. Севкупната ефикасност во нивното функционирање е резултат на воспоставување на нови концепциски модели на регионална безбедносна соработка, развивање форми за покривање со најширок распон на современиот безбедносен спектар и комбнирање на безбедлосни со небезбедносни мерки за стратегиски и оперативни цели.Regional security collaboration is not a transient phenomenon. It includes a vast majority of the countries in the world, although some of them are in this group deeper, more sincere and more voluntarily than are others. Despite its developing forms for vast coverage of the contemporary security specter, the observers are questioning if the undertaken activities result in increased safety for the countries and peoples. From a historical point of view, a firm proof exists, proving that many of these organizations have contributed in preventing and resolving conflicts in and between countries. However, they show certain disadvantages, such as the negligent way of making decisions, usually based on consensus, Thus, regional security collaboration can not fully replace national action or decisions made by the Council of security of the UN, but solely complement them. Cooperative regional approaches have explicit advantages, dealing with priorities, such as long-term peace building, promoting democracy and human rights and other international security challenges. When risks appear in an incontrollable way, for instance, the local conflicts, local response capacities enable the UN be focused where most needed, equalizing security standards in the long-term.In the case of international threats, organized regions are able to maximally put in function their own defense capacities, including the legitimacy for military force intervention. The pressure for global security cooperation is even more amplified due to new security threats, such as terrorism, (mass destruction weapons trade) the trade with weapons for mass destruction, and other challenges. The perspectives of the regional security collaboration are utterly complicated, above all because of the cultural and legal differences between actors, who in reality face the biggest mutual challenge - creating a stable and secure region
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Full text link“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Full text linkWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
- …
