1,720,963 research outputs found
Macroglossia in endocrine and metabolic disorders: current evidence, perspectives and challenges
No full text: Macroglossia is an uncommon condition characterized by chronic, painless and abnormal enlargement of the tongue. A multitude of medical conditions can cause macroglossia. Major endocrine and metabolic disorders associated with macroglossia include genetic, congenital and acquired conditions, such as mucopolysaccharidoses; acquired and congenital hypothyroidism and myxedema; transient neonatal diabetes mellitus; acromegaly and amyloidosis. Macroglossia is often associated (~57-60%) with all types of mucopolysaccharidoses, particularly type I (Hurler syndrome) and type II (Hunter syndrome), being a prominent feature of the disorder. It may also occur in patients with acquired and congenital hypothyroidism and myxedema, being a common sign of congenital hypothyroidism with an approximate prevalence of 12-25% at the time of diagnosis. Macroglossia is a predominant oral finding in subjects with transient neonatal diabetes mellitus (~44%), acromegaly (54-69%) and amyloidosis (10-25%), particularly AL amyloidosis (20-40%) whereas is considered a hallmark of the disease. Secondary to macroglossia various disturbances may occur, such as difficulty in speech or eating, orthodontic anomalies or even more serious conditions including upper airway obstruction or obstructive sleep apnea. Until now, no comprehensive review has been conducted focusing on macroglossia in endocrine and metabolic disorders. The objective of this review is to summarize literature on the etiology and epidemiology of macroglossia in major endocrine and metabolic disorders. It highlights key aspects such as pathophysiology, clinical presentation, diagnostic evaluation, management and prognosis of macroglossia in the context of endocrine and metabolic disorders
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Υποκλινικός υποθυρεοειδισμός και ορμόνες του λιπώδους ιστού
Get PDFΕισαγωγή: Η ιρισίνη αποτελεί μία σχετικά πρόσφατα ανακαλυφθείσα λιπομυοκίνη που εκφράζεται κυρίως στον μυϊκό και στον λιπώδη ιστό. Αναπτύσσει πολύτροπη ενδοκρινική δράση εμπλεκόμενη σε σημαντικές μεταβολικές οδούς που κατευθύνουν τον οργανισμό στην απόκτηση ενός πιο ισορροπημένου μεταβολικού φαινοτύπου. Η ομεντίνη-1 είναι επίσης μία πρόσφατα ανακαλυφθείσα λιποκίνη με ενδοκρινική δράση, που εκφράζεται κυρίως στον σπλαγχνικό λιπώδη ιστό. Παρατηρήθηκε ότι ελαττώνεται σε δυσμεταβολικές καταστάσεις διαδραματίζοντας ενδεχομένως σημαντικό ρόλο στην παθογένεια της αγγειακής αθηρωμάτωσης ως αντιφλεγμονώδης λιποκίνη. Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η διερεύνηση των κυκλοφορούντων προαναφερόμενων νεότερων λιποκινών, της ιρισίνης (λιπομυοκίνη) και της ομεντίνης-1, στον υποκλινικό υποθυρεοειδισμό και η μελέτη των πιθανών συσχετίσεών τους με γνωστούς παράγοντες καρδιομεταβολικού κινδύνου. Υλικό και μέθοδοι: Στο πλαίσιο μιας αναδρομικής συγκριτικής μελέτης τύπου ασθενών-μαρτύρων μελετήθηκαν 120 ασθενείς (48 άνδρες και 72 γυναίκες) με υποκλινικό υποθυρεοειδισμό και 120 υγιείς μάρτυρες εξομοιωμένοι ως προς το φύλο, την ηλικία (± 5 χρόνια) και τον μήνα διάγνωσης (± 1 μήνας). Έγινε πλήρης καταγραφή των κλινικών και εργαστηριακών δεδομένων των συμμετεχόντων και προσδιορίστηκαν με ανοσοενζυμικές τεχνικές οι κλασικές λιποκίνες λεπτίνη και αδιπονεκτίνη. Επίσης, προσδιορίστηκαν με ανοσοενζυμικές τεχνικές η κυκλοφορούσα ιρισίνη (ELISA, EK-067-29, Phoenix Pharmaceuticals, Burlingame, USA) και η κυκλοφορούσα ομεντίνη-1 (ELISA, RD191100200R, BioVendor, Brno, Τσεχία). Σε 16 ασθενείς χορηγήθηκε θεραπεία με L-T4 επί εξάμηνο και ακολούθησε κλινικοεργαστηριακή επανεκτίμησή τους. Η στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων πραγματοποιήθηκε με το πρόγραμμα IBM-SPSS®v.24. Αποτελέσματα: Οι ασθενείς εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερες συγκεντρώσεις ιρισίνης και χαμηλότερες συγκεντρώσεις ομεντίνης -1 συγκριτικά με τους υγιείς μάρτυρες (p<0.001). Σε όλους τους συμμετέχοντες, η κυκλοφορούσα ιρισίνη συσχετίστηκε θετικά με τις παραμέτρους: TSH, anti-TG, HOMA-IR, C-πεπτίδιο, λιπιδαιμικούς και φλεγμονώδεις βιοδείκτες, λεπτίνη, καθώς και με παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένου του δείκτη Framigham και του λόγου ApoΒ/ApoΑ-Ι. Η ιρισίνη συσχετίστηκε αρνητικά με την αδιπονεκτίνη, την HDL-C και τις θυρεοειδικές ορμόνες FT3 και FT4 (p<0.05). Η κυκλοφορούσα ομεντίνη-1 συσχετίστηκε αρνητικά με σωματομετρικούς δείκτες, την TSH, αντισώματα κατά του θυρεοειδή (anti-TG και anti-TPO), μεταβολικούς και φλεγμονώδεις βιοδείκτες, την λεπτίνη καθώς και παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένου του δείκτη Framigham. Αντίθετα, η ομεντίνη-1 συσχετίστηκε θετικά με την αδιπονεκτίνη, τις θυρεοειδικές ορμόνες και την HDL-C (p<0.05). Τόσο η κυκλοφορούσα ιρισίνη όσο και η κυκλοφορούσα ομεντίνη-1 συσχετίστηκαν ανεξάρτητα με τον υποκλινικό υποθυρεοειδισμό μετά από αμοιβαίο έλεγχο για τους παράγοντες εξομοίωσης, το ΒΜΙ, τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα, το οικογενειακό ιστορικό θυρεοειδοπάθειας και τους καρδιομεταβολικούς παράγοντες κινδύνου (p = 0.02 και p <0.001 αντίστοιχα). Η TSH ήταν ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας των μεταβολών τόσο της κυκλοφορούσας ιρισίνης (p=0.003) όσο και της κυκλοφορούσας ομεντίνης-1 (p<0.001). Η θεραπεία με L-T4 μετέβαλε οριακά σημαντικά την υπεριρισιναιμία και την υπομεντιναιμία στους ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε (p=0.09 και p=0.06, αντίστοιχα). Συμπεράσματα: Η ιρισίνη ενδέχεται να αποτελεί μια λιπομυοκίνη που λειτουργεί αντιρροπιστικά σε δυσμεταβολικές καταστάσεις, όπως είναι οι δυσλιπιδαιμίες και η ινσουλινοαντίσταση αντισταθμίζοντας το υφιστάμενο οξειδωτικό stress των μυϊκών και των θυρεοειδικών κυττάρων. Η λιποκίνη ομεντίνη-1 ενδέχεται να λειτουργεί ως αντιφλεγμονώδης «ευεργετικός» βιολογικός παράγοντας αποτελώντας έναν πολλά υποσχόμενο βιοδείκτη εκτίμησης του καρδιαγγειακού κινδύνου στους υποκλινικά υποθυρεοειδικούς ασθενείς. Απαιτούνται περισσότερες και μεγαλύτερες πειραματικές και προπτικές μελέτες προκειμένου να αποσαφηνιστεί πλήρως ο αιτιοπαθογενετικός μηχανισμός της ιρισίνης και της ομεντίνης-1.Objective: Irisin, a newly discovered adipo-myokine, is implicated in the modulation of the adipose phenotype, increasing energy expenditure and ameliorating systemic metabolism. Omentin-1, a newly discovered adipocytokine mainly expressed in the visceral adipose tissue, is decreased in dysmetabolic states and may play an important role in the pathogenesis of coronary vascular disease, particularly, coronary atherosclerosis as an anti-inflammatory molecule. The aim of the present doctoral thesis was to investigate circulating novel adipocytokines: irisin (adipo-myokine) and omentin-1 in subclinical hypothyroidism (SH) and study their associations with cardiometabolic risk factors. Material and Methods: In a large case-control study, serum irisin, omentin-1, insulin resistance and lipid parameters, classic adipokines (adiponectin and leptin), inflammatory and hepatic biomarkers, and cardiovascular risk factors were determined in 120 consecutive patients with SH and 120 healthy controls matched on age (±5 years), gender and date of blood draw (± 1 month). Sixteen patients with SH received L-T4 treatment and, after six months, serum irisin, omentin-1 and other biomarkers were assessed. Serum irisin and omentin-1 were determined using ELISA kits (EK-067-29, Phoenix Pharmaceuticals, Burlingame, CA, USA and RD191100200R, BioVendor, Brno, Czech Republic, respectively). Results: SH cases exhibited significantly higher circulating irisin and lower omentin-1 than controls (p<0.001). In all participants, irisin was positively associated with TSH, anti-TG, HOMA-IR, C-peptide, lipid and inflammatory biomarkers, leptin and cardiovascular risk factors, including Framigham score and apolipoprotein B/apolipoprotein A-I. Irisin was negatively correlated with adiponectin, HDL-C and thyroid hormones. Circulating omentin-1 was negatively correlated with somatometric indices, TSH, anti-thyroid antibodies, metabolic and inflammatory biomarkers, leptin and cardiovascular risk factors, including Framigham score. On the contrary, omentin-1 was positively associated with adiponectin, thyroid hormones and HDL-C. Serum irisin and omentin-1 were independently associated with SH, above and beyond body mass index, thyroid autoimmunity, family history of thyroid disease and cardiometabolic risk factors (p=0.02 and p<0.001, respectively). TSH was an independent predictor of both circulating irisin (p=0.003) and omentin-1 (p<0.001). L-T4 therapy did not reverse considerably hyperirisinemia and hypoomentinemia in treated SH patients (p=0.09 and p=0.07, respectively). Conclusions: Irisin may represent an adipo-myokine counterbalancing a potential, gradual deterioration of lipid metabolism and insulin sensitivity in SH as well as reflecting a protective compensatory mechanism against oxidative muscle and thyroid cell stress. Omentin-1 like adiponectin may exhibit anti-inflammatory and anti-atherogenic properties. Omentin seems to be one of the ‘‘beneficial’’ adipocytokines and a potential biomarker of atherosclerosis risk in SH as well as a future therapeutic target. More mechanistic and prospective studies shedding light on the pathogenetic role of irisin and omentin-1 in SH are needed to confirm and extend these data
Subclinical hypothyroidism and hormones of the adipose tissue (adipocytokines)
No full textObjective: Irisin, a newly discovered adipo-myokine, is implicated in the modulation of the adipose phenotype, increasing energy expenditure and ameliorating systemic metabolism. Omentin-1, a newly discovered adipocytokine mainly expressed in the visceral adipose tissue, is decreased in dysmetabolic states and may play an important role in the pathogenesis of coronary vascular disease, particularly, coronary atherosclerosis as an anti-inflammatory molecule. The aim of the present doctoral thesis was to investigate circulating novel adipocytokines: irisin (adipo-myokine) and omentin-1 in subclinical hypothyroidism (SH) and study their associations with cardiometabolic risk factors.Material and Methods: In a large case-control study, serum irisin, omentin-1, insulin resistance and lipid parameters, classic adipokines (adiponectin and leptin), inflammatory and hepatic biomarkers, and cardiovascular risk factors were determined in 120 consecutive patients with SH and 120 healthy controls matched on age (±5 years), gender and date of blood draw (± 1 month). Sixteen patients with SH received L-T4 treatment and, after six months, serum irisin, omentin-1 and other biomarkers were assessed. Serum irisin and omentin-1 were determined using ELISA kits (EK-067-29, Phoenix Pharmaceuticals, Burlingame, CA, USA and RD191100200R, BioVendor, Brno, Czech Republic, respectively).Results: SH cases exhibited significantly higher circulating irisin and lower omentin-1 than controls (p<0.001). In all participants, irisin was positively associated with TSH, anti-TG, HOMA-IR, C-peptide, lipid and inflammatory biomarkers, leptin and cardiovascular risk factors, including Framigham score and apolipoprotein B/apolipoprotein A-I. Irisin was negatively correlated with adiponectin, HDL-C and thyroid hormones. Circulating omentin-1 was negatively correlated with somatometric indices, TSH, anti-thyroid antibodies, metabolic and inflammatory biomarkers, leptin and cardiovascular risk factors, including Framigham score. On the contrary, omentin-1 was positively associated with adiponectin, thyroid hormones and HDL-C. Serum irisin and omentin-1 were independently associated with SH, above and beyond body mass index, thyroid autoimmunity, family history of thyroid disease and cardiometabolic risk factors (p=0.02 and p<0.001, respectively). TSH was an independent predictor of both circulating irisin (p=0.003) and omentin-1 (p<0.001). L-T4 therapy did not reverse considerably hyperirisinemia and hypoomentinemia in treated SH patients (p=0.09 and p=0.07, respectively).Conclusions: Irisin may represent an adipo-myokine counterbalancing a potential, gradual deterioration of lipid metabolism and insulin sensitivity in SH as well as reflecting a protective compensatory mechanism against oxidative muscle and thyroid cell stress. Omentin-1 like adiponectin may exhibit anti-inflammatory and anti-atherogenic properties. Omentin seems to be one of the ‘‘beneficial’’ adipocytokines and a potential biomarker of atherosclerosis risk in SH as well as a future therapeutic target. More mechanistic and prospective studies shedding light on the pathogenetic role of irisin and omentin-1 in SH are needed to confirm and extend these data.Εισαγωγή: Η ιρισίνη αποτελεί μία σχετικά πρόσφατα ανακαλυφθείσα λιπομυοκίνη που εκφράζεται κυρίως στον μυϊκό και στον λιπώδη ιστό. Αναπτύσσει πολύτροπη ενδοκρινική δράση εμπλεκόμενη σε σημαντικές μεταβολικές οδούς που κατευθύνουν τον οργανισμό στην απόκτηση ενός πιο ισορροπημένου μεταβολικού φαινοτύπου. Η ομεντίνη-1 είναι επίσης μία πρόσφατα ανακαλυφθείσα λιποκίνη με ενδοκρινική δράση, που εκφράζεται κυρίως στον σπλαγχνικό λιπώδη ιστό. Παρατηρήθηκε ότι ελαττώνεται σε δυσμεταβολικές καταστάσεις διαδραματίζοντας ενδεχομένως σημαντικό ρόλο στην παθογένεια της αγγειακής αθηρωμάτωσης ως αντιφλεγμονώδης λιποκίνη.Σκοπός: Ο σκοπός της παρούσας διδακτορικής διατριβής ήταν η διερεύνηση των κυκλοφορούντων προαναφερόμενων νεότερων λιποκινών, της ιρισίνης (λιπομυοκίνη) και της ομεντίνης-1, στον υποκλινικό υποθυρεοειδισμό και η μελέτη των πιθανών συσχετίσεών τους με γνωστούς παράγοντες καρδιομεταβολικού κινδύνου.Υλικό και μέθοδοι: Στο πλαίσιο μιας αναδρομικής συγκριτικής μελέτης τύπου ασθενών-μαρτύρων μελετήθηκαν 120 ασθενείς (48 άνδρες και 72 γυναίκες) με υποκλινικό υποθυρεοειδισμό και 120 υγιείς μάρτυρες εξομοιωμένοι ως προς το φύλο, την ηλικία (± 5 χρόνια) και τον μήνα διάγνωσης (± 1 μήνας). Έγινε πλήρης καταγραφή των κλινικών και εργαστηριακών δεδομένων των συμμετεχόντων και προσδιορίστηκαν με ανοσοενζυμικές τεχνικές οι κλασικές λιποκίνες λεπτίνη και αδιπονεκτίνη. Επίσης, προσδιορίστηκαν με ανοσοενζυμικές τεχνικές η κυκλοφορούσα ιρισίνη (ELISA, EK-067-29, Phoenix Pharmaceuticals, Burlingame, USA) και η κυκλοφορούσα ομεντίνη-1 (ELISA, RD191100200R, BioVendor, Brno, Τσεχία). Σε 16 ασθενείς χορηγήθηκε θεραπεία με L-T4 επί εξάμηνο και ακολούθησε κλινικοεργαστηριακή επανεκτίμησή τους. Η στατιστική επεξεργασία των αποτελεσμάτων πραγματοποιήθηκε με το πρόγραμμα IBM-SPSS®v.24.Αποτελέσματα: Οι ασθενείς εμφάνισαν σημαντικά υψηλότερες συγκεντρώσεις ιρισίνης και χαμηλότερες συγκεντρώσεις ομεντίνης -1 συγκριτικά με τους υγιείς μάρτυρες (p<0.001). Σε όλους τους συμμετέχοντες, η κυκλοφορούσα ιρισίνη συσχετίστηκε θετικά με τις παραμέτρους: TSH, anti-TG, HOMA-IR, C-πεπτίδιο, λιπιδαιμικούς και φλεγμονώδεις βιοδείκτες, λεπτίνη, καθώς και με παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένου του δείκτη Framigham και του λόγου ApoΒ/ApoΑ-Ι. Η ιρισίνη συσχετίστηκε αρνητικά με την αδιπονεκτίνη, την HDL-C και τις θυρεοειδικές ορμόνες FT3 και FT4 (p<0.05). Η κυκλοφορούσα ομεντίνη-1 συσχετίστηκε αρνητικά με σωματομετρικούς δείκτες, την TSH, αντισώματα κατά του θυρεοειδή (anti-TG και anti-TPO), μεταβολικούς και φλεγμονώδεις βιοδείκτες, την λεπτίνη καθώς και παράγοντες καρδιαγγειακού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένου του δείκτη Framigham. Αντίθετα, η ομεντίνη-1 συσχετίστηκε θετικά με την αδιπονεκτίνη, τις θυρεοειδικές ορμόνες και την HDL-C (p<0.05). Τόσο η κυκλοφορούσα ιρισίνη όσο και η κυκλοφορούσα ομεντίνη-1 συσχετίστηκαν ανεξάρτητα με τον υποκλινικό υποθυρεοειδισμό μετά από αμοιβαίο έλεγχο για τους παράγοντες εξομοίωσης, το ΒΜΙ, τα αντιθυρεοειδικά αντισώματα, το οικογενειακό ιστορικό θυρεοειδοπάθειας και τους καρδιομεταβολικούς παράγοντες κινδύνου (p = 0.02 και p <0.001 αντίστοιχα). Η TSH ήταν ανεξάρτητος προγνωστικός παράγοντας των μεταβολών τόσο της κυκλοφορούσας ιρισίνης (p=0.003) όσο και της κυκλοφορούσας ομεντίνης-1 (p<0.001). Η θεραπεία με L-T4 μετέβαλε οριακά σημαντικά την υπεριρισιναιμία και την υπομεντιναιμία στους ασθενείς στους οποίους χορηγήθηκε (p=0.09 και p=0.06, αντίστοιχα).Συμπεράσματα: Η ιρισίνη ενδέχεται να αποτελεί μια λιπομυοκίνη που λειτουργεί αντιρροπιστικά σε δυσμεταβολικές καταστάσεις, όπως είναι οι δυσλιπιδαιμίες και η ινσουλινοαντίσταση αντισταθμίζοντας το υφιστάμενο οξειδωτικό stress των μυϊκών και των θυρεοειδικών κυττάρων. Η λιποκίνη ομεντίνη-1 ενδέχεται να λειτουργεί ως αντιφλεγμονώδης «ευεργετικός» βιολογικός παράγοντας αποτελώντας έναν πολλά υποσχόμενο βιοδείκτη εκτίμησης του καρδιαγγειακού κινδύνου στους υποκλινικά υποθυρεοειδικούς ασθενείς. Απαιτούνται περισσότερες και μεγαλύτερες πειραματικές και προπτικές μελέτες προκειμένου να αποσαφηνιστεί πλήρως ο αιτιοπαθογενετικός μηχανισμός της ιρισίνης και της ομεντίνης-1
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Get PDFWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Get PDFWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
koamabayili/VECTRON-author-checklist: VECTRON author checklist
No full textWe have done our best to complete the author checklist relating to the use of animals in the hut study. Note that the objective for the hut study was to evaluate the IRS treatment applications for residual efficacy against Anopheles mosquitoes, including the local An. coluzzii mosquito population. Cows were only used to attract mosquitoes into the huts and no tests were carried out directly on the cows. The author checklist is intended for use with studies where experiments are carried out on animals, which is why we have had such difficulty in completing this for the hut study, as many of the questions do not relate to how the cows were used
- …
