253 research outputs found
<i>Oto są baranki młode</i> – niezwykła paschalna podróż
No full textOto są baranki młode to popularna pieśń liturgiczna, wyrastająca z nurtu odnowy liturgicznej i duszpasterskiej, jaka miała miejsce w środowisku krakowskich dominikanów we wczesnych latach 90. ubiegłego wieku. W artykule zbadane są źródła muzyki oraz tekstu, poczynając od długiego responsorium z końca pierwszego millenium, przez nowy tekst i muzykę powstałe we Francji na początku XX w., aż po kolejną wersję tekstu z Tyńca w lalach 60. i wreszcie nową muzykę skomponowaną w klasztorze krakowskim. Słowa połączone z dominikańską muzyką współtworzą śpiew liturgiczny pełen intensywnych paschalnych odniesień, celebrujący przyjęcie chrztu i Eucharystii. Autor przyrównuje powstanie dominikańskiego połączenia tekstu i motywów muzycznych z najwcześniejszymi śpiewanymi propria Missae w Mszy rzymskiej.Oto są baranki młode is a popular religious song born in the renewed liturgical and pastoral activity of Dominican friars in Kraków in the early 1990s. The sources of the music and text are explored here, beginning with a long responsory at the end of the first millennium, through new text and music in France about 1900, to another textual variant at Tyniec in 1960 and finally new music at Kraków. Text and Dominican music combine to build a religious song with intense paschal overtones celebrating the reception of Baptism and the Eucharist. The author compares the generation of the Dominican mix of text and musical motifs favourably with the earliest Sung Propers of the Roman Mass
Zmartwychwstanie ambony: pomnik pamięci paschalnej i nadziei eschatologicznej. Część druga
No full textRenewed emphasis on the significance of the ambo on the part of the Roman dicastery for divine worship appeared in the context of the Roman rite in the late 1980s and once again in the Jubilee year 2000 but seems to have been overlooked in the vast majority of local churches. The author reviews what he considers to be a gradual restoration of the ambo to its medieval heyday while seeing that same restoration as central in placing the celebration of Christ’s paschal mystery at the heart of the liturgy renewed after Vatican II.Ponowne podkreślenie znaczenia ambony przez rzymską dykasterię ds. Kultu Bożego pojawiło się w kontekście rytu rzymskiego pod koniec lat 80-tych i kolejny raz w roku jubileuszowym 2000, ale wydaje się, że zostało ono przeoczone w większości kościołów lokalnych. Autor opisuje to, co uważa za stopniowe przywracanie ambony do jej średniowiecznej świetności, jednocześnie widząc, że ma ono kluczowe znaczenie dla umieszczenia celebracji misterium paschalnego w centrum liturgii odnowionej po Soborze Watykańskim II
Resurrecting the ambo Part 2: monument of paschal memory and eschatological hope
No full textRenewed emphasis on the significance of the ambo on the part of the Roman dicastery for divine worship appeared in the context of the Roman rite in the late 1980s and once again in the Jubilee year 2000 but seems to have been overlooked in the vast majority of local churches. The author reviews what he considers to be a gradual restoration of the ambo to its medieval heyday while seeing that same restoration as central in placing the celebration of Christ’s paschal mystery at the heart of the liturgy renewed after Vatican II.Ponowne podkreślenie znaczenia ambony przez rzymską dykasterię ds. Kultu Bożego pojawiło się w kontekście rytu rzymskiego pod koniec lat 80-tych i kolejny raz w roku jubileuszowym 2000, ale wydaje się, że zostało ono przeoczone w większości kościołów lokalnych. Autor opisuje to, co uważa za stopniowe przywracanie ambony do jej średniowiecznej świetności, jednocześnie widząc, że ma ono kluczowe znaczenie dla umieszczenia celebracji misterium paschalnego w centrum liturgii odnowionej po Soborze Watykańskim II
Ordinarium Missae & Ordo Missae - notable differences to be maintained in translation?
No full textTwo Latin expressions, Ordo missae and Ordinarium missae, are employed in precise, technical ways in liturgical books and documents of the Roman rite but they are sometimes confused with each other. One has been commonly used when referring to musical compositions of the longer sung texts of the Roman Mass and was used thus in the new chapter of the Institutio Generalis Missali Romani which treats of matters within the competence of Episcopal Conferences. Recent translations of the two Latin expressions in liturgical books for local churches have taken different and even inconsistent routes. Less than ideal translation has affected the rendering of an important new text in the General Instruction regarding the composition of liturgical music and Episcopal Conferences. The author seeks to clarify the usage of the two Latin expressions and how they have been translated differently and inconsistently in major Western languages. He concludes by suggesting there be a consistent approach in the translation of technical terms from Latin into spoken languages.Dwa wyrażenia łacińskie, Ordo missae i Ordinarium missae, są stosowane w precyzyjny, techniczny sposób w księgach liturgicznych i dokumentach obrządku rzymskiego, ale czasem są ze sobą mylone. Jedno było powszechnie używane w odniesieniu do kompozycji muzycznych dłużej śpiewanych tekstów Mszy Rzymskiej i zostało wykorzystane w nowym rozdziale Institutio Generalis Missali Romani, który zajmuje się sprawami podlegającym kompetencjom Konferencji Episkopatu. Niedawne tłumaczenia tych dwóch wyrażeń łacińskich w księgach liturgicznych dla lokalnych Kościołów obrały różne, a nawet niekonsekwentne drogi. Tłumaczenie mniej niż idealne wpłynęło na interpretację nowego ważnego tekstu w „Instrukcji Ogólnej”, dotyczącej kompozycji muzyki liturgicznej i konferencji episkopatów. Autor stara się wyjaśnić użycie obu wyrażeń łacińskich oraz sposób, w jaki zostały przetłumaczone w różny i niespójny sposób w głównych językach zachodnich. Na zakończenie sugeruje jednolite podejście w tłumaczeniu terminów technicznych z łaciny na języki współczesne
Resurrecting the ambo Part 1
No full textThe use of the ambo during the celebration of Mass with a congregation was restored to the Roman rite in 1964, it seemed after centuries of absence. Limited use of the ambo during Mass, or remains of the ambo such as lecterns, had continued interrupted in some Western rite contexts from the Council of Trent until the Second Vatican Council. The reception of the ambo from 1964 was rather modest with respect to its monumental history and symbolic wealth. This was due, no doubt, to the significance and history of the ambo going unnoted in Roman documentation and liturgical books in the years after Sacrosanctum Concilium. Renewed emphasis on the significance of the ambo on the part of the Roman dicastery for divine worship appeared in the context of the Roman rite in the late 1980s and once again in the Jubilee year 2000 but seems to have been overlooked in the vast majority of local churches. The author reviews what he considers to be a gradual restoration of the ambo to its medieval heyday while seeing that same restoration as central in placing the celebration of Christ’s paschal mystery at the heart of the liturgy renewed after Vatican II.Używanie ambony w czasie celebracji Mszy w zgromadzeniu zostało przywrócone w rycie rzymskim w 1964 roku, po, jak się wydawało, nieobecności przez wieki. Ograniczone użycie ambony, lub pozostałości ambony takie jak lektorium (pulpit), podczas Mszy zostało jednak utrzymane bez zrywania kontekstu w niektórych rytach zachodnich, od Soboru Trydenckiego aż do Soboru Watykańskiego II.
Postrzeganie ambony od roku 1964 było skromne w porównaniu z jej monumentalną historią i bogactwem symbolicznym. Ta powściągliwość wynikała bez wątpienia z braku adnotacji w dokumentach rzymskich i księgach liturgicznych po "Sacrosanctum Concilium" o znaczeniu i dziejach ambony. Ponowne podkreślenie znaczenia ambony przez rzymską dykasterię ds. Kultu Bożego pojawiło się w kontekście rytu rzymskiego pod koniec lat 80-tych i kolejny raz w roku jubileuszowym 2000, ale wydaje się, że zostało ono przeoczone w większości kościołów lokalnych. Autor opisuje to, co uważa za stopniowe przywracanie ambony do jej średniowiecznej świetności, jednocześnie widząc, że ma ono kluczowe znaczenie dla umieszczenia celebracji misterium paschalnego w centrum liturgii odnowionej po Soborze Watykańskim II
Resurrecting the ambo Part 1: monument of paschal memory and eschatological hope
No full textThe use of the ambo during the celebration of Mass with a congregation was restored to the Roman rite in 1964, it seemed after centuries of absence. Limited use of the ambo during Mass, or remains of the ambo such as lecterns, had continued interrupted in some Western rite contexts from the Council of Trent until the Second Vatican Council. The reception of the ambo from 1964 was rather modest with respect to its monumental history and symbolic wealth. This was due, no doubt, to the significance and history of the ambo going unnoted in Roman documentation and liturgical books in the years after Sacrosanctum Concilium. Renewed emphasis on the significance of the ambo on the part of the Roman dicastery for divine worship appeared in the context of the Roman rite in the late 1980s and once again in the Jubilee year 2000 but seems to have been overlooked in the vast majority of local churches. The author reviews what he considers to be a gradual restoration of the ambo to its medieval heyday while seeing that same restoration as central in placing the celebration of Christ’s paschal mystery at the heart of the liturgy renewed after Vatican II.Używanie ambony w czasie celebracji Mszy w zgromadzeniu zostało przywrócone w rycie rzymskim w 1964 roku, po, jak się wydawało, nieobecności przez wieki. Ograniczone użycie ambony, lub pozostałości ambony takie jak lektorium (pulpit), podczas Mszy zostało jednak utrzymane bez zrywania kontekstu w niektórych rytach zachodnich, od Soboru Trydenckiego aż do Soboru Watykańskiego II.
Postrzeganie ambony od roku 1964 było skromne w porównaniu z jej monumentalną historią i bogactwem symbolicznym. Ta powściągliwość wynikała bez wątpienia z braku adnotacji w dokumentach rzymskich i księgach liturgicznych po "Sacrosanctum Concilium" o znaczeniu i dziejach ambony. Ponowne podkreślenie znaczenia ambony przez rzymską dykasterię ds. Kultu Bożego pojawiło się w kontekście rytu rzymskiego pod koniec lat 80-tych i kolejny raz w roku jubileuszowym 2000, ale wydaje się, że zostało ono przeoczone w większości kościołów lokalnych. Autor opisuje to, co uważa za stopniowe przywracanie ambony do jej średniowiecznej świetności, jednocześnie widząc, że ma ono kluczowe znaczenie dla umieszczenia celebracji misterium paschalnego w centrum liturgii odnowionej po Soborze Watykańskim II
Transductive Multi-View Zero-Shot Learning
No full text(c) 2012. The copyright of this document resides with its authors.
It may be distributed unchanged freely in print or electronic forms
Oto są baranki młode – an extraordinary paschal journey
No full textOto są baranki młode is a popular religious song born in the renewed liturgical and pastoral activity of Dominican friars in Kraków in the early 1990s. The sources of the music and text are explored here, beginning with a long responsory at the end of the first millennium, through new text and music in France about 1900, to another textual variant at Tyniec in 1960 and finally new music at Kraków. Text and Dominican music combine to build a religious song with intense paschal overtones celebrating the reception of Baptism and the Eucharist. The author compares the generation of the Dominican mix of text and musical motifs favourably with the earliest Sung Propers of the Roman Mass.Oto są baranki młode to popularna pieśń liturgiczna, wyrastająca z nurtu odnowy liturgicznej i duszpasterskiej, jaka miała miejsce w środowisku krakowskich dominikanów we wczesnych latach 90. ubiegłego wieku. W artykule zbadane są źródła muzyki oraz tekstu, poczynając od długiego responsorium z końca pierwszego millenium, przez nowy tekst i muzykę powstałe we Francji na początku XX w., aż po kolejną wersję tekstu z Tyńca w lalach 60. i wreszcie nową muzykę skomponowaną w klasztorze krakowskim. Słowa połączone z dominikańską muzyką współtworzą śpiew liturgiczny pełen intensywnych paschalnych odniesień, celebrujący przyjęcie chrztu i Eucharystii. Autor przyrównuje powstanie dominikańskiego połączenia tekstu i motywów muzycznych z najwcześniejszymi śpiewanymi propria Missae w Mszy rzymskiej
The lord of the entire world : Lord Jesus, a challenge to Lord Caesar?
No full textThe purpose of this thesis is to determine whether in some of Paul's uses of the title K-6ptoq for Jesus, there exists a polemic against the living Roman emperor. After preliminary matters concerning methodology, history of research, and limitations are addressed (chapter 1), the sources for the study are described (chapter 2). Issues surrounding Paul's letters are considered. Then the various literary and non-literary sources which are used to better understand Paul's letters are discussed. The thesis proceeds inductively. Chapter 3 describes aspects of the first century context in which the original readers lived. This is intended to provide a grid to understand Paul's proclamation ofJesus as Lord as close to the first century context as possible. First, forms of emperor worship (imperial cults) are described within the context of Roman religious experience. However, this alone does not provide sufficient context to determine whether a polemic exists. Thus, the role of the emperor in the larger context is also considered. Chapter 4 focuses on the title K-6ptoq and the nature of lordship. First, the meaning, usage, and possible referents are described. The relational nature of the term is emphasised. The wide range of potential referents make it difficult to determine whether a polemic exists. The result is the postulation and defence of a superlative concept of supreme lord which has a restricted referent in a given culture. In chapter 5, the usages of the title for the Julio-Claudian and Flavian emperors are catalogued and it is determined that the living Caesar fills the role of the concept supreme lord in the context of Paul's original readers. Using communication principles from relevance theory, it is demonstrated that an author may include certain contextual clues that would suggest a challenge to the default referent by another. Certain modifiers and structures in the Pauline text lead to the conclusion that in some cases Paul intended a polemic against the living emperor. Specifically, this is suggested for Rom 10: 9; 1 Cor 8: 5-6; 12: 3; Eph 4: 5; Phil 2: 11
The view from the backbench : Irish Nationalist MPs and their work, 1910-1914
No full textAvailable from British Library Document Supply Centre- DSC:DXN065144 / BLDSC - British Library Document Supply CentreSIGLEGBUnited Kingdo
- …
