49 research outputs found
Todd Solondz: Author Not for Everybody
No full textAndrzej Pitrus zastanawia się nad wyjątkowością dokonań Todda Solondza na tle amerykańskiego kina niezależnego. Według autora odmienność ta wynika przede wszystkim z faktu, że reżyser wypracował swój bardzo wyrazisty styl, ale również z tego, że w jego filmach w specyficzny sposób ujawnia się „dyskurs autorski”. Solondz bowiem nie tylko zaznacza swoją obecność w dziele jako zewnętrzny sprawca (jego biografia przenika do fabuły filmu), ale także w swoisty sposób tematyzuje rozmaite warianty wpisania twórcy w dzieło. Dzięki temu jego realizacje bez trudu są rozpoznawane jako „filmy Todda Solondza”. Analizując twórczość tego reżysera, Pitrus wpisuje go (powołując się na rozpoznania Rogera Eberta i Rhondy Liebermann) w nurt „new geek cinema”, którego bohaterowie są nie tylko przegrani, ale też budzą politowanie, odrazę i grozę. Omawiając kolejne filmy reżysera (m.in. Strach, niepokój, depresja /Fear, Anxiety and Depression, 1989/, Witajcie w domu dla lalek /Welcome to the Dollhouse, 1995/, Happiness /1998/, Opowiadanie /Storytelling, 2001/, Palindromy /Palindromes, 2004/), autor dowodzi, że widz z trudem identyfikuje się z ich bohaterami. To właśnie oni są znakiem rozpoznawczym twórczości Solondza. W konkluzjach do artykułu Pitrus stwierdza, że oglądając filmy Solondza w kolejności powstania można w nich dostrzec konsekwentnie rozbudowywany projekt autora, który buduje intrygujący, ale spójny i rozpoznawalny świat. Swój wywód autor kończy znamiennym cytatem z wypowiedzi samego Solondza dotyczącej Opowiadania: Moje filmy nie są dla wszystkich. A zwłaszcza nie dla tych, którym mogłyby się spodobać.Pitrus considers the exceptional place of Todd Solondz work in the American independent cinema. According to the author this exceptional place is the result of the director’s characteristic style, and the author’s discourse visible in his work. Solondz, as the external creator of his film, not only makes his presence in his work visible and explicit (his biography mixes with the story presented in the film), but also explores various ways of writing the author into the project. Thanks to these techniques his work is immediately recognized as “Todd Solondz’s films”. Through the analysis of Solondz’s work, Pitrus, referring to Roger Ebert and Rhonda Liebermann’s works, classifies his films as belonging to the “New Geek Cinema”, whose main characters are not only losers, but arouse pity, disgust, and dread. With the help of further analysis of Solondz’s films (such as Fear, Anxiety and Depression, Welcome to the Dollhouse, Happiness, Storytelling, Palindromes), the author argues that the viewer finds it very difficult to identify with the persons portrayed in the films. And it is precisely they who are so characteristic of Solondz’s work. Pitrus concludes, that by watching Solondz’s films, in the order of their creation, one may observe the development of the author’ s vision - the creation of an intriguing and yet coherent and familiar world. Pitrus concludes his argument with Solondz’s famous quote about his film, the Storytelling: My movies are not for everybody, especially for people who like them
Artists play games
Full text linkAndrzej Pitrus discusses complex relationships between the two worlds - art and computer/games. Numerous artists are looking for inspirations in the world of an interactive entertainment, yet some of them are creating new paths of its development. Some of the artists focus on new and unique interfaces. Others refer to the mechanics of games to create their own interactive works. Bill Viola's The Night Journey is an excellent example of such project. The author also reviews critical games, which are based on the mechanisms easily found in commercial games. Yet, their goal is to deconstruct them, rather than followig well known tracks. Pitrus examines this strategy in the works of a famous studio "Tale of Tales"
An essay which starts in minor, later a light comes up, and in the end It becomes a little scary : on art and the entities making It
No full textAndrzej Pitrus podejmuje problematykę autorstwa dzieła sztuki. Czy wyłącznie człowiek może być twórcą i czy faktycznie zdolność do tworzenia sztuki jest cechą definiującą istotę ludzką? Tekst zawiera dwie części. W pierwszej analizowane są przykłady sztuki tworzonej lub współtworzonej przez zwierzęta. W drugiej autor skupia się na sztuce kreowanej przez maszyny oraz organizmy hybrydowe.Andrzej Pitrus deals with the problem of authorship in art. Can only man be an author? Does being able to create define us as humans? Or is it possible to imagine art created by animals and/or machines? The two parts of the article deal with those questions. Could we go any further and imagine hybrid entities creating art
Takahiko Iimura : early conceptual film and video
Full text linkAndrzej Pitrus discusses works by Takahiko Iimura - one of the most important Japanese conceptual artist, author of numerous performances, films, and videos. The artist was influenced by Western tradition of avant-garde. Yet, in his early works many Japanese elements are present. Takahiko Iimura was always fascinated with communication, and posibilities of translations between languages and visual cultures. The author proposes several interpretations of selected works to expose the most innovative strategies used by Japanes pioneer of media art
„Element animalny”, czyli o zwierzętach w grach wideo…
Full text linkThe article focuses on the representations of animals in video games. Andrzej Pitrus remarks that while there are many examples of animal characters in games, most of them are only acting subjects “disguised” as animals. Few projects try to reconstruct true identity of animals. Yet, the author of the article critically researches interesting attempts made by studios and game designers. Many of them are in fact art projects, but there are also a few realistic animal characters in mainstream games. Recently they have been becoming more and more sophisticated, thanks to the use of new technologies, e.g. motion capture, which provide tools necessary to adequately represent animal behaviours
Let’s play again! : film-like temporalities in video games
Full text linkThe author of the article discusses the problem of time and temporality in video games. Andrzej Pitrus compares recent games with cinema. The problem, raised earlier by other academics, needs revisions because of the new technologies, and new strategies in game design. Video games are getting closer to cinema, not only because of constant improvements of IT, but also because studios are looking for new audiences. Both AAA games and independent productions are discussed
Czas grać jeszcze raz! O nowych parafilmowych strategiach temporalności gier wideo
No full textLet’s Play Again. Film-like Temporalities in Video GamesThe author of the article discusses the problem of time and temporality in video games. Andrzej Pitrus compares recent games with cinema. The problem, raised earlier by other academics, needs revisions because of the new technologies, and new strategies in game design. Video games are getting closer to cinema, not only because of constant improvements of IT, but also because studios are looking for new audiences. Both AAA games and independent productions are discussed
Kevin Smith and His X-World
No full textAutor podejmuje się próby opisu specyficznego świata filmów Kevina Smitha - reżysera często określanego mianem króla kina generacji X. Pitrus zauważa, że swego rodzaju mistrzem dla Smitha był Richard Linklater, autor głośnego filmu Slacker (1991). Jednak w przeciwieństwie do Linklatera, który zaczął poszukiwać także innych tematów, Smith zachował niemal całkowitą konsekwencję i poświęcił się krytycznej obserwacji życia swoich rówieśników. Przegląd fabuł i tematyki filmów pozwala Pitrusowi stwierdzić, że wśród amerykańskich reżyserów niezależnych Kevin Smith w najbardziej konsekwentny sposób odwołuje się do nieco już zapomnianej strategii "złego smaku". Smith poszukuje rozwiązań pozwalających mu dokonać radykalnej, a jednocześnie brikolażowej dekonstrukcji popkultury. Nie tylko sięga po „oswojone” matryce kultury dominującej, by wypełnić je zaskakującą treścią, ale także w sposób programowy szokuje wulgarnością i skatologicznym humorem.Pitrus describes the world presented in films of Kevin Smith - the director often called the king of Generation X. Pitrus notes that Smith's master and inspiration was Richard Linklater, the author of the famous film Slacker (1991). However, in contrast to Linklater, who searched for other themes, Smith consequently observes and shows the life of his contemporaries and peers. Following the analysis of storylines and themes present in films, Pitrus concludes that among American independent directors Kevin Smith most consequently refers to somewhat forgotten strategy of “bad taste”. Smith looks for means which would help him to carry out a radical deconstruction of pop culture. He not only reaches for tamed matrix of dominant culture which he fills with surprising meaning, but in a methodical way shocks with vulgarity and humour
Chris Eyre and Films About Native Americans
No full textAutor podejmuje temat kina mniejszości realizowanego przez artystów wywodzących się z kręgu „native Americans”. Jak zauważa Pitrus, niemal do końca lat 90. XX wieku Indianie byli grupą, której ekranowy obraz był zafałszowany i oparty na stereotypie, zaś ten wywodził się m.in. z klasycznych westernów. Zmianę perspektywy filmowego spojrzenia na mniejszość indiańską przynosi twórczość Chrisa Eyre’a, którego film Sygnały dymne (Smoke Signals, 1998) był pierwszą produkcją fabularną zrealizowaną w całości z udziałem indiańskiej ekipy. Ogromny sukces tego filmu (mierzony licznymi nagrodami i kilkumilionowymi zyskami) przyczynił się do tym silniejszego zaakcentowania kwestii tożsamości Indian. Reżyser przedstawił bowiem swoich bohaterów jako postaci z krwi i kości, a nie jako „figury” definiowane przez etniczne uwarunkowania. Kwestia tożsamości jednostkowej postawiona tu została na pierwszym planie. Pitrus przywołuje również film Czerwoni (Skins, 2002), w którym Eyre w podobny sposób rozkłada akcenty i buduje nowy obraz indiańskiej mniejszości. Autor tekstu podkreśla również, że dwa pierwsze filmy Chrisa Eyre’a przyczyniły się do wygenerowania zainteresowania publiczności tematyką indiańską i zachęciły ją do innego, mniej stereotypowego spojrzenia na tę mniejszość.In the article the author deals with “minority cinema” as made by artists of Native American origins. Pitrus points out that until the end of 1990s Native Americans, or “the Indians” were a group whose popular movie image was false and based on stereotypes rooted in classic westerns. The change of the perspective of the cinematic gaze on the Native American minority was brought about by the films of Chris Eyre, particularly his film Smoke Signals (1998), which was a first ever film to be entirely produced by people of Native American origins. The great success of this film (as measured by numerous prizes and multimillion profits) played a role in stressing the great importance of the Native American identity. The Native Americans in this film are portrayed as real people, with real worries and cares, and not some ethnically determined wax figures. The question of personal identity is central to the film. Pitrus also looks at film Skins (2002) in which Eyre creates a new image of the Native American minority. Pitrus argues that Eyre’s first two films created an interest in films about Native Americans and made possible for viewers to consider the Native Americans in a less stereotypical light
PERSPEKTIF KORAN KOMPAS TERHADAP NILAI TOLERANSI DALAM PEMBERITAAN PILKADA DKI JAKARTA 2017
Full text linkTujuan penelitian ini adalah mendeskripsikan perspektif koran Kompas terhadap nilai toleransi di Indonesia melalui pemberitaan selama masa Pilkada DKI Jakarta tahun 2017. Perspektif koran Kompas itu dilihat melalui penggunaan modalitas dalam pemberitaannya, terutama pada headline dan tajuk rencananya. Penelitian ini memakai pendekatan analisis wacana kritis Halliday (1992) dan Widharyanto (2000). Penelitian ini tergolong ke dalam penelitian deskriptif kualitatif. Hasil penelitian menunjukkan perspektif positif koran Kompas yang setuju atau mendukung nilai toleransi di Indonesia
