207 research outputs found
Şah Cihan Döneminde Babürlü-Osmanlı Diplomatik İlişkileri
No full textBabür döneminden itibaren Babürlü-Osmanlı ilişkilerinin
varlığı bilinmektedir. Bu ilişkiler, taraflardan birinin diğerinden veya her
ikisin birbirinden siyasi bir çıkar beklememesi nedeniyle çok gelişmemişti.
Ancak, Şah Cihan döneminde bu ilişkilerin süreklilik kazandığını görüyoruz. Şah
Cihan, Şiî Safevilerin ele geçirdiği Kandahar’ı geri almak için
Sünni bir ittifak bloğu oluşturmak, Osmanlıları da bu bloğa dahil etmek
istiyordu. Bu şekilde onların askeri veya moral desteğini almayı planlıyordu. Babürlü
hükümdarı, Osmanlılarla diplomatik ilişkiler kurmak suretiyle bu siyasi amaçlarına
erişme yoluna gitti. Bu çalışmanın amacı, Şah Cihan devrinde Babürlü-Osmanlı
diplomatik ilişkilerinin dönemin siyasi atmosferine ve Osmanlı hükümdarının
kullanmış olduğu üsluba göre nasıl şekillendiğini aydınlatmaktır
Şah Cihan dönemi Babürlü devletinin dış politikası
No full text06.03.2018 tarihli ve 30352 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan “Yükseköğretim Kanunu İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun” ile 18.06.2018 tarihli “Lisansüstü Tezlerin Elektronik Ortamda Toplanması, Düzenlenmesi ve Erişime Açılmasına İlişkin Yönerge” gereğince tam metin erişime açılmıştır.Babürlü Devleti'nin beşinci hükümdarı olan Şah Cihan 1628 tarihinde tahta çıktı. Onun dış siyasetteki öncelikli hedefleri, Safevilerden Kandahar'ı almak, Buhara Hanlığı sınırlarındaki atalarına ait toprakları ele geçirmek, Dekken bölgesindeki sultanlıklar üzerinde hakimiyet kurmak ve bu sultanlıkların Safeviler ile olan ilişkisine son vermekti. Bu hedeflerin her birisi doğrudan veya dolaylı olarak Safevi Devleti'ni ilgilendiriyordu. Şah Cihan, Kandahar'a saldırdığında Buhara Hanlığı ile ittifak kurmayı, Buhara Hanlığı'na saldırdığında ise Safevilerin tarafsızlığını sağlamayı amaçlıyordu. Şah Cihan, Kandahar'ı zapt etmek için Safevilere karşı Osmanlı Devleti ve Buhara Hanlığı ile Sünni bir ittifak bloğu kurmaya çalıştı. O, bu Sünni ittifak bloğunu kuramasa da Kandahar'ı ele geçirmeyi başardı. Akabinde atalarının mirası olan toprakları almak için Buhara Hanlığı'na saldırdı. Belh valisi Nezir Muhammed, bu saldırılar karşısında Safevilerden yardım istedi. Şah Cihan bu yardımı engellemek için Şah II. Abbas'a elçiler yolladı ve Belh bölgesinde yaşanan iç huzursuzluklar neticesinde seyyidlerin öldürülmesi gerekçe göstererek bu bölgeye ordusunu gönderdiğini ileri sürdü. Şah Cihan, buna ilaveten Nizamşahlar Sultanlığı'na son verdikten sonra Şiiliği kabul etmiş olan Kutubşahlar Sultanlığı üzerinde baskı kurarak Sünniliği benimsemelerini sağladı. Şii Adilşahlardan ise böyle bir talepte bulunmadı. O, bu iki sultanlığın farklı mezhepleri kabul etmesini sağlayarak onların birbirleri ile ittifak kurmasını engelledi. Diğer yandan bu sultanlıkların farklı mezheplere sahip olması, kendi aralarında ihtilafların doğmasına sebep olacağından Şii Safevilerin onlar üzerindeki nüfuzunu zayıflatacak bir hamleydi. Yukarıda bahsedilen mücadeleler ile Küçük Tibet ve Büyük Tibet ile girişilen mücadeleler Şah Cihan'ın siyasi hedefleri neticesinde vuku bulmuştur. Şah Cihan'ın Portekizliler ve Ahum Krallığı ile olan mücadeleleri ise onun siyasi amaçları doğrultusunda meydana gelmiş hadiseler değildi. Şah Cihan, Babürlü tahtına çıktıktan sonra dış politikada bazı adımlar atmadan önce hedeflerini doğrudan veya dolaylı yoldan ilgilendiren devletlerin içinde bulundukları siyasi ve dini koşulları göz önünde bulundurduğu görülmektedir. Dolayısıyla kendi çıkarları doğrultusunda bu devletlerle kurduğu diplomatik ilişkilerde kullandığı dil de buna göre şekillenmekteydi. Bilhassa dini göndermelere başvurarak kullandığı diplomasi dili, onun siyasi amaçlarına ulaşabilmesi için önemli bir araç olarak karşımıza çıkmaktadır.Shah Jahan, who was the fifth emperor of the Baburid Empire, came to the throne in 1628. His priorities in foreign policy were conquering Kandahar from the Safavids, recapturing the lands on the border of the Khanate of Bukhara, which once belonged to his ancestors, establishing sovereignty over the sultanates in Deccan region and ending their relationships with the Safavids. Each of these objectives concerned the Safavids directly or indirectly. When Shah Jahan attacked Kandahar, his aim was forming an alliance with the Khanate of Bukhara and when he attacked the Khanate of Bukhara his aim was ensuring the neutrality of the Safavids. In order to conquer Kandahar, Shah Jahan tried to form a Sunni alliance with the Ottoman Empire and the Khanate of Bukhara against the Safavids. Even though he could not form this Sunni alliance, he was successful in capturing Kandahar. Subsequently, he attacked the Khanate of Bukhara in order to recapture the lands of his ancestors. Nadr Muhammad, the governor of Balkh asked for help from the Safavids. Shah Jahan sent messengers to Shah Abbas II to avoid this help and he claimed that he sent his army to Balkh region because of the killing of some sayyids, which resulted from the domestic unrest in the region. Furthermore, after putting an end to Nizamshah Sultanate, Shah Jahan put pressure on Kutbshah Sultanate and he ensured that they adopted Sunni Islam; however, he did not ask the same thing from the Shia Adilshahids. He avoided a possible alliance of these two sultanates by ensuring that they have different religious sects. Besides, these sultanates' having different religious sects was a move that would reduce the Shia Safavid influence on them as this situation would cause them to have conflicts with each other. The conflicts mentioned above and the conflicts with Lesser Tibet and Great Tibet were affairs that took place in accordance with Shah Jahan's political goals, yet, the conflicts with the Portuguese and Ahom Kingdom did not occur in line with his political goals. It can be seen that after his accession to the throne, Shah Jahan took into consideration the political and religious conditions of the states that were related to his political goals directly or indirectly before taking any action in foreign policy. As a result, in accordance with his interests, the language he used in his diplomatic relations with these states was shaped accordingly. Particularly the diplomatic language, which he used by resorting to religious references can be seen as means of achieving his political objectives
The custom of naming a place according to the work called Tevârih-i Âl-i Osman by Oruç Bey
Get PDFOsmanlı Beyliği’nin kuruluşundan 100-150 yıl sonra başlayan Osmanlı tarih yazıcılığı, zaman içerisinde oldukça ilerlemiş ve gerek Türk tarihi, gerekse Türk milli kültürü açısından önem taşıyan birçok eser ortaya çıkmıştır. Müverrihler, anlattıkları tarihî olayların yanı sıra gelenekler, görenekler, âdetler, efsaneler, atasözleri gibi milli kültür ürünlerimiz hakkında da bilgiler vermişlerdir. Özellikle yer adları konusunda, bu adlardan bazılarının hâlen yaşadığı göz önüne alındığında, verdikleri bilgiler son derece değerlidir. 15. yüzyılın önemli müverrihlerinden olan Oruç Bey de, adını yüzyıllardır yaşatan ve yaşatmaya da devam edecek olan Tevârîh-i Âl-i Osman adlı eserinde, küçük bir beylikten cihan imparatorluğu olma yolunda ilerleyen Osmanlıların çeşitli yerleşim yerlerine ad vermeleri konusunda tarihî ve değerli bilgiler vermiştir. Nitekim eserde adının veriliş hikâyesi anlatılan yerlerden pek çoğu yeni yeni Türk hâkimiyetine geçmektedir. Bu çalışmanın amacı, bugün yaşayan yer adlarının veriliş nedenlerinin araştırması yapılacağında başvurulması gereken önemli kaynakların başında gelen Oruç Bey’in Tevârîh-i Âl-i Osman adlı eserini toponimi çalışmalarına kazandırmaktır. Eser incelendiği zaman bir yerleşim yerine ad verme geleneğinin 3 başlık altında toplandığını görmekteyiz: 1. Bir olay sonucunda bir yere ad verilmesi: Mezar-ı Türk (Süleyman Şah’ın mezarı), Mezâr-ı Türk (Gündüz Alp ile Ay-togdı’nın mezarları), Taşak Yazısı; 2. Hükümdarın bir sözüne dayanarak bir yere ad verilmesi: Polunya/Ta?rı Yıkdugı Hisarı, kal‘a-i Metîn/Moton; 3. Bir kişinin anısına bir yere adının verilmesi: Karaman vilâyeti, Turgutlu, Koca-ili, İl-begi-oglı burgozı, Kostantin. Çalışma esnasında Oruç Bey’den önce yaşamış olan müverrih Âşık Paşazâde’nin Tevârîh-i Âl-i Osman adlı eseri ile Oruç Bey’in verdiği bilgiler karşılaştırılmıştır.The Ottoman historiography, starts 100-150 years after the
foundation of Beylik Ottoman, had been developed by time and there
were many literature works appeared which are so important to Turkish
history and Turkish national culture. Histiographers had given
information about traditions, customs, habits, legends, proverbs in
addition to historical events. Especially on the place names, regarding
to the ones that are stil alive, the knowledge given by them are so
valuable.
Oruç Beg, one of the important historiographer in 15th century,
has given historical and valuable knowledge about giving place names
of Ottomans that had been going to world ruler empire from a little
stereotyped, in the work called Tevârîh-i Âl-i Osman made his name
alive by centuries.
The aim of this study is to bring Tevârîh-i Âl-i Osman by Oruç Beg
that is the most important resource for researching the reason of living
names, to toponomy researches. As the writings analyzed, we see the
naming custom gathered under three topics: 1. Naming with a result of
an event, 2. Naming with a monarch's Word, 3. Naming with memorial
of a person. Tevârîh-i Âl-i Osman by historiographer Âşık Paşazâde –
lived before Oruç Beg were compared during the study
A New Perspective on the Origins of Yusuf Adil Shah, Founder and First Ruler of the Adil Shahi Sultanate
No full textThe Adil Shahi Sultanate was an important state founded in 1489 by Yusuf Adil Shah in the Deccan region of India, centered in Vijayapura. The sultanate witnessed eight different rulers until it was destroyed by the army of Babur in 1686. Some researchers generally base their studies on Muhammad Qasim Hindu Shah’s work titled Ferishtah’s History of Deccan, which is one of the main sources for this sultanate. According to researchers and based on this resource,Yusuf was the son of the Ottoman ruler Murad II. However, other claims about Yusuf’s lineage appear to have not been included in these studies. Thus, these academic studies can be said to be methodologically incomplete or insufficient. In fact, Fuzuni Astarabadi was another author to write about the sultanate and attributed Yusuf’s origins to the Ottoman ruler Suleiman the Magnificent in his work titled Futuhat-i-Adil Shahi. Another author, Rafiuddin Ibrahim Shirazi, wrote Tazkirat ul-Muluk, in which he attributed Yusuf’s origins to the Aq Qoyunlu Sultan Uzun Hasan. The novel claims about Yusuf’s origins in these works that researchers have ignored necessitate an examination of the issue in full detail. This study analyzes each of these claims by making use of Ottoman and Aq Qkoyunlu chronicles. As a result, the research reveals that the accuracy of these allegations should be questioned. The authors who put forward these claims are assumed to have aimed to strengthen the legitimacy of the sultan of the period due to their own interests or the political circumstances of the sultanate. In this context, the current study has focused on the question of who Yusuf Adil Shah was. As a result, the research has concluded him to have been an ordinary Turk who belonged to the Shiite sect and who’d originally migrated from the city of Save in Iran to the Bahmani lands. The obtained findings provide an important new perspective on Yusuf’s lineage that researchers should take into account
Sultan Hüseyin Baykara’nın Timurlu Devleti Tahtına Çıkmasından Sonra Timurlu Soyundan Bazı Mirzalar ile Giriştiği Mücadeleler
No full textTimurlu hükümdarı Sultan Ebu Said Han’ın vefatından sonra Mirza Hüseyin Baykara, Herat’ta tahta çıktı. Baykara, tahta çıktıktan sonra Horasan ve Harezm bölgesini kendi kontrolünde tutmaya çalıştı. O, bir taraftan da Ebu Said Han’ın vefatı sonrasında daha önceden kendilerine verilmiş olan topraklarda mahalli hanedanlıklar olarak bağımsız hareket eden diğer Timurlu mirzalarıyla mücadele içerisinde oldu. Bu çalışmada Sultan Ebu Said Han’ın vefatı sonrasında Mirza Hüseyin Baykara’nın diğer Timurlu mirzalarıyla olan mücadeleleri anlatılacaktır
Azerbaijan and Azerbaijanis in the short story book of Cihan Aktaş titled
Get PDFDüşünce, inceleme kitaplarıyla olduğu kadar öyküleriyle de tanınan Cihan Aktaş, 1992 – 2009 yılları arasında dokuz öykü kitabı yayımlamıştır. Özellikle Azize’nin Son Günü (1997) adlı öykü kitabında olmak üzere, öykülerinde Azerbaycan’dan ve Azeri Türklerinden bahseden yazar, bu metinlerde gerek Azeri Türklerinden ilginç portreleri edebiyatımıza kazandırmakta, gerekse Azerbaycan kültürüyle, folkloruyla, sosyal ve siyasi hayatıyla, ekonomik şartlarıyla ilgili önemli bilgiler aktarmaktadır. Ayrıca başta Baku olmak üzere Azerbaycan coğrafyasına ve çevre bölgelere ilişkin izlenimlerini öyküleştirmektedir. Bu makalede, Cihan Aktaş’ın Azize’nin Son Günü adlı öykü kitabına yansıyan Azerbaycan ve Azeri Türkü imgesi/algısı incelenmeye çalışılacaktır.Cihan Aktaş who is known by his books of thought and review as well as short stories published nine short story books between 1992 and 2009. The author, who refers to Azerbaijan and Azerbaijanis, especially in his short story book titled the Last Day of Azize (1997), either brought interesting portraits of Azerbaijani Turks in these texts or conveyed important information related to the culture, folklore, social and political life and economical conditions of Azerbaijan. He also narrated his impressions related to Azerbaijan geography and environmental area, especially to Baku. In this article, we will attempt to understand image/perception of Azerbaijan and Azerbaijanis reflecting on the book of Cihan Aktaş titled “the Last Day of Azize”
Cihan Aktaş’ın "Azize’nin Son Günü" adlı öykü kitabında Azerbaycan ve Azeriler
Get PDFDüşünce, inceleme kitaplarıyla olduğu kadar öyküleriyle de tanınan Cihan Aktaş, 1992 – 2009 yılları arasında dokuz öykü kitabı yayımlamıştır. Özellikle Azize’nin Son Günü (1997) adlı öykü kitabında olmak üzere, öykülerinde Azerbaycan’dan ve Azeri Türklerinden bahseden yazar, bu metinlerde gerek Azeri Türklerinden ilginç portreleri edebiyatımıza kazandırmakta, gerekse Azerbaycan kültürüyle, folkloruyla, sosyal ve siyasi hayatıyla, ekonomik şartlarıyla ilgili önemli bilgiler aktarmaktadır. Ayrıca başta Baku olmak üzere Azerbaycan coğrafyasına ve çevre bölgelere ilişkin izlenimlerini öyküleştirmektedir. Bu makalede, Cihan Aktaş’ın Azize’nin Son Günü adlı öykü kitabına yansıyan Azerbaycan ve Azeri Türkü imgesi/algısı incelenmeye çalışılacaktır.Cihan Aktaş who is known by his books of thought and review as well as short stories published nine short story books between 1992 and 2009. The author, who refers to Azerbaijan and Azerbaijanis, especially in his short story book titled the Last Day of Azize (1997), either brought interesting portraits of Azerbaijani Turks in these texts or conveyed important information related to the culture, folklore, social and political life and economical conditions of Azerbaijan. He also narrated his impressions related to Azerbaijan geography and environmental area, especially to Baku. In this article, we will attempt to understand image/perception of Azerbaijan and Azerbaijanis reflecting on the book of Cihan Aktaş titled “the Last Day of Azize”
THE POET’S WORLD İS THE WORLD OF POETRY: UNLOCKİNG THE DOORS OF EASTERN LİTERATURE, FROM IQBAL TO RUMİ
No full textBu makalede Rusya Bilimler Akademisi Şarkiyat Enstitüsü araştırmacılarından Prigarina Natalya İlyiçina ve Anna Aronovna Suvorova’nın hazırlamış olduğu; “Mir poeta - Eto mir poezii: Stat’i i Oçerki ” (Şairin dünyası şiirin dünyasıdır: Makaleler ve denemeler) kitabının incelenmesi ve tanıtımı yapılacaktır. Bu kitaptaki koleksiyon, yazarın Doğu edebiyatı eleştirisi alanında uzun yıllara dayanan yaratıcı faaliyetini özetlemektedir. Makaleler/ denemeler tarih, poetika, üslup bilimi, edebiyatın teorik sorunları, klasik Fars, Urdu, Hint-Fars edebiyatlarının şiirsel söyleminde dini ve felsefi öğretilerin rolüne ayrılmıştır. Şairlerin dünyaları, İslam kültürünün vazgeçilmezi olan sanat ve dinî-felsefi ilkelerin bütünlüğü yahut birliği içinde ortaya çıkmaktadır. Urdu - Fars şiirinin önemli isimleri olan İkbal, Galib, Cami, Hafız, Amir Hüsrev, Rumi’nin eserleri, klasik İslam edebiyatları geleneği ve dünya edebiyatındaki önemi ışığında incelenmektedir. Tipolojik karşılaştırmalar yapılmasına olanak sağlanmaktadır. İkbal ve Aleksandr Blok veya Mirza Galib, Marina Tsvetayeva ile Joseph Brodsky gibi birbirinden uzak yazarların yakınlaşmaları karşılaştırmalı olarak incelenmektedir. Eserdeki şiir dünyası, Küçük Asya’dan Hint-Pakistan alt kıtasına, İran ve Orta Asya’ya kadar geniş bir bölgeyi kapsamaktadır. Bu deneme ve makaleler, İranlı akademisyenler ile Hintologların yanı sıra şiir, İslam, Tasavvuf, Doğu felsefeleriyle ilgilenen geniş bir okuyucu kitlesine yöneliktir.This article will review and introduce the book "Mir poeta - Eto mir poezii: Stat’i i Ocherki" (The Poet’s World is the World of Poetry: Articles and Essays), prepared by researchers Natalya Ilyichina Prigarina and Anna Aronovna Suvorova from the Institute of Oriental Studies of the Russian Academy of Sciences. This collection summarizes the authors’ many years of creative activity in the field of Eastern literary criticism. The articles and essays are devoted to history, poetics, stylistics, theoretical issues of literature, and the role of religious and philosophical teachings in the poetic discourse of classical Persian, Urdu, and Indo-Persian literatures. The worlds of the poets emerge within the unity or integration of artistic and religious-philosophical principles, which are indispensable to Islamic culture. The works of significant figures in Urdu and Persian poetry, such as Iqbal, Ghalib, Jami, Hafez, Amir Khusrow, and Rumi, are examined in the light of the tradition of classical Islamic literatures and their importance in world literature, allowing for typological comparisons. Comparative analyses of the rapprochement between distant writers like Iqbal and Aleksandr Blok or Mirza Ghalib and Marina Tsvetaeva, or Joseph Brodsky, are also conducted. The world of poetry covered in this work spans a wide region from Asia Minor to the Indian-Pakistani subcontinent, Iran, and Central Asia. These essays and articles are aimed at a broad audience interested in poetry, Islam, Sufism, and Eastern philosophies, including Iranian academics and Indologists
Estimation of Exterior Parameters of Sensor Combination for Efficient 3D Modeling
No full textISPRS-Commission V Mid-Term Symposium on Close Range Image Measurement Technique -- JUN 21-24, 2010 -- Newcastle upon Tyne, ENGLANDLaser scanning is the latest method to collect 3D spatial data and modelling. It becomes more and more popular in engineering applications such as 3D modeling, deformation analysis, reverse engineering and urban planning. However, laser scanners are not sufficient on their own for 3D surveying and modeling. It should be used together with the photogrammetric data especially in the orientation of point clouds, measurement of the non-scanning areas, and texture mapping. This task needs the combination of range sensor and image sensor. The sensor combination like this is a very efficient and flexible system for close-range measurement applications. Most of the laser scanners include integrated camera but most of them are low resolution and they can not be removed independent from the scanner. Therefore high resolution camera should be mounted to the laser scanner. In this study we consider mounting a camera onto laser scanner and estimating exterior parameters with strong control methods. We also made experimental studies by using exterior parameters.ISPRS CommissScientific and Technological Research Council of Turkey ( TUBITAK)Turkiye Bilimsel ve Teknolojik Arastirma Kurumu (TUBITAK); "Foreign Research Scholarship Program" to Cihan ALTUNTAS; Vienna University of Technology; Scientific Research Found of The Selcuk University ( BAP)We would like to thank The Scientific and Technological Research Council of Turkey ( TUBITAK) for the financial support they have provided as a part of "Foreign Research Scholarship Program" to Cihan ALTUNTAS to the carried out this study in Vienna University of Technology. In addition author Cihan ALTUNTAS thanks Scientific Research Found of The Selcuk University ( BAP) to financial support to attend this scientific event
ÂDİLŞÂHÎLER SULTANI YUSUF ÂDİLŞÂH’IN ŞİİLİK SİYASETİ
No full textAlthough the sources express different opinions about Yusuf’s origin, they agree that he was a Shiite of Turkish origin and went to Ardabil in her childhood and became a disciple of Sheikh Safiyuddin. On this visit, Yusuf promised to spread the Shiite sect if Khidr granted him sovereignty. He lived in Save for a while during his childhood and received an education in accordance with the principles of Shiism. He traveled to India with the guidance of Hadrat Khidr, who appeared in his dream while he was in Shiraz, and joined the Behmenid court. Yusuf, who was appointed to various administrative and military posts, while he was the governor of Bicapur, gained independence by having a khutbah read in his name here in 1489 and established the sultanate of the Adilshahids. However, soon, with the instigation of the Bahmenis, some local forces attacked the Adilshahi lands and captured some castles. Yusuf encouraged his entourage by telling them that they would be successful against the enemy with the help of the spiritual figures of Shiism. After the victory, in a meeting with some statesmen, he said that in his dream, Khidr had given him the good news of his sultanate and promised to declare Shiism as the official sect in case of its realization. He even stated that the negative events occurred because he did not keep his promise. With this approach, he legitimized his desire to recognize Shiism as the official sect. Yusuf emphasized that, despite some objections at the meeting, he had promised this to God on this matter and that he had granted him a state. He based his aim of officially recognizing Shiism on spiritual grounds, and after a while declared Shiism as the official sect. Sunnis were granted freedom of worship. He did not go to extremes like Shah Ismail, who declared Shiism as the official sect in Iran in the same years. However, he had broken the power of some influential Sunni emirs or had their activities controlled. With his Shi’ite policy, Yusuf tried to break the people’s ties with the Sunni Behmanids to whom they had once belonged.In this study, it has been tried to reveal the politics of Yusuf during his early acquaintance with the Shiite sect, his adoption of this sect and his declaration of it as the official sect of the state he founded
- …
