1,721,051 research outputs found
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Full text link“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Evaluation of Some Lung-Specific Epithelial and Endothelial Damage Biomarkers in the Determination of Lung Damage in Cats with Acute Respiratory Disease
No full textThe primary aim of the present project was to evaluate the utility of some lung-specific
biomarkers of epithelial and endothelial damage for to determine the presence of lung injury in cats
with acute respiratory disease. The secondary aim was to determine which of these biomarkers have
reliable diagnostic significance in the diagnosis of the disease.
The material of this study consisted of 40 cats with acute respiratory distress syndrome (ARDS)
and 20 healthy cats of different breeds and ages. In cats with acute respiratory distress syndrome
(ARDS), acute onset of respiratory distress (72 hours), tachypnea and difficult breathing at rest, costal
abdominal or abdominal respiratory type, crackling or wet rales on auscultation were determined. In
cats with pneumonia, some areas of the lung could not be adequately sounded during auscultation.
Thoracic radiographs showed bilateral diffuse infiltrate in the lung lobes. Blood samples with and
without anticoagulant were taken once from all cats. Complete blood count was performed from the
blood sample with K-EDTA. Blood gas measurement was performed in heparinized blood samples.
Endothelin-1 (ET-1), asymmetric dimethylarginine (ADMA), surfactant-D (SP-D), sE-selectin, nitric
oxide (NO), growth differentiation factor-15 (GDF-15) and interleukin-6 (IL-6) levels were measured
in serum by ELISA kit.
Of fourty cats with ARDS, 23 recovered and 17 died. No statistically significant difference
was observed in blood gas parameters. There was a significant increase in serum ET-1, SP-D, sEselectin, IL-6 and GDF-15 concentrations in cats with acute respiratory distress syndrome. There was
also a significant increase in granulocyte (Gra) and monocyte (Mon) counts in cats with ARDS.
In conclusion, serum concentrations ET-1, IL-6, sE-selectin, SP-D and GDF-15, which are
biomarkers of acute lung and endothelial injury, were significantly increased in ARDS patients. It was
determined that ET-1, sE-selectin, SP-D and GDF-15 biomarkers have usable and reliable diagnostic
value in the determination of acute lung injury.Sunulan projenin birincil amacı, akut solunum yolu hastalıklı kedilerde akciğer hasarının
varlığını belirlemek için akciğere özgü bazı epitelyal ve endotelyal hasar biyobelirteçlerin
kullanılabilirliğini değerlendirmektir. İkincil amacı ise hastalığın teşhisinde bu biyobelirteçlerden
hangilerinin güvenilir diagnostik öneme sahip olduğunu ortaya koymaktadır.
Bu araştırmanın materyalini, farklı ırk ve yaşlarda 40 Akut solunum sıkıntı sendromlu (ARDS)’li
ve 20 sağlıklı kedi oluşturdu. Akut solunum sıkıntı sendromlu kedilerde akut başlangıçlı solunum
güçlüğü (72 saat), taşipne ve dinlenme esnasında zor nefes alma, kosta abdominal ya da abdominal
solunum tipi, oskultasyonda çıtırtı veya yaş raller belirlendi. Pnömonili kedilerin akciğerinin bazı
bölgelerinden oskültasyonda ses alınımı (afoni) yeterince duyulamadı. Toraks radyografilerinde akciğer
loplarında bilateral yaygın infiltrat oluşumu gözlemlendi. Tüm kedilerden bir kez antikogulantlı ve
antikoagulantsız kan örneği alındı. K3-EDTA’li kan örneğinden tam kan sayımı yapıldı. Heparinli kan
örneklerinde kan gazı ölçümü yapıldı. Serumdan endotelin-1 (ET-1), Asimetrik dimetilarjinin (ADMA),
sürfaktan-D (SP-D), sE-selektin, nitrik oksit (NO) büyüme farklılaşma faktör-15 (GDF-15) ve
interlökin-6 (İL-6) düzeyleri ELİSA kiti ile ölçüldü.
ARDS’li 40 kedinin uygulanan tedavi ile 23’u iyileşirken, 17’si öldü. Kan gazı parametrelerinde
istatistiki açıdan farklılık gözlenmedi. Akut solunum sıkıntı sendromlu kedilerin serum ET-1, SP-D, sEselektin, İL-6 ve GDF-15 konsantrasyonlarında önemli artış belirlendi. Ayrıca ARDS’li kedilerin
granülosit (Gra) ve monosit (Mon) sayısında anlamlı artış tespit edildi.
Sonuç olarak ARDS’li akut akciğer ve endotel hasar biyobelirteçlerinden serum ET-1 İL-6, sEselektin, SP-D ve GDF-15 konsantrasyonlarının önemli oranda arttığı belirlendi. Akut akciğer hasarının
belirlenmesinde ET-1, sE-selektin, SP-D ve GDF-15 biyobelirteçlerin kullanılabilir ve güvenilir
diagnostik değere sahip olduğu tespit edildi
Evaluation of intestinal-fatty acid binding protein, trefoil factor 3, intestinal smooth muscle actin and intestinal alkaline phosphatase in determination of intestinal damage in dogs with isosporiosis
No full textBu çalışmanın amacı, isosporiozisli köpeklerde bağırsak epitel hasarının varlığını belirlemede bağırsak hasar biyobelirteçlerinin önemini araştırmaktır. Bu araştırmanın materyalini, farklı ırk ve cinsiyette 2 ile 6 aylık yaş aralığında 30 adet isosporiozisli (deneme grubu) ve 10 adet sağlıklı (kontrol grubu) olmak üzere 40 köpek oluşturdu. Hastalığın teşhisi, isosporiozisden şüphe edilen köpeklerden alınan dışkı örneklerinin mikroskobik muayenesi ile isospora ookistlerinin görülmesi ile kondu. Tüm köpeklerden vena sefalika veya sefhana'dan antikoagulantlı ve antikoagulantsız kan örnekleri alındı. Antikoagulantlı kan örneklerinden kan sayımı yapıldı. Serum intestinal-yağ asidi bağlayıcı protein (İ-FABP), trefoil faktör 3 (TFF-3), intestinal alkalen fosfataz (İAP) ve gama-bağırsak düz kas aktin (ACTG2) düzeyleri enzime bağlı immunosorbent analiz (ELİSA) test kitleri ile ölçüldü. İsosporiozisli köpeklere trimetoprim-sulfadimidin kombinasyonu (50 mg/kg/gün) ve destekleyici tedavi 6 gün süreyle uygulandı. 30 izosporiozisli köpeğin 28'i iyileşirken, 2'si öldü. İsosporiozisli köpeklerde halsizlik, depresiflik, ateş, kusma, karın ağrısı, mukoid ve kanlı ishal belirlendi. İsosporiozisli köpeklerde serum İ-FABP, İAP, TFF-3 ve ACTG2 düzeylerinin sağlıklı köpeklere göre önemli oranda yüksek olduğu belirlendi. Ayrıca total lökosit sayı (WBC) ve granülosit (Gran) sayısında artış belirlenirken, eritrosit sayısı (RBC), hemotokrit (Hct) ve hemoglobin (Hgb) düzeylerinde azalma tespit edildi. Sonuç olarak, bu çalışmada İ-FABP, İAP, TFF-3 ve ACTG2 biyobelirteçleri, köpeklerde izosporiozise bağlı oluşan bağırsak epitel hasarını belirlemek için yararlı ve güvenilir biyobelirteçler olduğu ortaya kondu.The objective of present study was to investigate the potential use of selected intestinal damage biomarkers to determine the presence of intestinal epithelial damage in dogs with isosporiosis. The materials of this study were 40 dogs (2-6 months old) of different breeds and genders, including 30 isosporiosis infected dogs (experimental group) and 10 healthy (control group) dogs The disease was diagnosed by microscopic examination of feces samples taken from suspected dogs with the appearance of isospora oocytes. Blood samples with and without anticoagulants were taken from all dogs through V. cephalica or V. Cephana. Complete blood cell count (CBC) was measured from blood samples with anticoagulant. Serum intestinal-fatty acid-binding protein (I-FABP), trefoil factor 3 (TFF-3), intestinal alkaline phosphatase (IAP), and gamma-enteric smooth muscle actin (ACTG2) levels were determined by enzyme-linked immunosorbent analysis (ELISA) test kits. At the end of the standard treatment protocol, 28 of 30 dogs with isosporiosis recovered while two dogs died. Fatigue, depression, fever, vomiting, abdominal pain, and mucoid and bloody diarrhea were detected in dogs with isosporiosis. Serum I-FABP, IAP, TFF-3, and ACTG2 levels were found to be significantly higher in dogs with isosporiosis compared to healthy dogs. Moreover, the total numbers of leukocytes (WBC) and granulocytes (Gran) increased while the levels of erythrocytes (RBC), hematocrit (Hct), and hemoglobin (Hgb) were decreased. In conclusion, this study showed a significant increase in serum I-FABP, IAP, TFF-3, and ACTG2 levels in dogs with isosporiosis. These biomarkers were found to be useful and reliable to determine the extent of intestinal epithelial damage caused by isosporiosis infection in dogs.Bu araştırma Selçuk Üniversitesi Bilimsel Araştırma ile Projeleri Koordinatörlüğü (SÜBAP) tarafından 20202003 proje numarası ile desteklenmiştir
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Full text linkWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
Determination of Some Environmental Allergens Playing a Role in the Etiology of Canine Atopic Dermatitis and Investigation of the Relationship Between Atopic Dermatitis and Intestinal Damage
No full textBu çalışmanın amacı, köpeklerin atopik dermatitisin etiyolojisinde yaygın olarak hangi çevresel
alerjenlerin rol oynadığını belirlemek, özellikle köpeklerin atopik dermatitisi ile bağırsak epitel hasarı
arasında bir ilişkinin olup olmadığını seçilmiş bağırsağa özgü hasar biyobelirteçleri ile ortaya
koymaktır.
Bu araştırmanının materyalini, farklı ırk ve yaşlarda 26 atopik dermatitisli ve 10 sağlıklı köpek
oluşturdu. Atopik dermatitisli köpeklerde orta veya şiddetli kaşıntı, çene altı, ağız ve göz çevresi, boyun,
bacaklarda, sırt ve göğüste, kuyrukta, karın altı ve göğüs girişinde değişik çaplarda kızarıklık, ödem ve
tüy dökülmesi gözlemlendi. Atopik dermatitisin teşhisi için köpeklere çim polen karışımı, kokulu çayır
otu, buğday tozu, küf akarı ve ev tozu akarı alerjen solüsyonu 0.05 mL intradermal enjekte edildi. Tüm
köpeklerden bir kez antikogulantlı ve antikoagulantsız kan örneği alındı. Antikogulantlı kan örneğinden
tam kan sayımı yapıldı. Serumdan bağırsak yağ asidi bağlayıcı protein (İ-FABP), bağırsak alkalen
fosfataz (İAP), bağırsak trefoil faktör 3 (İTFF3), immunoglobulin E (İgE), interlökin-4 (İL-4) ve
interlökin-13 (İL-13) düzeyleri ölçüldü.
Alerjen test yapılan 26 köpeğin 16’sında küf akarına, 10’nunda kokulu çayır otuna, 8’sinde ev tozu
akarına, 5’inde buğday tozuna ve 5’inde çim polen karışımı alerjenlerine duyarlı olduğu görüldü. Atopik
dermatitisli köpeklerin serum İAP, İTFF3, İgE, IL-4 ve İL-13 önemli artış belirlendi. Ayrıca monosit
(Mon) ve eozinofil (Eos) sayısında önemli artış tespit edildi.
x
Sonuç olarak köpeklerin atopik dermatitisin etiyolojisinde başta küf akarı olmak üzere, ev tozu
akar, çim polen karışımı, kokulu çayır otu, buğday tozu alerjenleri önemli rol oynadığı ortaya kondu.
Bununla birlikte atopik dermatitisli köpeklerde serum İTFF-3, İAP, İgE, İL-4 ve İL-13 düzeylerinin
önemli oranda arttığı belirlendi. Özellikle İTFF-3 ve İAP biyobelirteç konsantrasyonlarının yüksek
olması, bağırsak epitelinde hasar oluştuğu ve bu hasarı onarmak için bu belirteçlerin bağırsaklardan
yoğun salınımı ilgili olabilir. Belki de atopik dermatitisin oluşumunda bağırsaklarda oluşan hasar
yerlerinden alerjen maddelerin organizmaya girişi atopik dermatitise zemin hazırlamış olabileceği
düşüncesine varıldı.The aim of this study was to determine which environmental allergens commonly play a role
in the etiology of canine atopic dermatitis and, in particular, to determine whether there is an association
between canine atopic dermatitis and intestinal epithelial damage using selected gut-specific damage
biomarkers.
The material of this study consisted of 26 dogs with atopic dermatitis and 10 healthy dogs of
different breeds and ages. Dogs with atopic dermatitis showed moderate to severe itching, redness,
edema and hair loss of varying sizes under the chin, around the mouth and eyes, neck, legs, back and
chest, tail, under the abdomen and at the entrance to the chest. For the diagnosis of atopic dermatitis,
dogs were injected intradermically with 0.05 ml of grass pollen mixture, fragrant meadow grass, wheat
dust, mold mite and house dust mite allergen solution. Blood samples with and without anticoagulant
were taken once from all dogs. Complete blood count was performed from the blood sample with
anticoagulant. Intestinal fatty acid binding protein (I-FABP), intestinal alkaline phosphatase (IAP),
intestinal trefoil factor 3 (ITFF3), immunoglobulin E (IgE), interleukin-4 (IL-4) and interleukin-13 (IL13) levels were measured in serum. Of the 26 dogs tested for allergens, 16 were found to be sensitive
to mold mites, 10 to scented meadow grass, 8 to house dust mites, 5 to wheat dust and 5 to grass pollen
mix aller gens. In dogs with atopic dermatitis, a significant increase in serum İAP, ITFF3, IgE, IL-4 and
IL-13 was determined. There was also a significant increase in monocyte (Mon) and eosinophil (Eos)
counts.
As a result, it was revealed that mold mite, house dust mite, grass pollen mixture, fragrant
meadow grass, wheat dust allergens play an important role in the etiology of atopic dermatitis in dogs.
However, serum levels of ITFF-3, IAP, IgE, IL-4 and IL-13 were significantly increased in dogs with
atopic dermatitis. The high levels of ITFF-3 and IAP biomarkers were related to intestinal epithelial
damage and intensive release of these markers from the intestines to repair this damage, and perhaps
the entry of allergenic substances into the organism from the damage sites in the intestines in the
formation of atopic dermatitis may have prepared the ground for atopic dermatitis
The investigation on heart biomarkers and coagulation profiles in the dogs with parvoviral enteritis
No full textBu çalışmanın birinci amacı, köpeklerin parvoviral enteritinde kalp biyomarkırları ve pıhtılaşma profilindeki değişimleri belirlemek, hastalığın tanı ve prognozunda bu parametrelerin önemini ortaya koymaktır. İkinci amacı ise enterit formunda miyokart hasarı gelişip gelişmediğini kalp biyomarkırları ile belirlemektir. Bu çalışmanın materyalini yaşları 1,5 ile 6 ay, canlı ağırlıkları 5-15 kg arasında değişen 27 parvoviral enteritli (deney grubu) ve 6 sağlıklı köpek (kontrol grubu) oluşturdu. Parvoviral enteritli köpeklerde anoreksi, ateş, depresyon, latherji, kusma ve kanlı diyare belirlendi. Köpeklerin parvoviral enfeksiyonu dışkı parvovirus antijeni testi ile doğrulandı. Bütün köpeklerden antikoagulantlı (K3-EDTA, Na-sitratlı ve heparinli) ve antikoagulantsız kan örnekleri alındı ve kalp EKG traseleri çekildi. Parvoviral enteritli köpeklere standart tedavi uygulandı. Bu köpeklerin 23?ü iyileşti, 4?ü ise öldü. Ölen hayvanların histopatolojik muaynesinde hafif veya orta derecede akut miyokardit saptandı. Bütün köpeklerin hemogram ve kan gazları, ICa, Na, K ve laktat ölçümleri yapıldı. Plazma PT, APPT, AT-III, Fibrinojen ve D-dimer düzeyleri ölçüldü. Serum CK-MB, BNP ve kTnI düzeyleri belirlendi. Parvoviral enteritli köpeklerde sağlıklılara göre, lökosit sayısında (P<0,01), MCHC (P<0,05), Hb (P<0,05), HCO3- (P<0,05), BE (P<0,05), K+ (P<0,001) ve ICa++ (P<0,001) seviyelerinde azalma belirlendi.Plazma PT (p<0,001) ve APTT (p<0,001) süreleri, fibrinojen (p<0,001) ve D-dimer (p<0,05) düzeylerinde artış, AT-III (p<0,05) düzeyinde ise azalma tespit edildi. Serum CK?MB (p<0,05) ve BNP (p<0,001) düzeylerinde artış belirlendi. Sonuç olarak köpeklerin parvoviral enteritinde PT, APPT, fibrinojen ve D-dimer düzeylerinde artış, AT-III düzeyinde azalma ve buna ilişkin DİK meydana gelmektedir. Ayrıca parvoviral enteritli köpeklerde plazma CK-MB ve BNP düzeyindeki artış tespit edildi. Gerek CK-MB ve BNP düzeyindeki artış gerekse ölen hayvanların histopatolojik sonucuna göre köpeklerde hemorajik enterit formuyla birlikte akut miyokardit formununda gelişebileceği göz önünde bulundurulmalıdır. Hastalığın tedavisinde standart tedavinin yanında DİK ve akut miyokardite yönelik tedavi planlanmasının ölüm oranını azaltabileceği düşüncesine varıldıThe first aim of this study was to determine the change of coagluation profiles, and heart biomarkers and their importance in the diagnosis and prognosis of the parvoviral enteritis of dogs. The second purpose of the study was to evaluate how importance of heart biomarkers in the development of the possible or potential cardiac injury in the haemorrhagic enterit form of the disease. Twenty seven dogs with parvoviral enterit which are aged between 1,5 and 6 months and weighted between 5 and 15 kg (experiment group) and 6 healthy dogs was used as materials in this study. Anorexia, fever, depression, lethargy, vomiting and haemorrhagic diarrhea in dogs with parvoviral enterit was defined. The parvovirus infection of dogs was confirmed by feaces parvovirus antigen test. The blood samples with and without anti-coagulant from all the dogs were collected, and ECG was recorded. Standard therapy was applied for all patient dogswith parvoviral enterit. Twenty three of these dogs were treated and 4 of them died. Mild or moderate acute myocarditis in the histopathological examination of dead dogs were detected. Hemograms and blood gas analysis, ICa, Na, K and lactate levels were measured. Plasma PT, APTT, AT-III, fibrinogen and D-dimer levels were measured. Serum CK-MB, kTnI and BNP concentrations were determined. BWC (p<0,01), MCHC (p<0,05), Hb (p<0,05), HCO3 (p<0,05), BE (p<0,05), K (p<0,001) and ICa (p<0,001) levels were decreased in the dogs with parvoviral enterit compared with in the healthy dogs. Plasma PT (p<0,001) and APTT ( p<0,001), fibrinogen (p<0,001) and D-dimer (p<0,05) concentrations were increasedin the dogs with parvoviral enterit compared with in the healthy dogs, but also plasma AT-III (p<0,05) level was decreased. Serum CK-MB (p<0,05) and BNP (p<0,001) levels were increased in the dogs with parvoviral enterit compared with in the healthy dogs. As results, in dogs with parvoviral enterit there were increase in PT, APTT, fibrinogen and D-dimer levels, on the other hand there was a decrease on AT III level resulting in DIC. In addition to this an increase was observed on plasma serum CK-MB and BNP levels. Considering the increase on CK-MB and BNP levels a long with results of histopathological dead dogs, it should be taken into account that acute miocarditis also occures simultaneous with hemoragic parvoviral enterit. It was concluded that treatment of DIC and acute myocarditis, in addition to the standard therapy may decrease the dead rate.Bu araştırma Selçuk Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Koorinatörlüğü
tarafından 11102015 proje numarası ile desteklenmiştir
The diagnostic importance of laboratory findings in the diagnosis of diabetes mellitus of rabbits
No full textBu çalışmanın birinci amacı, tavşanlarda iki farklı doz (100 mg/kg-175 mg/kg) alloksan monohidrat ile oluşturulan deneysel diabetes mellitus'un teşhisinde klinik, hematolojik ve biyokimyasal parametrelerdeki değişimlerin değerlendirilmesidir. İkinci amacı ise tavşanlarda alloksan monohidrat ile oluşturulan deneysel diabetes mellitus modelinin uygunluğu ve hastalığın teşhisinde glikoz, glikozile hemoglobin ve fruktozamin'in önemini ortaya koymaktır. Birinci gruptaki tavşanlara (12 adet) 100 mg/kg dozunda, 2. gruptaki tavşanlara (13 adet) 175 mg/kg dozunda alloksan monohidrat vena auricularis'e uygulanarak 3-4 gün içinde diabetes mellitus oluşturuldu. Diyabet oluşan tavşanlarda polidipsi, poliüri ve polifaji şekillendi. Klinik bulgular ikinci gruptaki tavşanlarda daha şiddetliydi. Kan RBC, Hct, Hb, WBC, PLT, MCV ve MCHC değerleri belirlendi. Serum glikoz, fruktozamin, insülin, HbA1c, kolesterol, trigliserid, üre, AST, ALT, fosfor, potasyum ve kalsiyum ölçümleri yapıldı. Her iki gruptaki tavşanlarda serum glikoz, fruktozamin, HbA1c ve trigliserid düzeylerinde (P<0.01, P<0.001) artış, insülin düzeyinde ise (P<0.001) azalma saptandı. Her iki gruptaki tavşanlarda kan RBC, Hct ve Hb değerlerinde (P<0.01, P<0.001) azalma, PLT ve WBC sayısında artış (P<0.05) belirlendi. Sonuç olarak alloksan uygulayarak tavşanlarda deneyesel diabetes mellitus oluşturulmaktadır. 175 mg/kg dozunda alloksan uygulan tavşanlarda klinik ve laboratuvar bulguların daha şiddetli olmaktadır. Hastalıkta serum glikoz, fruktozamin, HbA1c, kolesterol ve trigliserid konsantrasyonlarındaki artışın yanında serum insülin düzeyinde azalma meydana gelmektedir. Ayrıca ikinci gruptaki tavşanlarda normositik normokromik anemi şekillendi. Hastalığın teşhisinde glikoz, fruktozamin ve HbA1c`nin diagnostik indikatör olarak kullanılabileceği kanısına varıldı.The first aim of this study was to evaluate the changes of clinic, hematologic and biochemical parameters in the diagnosis of rabbit with experimental diabetes mellitus induced with two different dosage of alloxan monohidrate (100mg/kg-175 mg/kg). Secondary aim of this study was to determine the importance of glucose, HbA1c and fructosamine in the diagnosis of the disease and the accuracy experimental model of diabetes mellitus induced with alloxan monohidrate. Diabetes mellitus induced 12 rabbits in the first group which injected alloxan monohidrate 100 mg/kg and 13 rabbits in the second group which injected alloxan monohidrate 175 mg/kg via vena auricularis for 3-4 days. Polidypsia, poliuria and poliphagia developed in the diabetic rabbits. Clinical symptoms of disease were more severe in rabbits in the second group. Blood RBC, Hct, Hb, WBC, PLT, MCV and MCHC values were determined. Serum glucose, fructosamine, insulin, HbA1c, cholesterol, triglicerid, urea, AST, ALT, phosphorus, potassium and calcium levels were measured. Serum glucose, fructosamine, HbA1c and triglicerid (P<0.01, p<0.001) concentrations in all groups were increased, insulin level in all groups (P<0.001) was decreased. In addition, blood RBC, Hct and Hb values (P<0.01, P<0.001) were decreased, but PLT and WBC counts (p<0.05) were increased after the experiment. As a result, diabetes mellitus in the rabbits was successfully induced by alloxan monohidrate via intra-venouse route. The clinic and laboratory findings are more severe in the group which injected 175 mg/kg alloxan monohidrate. Serum glucose, fructosamine, HbA1c, cholesterol and triglicerid (P<0.01, p<0.001) concentrations in the all of rabbits with diabetes mellitus were increased, but insulin level in the all of rabbits with diabetes mellitus (P<0.001) was decreased. Moreover, normocytic normochromic anemia in rabbits in the second group was occured. Serum glucose, fructosamine and HbA1c may be more important indicator for diagnosing the diabetes mellitus
Evaluation of Selected Brain Damage Biomarkers in the Determination of Nervous System Damage in Dogs with Nervous Distemper
No full textSunulan çalışmanın birincil amacı, sinirsel formlu gençlik hastalıklı köpeklerde sinir sisteminde oluşan hasar ve boyutunun belirlenmesinde seçilmiş beyin hasar biyobelirteçlerin kullanılabilirliğinin değerlendirilmesidir. İkincil amacı ise beyin hasar biyobelirteçlerinden hangisinin hastalığın teşhisinde güvenilir diagnostik öneme sahip olduğunu tespit etmektir. Bu araştırmanın materyalini, 3 aylık ile 1 yaş aralığında ve farklı ırktan 36 sinirsel formlu gençlik hastalıklı ve 16 sağlıklı köpek oluşturdu. Hastalığın tanısı, klinik bulgular, canine distemper virus antijen testi ve PCR analizi ile kondu. Tüm köpeklerden bir kez antikogulantlı ve antikoagulantsız kan örneği alındı. Ayrıca hasta köpeklerden beyin omurilik sıvı (BOS) alındı. K3- EDTA'li kan örneğinden tam kan sayımı yapıldı. Heparinli kan örneklerinde kan gazı ölçüldü. Serum ve BOS nöron spesifik enolaz (NSE), glial fibriler asitik protein (GFAP), kreatin kinaz-beyin (CK-BB), Adrenomodulin (ADM), Aktivitin A (ACTA), immunoglobulin G (İgG) ve immunoglobulin M (İgM) düzeyleri, köpeğe spesifik ticari ELİSA kiti ile ölçüldü. Sinirsel formlu gençlik hastalıklı köpeklerde konjuktivit, burun ve gözyaşı akıntısı, temporal, göğüs, sırt ve bacak kaslarında miyoklonus (tik), bazı olgularda burun ucu ve taban yastığında hiperkeratoz (Hard-pad) ve epileptik nöbetler gözlemlendi. Sinirsel formlu gençlik hastalıklı 36 köpeğin uygulanan tedavi ile 5'i iyileşirken, 31'i öldü. Kan gazı parametrelerinde istatistiksel açıdan farklılık gözlenmedi. Sinirsel formlu gençlik hastalıklı köpeğin serum NSE, GFAP, CK-B, İgG ve İgM düzeylerinde önemli artış belirlendi. Beyin omurilik sıvı ADM ve ACT düzeyleri, seruma göre daha yüksekti. Ayrıca, sinirsel formlu gençlik hastalıklı köpeklerin total lökosit (WBC), lenfosit (LYM) ve monosit (MON) sayısında anlamlı artış tespit edildi. Sonuç olarak sinirsel formlu gençlik hastalıklı köpeklerin serum NSE, GFAP, CK-BB, İgM ve İgG konsantrasyonlarında önemli artış belirlendi. Beyin omurilik sıvı NSE, GFAP, CK-B, İgM ve İgG konsantrasyonları ve özellikle ADM ve ACTA seviyesi seruma göre daha yüksekti. Beyin hasarının belirlenmesinde NSE, GFAP ve CK-BB biyobelirteçlerin kullanılabilir ve güvenilir diagnostik değere sahip olduğu ortaya kondu.The primary aim of the presented study is to evaluate the usefulness of selected brain injury biomarkers in determining the extent and severity of damage to the brain in dogs with nervous form of distemper. The secondary aim is to determine which of the brain injury biomarkers have reliable diagnostic significance in the diagnosis of the disease. The material of this study consisted of 36 dogs with nervous form of distemper and 16 healthy dogs of different breeds between 3 months and 1 year of age. . The disease was diagnosed by clinical findins, canine distemper virus antigen test and PCR analyses. Blood samples with and without anticoagulant were taken once from all dogs. Cerebrospinal fluid (CSF) was also collected from sick dogs. Complete blood count was performed from the blood sample with K-EDTA. Blood gas measurement was performed in heparinized blood samples. Serum and CSF neuron specific enolase (NSE), glial fibrillary acidic protein (GFAP), creatine kinase-brain (CK-BB), adrenomodulin (ADM), activitin A (ACTA), immunoglobulin G (IgG) and immunoglobulin M (IgM) concentrations were measured with canine-specific commercial ELISA kit. Conjunctivitis, nasal and lacrimal discharge, myoclonus in the temporal, chest, back and leg muscles, hyperkeratosis of the nasal tip and base pad (Hard-pad) in some cases and epileptic seizures were observed in dogs with nervous form of distemper. Of the 36 dogs with nervous form of distemper, 5 recovered after treatment, while 31 died. No statistically significant difference was observed in blood gas parameters. There was a significant increase in serum NSE, GFAP, CK-B, IgG and IgM consantrations in dogs with nervous of distemper. CSF ADM and ACTA A levels were higher than serum levels. In addition, total leukocyte (WBC), lymphocyte (LYM) and monocyte (MON) counts were significantly increased in dogs with nervous form of distemper. In conclusion, a significant increase in serum NSE, GFAP, CK-BB, IgM and IgM concentrations was determined in in dogs with nervous form of distemper. Cerebrospinal fluid NSE, GFAP, CK-BB, IgM and IgM concentrations and especially ADM and ACTA levels were higher than serum. NSE, GFAP and CK-B biomarkers were found to have usable and reliable diagnostic value in determining brain injury.Bu araştırma Selçuk Üniversitesi Bilimsel Araştırma Projeleri Koordinatörlüğü tarafından 21212049 numarası ile desteklenmiştir
- …
