1,278 research outputs found
Lecithocera aenicta Janse 1954
No full text<i>Lecithocera aenicta</i> Janse, 1954 <p>(Fig. 3F)</p> <p> <i>Lecithocera aenicta</i> Janse, 1954: 337. TL: Verulam, South Africa. [TMSA].</p> <p> <b>Adult</b> (Fig. 3F). See also Janse (1954, Pl. 156, Fig. 1). Wingspan 12 <i>–</i> 15 mm.</p> <p> <b>Diagnosis.</b> <i>Male genitalia</i>. See Janse (1954, Pl. 140, Fig. 14- line drawing). Similar to those of <i>Lecithocera myopa</i> but terminal two-thirds of valva parallel-sided and only a little narrower than basal third, whereas in <i>L</i>. <i>myopa</i> the terminal two-thirds of valva are very narrow and tapering. The figure given by Janse (Pl. 151, Fig. 6) is erroneous (see Remarks below).</p> <p> <b>Material examined</b>. Type no. 3349, ♂ (holotype), [South Africa], Verulam, 28 i 1914, Janse, gen. slide no. 5760). Paratypes: 2♂. types no. 3350 (Umkomaas, 22 i 1914, Janse) and 3352 (Pretoria, 16 i 1917, H.G. Breyer); and 1 paratype in NHMUK. Additional specimens in TMSA: 1♂, Port North, 17 i 1917, C.J. Swierstra, gen. slide no. 5635.</p> <p> <b>Distribution</b>. South Africa (Gauteng, KwaZulu-Natal) (Janse 1954).</p> <p> <b>Remarks</b>. Janse (1954) illustrated the male genitalia of the types on Plate 140, Fig. 14, and also on Plate 151, Fig. 6, but they represent two different species. The figure of the former matches well the description of the male genitalia and the latter looks like those of <i>L. ideologa</i> Meyrick, 1937. Additional specimens are placed under the names of these two species; more than 10 under the name of <i>L. aenicta</i> and four under <i>L. ideologa</i> in the collection of TMSA, and they are probably misidentifications of other species (4♂, Knysna, C.P., Garden of Eden, 16–20 i 1955, A.J.T. Janse, gen. slide nos. 2885, 8645, 8662, & 8663; 3♀, same data as preceding specimens; and 1♂, 1♀, same locality, 10–14 i 1955, A.J.T. Janse). The genitalia of these specimens should be re-examined one by one in a future study (the first author had no time to examine all of them, due to the limited time of his visiting period). One male of the series was re-identified as <i>L. ideologa,</i> based on the examination of its genitalia (see the details in the “Remarks” of <i>L. ideologa.</i></p>Published as part of <i>Park, Kyu-Tek & Prins, Willy De, 2019, A review of the Lecithoceridae (Lepidoptera: Gelechioidea) of southern Africa, based on type specimens deposited in the Ditsong National Museum of Natural History (TMSA), with descriptions of three new species, pp. 61-89 in Zootaxa 4623 (1)</i> on pages 70-71, DOI: 10.11646/zootaxa.4623.1.5, <a href="http://zenodo.org/record/3253578">http://zenodo.org/record/3253578</a>
A Cosmopolitan History of Archaeology: The Olov Janse Case
No full textThe life of international archaeologist Olov
Janse (1892–1985) demonstrates the complexity of personal identify formation. Janse
worked in Europe, Scandinavia, South East Asia and North America, spoke many different
languages, controlled many collections of artefacts, changed identity or character at
least five times, and nationality, three times. It is hoped the themes, elucidated
through Janse’s story, will encourage comparisons with, and analyses of, the careers of
other cosmopolitan archaeologists, and instigate an international history of archaeology
focused on mobility, translation and networks, rather than one based on the impact of
archaeology on the development of nation-states. A correction article relating to the abstract and author
affiliation of this publication can be found here: http://dx.doi.org/10.5334/bha.24
Lamida buruensis Janse 1931
No full textLamida buruensis Janse, 1931: 461 (Figs 4, 10) Material examined: India, Sikkim, Dodak, 05.v.2014, 1 ♁, 06.v.2014, 2 ♁, 1 ♀, 24.ix.2014, 8 ♁, Yaksum, 03.v.2014, 1 ♁; Meghalaya, Shillong, 3 ♁, 25.viii.2014; Mizoram, Kawrthah, 1 ♁, 10.ix.2016, Mamit, 08.ix.2016, 1 ♁, 09.ix.2016, 1 ♁, R. Ranjan leg. (Coll. NZCZSI). Diagnosis: Externally, L. buruensis is distinct from all its congeners by the labial palpi with the 2 nd joint being solid (not hollowed out towards the inner side), almost cylindrical, broadest towards the bifurcated tip, whereas in L. mediobarbalis (Janse 1931: pl. 35, fig. 4; pl. 32, fig. 13), L. obscura (Janse 1931: pl. 35, fig. 8; pl. 32, fig. 11) and L. moncusalis (Janse 1931: pl. 30, fig. 19; p1. 35, fig. 3; p1. 32, fig. 9.), the 2 nd joint of the labial palpi is broad, and hollowed out to various lengths with a tuft of long scales originating from the maxillary palpi, forming a fan-like structure (in some specimens protruding well beyond the labial palpi). In the male genitalia, L. buruensis is distinct in the juxta with a single long stout central spine, whereas in L. moncusalis, L. mediobarbalis and L. obscura the juxta bears two processes of different shapes and structures. Distribution: India (Sikkim, Mizoram, Meghalaya) (present study), Indonesia (Janse 1931).Published as part of Ranjan, Rahul, Singh, Navneet & Kirti, Jagbir Singh, 2022, A new genus, three new species and a new species record of Epipaschiinae (Lepidoptera: Pyralidae) from India, pp. 385-394 in Zootaxa 5222 (4) on page 391, DOI: 10.11646/zootaxa.5222.4.7, http://zenodo.org/record/746680
Pseudotelphusa Janse
No full textPseudotelphusa Janse Pseudotelphusa Janse, 1958: 68. Type species: Telphusa probata Meyrick, 1909, by original designation. Sattleria Cãpuşe, 1968 a: 19. Unnecessary replacement name for Pseudotelphusa Janse, 1958. Note: Pseudotelphusa Janse, 1958 is not a junior homonym of Pseudotelphusa Marschall, 1873, which is an incorrect subsequent spelling of Pseudothelphusa Saussure, 1857 (Crustacea), and is therefore invalid and unavailable for purposes of homonymy. Sattleria Cãpuşe also is a homonym of Sattleria Povolný, 1965 (Lepidoptera: Gelechiidae). Klaussattleria Cãpuşe, 1968 b: 80. Unnecessary replacement name for Sattleria Cãpuşe, 1968. Klaussatleria Cãpuşe, 1968 b: 80. Misspelling of Klaussattleria Cãpuşe, 1968 b. Description. Imago (Fig. 60). Labial palpus with third segment slightly shorter than second. Clypeus with ventral margin rounded. Antenna longer than half forewing length. Ocellus present. Posterior area of sitophore with four campaniform sensilla in symmetrical trapezoid; anterior area with five, eight, or nine campaniform sensilla. Forewing (length/width ratio 4.3) with tufts of raised scales; M 1, M 2, and M 3 separate, CuA 1 and CuA 2 present; median fascia transverse or directed from base of costa toward posterior margin. Hindwing (length/width ratio 3.9) with R 5 and M 1 connate, M 2, M 3, and CuA 1 separate. Male abdomen with sternum VIII broadly subrectangular, slightly or deeply emarginate posteriorly; tergum VIII lingulate, with pair of anterolateral hair pencils. Male genitalia (Fig. 31): uncus as long as length of tegumen, tapered apically; gnathos absent; valva with costal part developed, curved dorsad (outwards in slide preparations with vinculum rolled to one side); tegumen basal width/length ratio 1.0; vinculum with pair of processes; phallus slender, base slightly inflated, without cornuti. Female genitalia (Fig. 41): apophyses posteriores about 3 x length of apophyses anteriores; ductus bursae shorter than that in species of Carpatolechia; signum rhomboid with serrate margins, with transverse ridges, anterior ridge sinuous. Larva. Body with black or brown pinacula; head and prothoracic shield pale brown, prothoracic shield with median sulcus (Bland 2002; Braun 1930). Pupa. Maxillary palpi touching or adjacent to genae; antennae adjacent to each other for about 3 x greater distance than the length of visible ends of metathoracic legs; pronotum with the midline length at least 1 / 3 its greatest length; prothoracic legs separated from oculi; if body less than 6 mm in length, abdomen usually lacking setae (Mosher 1916; Patoèka and Turcáni 2005). Diagnosis. Pseudotelphusa species are superficially similar to those of Carpatolechia. Males of Pseudotelphusa are distinguished by absence of a gnathos and an uncus that is as long as tegumen and tapered apically. Hosts. Berberidaceae: Berberis vulgaris L. (P. tessella). Betulaceae: Betula spp. (P. betulella, P. paripunctella). Elaeagnaceae: Hippophae rhamnoides L. (P. paripunctella). Fagaceae: Quercus spp. (P. fuscopunctella, P. istrella, P. palliderosacella, P. paripunctella, P. quercinigracella P. scalella). Myricaceae: Myrica gale L. (P. paripunctella). Rosaceae: Amelanchier canadensis (L.) (P. amelanchierella), Malus spp. (P. incana). (Bland 2002; Braun 1930; Chapman and Lienk 1971; Forbes 1923; Heinemann 1870; Kaitila 1996; Mann 1872; Patoèka 1987; Robinson et al. 2002; Sattler 1980; Zhang 1994). Diversity and distribution. The 14 species of Pseudotelphusa occur in Europe, Asia, and eastern North America (Huemer and Karsholt 1999; Park 1992; Patoèka 1987; Sattler 1960, 1982). Additional species occur in southern Africa (Janse 1958) and possibly in other regions of the world. Carpatolechia Cãpu ş e Carpatolechia Cãpuşe, 1964: 12. Type species: Carpatolechia dumitrescui Cãpuşe, 1964, by original designation, a junior synonym of Tinea decorella Haworth, 1812. Description. Imago (Fig. 61). Labial palpus with third segment shorter than second. Clypeus with ventral margin rounded. Antenna and forewing subequal in length. Ocellus present. Posterior area of sitophore with four campaniform sensilla posterior area in line except right sensillum off-set; anterior area with three or ten campaniform sensilla. Forewing (length/width ratio 3.8) with tufts of raised scales; R 5, M 1, M 2 and M 3 separate, CuA 1 and CuA 2 present (Fig. 8); median fascia present or absent, if present, transverse or directed from base of costa toward posterior margin. Hindwing (length/width ratio 3.4) with R 5 and M 1 stalked, M 2, M 3, and CuA 1 separate. Male abdominal tergum VIII short, lingulate, exceptionally bilobed, with pair of anterolateral hair pencils, some species with additional pair of posterolateral hair pencil, sternum VIII broad, distally rounded. Female abdominal segment VIII with posteriorly rounded lobes. Male genitalia: uncus well developed, elongate, with numerous, large setae laterally; gnathos reduced or absent; tegumen deeply emarginate anteriorly with broadly rounded lateral arms, basal width/length ratio 1.4; costal part of valva slender and digitate or reduced, saccular part of valva 1 / 2 to 3 / 4 length of costal part; phallus without cornuti. Female genitalia: apophyses posteriores about 3 x length of abdominal segment VIII; ostium bursae surrounded by suboval sclerotization; antrum reduced; ductus and corpus bursae well developed; signum subhexagonal to rhomboid, with strongly serrate margins and two transverse ridges. Larva. Body light green, sometimes tinged with pink or red; head and prothoracic shield yellow, light brown, or black; pinacula black (Emmet 2002). Pupa. Less than 6 mm in length; maxillary palpi touching or adjacent to genae; antennae adjacent to each other for about 3 x greater distance than the length of visible ends of metathoracic legs; pronotum with the midline length at least 1 / 3 its greatest length; prothoracic legs separated from oculi; abdomen usually lacking setae (Patoèka and Turcáni 2005). Diagnosis. Carpatolechia species are superficially similar to those of Pseudotelphusa, Teleiodes, and Neotelphusa, but differ by the presence of a well-developed saccular part of the valva and a rounded uncus, which is tapered or notched in the other genera. Hosts. Aceraceae: Acer sp. (C. fugitivella). Anacardiaceae: Cotinus coggygria Scop. (C. decorella), Pistacia spp. (C. decorella), Rhus sp. (C. decorella). Betulaceae: Alnus spp. (C. belangerella, C. proximella); Betula spp. (C. alburnella, C. fugacella, C. notatella, C. proximella). Cornaceae: Cornus mas L. (C. decorella), C. sanguinea (L.) (C. decorella). Corylaceae: Corylus sp. (C. notatella, C. fugitivella). Fagaceae: Quercus spp. (C. decorella, C. fugitivella). Oleaceae: Phillyrea sp. (C. decorella), Fraxinus sp. (C. fugitivella). Rosaceae: Prunus avium L. (C. fugitivella), Pyracantha coccinea L. (C. fugitivella). Salicaceae: Salix spp. (C. notatella). Tiliaceae: Tilia sp. (C. fugitivella). Ulmaceae: Ulmus spp. (C. fugitivella, C. fugacella). (Bradford and Sokoloff 1988; Disqué 1901, 1908; Emmet 1988; Forbes 1923; Huemer 1988; Kasy 1979; Kaitila 1996; Lhomme, [1946]; Sattler 1980, 1982; Robinson et al. 2002). Lhomme ([1946]) also listed Abies alba Mill. (Pinaceae) as one of several hosts of C. decorella in his catalogue of Lepidoptera of France and Belgium. However, this record is questionable because other polyphagous species in Teleiodini are restricted to either coniferous or deciduous hosts, e.g., Exoteleia and Coleotechnites. Thus, Carpatolechia is not included as a coniferous feeder. Diversity and distribution. The sixteen species of Carpatolechia occur in Europe and Asia (Huemer and Karsholt 1999; Huisman and Koster 2000; Park 2000 a). An undescribed species from eastern Canada was found in this study.Published as part of Lee, Sangmi & Brown, Richard L., 2008, Revision of Holarctic Teleiodini (Lepidoptera: Gelechiidae), pp. 1-55 in Zootaxa 1818 on pages 31-32, DOI: 10.5281/zenodo.18294
Streyella Janse
No full text<i>Streyella</i> Janse <p> <i>Streyella</i> Janse, 1958: 99.</p> <p> Type species: <i>Streyella pallidigrisea</i> Janse, 1958, by original designation.</p> <p> <b>Description.</b> Imago. Labial palpus with second segment somewhat rough scaled and indistinctly grooved ventrally; third segment as long as second, stout, smooth. Clypeus with ventral margin rounded. Antenna simple, longer than half forewing length. Ocellus absent. Posterior area of sitophore with four campaniform sensilla in asymmetrical trapezoid; anterior area with eight campaniform sensilla. Forewing (length/width ratio 4.3) with tufts of erect scales; M1, M2, and M3 separate, CuA1 and CuA2 present; median fascia transverse or directed from base of costa toward posterior margin. Hindwing (length/width ratio 4.0) with R5 and M1 connate, M2 and M3 separate, M3 and CuA1 connate. Male abdominal sternum VIII broad with posterolateral lobe; tergum VIII lingulate with anterolateral and posterolateral brushes of hair pencil, posterior half rectangular. Female abdominal segment VIII membranous mesially.</p> <p>Male genitalia: uncus subrectangular; gnathos not reaching apex of uncus, horn shaped; tegumen strongly widening anteriorly, anterior margin of tegumen emarginate, with subrectangular sclerotized area mesially, pedunculi small; vinculum with sclerities laterobasally; costal part of valva absent; saccular part of valva broad, shorter than phallus; tegumen basal width/length ratio 1.0; phallus without cornuti.</p> <p>Female genitalia: apophyses anteriores stout, about 3 x length of abdominal segment VIII; ostium bursae surrounded by variably shaped sclerotization; ductus bursae longer than corpus bursae, covered with microtrichia; signum rhomboid with weakly serrate margins, acute angles forming elongate lobes, with pair of transverse ridges.</p> <p>Larva. Undescribed.</p> <p>Pupa. Undescribed.</p> <p> <b>Diagnosis.</b> <i>Streyella</i> species are similar to those of <i>Altenia</i> and <i>Stenolechiodes</i> in wing venation, but differ by having a horn shaped gnathos, a broad saccular part of valva that is shorter than the phallus, and the absence of the costal part of the valva.</p> <p> <b>Hosts.</b> Unknown.</p> <p> <b>Diversity and distribution.</b> <i>Streyella</i> includes three species, the type species from South Africa, a second species from the Canary Islands, and a third occurring in the southwestern Palearctic Region (Huemer and Karsholt 1999; Janse 1958; Sattler 1964).</p>Published as part of <i>Lee, Sangmi & Brown, Richard L., 2008, Revision of Holarctic Teleiodini (Lepidoptera: Gelechiidae), pp. 1-55 in Zootaxa 1818</i> on page 35, DOI: <a href="http://zenodo.org/record/182949">10.5281/zenodo.182949</a>
Generative transmission of the translocation chromosome in tertiary trisomics of rye: genetic and physiological aspects.
No full textIn dit proefschrift is de generatieve transmissie (overdracht) van het extra translocatiechromosoom in tertiaire trisomen van rogge ( Secale cereale L. ) bestudeerd.Tertiaire trisomen hebben een extra translocatiechromosoom en bevatten dus, in het geval van diploide rogge, 15 chromosomen. Zij ontstaan in lage frequenties in de zelfbevruchtingsnakomelingschappen van translocatieheterozygoten en worden gebruikt in (cyto)genetisch onderzoek. Een mogelijke toepassing in de plantenveredeling is het gebruik van tertiaire trisomen als "gebalanceerd chromosoomsysteem" voor de hybrideveredeling met behulp van genetische mannelijke steriliteit.Bij het gebruik van deze steriliteit (die meestal recessief overerft) voor de productie van hybridezaad is de Instandhouding en vermeerdering van de mannelijk steriele ( msms ) moederlijn een probleem. Dit kan opgelost worden met behulp van "gebalanceerde tertiaire trisomen" (BTT's) volgens een methode die voor gerst ontworpen werd. Als op het, translocatiechromosoom van een tertiair trisoom het dominante allel Ms ligt, en op belde overeenkomstige normale chromosomen het recessieve ms dan is de trisoom mannelijk fertiel ( Msmsms ). Als het extra chromosoom niet via het pollen overgedragen wordt en men gebruikt deze trisoom om mannelijk steriele disomen te bestuiven, dan ontstaan in de nakomelingschap weer uitsluitend mannelijk steriele disome ( msms ) planten. Deze kunnen wederom bestoven worden, etc.De tertiaire trisomen zelf worden gehandhaafd en vermeerderd door zelfbevruchting. Aangezien een extra chromosoom normaliter wel via de eicel overgedragen kan worden, ontstaan in de nakomelingschap weer tertiaire trisomen ( Msmsms ) en disomen ( msms ). om deze tijdig van elkaar te scheiden, kan gebruik worden gemaakt van een recessief (conditioneel) letaal marker gen dat eveneens op het translocatiechromosoom ligt. Wanneer het extra chromosoom weer het dominante allel ( A ) bevat en de normale chromosomen het recessieve ( a ), dan zijn de na zelfbevruchting ontstane disomen (conditioneel) letaal ( aa ). Uiteindelijk zullen alleen de tertiaire trisomen overleven: zij zijn "gebalanceerd".Voor het succesvol toepassen van een dergelijk systeem moet aan diverse voorwaarden voldaan worden. De recombinatie tussen de genen Ms en A en het translocatiebreukpunt moet laag zijn. Het extra translocatlechromosoom. moet een dusdanige nadelige invloed op de aneuploide mannelijke gametofyt uitoefenen, dat transmissie via het pollen voorkomen wordt. Tegelijkertijd mag het effect op de vrouwelijke gametofyt niet te groot zijn, aangezien een hoge transmissie via de eicel vereist is voor een efficiënte vermeerdering van de BTT. Ook de fertiliteit van de trisome sporofyt mag niet te sterk aangetast worden, met name wat betreft productie en kwaliteit van het pollen.Deze transmissie-problematiek is in dit proefschrift nader bestudeerd waarbij naast de genoemde fysiologische ook de genetische aspecten de aandacht hadden. Indien genetische variatie aanwezig is, kan selectie resultaat geven.In de experimenten is gebruik gemaakt van de tertiaire trisomen 240 en 282 (en soms van 501). Hierin bestaat het translocatiechromosoom telkens uit de korte arm en een stukje van de lange arm van chromosoom 5R, terwijl het uitgewisselde stuk verschilt. Op de korte arm 5RS ligt het marker gen Ti dat, in homozygoot recessieve vorm, bladafwijkingen veroorzaakt. Deze planten zijn levensvatbaar onder non-competitieve condities.In diverse F <sub>5</sub> lijnen van 240 en 282 en enkele van 501 werd de uitsplitsing bestudeerd en de transmissie en de recombinatie berekend. De transmissie varieerde van 0% tot 42%. Dit werd tot nog toe geacht uitsluitend het gevolg te zijn van transmissie via de eicel, aangezien tetrasomen meestal zeer zeldzaam zijn. Het laatste was ook in deze experimenten het geval. Echter, m.b.v. toetskruisingen werd hier aangetoond dat de transmissie via het pollen meestal 7% á 8% bedraagt. Het vrijwel ontbreken van tetrasomen kan dan verklaard worden door een verminderde levensvatbaarheid, met name in inteeltlijnen (Hoofdstukken 2 en 5).Er was, voor tertiair trisoom 282, een significante positieve correlatie tussen zaadkieming en transmissie in de inteeltlijnen. Ook waren bij hogere transmissie de trisomen groeikrachtiger. Dit impliceert dat er een relatie is tussen inteeltdepressie en transmissie: in inteeltlijnen met een sterke inteeltdepressie ondervinden trisome embryo's en zaailingen een extra selectief nadeel en gaan vaker verloren dan die in meer vitale lijnen (Hoofdstuk 5).Electroforese van bladextracten, gevolgd door eiwitkleuring, gaf kleine verschillen tussen en binnen lijnen te zien. Er werden geen systematische verschillen gevonden tussen trisomen en disomen of tussen tertiair trisoom 240 en 282. De activiteit van een glucose-6-fosfaat-dehydrogenase isoenzym, waarvan het structurele gen op 5RS gelocaliseerd was, was iets lager In trisomen dan in disomen. Soortgelijke effecten t.a.v. andere essentiële enzymen kunnen, gecumuleerd, de oorzaak zijn van het "aneuploidie syndroom" (morfologische en fysiologische afwijkingen) (Hoofdstuk 4).De mannelijke transmissie werd voor een groot aantal trisomen bepaald m.b.v. toetskruisingen met disomen. Trisomen van één F <sub>5</sub> lijn van tertiair trisoom 240 gaven een hogere transmissie (± 19%) dan andere. Dit verschil was ook aanwezig in de F <sub>6</sub> generatie en klaarblijkelijk genetisch bepaald (Hoofdstuk 2). In een F <sub>5</sub> lijn van 282 was de transmissie eveneens hoog, terwijl in een andere lijn een uitsplitsing in hogere en lagere transmissie leek op te treden. Deze verschillen waren minder duidelijk in de F <sub>6</sub> (Hoofdstuk 5).De aanwezigheid van genetische variatie biedt mogelijkheden voor selectie. Echter, genotypen met lage mannelijke transmissie waren vrij zeldzaam en het uitvoeren van toetskruisingen is zeer bewerkelijk. Daarom is getracht na te gaan, waar in de ontwikkeling en het functioneren van de aneuploide mannelijke gametofyten deze een selectief nadeel ondervinden. Het lijkt logisch te veronderstellen dat in hetzelfde proces de genetische verschillen zich zullen manifesteren.Uit analyse van de meiose bleek dat, dankzij goede paring en chiasmavorming en het overwegend zig-zag oriënteren van multivalenten, minstens 40% aneuploide microsporen verwacht mogen worden (Hoofdstukken 1 en 2).Tellingen in de eerste pollenmitose gaven zelfs een hoger percentage (46%) aan. Tevens bleek dat deze deling in aneuploide microsporen later optreedt dan in euploide, m.a.w. de aneuploide ontwikkelen zich trager. Hoewel er verschillen waren in de mate van deze vertraging, was deze niet gecorreleerd met de hoogte van de mannelijke transmissie. De vertraging is dus niet de factor die deze transmissie bepaalt en het lijkt zelfs waarschijnlijk dat de aneuploide microsporen zich normaal, zij het vertraagd, tot rijpe pollenkorrels kunnen ontwikkelen (Hoofdstukken 1 en 2).Wanneer toetskruisingen met een zéér klein aantal (gemiddeld vier) pollenkorrels uitgevoerd werden, bleek de mannelijke transmissie een stuk hoger te zijn dan bij normale (overvloedige) bestuivingen. Dit betekent dat certatie tussen euploide en aneuploide pollenkorrels optreedt en dat dit een zeer belangrijke factor In de hoogte van de mannelijke transmissie is. Ook werd duidelijk dat tenminste 20% (voor 240) resp. 27% (voor 282) van de rijpe pollenkorrels aneuploid is geweest en waarschijnlijk zelfs meer (Hoofdstukken 3 en 5).Er is getracht na te gaan hoe hoog dit percentage was door het uitvoeren van DNA-metingen aan de pollenkernen met behulp van fluorochromen en flowcytometrie. De fluorescentie van de dikke exinewand van het pollen verstoorde de metingen. Er werden succesvolle pogingen ondernomen de exine te verwijderen. Hoewel in de ontstane "intinoplasten" nu uitsluitend de kernen fluoresceerden, bleek de variantie in de metingen nog steeds te groot te zijn om de euploide en aneuploide pollenkorrels te onderscheiden (Hoofdstuk 6).De kwaliteit van het door tertiaire trisomen geproduceerd pollen bleek vrij hoog te zijn, zelfs in inteeltlijnen. Heterotische trisomen gaven soms een nog iets hogere kwaliteit. Er was geen duidelijke correlatie tussen de hoogte van de mannelijke transmissie en de pollenkwaliteit (i.e. de potentiële kieming). (Hoofdstuk 5).Biochemisch was geen verschil aantoonbaar tussen pollen van trisomen en dat van disomen. Het gen voor het isoenzym van glucose-6-fosfaat-dehydrogenase, dat in de trisome sporofyt een verlaagde activiteit te zien gaf, kwam in de gametofyt niet tot expressie (Hoofdstuk 4).Tenslotte werden de kieming en buisgroei van pollen van trisomen en dat van disomen bestudeerd na bestuivingen onder kascondities. De resultaten waren zeer variabel, vaak was de kieming laag en de buisgroei gering. Het pollen van Gramineeën is i.h.a. zeer gevoelig voor condities die de rehydratatie van pollenkorrels op de stempel beïnvloeden. Echter, in één experiment met hoge kieming gaf de frequentiever deling van de pollenbuisgroel van een trisoom twee toppen te zien, wat in een vergelijkbare disoom niet duidelijk het geval was. Ook was in de trisoom de gemiddelde buisgroei lager en de variantie relatief groter. Deze trisoom vertoonde een gematigde mannelijke transmissie.In een trisoom met hoge mannelijke transmissie week de gemiddelde buisgroei niet af van die van een vergelijkbare disoom. Ook waren hier geen duidelijke pieken te onderscheiden (Hoofdstuk 6). Hoewel deze resultaten niet erg volledig waren, lijken ze de conclusie te bevestigen dat de mannelijke transmissie voornamelijk bepaald wordt door de relatieve buisgroei van euploide en aneuploide pollenkorrels. Het lijkt waarschijnlijk dat in genotypen met lagere transmissie de buisgroei van de aneuploide gametofyten sterker geremd is dan in andere genotypen. Vooralsnog lijkt het moeilijk op grond hiervan deze genotypen te selecteren. Het is aan te bevelen eerst de condities die de pollenbuisgroel beïnvloeden nader te bestuderen en gestandaardiseerde en accurate methoden te ontwikkelen om deze te meten.Met betrekking tot de toepassing van gebalanceerde tertiaire trisomen In de hybrideveredeling, zoals In het begin van dit hoofdstuk beschreven, kan een aantal conclusies getrokken worden.Voor een efficiënte vermeerdering van BTT's is een hoge vrouwelijke transmissie bij zelfbevruchting noodzakelijk. Gebleken is dat selectie tegen een sterke inteeltdepressie en tegen gevoeligheid voor aneuploidie de beste basis Is om deze te bereiken. Het dient vermeden te worden uitsluitend op hoge transmissie bij zelfbevruchting te selecteren. Een deel van de trisomen is Immers via mannelijke transmissie ontstaan en de kans is groot dat men tevens genotypen met een hoge mannelijke transmissie selecteert.In tegenstelling tot wat in het verleden aangenomen werd, kan de mannelijke transmissie van het translocatiechromosoom wel een belangrijk struikelblok vormen voor toepassing van het BTT-systeem. De transmissie is i.h.a. zo hoog dat ook niet verwacht mag worden dat de trisome nakomelingen In een overigens disome nakomelingschap weggeconcurreerd kunnen worden. De mannelijk fertiele trisomen, die dan in de mannelijk steriele moederlijn voorkomen, kunnen een aanzienlijk deel van deze lijn bevruchten en zo de groeikracht en de uniformiteit van de "hybriden"-populatie reduceren.Duidelijke verschillen tussen de tertiaire trisomen 240 en 282 (en 501) zijn in geen enkel experiment gevonden. Waarschijnlijk is het vooral de grootte van het translocatiechromosoom die de effecten op de gametofyten en de sporofyt bepaalt. Het kan echter niet worden uitgesloten dat er bepaalde chromosoomsegmenten bestaan, die wel een specifieke invloed op de mannelijke of vrouwelijke transmissie uitoefenen.Tenslotte is het opmerkelijk dat de recombinatiefrequentie tussen ti en het translocatiebreukpunt in de tertiaire trisomen vrij hoog was. In de translocatieheterozygoten, waaruit de tertiaire trisomen ontstaan zijn, was deze zeer laag. Het lijkt dus weinig zinvol om de voor het BTT-systeem benodigde selectieve markers te selecteren op grond van de recombinatie in de heterozygoot. Het aantal recessieve semi-Ietale markers, dat voor rogge beschikbaar Is, is echter vrij groot
Neotelphusa Janse
No full text<i>Neotelphusa</i> Janse <p> <i>Neotelphusa</i> Janse, 1958: 77.</p> <p> Type species: <i>Telphusa castrigera</i> Meyrick, 1913, by original designation.</p> <p> <b>Description.</b> Imago (Fig. 63). Labial palpus with third segment as long as second, stout. Clypeus with ventral margin mesially sinuate (Fig. 5). Antenna longer than half forewing length. Ocellus present. Posterior area of sitophore with four campaniform sensilla in symmetrical trapezoid; anterior area with six campaniform sensilla. Forewing (length/width ratio 4.1) with raised scales; M1, M2, and M3 separate, CuA1 and CuA2 present; median fascia transverse or directed from base of costa toward posterior margin. Hindwing (length/width ratio 3.5) with R5 and M1 stalked, M2, M3, and CuA1 separate. Male abdominal tergum VIII forming a large lobe with anterolateral hair pencil; sternum VIII forming a broad flap. Female with abdominal sternum VII broad and well sclerotized, strongest posteriorly and forming two rounded lobes ventrally, tergum VII reduced to two sclerotized patches.</p> <p>Male genitalia: uncus tapered apically; gnathos well developed, lingulate, as long as uncus; tegumen width/length ratio 1.4–1.7; costal part of valva symmetrical, base bulbous, saccular part reduced; tegumen basal width/length ratio 0.8; phallus not narrowed beyond base, moderately sclerotized, without cornuti.</p> <p>Female genitalia: apophyses posteriores weakly sclerotized, elongate, 5 x length of apophyses anteriores; apophyses anteriores about 2 x length of abdominal segment VIII; ostium enclosed by sternum VII; ductus bursae membranous; corpus bursa shortly oval, large; signum irregularly rhomboid with serrate margins.</p> <p>Larva. Head and prothoracic shield brown, plate with small posterolateral darker spots; pinacula gray, small; thoracic legs annulate (Emmet 2002).</p> <p>Pupa. 7th abdominal segment completely edged posteriorly by a row of small setae; antennae reaching apices of forewings and separating them from metathoracic legs (Patoèka and Turcáni 2005).</p> <p> <b>Diagnosis.</b> <i>Neotelphusa</i> is similar to <i>Teleiodes</i> in the forewing pattern and some male genital structures. <i>Neotelphusa</i> species differ from <i>Teleiodes</i> by having an apically tapered uncus and a lingulate gnathos that is as long as the uncus.</p> <p> <b>Hosts.</b> Ericaceae: <i>Vaccinium pallidum</i> Sm. (<i>N. praefixa</i>). Fagaceae: <i>Quercus</i> spp. (<i>N. querciella</i>). (Huemer and Karsholt 1999; Prentice 1966; Robinson <i>et al.</i> 2002).</p> <p> <b>Diversity and distribution.</b> The six species of <i>Neotelphusa</i> occur in Europe, North America, and South Africa (Hodges 1983; Huemer and Karsholt 1999; Janse 1958).</p> <p> <b>Notes.</b> The following species are transferred here from <i>Teleiodes</i> to <i>Neotelphusa</i>: <i>Recurvaria sequax</i> Haworth (1828), <i>Teleiodes huemeri</i> Nel (1998), and <i>Gelechia cisti</i> Stainton (1869).</p>Published as part of <i>Lee, Sangmi & Brown, Richard L., 2008, Revision of Holarctic Teleiodini (Lepidoptera: Gelechiidae), pp. 1-55 in Zootaxa 1818</i> on pages 35-36, DOI: <a href="http://zenodo.org/record/182949">10.5281/zenodo.182949</a>
Halophilic species of the genus Scrobipalpa Janse, 1951 (Lepidoptera: Gelechiidae) in Poland
No full textHalophilic species of the genus Scrobipalpa Janse, 1951 (Lepidoptera: Gelechiidae) in Poland.
Three halophilic species of the genus Scrobipalpa Janse were found in Poland. They inhabit inland salt marshes of anthropogenic origin and their larvae are associated with local halophytes. Scrobipalpa stangei (E. Her.) was reared from Triglochin maritimum L., Scrobipalpa salicorniae (E. Her.) from Salicornia europaea L. and Scrobipalpa nitentella (Fuchs) from Salicornia europaea L. and Atriplex prostrata Boucher ex DC
Homaloxestis lophophora Janse 1954
No full textHomaloxestis lophophora Janse, 1954 (Figs. 3) Homaloxestis lophophora Janse, 1954: 341; Vári et al. 2002: 57; Park & De Prins 2019a: 475. Type locality: Pretoria, South Africa. [TMSA]. Homaloxestis cholopis auct., (nec Meyrick 1906); Gozmány 1978: 67 (as synonym); Park 2018: 562 (misidentification). Material examined: [DR Congo], 1♂, Coll. Mus. Congo, [Katanga], Elisabethville [Lubumbashi], iii 1932, Ch. Seydel gen. slide no. CIS-7298; 3♂, same locality and collector, iv 1932; 1♀, same locality and collector, 28 ii 1935; 2♂, same locality and collector, 15 ix 1936 & 14 x 1936; 1♀, same locality and collector, i 1937; 2♂, same locality and collector, x 1949; 1♂, same locality and collector, 14 iii 1950; 1♀, same locality and collector, iv–v 1952. [Tanzania], 1♀, Morogoro Distr. & Town, 500–600 m, 2 x 1992, leg., L. Aarvik, gen. slide no. CIS-7174. [Uganda], 1♂, Mpanga Forest, 1210 m, Ecotourism Centre, Nordrand, ca. 3 km SW Mpigi, Rand Regenwald, 0˚12’22’’N 32˚18’5’’E, 31 xi 2014, LF, leg. K.-R. Beck, COI barcode CBNU072. Distribution. Cameroon (Park 2018; De Prins & De Prins 2019), Gabon (Park 2018), Kenya (Park & De Prins 2019b), South Africa (Janse 1954), DR Congo (new record), Tanzania (new record), Uganda (new record). Remarks. S ince Gozmány synonymized H. lophophora with H. cholopis (Meyrick), the identification of H. lophophora has been confused by recent authors, including Park (2018). Recently Park & De Prins (2019b) re-examined both species, comparing their male & female genitalia, and re-established H. lophophora as a valid species which is supported by COI barcode sequences (Fig. 3).Published as part of Park, Kyu-Tek, Koo, Jun-Mo & Mey, Wolfram, 2019, Two new species of Homaloxestis Meyrick, 1910 (Lepidoptera: Lecithoceridae) from Uganda, with a checklist of the genus in the Afrotropical Region, pp. 591-598 in Zootaxa 4658 (3) on pages 594-596, DOI: 10.11646/zootaxa.4658.3.10, http://zenodo.org/record/337600
Ransomed by God into his household: interpreting the ransom imagery in 1 Peter within the economic context of its author and addressees
No full text1 Peter 1:18 states: "You know that you were ransomed... "(NRSV). This article offers an interpretation of the ransom image in 1 Peter within the economic context of the author and addressees, taking into consideration the relevant structure of economics (the geography and demography of the areas identified in the address of 1 Peter) and relevant performance of economics (production, distribution and consumption) in the area where the addressees of 1 Peter lived. After the problem statement and methodological clarification, the economic-historic context of the addressees is constructed, and the epistolographic characteristics of 1 Peter is defined. Then the ransom-imagery in 1 Peter is analysed and the referents of this ransom-imagery determined. Finally the ransom metaphor in 1 Peter is interpreted within the economic-historic context of its addressees.http://dx.doi.org/10.4314/actat.v33i2.14http://reference.sabinet.co.za/sa_epublication/theolo
- …
