1,720,968 research outputs found
Assesment of doxycycline, rifampin, streptomycin, ciprofloxacin of brucella strains isolated in Trakya University Hospital between 2002- 2004 with agar dilution and e-test methods
No full textDoktora TeziTÜTF Klinik Mikrobiyoloji Laboratuarı'nda Ocak 2002-Aralık 2004 tarihleri arasında hastalardan alınan 41 adet kan kültürü ve 2 adet eklem sıvısı örneğinden, standart metotlarla izole edilen ve Brucella olarak adlandırılan 43 suş çalışmaya alındı. İzole edilen suşlardan 42'i B. melitensis biyotip 3, 1'i B. melitensis biyotip 1 olarak adlandırıldı. Bu suşların in vitro olarak doksisiklin, streptomisin, siprofloksasin ve rifampine duyarlılıkları agar dilüsyon referans yöntemi ve E Test yöntemi ile araştırılarak, 48 ve 72 saat sürenin sonunda CLSI agar dilüsyon referans yöntemi sonuçları ile karşılaştırılmıştır. Bütün izolatlar 48 ve 72 saat sonunda hem agar dilüsyon hem de E Test yöntemi ile doksisiklin, streptomisin ve siprofloksasine duyarlı iken 48 saat sonunda agar dilüsyon yöntemi ile suşların 8'inin (%19) rifampisine azalmış duyarlılık gösterdiği, E Test-1 ve E Test-2 yöntemi ile ise rifampisine duyarlı olduğu belirlenmiştir. İzolatların 72 saat sonunda ise; agar dilüsyon yöntemi ile 41'inin (%95), E Test-2 yöntemi ile 4'ünün (%9) rifampisine azalmış duyarlılık gösterdiği, E Test-1 yöntemi ile ise rifampisine duyarlı olduğu belirlenmiştir. İki yötem arasında MİK değerleri göz önüne alındığında; sadece streptomisin ve rifampisin test edildiğinde agar dilüsyon yöntemi ile E Test arasında uyum bulunurken, duyarlılık paterni göz önüne alındığında; doksisiklin, streptomisin ve siprofloksasin test edildiğinde %100, rifampisin test edildiğinde %83 uyum bulunduğu belirlendi. Bu bulgular ışığında E Test yönteminin B. melitensis suşları için alternatif bir duyarlılık test yöntemi olarak kullanımının sınırlı olacağı sonucuna varılmıştır. Anahtar Kelimeler: Brucella melitensis, antibiyotik duyarlılığı, E TestIn this study, 43 Brucella strains isolated by standard methods from 41 blood and 2 joint fluid samples of patients who administered to Clinical Microbiology Laboratory of Trakya University, Medical Faculty were examined. Forty-two of isolated strains were named as B. melitensis biotype 3 and one was named as B. melitensis biotype 1. In vitro sensitivity of these strains to doxycycline, streptomycine, ciprofloxacin and rifampin were determined using agar dilution method and E Test method, these findings were compared to results of CLSI agar dilution, which is reference method, at the end of 48 and 72 hour-periods. All isolates were found to be sensitive to doxycycline, streptomycine and ciprofloxacin at the end of 48 and 72 hours by both agar dilution method and E Test method. At the end of 48 hour period, 8 of strains (19 %) showed decreased sensitivity to rifampin by agar dilution method, whereas E Test-1 and E Test-2 method revealed that these strains were sensitive to rifampin. At the end of 72 hours, however, 41 and 4 of strains (95% and 9%) showed reduced sensitivity to rifampin by agar dilution method and E Test-2 method, respectively, while increased sensitivity to rifampine was found by E Test-1 method. In respect to MIC values between two methods, when only streptomycine and rifampin were tested, a concordance was found between agar dilution method and E Test. As sensitivity pattern was taken into account, when doxycycline, streptomycine and ciprofloxacin were tested, concordance rate was 100%, and with rifampin 83% of concordance was found. With these findngs, it is concluded that use of E Test method would be limited as an alternative sensitivity test method for B. melitensis strains. Key Words: Brucella melitensis, antibiotic sensitivity, E Tes
Analysis of risk factors in blood stream infections caused by enterococci
No full textTıpta Uzmanlık TeziBu retrospektif vaka-kontrol çalışmasının amacı, enterokok bakteriyemilerinin epidemiyolojisini, enterokok bakteriyemisi gelişiminde rol alan risk faktörlerini ve mortalite ile ilişkili risk faktörlerini değerlendirmektedir. Çalışmamızda 95 enterokok bakteriyemisi saptandı ve sıklığı 3.3/1000 taburcu olan hasta şeklinde idi. En sık izole edilen türler E. faecalis (%48.4) ve E. faecium (%47.4) idi. Bakteriyemilerin % 88.4 'ü hastane kökenli idi. En sık primer enfeksiyon kaynağı santral venöz kateter (%32.7) ve üriner sistem enfeksiyonu (%14.7) idi. Altı hastada bakteriyemiye eşlik eden enfektif endokardit, iki hastada menenjit saptandı. Otuz dokuz hastada (%41) polimikrobiyal bakteriyemi saptandı. Enterokoklarla birlikte en sık üreyen bakteri Acinetobacter baumannii (%17) idi. Enterokok bakteriyemisi gelişimindeki risk faktörlerini; immünsüpresyon, kronik karaciğer parankim hastalığı, kardiyovasküler ve gastrointestinal sistem hastalıkları, kronik böbrek yetmezliği, hemodiyaliz tedavisi, açık yara, foley sonda, abdominal cerrahi dışındaki cerrahi girişim, antiasid kullanımı, hastanede yatış süresinin 15 günden fazla olması, bakteriyemi öncesi antibiyotik (sefalosporinler, aminoglikozidler, karbapenemler ve metranidazol) kullanımı ve uygun olmayan empirik antibiyotik tedavisi olarak saptadık. Otuzuncu gündeki mortalite oranları, enterokok bakteriyemisi olan hastalarda %47.4, bakteriyemisi olmayanlarda ise %31.1 idi. Mortalite ile ilişkili risk faktörlerini; Charlson indeksinin yüksek olması, yoğun bakım ünitesinde yatma, hastanede 15 günden fazla kalma, santral venöz katater varlığı ve uygunsuz empirik antibiyotik tedavisi alma olarak saptadık. Lojistik regresyon analizinde; Charlson indeksinin yüksek olması, yoğun bakım ünitesinde yatma ve E. faecium üremesini mortaliteyle ilişkili bağımsız risk faktörü olarak saptadık. Enterokok bakteriyemileri riski altta yatan ciddi hastalıkları olan ve hastanede uzun süreli yatan hastalarda artmıştır. Uygunsuz empirik antibiyotik tedavileri hem enterokok bakteriyemisi sıklığını hem de mortaliteyi arttımaktadır.Abstractverall incidence was 3.3 per 1000 hospital admissions during the study period. The most frequently isolated species were Enterococcus faecalis (48.4%) and Enterococcus faecium (47.4%). 88.4% of these infections were hospital acquired. The most common primary site of infection was central venous catheter (32.7%) and urinary tract infection (14.7%). Six cases of infective endocarditis and two cases of meningitis and due to enterococci were identified. Polymicrobial bacteremia occurred in 41% of the patients and the most common co-isolate was Acinetobacter baumanni (17%). Statistical analysis revealed that presence of immunosuppressive therapy, gastrointestinal tract disease, cardiovascular disease, chronic liver parenchymal disease, chronic renal failure, indwelling urinary catheter, previous hospitalization, prolonged hospitalization (>15 days), ineffective empirical antimicrobial therapy and exposure to antimicrobial therapy in the preceding 30 days (mainly cephalosporins, carbapenems, metranidazol, aminoglycosides) were the risk factors significantly associated with enteroccoccal bacteremia. 73 The 30-day mortality rate was 47.4% in enteroccoccal bacteremia as compared with 31.1% in controls. Statistical analysis revealed that presence of high Charlson index, intensive-care unit admission, prolonged hospitalization (>15 days), central venous catheter use, ineffective empirical antimicrobial therapy were the risk factors significantly associated with mortality. In the multivariate logistic regression analysis, three factors were independently associated with mortality: high Charlson index, intensive-care unit admission (p:0.016) and isolation of E. faecium from blood cultures. The risk of developing enterococcal bacteremia is significantly higher in severely diseased patients with prolonged hospitalization. Prevalent ineffective empirical antimicrobial therapies contribute both to the occurence of nosocomial enterococcal infections and high mortality
Investigation of the risk factors for extended spectrum beta lactamase production in the patients with upper urinary tract infections in infectious diseases unit
No full textTıpta Uzmanlık TeziGenişlemiş spektrumlu beta-laktamaz üreten bakterilerle gelişen enfeksiyonlarda hastanede kalış süresi uzamakta, klinik ve mikrobiyolojik cevap azalmakta, mortalite ve tedavi giderleri artmaktadır. Gram negatif bakteriler arasından son yıllarda giderek artan genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz üretimi nedeniyle, üriner sistem enfeksiyonu tanısıyla izlenen hastalardan izole edilen gram negatif bakterilerde genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz üretimi ve bu hastalarda genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz üretimine neden olan risk faktörlerinin araştırılması amaçlanmıştır. Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Eğitim Araştırma ve Uygulama Hastanesi Enfeksiyon Hastalıkları Servisi'nde, 1 Mayıs 2007-30 Temmuz 2008 tarihleri arasında 15 aylık süre içerisinde üriner sistem enfeksiyonu tanısıyla izlenen 103 erişkin hastada 116 üriner sistem enfeksiyonu atağı tespit edildi. İdrar kültüründe genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz pozitif Escherichia coli ve Klebsiella pneumoniae saptanan 32 olgu çalışma grubunu, aynı süre içerisinde idrar kültüründe genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz negatif Escherichia coli ve Klebsiella pneumoniae saptanan 52 olgu kontrol grubunu oluşturdu. Hastalar retrospektif olarak incelendi. Çalışma ve kontrol grupları yaş, cinsiyet, altta yatan hastalık, malignite, immunsupresif tedavi, üriner kateterizasyon, antibiyotik kullanımı, geçirilmiş cerrahi operasyon, hastanade yatış öyküsü, nozokomiyal enfeksiyon ve üreyen etkenin antibiyotik duyarlılıkları açısından karşılaştırıldı. Tek değişkenli istatistiksel analizde; erkek cinsiyet (p=0.052), nozokomiyal enfeksiyon (p=0.000), malignite (p=0.009), karaciğer yetmezliği (p=0.052), nörolojik disfonksiyon (p=0.003), antibiyotik kullanım öyküsü (p=0.000), son altı ay içinde hastanede yatış öyküsü (p=0.000), geçirilmiş cerrahi operasyon öyküsü (p=0.001), üriner kateterizasyon (p=0.011) ve yineleyen üriner sistem enfeksiyonu (p=0.002) anlamlı olarak bulundu. Çok değişkenli ileri analizde ise nozokomiyal enfeksiyon (p=0.032) ve önceden antibiyotik kullanımı (p=0.045) genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz üretimini arttıran risk faktörleri olarak saptandı. Hastalara ait bazı özellikler ve çeşitli risk faktörleri gram negatif bakterilerde genişlemiş spektrumlu beta-laktamaz üretimine zemin hazırlamaktadır. Üriner sistem enfeksiyonlarında tanı ve tedavi kanıta dayalı yapıldığı taktirde tedavi başarısızlığı azalacak, antibiyotiklerin aşırı kullanımı engellenerek direnç gelişimi önlenecektir.AbstractInfections due to extended spectrum beta-lactamase producing microorganisms cause high mortality, long hospital stay, high treatment cost and decrease clinical and microbiological response. Among gram negative bacteria extended spectrum beta-lactamase producing strains become an increasing problem in recent years. Therefore, the aim of this study was to determine the risk factors for extended spectrum beta-lactamase producing gram negative bacteria isolated from urinary tract infections. In this study between 1 May 2007 to 30 July 2008 during the period of 15 months, 103 adult patients with urinary tract infection were followed up in Infectious Diseases Unit of Trakya University Hospital and 116 urinary tract infection attacks developed. The study group contained 32 patients urine culture positive for extended spectrum beta-lactamase producing Escherichia coli or Klebsiella pneumoniae; the control group contained 52 patients urine culture positive for nonextended spectrum beta-lactamase producing Escherichia coli or Klebsiella pneumoniae. The patients were investigated retrospectively. According to age, sex, underlying systemic disease, malignity, immunsupressive therapy, urinary catheterisation, exposure to antibiotic therapy, previous exposure to surgery, hospitalisation, nosocomial infection and antibiotic suspectibility, the study group compared with the control group. Factors significantly associated with infection on univariate analysis were: male sex (p=0.052), nosocomial infection (p=0.000), malignity (p=0.009), hepatic disfunction (p=0.052), neurologic disfunction (p=0.003), exposure to sistemic antibiotics in the previous one month (p=0.000), hospitalization in the previous six months (p=0.000), previous exposure to surgery (p=0.001), indwelling urinary catheterisation (p=0.011) and recurren urinary tract infection (p=0.002). In advanced multivariabl analyse nosocomial infection (p=0.032) and previous exposure to antibiotics (p=0.045) were determined as risk factors increasing extended spectrum beta-lactamase production. Some features of the patients and various risk factors cause extended spectrum beta-lactamase production of the gram negative bacteriae. An evidence-based approach to the diagnosis and management of urinary tract infections lead to fewer treatment failures and avoid overuse of important antibiotics with emerging resistance
Examınatıon of communıty-acquıred ınfectıons ın the elderly
No full textİleri yaş enfeksiyona duyarlılığı arttıran bir faktördür. Yaşlıların şikayetleri genellikle yaşlılığın doğal sonucu olarak görülmektedir. Bu nedenle enfeksiyon hastalıklarının teşhisinde ve etkili tedavisinde gecikme, mortalite ve morbidite oranlarında artış olmaktadır. Bu çalışmada, Trakya Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Enfeksiyon Hastalıkları Anabilim Dalı Kliniği’ne yatırılan yaşlı hastaların irdelenmesi amaçlanmıştır. Çalışmamızda, 01.10.2014 ve 01.10.2016 tarihleri arasında kliniğimize yatırılan 65 yaş üstü toplum kökenli enfeksiyonu olan 134 hastanın tüm verileri retrospektif olarak incelendi. Hastalarda en sık saptanan enfeksiyon hastalıkları; üriner sistem enfeksiyonu (% 41), deri ve yumuşak doku enfeksiyonu (% 18,7) ve toplum kökenli pnömoni (% 11,2) olarak saptandı. En sık gözlenen semptomlar yüksek ateş (% 55,2), iştahsızlık keyifsizlik (%35,8) ve halsizlik (%25,4) olarak saptandı. En sık saptanan fizik muayene bulguları yüksek ateş (% 55,2), taşikardi (%54,5) ve genel durum bozukluğu (%38,1) olarak saptandı. Hastaların %47’sinde lökositoz, %94,7'sinde C–reaktif protein düzeyi yüksek bulundu. Eşlik eden yaygın sistemik hastalıklar hipertansiyon (% 48,5), diabetes mellitus (% 44,8), koroner arter hastalığı (% 25,4) olarak saptandı. Hastaların 119’unda (% 88,8) en az bir kronik hastalık varlığı tespit edildi. Hastalarda en sık izole edilen etken E. coli olarak saptandı (%39,3). Tedavide en sık kullanılan antibiyotik ampisilin-sulbaktamdı. Ortalama hastanede kalış süresi 11,2 ± 6,6 gündü. Çalışmamızda hastaların 117’si (%87) şifa ile taburcu edildi; dört hasta ise (%3) hayatını kaybetti. Toplum kökenli pnömoni olan hastalarda, serebrovasküler hastalık varlığı ve kronik obstrüktif akciğer hastalığı varlığı (p=0,001, p=0,001); üriner sistem enfeksiyonu olan hastalarda kronik böbrek yetmezliği varlığı (p=0,09) istatistiksel olarak anlamlı bulundu. Genişletilmiş spektrumlu beta laktamaz üreten bakterilerin etken olduğu enfeksiyonlar ile hastanede yatış öyküsü ve son üç ay içindeki antibiyotik kullanımı öyküsü arasındaki ilişki istatiksel olarak anlamlı bulundu(p=0,01, p=0,001). Santral sinir sistemi enfeksiyonu tanılı hastalar ile ölüm arasındaki ilişki istatiksel olarak anlamlı bulundu (p=0,01). Sonuç olarak yaşlanmanın sebep olduğu değişimler enfeksiyon hastalıklarının bulgularını maskeleyebilmekte, yaşlı toplum kökenli enfeksiyonu olan hasta grubunda klinik ve laboratuar bulgular genç erişkin gruptan farklı olabilmektedir. Bu neden ile yaşlı hastaları değerlendirirken daha duyarlı yaklaşılmalı ve özellikle toplum kökenli enfeksiyon hastalıkları başta olmak üzere, yaşlıların sağlık sorunları her yönüyle değerlendirilmelidir.Advanced age is a factor that increases susceptibility to infection. The complaints of the elderly are generally seen as a natural consequence of old age. Therefore, there is an increase in delay, mortality and morbidity rates in the diagnosis and effective treatment of infectious diseases. In this study, it was aimed to examine elderly patients who were admitted to Trakya University Health Practice and Research Center Infectious Diseases Department. In our study, all the data of 134 patients aged 65 and older over community-acquired infections patients who were hospitalized to our clinic between 01.10.2014 and 01.10.2016 were evaluated retrospectively. The most common diagnosis of infectious diseases in patients had urinary tract infection (41%), soft skin infections (18,7%) and communıty acquıred pneumonıa (11,2%). The most common symptoms were high fever (55,2%), loss of appetite, malaise (35,8%) and weakness (25,4%), respectively. The most common physical examination findings were fever (55,2%), tachycardia (54,5%) and general condition disorder (38,1%). Leukocytosis was found in 47% of patients and C-reactive protein level was high in 94,7% of patients. The most common systemic diseases were hypertension (48,5%), diabetes mellitus (44,8%), coronary artery disease (25,4%). The presence of at least one of chronic disease was detected in the 119 (88,8%) of all patients. The most frequently isolated factor was E. coli in those patients (39,3%). The most commonly used antibiotic in treatment was ampicillin sulbactam (34%). The average hospital stay was 11,2 ± 6,6 days. In our study, 117 (87%) of the patients were discharged with healing; four patients (3%) lost their lives. In patients with community-acquired pneumonia; presence of cerebrovascular disease and chronic obstructive pulmonary disease, presence of chronic renal failure in patients with urinary tract infection were statistically significant. The relationship between infections with extended spectrum Beta lactamase producing bacteria and hospitalization history and the history of antibiotic use within the last three months was statistically significant (p=0,01, p=0,001). The relationship between deaths with patients with central nervous system infection and death was statistically significant (p=0,01). As a result, the changes caused by aging can mask the findings of infectious diseases, and the laboratory and clinical findings in the group of patients with elderly community-acquired infections may be different from the young adult group. For this reason, elderly patients should be approached more sensitive while evaluating and health problems of the elderly should be assessed in every aspect, especially infectious diseases of community origin
Assessment of linezolid versus vacomycin therapy in rats with experimental thigh abscess model due to methicillin-resistant staphylococcus aureus
No full textTıpta Uzmanlık[Abstract Not Available
In vitro susceptibilities of Brucella starain isolated from patients the Trakya region
No full textBu tezin, veri tabanı üzerinden yayınlanma izni bulunmamaktadır. Yayınlanma izni olmayan tezlerin basılı kopyalarına Üniversite kütüphaneniz aracılığıyla (TÜBESS üzerinden) erişebilirsiniz.Yüksek LisansÖZET TÜTF, Klinik Mikrobiyoloji Laboratuvarı' nda Mayıs 1997-Ocak 2002 tarihleri arasında hastalardan alınan 41 adet kan kültürü ve bir adet BOS örneğinden, standart metodlarla izole edilen ve Brucella olarak adlandırılan 42 suş çalışmaya alındı. İzole edilen suşlardan 41 'i B. melitensis, biri B. abortus olarak adlandırıldı. In vitro olarak doksisiklin, rifampin, ofloksasin, siprofloksasin, streptomisin, azitromisin, seftriaksonun etkinliği araştırıldı. Antibiyotik duyarlılık testi intraselüler patojenlerin antibiyotik duyarlılığı için hazırlanan 'Eucast Discussion Document E.Dis 6.1' de önerildiği gibi agar dilüsyon yöntemi ile yapılarak, sonuçlar 48 saat ve 72 saat süre sonunda okundu. pH:7'de doksisiklin, rifampisin, streptomisin, seftriakson, siprofloksasin ve ofloksasin Brucella kökenleri üzerine etkili bulundu. pH:5'de rifampisinin etkinliği artarken doksisiklinin etkinliği değişmedi, streptomisin, seftriakson, siprofloksasin ve ofloksasinin etkinlikleri azaldı. Anahtar Kelimeler: Brucella, antibiyotik duyarlılığı 44IN VITRO SUSCEPTIBILITIES OF BRUCELLA STRAINS ISOLATED FROM PATIENTS IN THE TRAKYA REGION SUMMARY Between May 1997-January 2002, 42 Brucella spp. (41 from blood cultures, one from cerebrospinal fluid) were isolated using the standart methods in the Clinical Microbiology Laboratory of the Trakya University Medical School. One of them was B. abortus, all the others were B. melitensis. The aim of this study was to investigate the in vitro activity of doxycycline, rifampicin, streptomycin, ceftriaxone, ciprofloxacin and ofloxacin against 42 Brucella strains isolated from patients in the Trakya Region and to evaluate the affect of the acidic pH on the antibiotic susceptibility of these isolates. We determined the MICs of six antibiotics at two different pHs by agar dilution method. Results were obtained at the end of 48 and 72 hours. Doxycycline, rifampicin, streptomycin, ceftriaxone, ciprofloxacin and ofloxacin had in vitro activity at pH:7. At pH:5, activity of rifampicin increased, activity of doxycycline was the same at both pHs but activity of streptomycin, ceftriaxone, ciprofloxacin and ofloxacin decreased. Key Words: Brucella, antibiotic susceptibility 4
tazobaktam ve meropenem antibiyoterapi etkinliklerinin çoğul dirençli ve duyarlı Pseudomonas aeruginosa ile oluşturulan deneysel ikili APSE modelinde karşılaştırılması
No full textBu tezin, veri tabanı üzerinden yayınlanma izni bulunmamaktadır. Yayınlanma izni olmayan tezlerin basılı kopyalarına Üniversite kütüphaneniz aracılığıyla (TÜBESS üzerinden) erişebilirsiniz.Tıpta UzmanlıkÖZET Hastane infeksiyonları morbidite ve mortalitesinin yüksek olması, hastanede kalış süresini uzatması ve yüksek tedavi maliyeti nedeniyle önemli bir sağlık sorunudur. Hastane infeksiyonu etkenleri arasında P. aeruginosa önemli bir yere sahiptir. P. aeruginosa pek çok antibiyotiğe yapısal olarak direnç gösteren, özellikli bir patojendir. Piperasilin/tazobaktam ve meropenem P. aeruginosa kökenlerine etkili antibiyotiklerdir. Ancak indüklenmiş veya dereprese kromozomal AmpC beta-laktamazların salimim, OprD proteininin kaybedilmesi, MexA-MexB-OprM, MexE-MexF-OprN gibi dışa atım pompalarının aşın çalışması veya kazanılmış beta-laktamaz enzimleri ile P. aeruginosa kökenleri çoğul dirençli hale gelebilir. Bu çalışmada 2002 temmuz ayında Trakya Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nde yatan ve CDC kriterlerine göre hastane infeksiyonu tanısı alan bir hastanın kan kültüründen izole edilen çoğul dirençli P. aeruginosa ile NCCLS 'in öngördüğü duyarlı standart ATCC 27853 P. aeruginosa kökenleri kullanılarak ikili uyluk abse modeli gerçekleştirilmiştir ve piperasilin/tazobaktam ile meropenemin bu kökenlere karşı etkinliği araştırılmıştır. Antibiyotik almayan, piperasilin/tazobaktam ve meropenem tedavisi alan olmak üzere üç grup oluşturulmuştur. Her bir grupta yedi rat olmak üzere toplam 21 rat üzerinde, çoğul dirençli köken sağ uyluğa ve standart köken ise sol uyluğa yerleştirilmiştir. Buna göre her bir gram apse başına düşen koloni sayılan Log 10 CFU cinsinden, standart ve çoğul dirençli köken için sırasıyla kontrol grubunda 6.57±0.01 ve 6.57±0.02, piperasilin/tazobaktam grubunda 6.32±0.02 ve 6.33±0.01, meropenem grubunda ise 5.16±0.07 ve 5.17±0.08 olarak bulunmuştur. Yine apse ağırlıklan gram cinsinden, standart ve çoğul dirençli köken için 54sırasıyla kontrol grubunda 0.34±0.01 ve 0.34±0.01, piperasilin/tazobaktam grubunda 0.28±0.01 ve 0.29±0.02, meropenem grubunda 0.07±0.02 ve 0.08±0.02 olarak saptanmıştır. Bu veriler, kontrol grubu ile karşılaştırıldığında piperasilin/tazobaktam ve meropenemin standart ve dirençli kökene etkili olduğunu (p<0.05), ancak dirençli kökenle oluşan apselerde piperasilin/tazobaktam' in meropenem kadar başarılı olmadığını göstermektedir. Sonuç olarak, P. aeruginosa gibi bakterilerde direnç mekanizmalarının ve beta- laktamazlann evrimi hızla devam etmektedir. Artan direnç oranlan ve antibiyotik seçeneklerinin kısıtlılığı göz önüne alındığında, çoğul dirençli bakterilerle oluşan infeksiyonlann sürveyansı, hastane infeksiyonlanmn yayılımımn önlenmesi, geniş spektrumlu antibiyotiklerin gereksiz kullanımının sınırlanması en önemli tedbirler olarak ortaya çıkmaktadır. Anahtar Kelimeler: Meropenem, Piperasilin/tazobaktam, Pseudomonas aeruginosa, Deneysel Apse. 55ASSESMENT OF MEROPENEM VERSUS PIPERACILLIN/TAZOBACTAM IN RATS WITH EXPERIMENTAL THIGH ABSCESS MODEL DUE TO MULTIDRUG RESISTANT AND SENSITIVE PSEUDOMONAS AERUGINOSA STRAINS SUMMARY Hospital infections are important health care problems all over the world, because of their high morbidity and mortality, prolonging the time of hospitalization and increasing the cost of treatment. Pseudomonas aeruginosa is a significant pathogen intrinsically resistant to many antibiotics. Piperacillin/tazobactam and meropenem have activity against P. aeruginosa isolates. However expression of the choromosomal AmpC beta-lactamase, whether inducible or derepressed, lack of OprD protein, upreğulation of MexA-MexB-OprM and MexE-MexF- OprN mediated multi-drug efflux pomp or acquired beta-lactamases cause multiresistant P. aeruginosa isolates. In this experimental model, the antibacterial efficacies of piperacillin/tazobactam and meropenem were investigated against a sensitive P. aeruginosa ATCC 27853 and a multi drug resistant P. aeruginosa isolated in the blood culture of a patient with nosocomial infection. Totally 21 rats were randomly grouped for piperacillin/tazobactam therapy group, meropenem therapy group and a control group receiving no antibiotics. Two abscesses were provoked on thighs of each rat, one at the right with standard P. aeruginosa ATCC 27853 and the other at the left with multi-resistant P. aeruginosa. The 56colony counts from the abscesses in log 10 CFU per gram of control group were 6.57± 0.01 and 6.57± 0.02; of piperacillin/tazobactam group were 6.32± 0.02 and 6.33+ 0.01; of meropenem group were 5.16+ 0.07 and 5.17± 0.08 for multi-resistant P. aeruginosa and a sensitive P. aeruginosa ATCC 27853 respectively. The weights of the abscesses material were 0.34± 0.01 and 0.34± 0.01 in the control group; 0.28± 0.01 and 0.29+ 0.02 in the piperacillin/tazobactam group; 0.07+ 0.02 and 0.08+ 0.02 in the meropenem group for multi- resistant P. aeruginosa and a sensitive P. aeruginosa ATCC 27853 respectively. These data show that both meropenem and piperacillin/tazobactam were effective against multi-drug resistant and sensitive P. aeruginosa; however meropenem was more effective than piperacillin/tazobactam against multi-drug resistant P. aeruginosa. In conclusion, emergence of multi-drug resistance and beta-lactamases by P. aeruginosa strains is an increasing reality. With increasing resistance rates, the choice of therapy is frighteningly limited, surveillance and preventing dissemination of nosocomial infections, elimination of the unnecessary use of broad spectrum antibiotics seem as the most important precautions to perform. Key Words: Meropenem, Piperacillin/tazobactam, Pseudomonas aeruginosa, Experimental abscess. ; 5
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
- …
